ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่อยู่รอด

หลี่หลิ่งฟางยังคงเพลิดเพลินไปกับการพยายามเอาตัวรอดของลูกเจี๊ยบตัวน้อยผู้อ่อนแอ แม้ร่างกายนี้จะเป็นบุรุษแต่กลับอ่อนแอเฉกเช่นอิสตรี

ยิ่งถูกตรอนให้จนมุมมากเท่าใด สมองก็ยิ่งสั่งการให้ดิ้นรนเอาตัวรอดมากขึ้นเท่านั้น

“อึก อ่อย! แค่ก แค่ก”

ดวงตาดอกท้อเสมองพระพักตร์เกลี้ยงเกลา แต่กลับย้อมไปด้วยหยาดน้ำสีใส ดวงตาหงส์ที่สง่าสูงส่งกลับฉายความกลัวเต็มประดา

หลี่หลิ่งฟางผ่อนแรงที่บีบคอจนหวังจิ้งเสวียนไอออกมา รีบกอบโกยลมหายใจเข้าปอดอย่างทุลักทุเล

“แค่ก! แค่ก! แค่ก!”

ดวงตาดอกท้อมองนิ่งยามที่เจ้าลูกเจี๊ยบหายใจเร็วถี่จนลมหายใจติดขัด ใบหน้าแดงก่ำเพราะขาดอากาศหายใจมานาน

“แค่ก! แค่ก! อึก...เจ้า!” ดวงตาหงส์แดงก่ำจับจ้องมาที่หญิงสาวด้านบน ความโกรธฉายออกมาผสมปนเปกับความขลาดกลัว

หลี่หลิ่งฟางเห็นเช่นนั้นบนดวงหน้างามเหยียดยิ้มมุมปาก ภายในอกหัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น “ทำไม โกรธงั้นหรือเพคะ? แค่นี้มันยังน้อยไปกับสิ่งที่พระองค์ทำกับหม่อมฉัน” หลี่หลิ่งฟางก้มไปกระซิบที่ข้างใบหู

หวังจิ้งเสวียนขยับศีรษะออกจากเสียงพูดชวนขุนลุกนั้น

“ตายจริง หม่อมฉันมิได้สั่งให้พระองค์ขยับได้ตามใจชอบนะเพคะ”

หมับ!

“อึก!”

หวังจิ้งเสวียนถูกมือเรียวจิกผมให้กลับมาที่ตำแหน่งเดิม เขากัดฟันกรอดเพื่อข่มอารมณ์ความโกรธและความเจ็บปวดเอาไว้

หลี่หลิ่งฟางมองต่ำด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ไม่นานบริเวณหน้าท้องของชายหนุ่มก็ถูกกำปั้นทุบเข้าไปหนึ่งทีเต็มแรง

ผัวะ!

“อ้าก!”

“ฮ่าๆๆๆๆ”

เสียงหัวเราะกลบเกลื่อนเสียงร้องเจ็บปวด หลี่หลิ่งฟางลุกออกจากตัวของหวังจิ้งเสวียนจัดแต่งอาภรณ์ของตน

สายตาที่เอ่อคลอหยาดน้ำตาจ้องเขม็งที่แผ่นหลังบางด้วยความโกรธ หวังจิ้งเสวียนฝืนกายที่เจ็บปวดดึงกระชากร่างของหญิงสาวมาที่เตียง

พรึบ! ชิ้ง!

สภาพในตอนนี้ระหว่างทั้งสองไม่ต่างจากศัตรูที่กำลังหันอาวุธเข้าหากัน หวังจิ้งเสวียนที่คร่อมร่างของหญิงสาวกดคอของนางด้วยมือซ้าย และมือขวาถือมีดสั้นจ่อที่อกซ้ายของนาง

ส่วนหลี่หลิ่งฟางที่ถูกร่างของชายหนุ่มคร่อม มือซ้ายของนางจับที่ข้อมือของชายหนุ่มเอาไว้ โดยที่มือขวากำปิ่นปักผมทองจ่อที่ศีรษะของเขา

“อันใดกัน องค์รัชทายาทผู้เปี่ยมไปด้วยเมตตากลับกล้าถือมีดจ่ออกซ้ายของพระชายาตนเองได้ ที่แท้ยาพิษที่วางตนเองก็คงใจกล้าไม่เบาสินะ”

“เจ้าคิดว่าเราเมตตาต่อเจ้างั้นหรือ? น่าขัน เราวางยาพิษร่างกายตนเองนี่ มิได้เดือดร้อนเจ้าเสียหน่อย”

