ไม่อยากกลับไปเป็นเช่นเดิม

เมื่อก้าวเท้าข้ามพ้นหน้าประตูจวนตระกูลถงไม่ทันไร เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นมาตรงหน้าทันที

“วันนี้เจ้าก่อเรื่องเอาไว้มากมาย วันพรุ่งเจ้ากรมอาญาคงเข้าวังหลวงไปทูลเรื่องนี้ต่อฝ่าบาท เจ้าอาจจะทำให้ท่านอัครมหาเสนาบดีบิดาของเจ้าต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย”

“แต่คนพวกนั้นบังอาจหมิ่นพระเกียรติของพระองค์นะเพคะ”

“เรื่องเกียรติยศหรือศักดิ์ศรีของเรา เรามิใส่พระทัยอยู่แล้ว”

“จะมิใส่พระทัยได้อย่างไรเพคะ องค์รัชทายาทจะให้หม่อมฉันทนยืนดูเฉย ๆ หรือ? ในเมื่อพวกเขาล่วงเกินพระองค์ถึงเพียงนั้น”

“แต่คนพวกนั้นจะย้อนกลับมาทำร้ายเจ้าในภายหลัง”

“เรื่องนั้นหม่อมฉันปกป้องตนเอง...”

“หลี่หลิ่งฟาง!”

หลี่หลิ่งฟางสะดุ้งโหยงเมื่อถูกตะคอกเสียงดังลั่น นับว่าเป็นครั้งแรกที่ถูกชายหนุ่มขึ้นเสียงใส่ ไม่รู้ว่าตนต้องแสดงความรู้สึกอย่างไร จะโกรธหรือเสียใจดี

และนั่น คือ คำพูดสุดท้ายก่อนที่จะเงียบใส่กันตลอดเวลาเดินทางกลับ

เมื่อรถม้าจอดเทียบประตูวังหลวง หวังจิ้งเสวียนก้าวลงจากรถม้าและเดินจากไปทันที หลี่หลิ่งฟางได้แต่มองตามแผ่นหลังนั้นเงียบ ๆ โดยไม่ได้เอ่ยวาจาสักคำ

“พระชายาเพคะ...”

หลี่หลิ่งฟางหันไปยิ้มบางให้อันฉี “ช่างเถิด เรากลับตำหนักของเรากันเถอะ”

“เพคะ”

-----

ณ พระตำหนักตงกง

หวังจิ้งเสวียนนั่งลงบนโต๊ะทรงงานของตนท่ามกลางความเงียบสงัด ภายในอกคุกรุ่นไปด้วยอารมณ์ขุ่นมัว หว่างคิ้วขมวดเข้าหากันพลางทอดถอนใจออกมา

ชิงหลานที่เห็นท่าทางขององค์รัชทายาทเป็นเช่นนี้ เขาจึงเลือกเงียบ

กระทั่งเสียงทุ้มตรัสออกมาอย่างเคร่งเครียด

“เหตุใดนางถึงมิยั้งคิดให้ดี การมีปัญญากับเจ้ากรมอาญาอาจจะเป็นภัยกับตัว นางมิรู้หรือไงว่าเจ้ากรมอาญาโหดเหี้ยมแค่ไหน เราพยายามให้นางเลือกเดินเส้นทางไร้ภยันตราย แต่เหตุใดนางถึงเลือกเดินไปหาอันตรายทุกที”

ชิงหลานที่ยืนรับฟังเงียบ ๆ ไม่ได้ทูลตอบกลับไป

“คนพวกนั้นเรารู้ธาตุแท้ดี หากเราลงมือไป ไต้เนี่ยนเจินจะต้องนำเรื่องนี้ไปบอกเจ้ากรมอาญาแน่ เรามิอยากให้นางเดือดร้อนเพราะแผนการของเราจริง ๆ”

“หากเป็นเช่นนั้น เหตุใดพระองค์มิกราบทูลเรื่องนี้ให้ฝ่าบาททรงทราบพ่ะย่ะค่ะ”

“...”

“ใต้หล้านี้มีผู้ใดมีอำนาจเหนือฝ่าบาทอีกพ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาทตรัสว่ามิอยากให้พระชายาทรงเดือดร้อน แต่เหตุใดพระองค์มิหาทางออกปกป้องพระนางให้ดีกว่านี้ มิใช่ตะคอกใส่เช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ”

“...!”

