รุ่งอรุณการเริ่มต้นใหม่

เช้าวันรุ่งขึ้นหวังจิ้งเสวียนหันไปตรัสสั่งกับชิงหลานว่า “วันนี้เราจะพาพระชายาไปเข้าร่วมงานเลี้ยงน้ำชาที่จวนตระกูลถง เจ้าคอยอารักขานางให้ดี”

“พ่ะย่ะค่ะ”

หลี่หลิ่งฟางที่ถูกปลุกตั้งแต่ไก่ยังไม่ทันขันกำลังยืนหาววอด ๆ โดยมีอันฉียืนเยื้องอยู่ด้านข้าง

“หาว...”

“พระชายาเพคะ รักษาอากัปกิริยาหน่อยสิเพคะ” อันฉีเอ่ยเสียงเอ็ดผู้เป็นนายของตน

“ข้าพยายามแล้ว แต่ข้ารู้สึกง่วงมากจริง ๆ นะอันฉี” หลี่หลิ่งฟางยืนขยี้ตนของตน

กระทั่งเสียงทุ้มดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง

“เจ้าเตรียมตัวพร้อมหรือยัง?”

“อืม” หลี่หลิ่งฟางผงกศีรษะทั้ง ๆ ที่หลับตาอยู่

หวังจิ้งเสวียนนำหลี่หลิ่งฟางเดินไปขึ้นรถม้าประจำตัวของตน โดยที่อันฉีให้พื้นที่ส่วนตัวแกผู้เป็นนาย นางจึงเลือกไปนั่งด้านหน้ารถม้าข้าง ๆ องครักษ์ขององค์รัชทายาทแทน

ระหว่างกำลังเดินทางไปยังจวนตระกูลถง หลี่หลิ่งฟางที่กำลังนั่งสัปหงกมีเรื่องสงสัยจึงทูลถามกับอง์รัชทายาท

“องค์รัชทายาทเพคะ หม่อมฉันมิเห็นเฉินกงกงเลย เขามิได้มาคอยปรนนิบัติพระองค์หรือเพคะ?”

“เฉินกงกงเป็นขันทีข้างพระวรกายของฝ่าบาท ตอนนี้เราไม่มีขันทีข้างกายมีเพียงองครักษ์เท่านั้น อย่างที่พระชายาทราบดี รอบตัวเรามีแต่เรื่องอันตรายเกิดขึ้นบ่อยครั้ง มันจะดีกว่าถ้าเราไม่มีขันทีข้างกาย อย่างน้อยก็ไม่มีผู้ใดต้องเจ็บตัวแทนเรา”

หลี่หลิ่งฟางลืมตาข้างเดียวมองพระพักตร์องค์รัชทายาท โดยไม่ได้ตรัสถามอันใดอีก

เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งชั่วยามรถม้าได้ขับเคลื่อนมาจอดลงหน้าจวนตระกูลถง

ชิงหลานลงจากที่บังคับบังเหียนมายกบันไดไม้วางให้กับผู้เป็นนาย

องค์รัชทายาทเดินออกจากตัวรถม้าสวมอาภรณ์เรียบง่าย แต่ยังคงเคล้าความสง่างามตามแบบฉบับองค์รัชทายาทของวังหลวง โดยด้านหลังของเขามีหญิงสาวหน้าตาสละสลวยเดินตามหลังลงมา นางสวมอาภรณ์สบาย ๆ เรียบง่าย แต่ขลับให้นางดูงดงามดุจดอกบัวขาว

“ที่นี่คือจวนตระกูลถง หวังว่างานเลี้ยงน้ำชาจะมิทำให้เจ้ารู้สึกอึดอัดนะพระชายา”

น้ำเสียงสั่นเครือพระพักตร์วิตกกังวลขององค์รัชทายาททำให้หลี่หลิ่งฟางต้องลอบถอนหายใจ

‘ช่างเป็นการแสดงที่ดีเยี่ยมจริง ๆ’

“พระองค์คิดว่าหม่อมฉันมิรู้ความหรือเพคะ เรื่องการพบปะผู้คนหม่อมฉันก็เคยเข้าร่วมมาแล้ว ก่อนหน้าที่หม่อมฉันจะมาเป็นพระชายาของพระองค์เสียอีก”

องค์รัชทายาทหัวเราะแห้ง “เราคงกังวลเกินไปสินะ”

“หม่อมฉันมิได้ว่าพระองค์เสียหน่อย พระองค์จะรู้สึกกังวลแทนหม่อมฉันมิแปลกอันใด ก็พระองค์เป็นพระสวามีของหม่อมฉันนี่เพคะ”

“...”