หลี่หลิ่งฟางบีบข้อมือของชายหนุ่มด้วยความโกรธ นางกัดฟันพูดสายจ้องเขม็งไปที่ดวงตาคู่นั้น “ตรัสอีกทีสิเพคะ”

หวังจิ้งเสวียนยิ้มเยาะ “พระชายา เจ้าคิดหรือว่าเราโง่เขลาจนถึงขั้นวางยาพิษตนเอง? หากมิใช่ร่างกายของเรากำเริบจากยาพิษในร่าง เจ้าก็คงยังมีชีวิตที่ดีในตำหนักเฟิ่งอี๋”

“พระองค์จะตรัสว่าทั้งหมดมิใช่ฝีมือของพระองค์หรือเพคะ?”

“พระชายาฉลาดหลักแหลม ไม่ลองคิดไตร่ตรองเองเล่า”

หลี่หลิ่งฟางไม่เคยคิดว่าจะเจอตัวละครประเภทแบบนี้มาก่อน ที่เบื้องหน้าโง่เขลาอ่อนแอ ทว่าเนื้อแท้ร้ายกว่าตัวละครหลักเสียด้วยซ้ำ

ปลายคมมีดไล้จากอกซ้ายมาที่หน้าท้องเบนราบ สายตาของหวังจิ้งเสวียนไล่มองเรือนร่างใต้ร่างเรียบนิ่ง “เจ้าคงรู้ว่าเรามีศัตรูมากมายที่คอยใช้ผลประโยชน์จากเรา การจะทำให้คนพรรค์นั้นยื่นศีรษะออกมาได้ เราต้องแกล้งอ่อนแอกว่ามิใช่หรือ?”

หลี่หลิ่งฟางคิดว่าบางทีตัวละครที่รับมือยากที่สุดไม่ใช่พวกตัวละครหลัก แต่กลับเป็นตัวประกอบที่มีอำนาจเสียมากกว่า และดันโชคร้ายที่ตนตายก่อนจะอ่านนิยายเรื่องนี้จบ บางทีเรื่องราวทั้งหมดนี้อาจจะตกอยู่ในกำมือขององค์รัชทายาทมาตั้งนานแล้ว

หวังจิ้งเสวียนเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบไป ราวกับกำลังจมอยู่ในความคิด เขาจึงปล่อยให้นางเป็นอิสระ

“พระชายาเป็นคนฉลาดกว่าที่เราคาดการณ์เอาไว้ แน่นอนว่ากระดานหมากนี้เรามิได้เอาตัวเจ้าไปวางอยู่บนกระดาน ฉะนั้นอย่าได้เข้ามาขวางทางเราเด็ดขาด”

สายตาที่จ้องมองมาสื่อถึงความจริง องค์รัชทายาทที่ทุกคนเห็นว่าอ่อนแอ โง่เขลา แท้จริงแล้วเป็นตัวละครลับที่ซุกซ่อนอยู่ในที่มืด ที่ไม่มีนักอ่านคนไหนสามารถคาดเดาได้

หลี่หลิ่งฟางลุกนั่งบนเตียงจัดอาภรณ์ของตนเองให้เรียบร้อย โดยที่ในหัวกำลังคิดถึงเรื่องราวหลังจากนี้ ว่าตนที่สมควรตายไปแล้วจะดำเนินไปในทางไหนต่อดี บางทีคำตอบของนางอาจจะมาจากชายหนุ่มตรงหน้า

“องค์รัชทายาทเพคะ”

“มีอันใด?”

“องค์รัชทายาทอภิเษกกับหม่อมฉัน เพราะต้องการอำนาจจากท่านพ่อของหม่อมฉันหรือเพคะ?”

“แน่นอน ว่าสิ่งที่พระชายาคิดคือความจริง อัครมหาเสนาบดีมีอำนาจกว่าฝ่าบาท จนเราคิดว่าราชวงศ์ของเราเป็นเพียงสามัญชาด้วยซ้ำ”

องค์รัชทายาทเดินไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงกันข้ามกับเตียง ยกมือขึ้นเท้าคาง “พ่อของเจ้าดูแข็งแกร่งกว่าเสด็จพ่อของเราเสียอีก การจะควบคุมอำนาจได้เราต้องมีอำนาจอยู่ในกำมือถึงจะกำจัดพวกกบฏไปได้ โลกของการเมืองก็เป็นเช่นนี้”

‘อา...หลี่หลิ่งฟาง เจ้านี่ช่างโชคร้ายจริง ๆ ที่มาหลงรักผู้ชายคนนี้’

หลี่หลิ่งฟางเข้าใจแล้วว่า ตัวละครที่อ่อนแอโง่เขลาที่สุดไม่ใช่องค์รัชทายาท แต่กลับเป็นนางเอง

พรึบ

หลี่หลิ่งฟางลุกออกจากเตียงก่อนจะค้อมกาย “วันนี้หม่อมฉันรบกวนองค์รัชทายาทมานานแล้ว หม่อมฉันขอตัวทูลลาเพคะ”

พูดจบ หลี่หลิ่งฟางก็ขอตัวกลับตำหนักของตนเอง

เมื่อแผ่นหลังบางเดินลับสายตาไป ดวงตาคมกริบกลับสั่นไหวพร้อมริมฝีปากที่กำลังสั่น องค์รัชทายาทกัดริมฝีปากของตนกลืนก้องสะอึกลงไปในลำคอ

“ขอโทษด้วยพระชายา เรามิสามารถบอกความจริงกับเจ้าได้”

-----

หลี่หลิ่งฟางกลับมาที่ตำหนักของตนในสภาพที่ไร้สติ ในหัวของนางเต็มไปด้วยความขาวโพลน ได้แต่นั่งนิ่ง ๆ บนตั่งริมหน้าต่าง

อันฉีที่เป็นห่วงเจ้านายของตน นางจึงไปหาของว่างมาให่เจ้านายของตนเสวย

“พระชายาเพคะ เสวยขนมนี่สิเพคะ พระชายาจะได้อารมณ์ดี”

“อืม”

อันฉีมองดูพระชายาเสวยขนมทีละคำ ทีละคำ ดูเอื่อยเฉื่อยจนนางเป็ณกังวล

“พระชายาเพคะ พระองค์มีเรื่องไม่สบายพระทัยหรือเปล่าเพคะ?”

หลี่หลิ่งฟางเบนหน้ามาสบตากับอันฉีก่อนจะตรัสขึ้นว่า “ข้ารู้สึกว่าตัวข้านั้นอ่อนแอและโง่เขลานัก”

“เหตุใดพระชายาถึงตรัสเช่นนั้นเพคะ?”

“เพราะว่ามันคือความจริงยังไงล่ะ”

อันฉีไม่ค่อยเข้าใจว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นระหว่างพระชายากับองค์รัชทายาทหรือเปล่า นางไม่อยากให้พระชายารู้สึกเช่นนี้เลย

“พระชายาเพคะ คนเราเกิดมามีมุมอ่อนแอและโง่เขลกันทั้งนั้น มิได้มีคนที่ฉลาดหลักแหลมและแข็งแกร่งเสมอไปเพคะ วันนี้พระชายาอ่อนแอ แต่มันยังมีวันหน้าอยู่นะเพคะ! พระชายาที่หม่อมฉันรู้จักในตอนนี้แข็งแกร่งที่สุดแล้วเพคะ!”

หลี่หลิ่งฟางดวงตาเป็นประกายแวววับขึ้นมา ราวกับมีแสงสว่างมาฉุดให้นางออกจากความคิดไร้สาระพวกนั้น

ใช่

หลี่หลิ่งฟางคนเก่านั้นอ่อนแอและโง่เขลาในเรื่องความรัก แต่ทว่าหลี่หลิ่งฟางที่มีข้าที่เป็นนักฆ่านั้นแข็งแกร่งและฉลาดกว่า จะให้มาจมปลักอยู่ในความคิดพรรค์นั้นได้อย่างไรกัน!

“อันฉี ข้าขอบใจเจ้ามากที่ดึงสติข้าให้กลับมา!”

“มิเป็นไรเพคะ อย่างไรหม่อมฉันก็เป็นนางกำนัลของพระชายาอยู่แล้วเพคะ”

หลี่หลิ่งฟางยกยิ้ม “อันฉี เจ้ามิใช่นางกำนัลของข้าเพียงอย่างเดียว เจ้าคือสหายของข้าด้วย! จำเอาไว้ห้ามลืมเด็ดขาด”

อันฉียิ้มกว้าง “เพคะ!”

หลี่หลิ่งฟางเบนหน้ากลับไปจ้องมองนอกหน้าต่าง 'ในกระดานหมากนี้ มีเพียงผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด'

*****