หลี่หลิ่งฟางเห็นว่าอีกฝ่ายไม่โต้ตอบกลับมาทำให้เกิดกังวล แต่พอหันกลับไปมองบนพระพักตร์ของชายหนุ่มกลับยกยิ้มให้นางอยู่ เขายืนฟังที่พระชายาของตนกำลังตรัสให้ฟังอย่างเงียบสงบ

“อย่าทรงกังวลพระทัยไปเลยเพคะ หากหม่อมฉันรู้สึกเช่นนั้น พระองค์ก็แค่อยู่เคียงข้างหม่อมฉันก็พอแล้วเพคะ” หลี่หลิ่งฟางจิ้มปลายจมูกของชายหนุ่มแผ่วเบา เรียกเสียงขบขันจากชายหนุ่มได้

“เราจะอยู่เคียงข้างเจ้าเองพระชายา” องค์รัชทายาทยกยิ้มมุมปาก เดินนำหญิงสาวเข้าจวนตระกูลถง

หลี่หลิ่งฟางที่มองตามแผ่นหลังตรงหน้า ในใจของนางคิดว่าถ้าตนไม่รู้เรื่องของตัวละครนี้ตั้งแต่แรก ยามเผชิญหน้าก็คงไม่รู้สึกอึดอัดแบบนี้หรอก นางคิดผิดที่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับองค์รัชทายาทมากเกินไป

‘สงสัยข้าคงต้องถอยห่างออกมาหนึ่งก้าวแล้ว ชีวิตของข้ามันแขวนอยู่บนเส้นดาย หากองค์รัชทายาทรู้ว่าข้าไม่ใช่พระชายาผู้อ่อนน้อม แต่เป็นนักฆ่าขึ้นมาคงได้กลายเป็นเรื่องใหญ่’

ทั้งสองเดินมาเพียงไม่กี่ก้าวก็เจอเข้ากับชายสูงอายุคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบมาทางพวกเขา

“ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะองค์รัชทายาท กระหม่อมรู้สึกเป็นเกียรติที่วันนี้องค์รัชทายาทเสด็จมาเข้าร่วมงานเลี้ยงน้ำชาของกระหม่อม”

หลี่หลิ่งฟางจ้องมองชายสูงอายุกราบทูลระรัว ประหนึ่งกลัวว่าจะมีใครแย่งพูดเสียอย่างนั้น

พอลองนึกหลี่หลิ่งฟางก็พอจำได้คร่าว ๆ ว่างานเลี้ยงน้ำชาตระกูลถงคืองานเลี้ยงที่รวมเหล่าตัวเอกของเรื่องเลยนี่นา

‘งานนี้บันเทิงละ’

หลี่หลิ่งฟางเอาแต่นึกถึงนิสัยพวกตัวละครหลักจนไม่ได้ยินเสียงเรียกของชายหนุ่มข้างกาย หลี่หลิ่งฟางรู้สึกตัวอีกทีตอนเห็นพระพักตร์วิตกกังวลของหวังจิ้งเสวียน

“ฟางเอ๋อร์!”

“...”

หลี่หลิ่งฟางกะพริบตาปริบ ๆ เอียงศีรษะมองด้วยความสงสัย

“เจ้าเป็นอันใดไป เจ้าประชวรหรือ ถึงได้ยืนเหม่อลอยไร้สติเช่นนี้”

น้ำเสียงสั่นเครือแววตาเศร้าหมองทำให้หลี่หลิ่งฟางรู้สึกผิดในใจขึ้นมา

“ทรงกังวลมากเลยสินะเพคะ หม่อมฉันขอประทานอภัยที่ทำให้พระองค์กังวล”

เพราะสิ่งที่หลี่หลิ่งฟางเห็นกลับไม่ใช่การแสดง แต่องค์รัชทายาทเป็นห่วงตนจริง ๆ

“อย่าเป็นเช่นนี้อีกเลย เจ้ามิรู้ว่าเราหวาดกลัวขนาดไหน ร่างกายของเจ้า...”

หลี่หลิ่งฟางถอนหายใจออกมา “เรื่องยาพิษนั้นไม่มีตกค้างแล้วเพคะ”

‘เพราะก่อนหน้านี้ข้าได้ถอนยาพิษออกจากร่างไปหมดแล้ว นักฆ่าเช่นข้าไม่ปล่อยให้ร่างของตนเองเป็นอะไรไปหรอก ข้ายังต้องจับคนที่วางยาพิษหลี่หลิ่งฟางให้ได้’

พระพักตร์ของหวังจิ้งเสวียนตกตะลึงไปชั่วขณะ ชายหนุ่มสะบัดหน้าตรัสถามน้ำเสียงจริงจัง

“เจ้าแน่พระทัยหรือ หมอหลวงบอกว่าร่างกายเจ้าไม่มีพิษหลงเหลือแล้วใช่หรือไม่?”

“เพคะ”

หมอหลวงนี่แหละคือคนที่นางสงสัยเป็นคนแรก ก่อนหน้าบอกไม่มีพิษในร่าง แต่พออาการของข้ากำเริบในตำหนักเย็นกลับบอกมีสารพิษในร่าง ถ้านางตายในตำหนักเย็นก็คงไม่มีใครล่วงรู้ เผลอ ๆ บางทีอาจจะโยนความผิดให้อันฉี ที่ตอนนั้นนางยังคงเป็นนางกำนัลห้องเครื่อง

หวังจิ้งเสวียนเห็นว่าหญิงสาวกำลังยืนคิดเรื่องอื่นอีกแล้ว เขาจำต้องเดินเข้าไปสวมกอดนาง “เรารู้สึกดีพระทัยกว่าเรื่องไหน ๆ ที่เราได้รับข่าวมาเลย”

หลี่หลิ่งฟางสวมหัวเราะในลำคอสวมกอดองค์รัชทายาทกลับ “หม่อมฉันเคยทูลไปแล้วว่าหม่อมฉันจะอยู่เคียงข้างพระองค์”

ทั้งสองยืนกอดกันกลมจนลืมว่าพวกเขายังยืนอยู่ใกล้หน้าประตูจวน เจ้าตระกูลถงจำต้องกราบทูลขัดขึ้น

“องค์รัชทายาท ตอนนี้ถึงเวลางานเลี้ยงแล้วพระองค์รีบเสด็จเข้าไปด้านในเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

หวังจิ้งเสวียนผละอ้อมกอดออก บนพระพักตร์แดงก่ำเหมือนเด็กน้อยไร้เดียงสาหัดมีความรักครั้งแรก

ภาพตรงหน้าเรียกรอยยิ้มจากเจ้าตระกูลถงได้เป็นอย่างดี

“กระหม่อมยังมิได้แนะนำตัว...”

หลี่หลิ่งฟางหันไปมองเจ้าตระกูลถงที่หันหน้ามาทางตน

“ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะพระชายา กระหม่อมถงเจี๋ยซวง เจ้าตระกูลถงในปัจจุบัน กระหม่อมรู้สึกเป็นเกียรติที่พบพระองค์ในวันนี้พ่ะย่ะค่ะ”

หลี่หลิ่งฟางคิดว่าตนจะต้องเริ่มมีบทบาทในเนื้อเรื่องนี้ได้แล้ว นางจึงเดินเยื้องหันไปทางเจ้าตระกูลถง

“ยินดีที่ได้พบเจ้าตระกูลถงเช่นกัน เราหวังว่าการมาของเราจะมิทำให้เจ้าตระกูลอึดอัดใจ”

“พระองค์ตรัสเช่นนั้นได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมมิได้รู้สึกอึดอัดแต่อย่างใด”

“หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น”

“อย่าทรงกังวลไปเลยพ่ะย่ะค่ะ ถ้าเช่นนั้นองค์รัชทายาทและพระชายาเสด็จตามกระหม่อมมาได้เลยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะพาไปที่งานเลี้ยง”

ทั้งสองผงกศีรษะพร้อมกัน และเดินตามหลังเจ้าตระกูลถงไปยังสถานที่จัดงานเลี้ยงน้ำชาทันที

*****