หวังจิ้งเสวียนเบิกพระเนตรกว้าง ภาพเหตุการณ์ก่อนหน้าไล่ย้อนกลับมาเป็นฉาก ๆ และจบลงด้วยความเงียบงันชวนอึดอัด

ผัวะ!

“องค์รัชทายาท!” ชิงหลานตกใจจนเผลออุทาน เมื่อเห็นองค์รัชทายาทต่อยพระพักตร์ตนเองอย่างแรง

“ชิงหลาน เราจะไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อ รีบไปกันเถอะ”

ชิงหลานไม่รู้ว่าองค์รัชทายาทกำลังคิดสิ่งใด เขาทำได้แค่ทำตามพระประสงค์ของพระองค์เท่านั้น

“พ่ะย่ะค่ะ”

ทางด้านพระตำหนักเฟิ่งอี๋ตอนนี้เงียบสงบกว่าวันอื่น หลี่หลิ่งฟางกำลังนอนทอดกายอยู่บนตั่งข้างริมหน้าต่าง ทอดมองใบไม้ดอกไม้ร่วงโรยจากต้น ดูนกสองตัวนอนเบียดกันบนกิ่งไม้

“เฮ้อ...”

เสียงถอนหายใจดังขึ้น ก่อนร่างบางจะกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งด้วยสีหน้าครุ่นคิด

“หรือข้าควรไปขอโทษองค์รัชทายาทดี?”

หลี่หลิ่งฟางนั่งขัดสมาธิกอดอกโคลงศีรษะไปมาพลางใช้ความคิดอย่างจริงจัง

อันฉีที่เดินยกถาดของว่างและกาน้ำชาเข้ามา มองเห็นท่าทางของพระชายาที่กำลังนั่งขัดสมาธิเข้าทรง

ตุบ

“พระชายามีเรื่องมิสบายพระทัยหรือเพคะ?” อันฉียกถาดมาวางที่โต๊ะเตี้ยและรินชาใส่จอกให้ผู้เป็นนาย “จิบชาสักหน่อยเถิดเพคะ”

“ขอบใจเจ้ามาก” หลี่หลิ่งฟางรับจอกชามาเป่าไล่ไอร้อนเล็กน้อยและยกขึ้นจิบเบา ๆ

“อารมณ์ดีขึ้นบ้างหรือยังเพคะ?” อันฉีทูลถามด้วยความเป็นห่วง

“อืม”

แม้จะตอบรับ แต่อันฉีเห็นพระพักตร์ของพระชายายังคงเศร้าหมองต่างจากพระพักตร์ยามปกติ

“หม่อมฉันกังวลเพคะ กลัวว่าพระชายากับองค์รัชทายาทจะกลับไปเป็นเหมือนก่อนมากเลยเพคะ”

“หมายความว่าอย่างไร?”

“ก็วันที่พระองค์กับองค์รัชทายาทมิได้ใกล้ชิดกัน หรือแสดงความรักต่อกันไงเพคะ”

“เจ้าเห็นเป็นงั้นหรือ?”

“หลังจากเมื่อวานที่พระองค์เข้าเฝ้าองค์รัชทายาท ทั้งสองพระองค์มักจะตัวมิยอมห่างจากกันเลยเพคะ เมื่อเช้านี้ก็เช่นกัน องค์รัชทายาทตัวติดกับพระชายาเป็นตังเมเลยเพคะ เวลาพระชายาจะเดินไปไหนก็จะมีองค์รัชทายาทคอยเดินตามพระชายาทุกฝีก้าว หรือตอนที่พระชายาจะไปต่อยตีกับพวกคุณชาย องค์รัชทายาทจะคอยทอดพระเนตรไปที่พระชายาตลอด สีพระพักตร์ขององค์รัชทายาทตอนนั้นดูกังวลและเป็นห่วงมากเลยเพคะ”

อันฉีพูดพลางจับปลายคางราวกับย้อนนึกถึงภาพเหตุการณ์ก่อนหน้าที่ตนเห็น

หลี่หลิ่งฟางที่ได้ฟังดวงตาพลันเบิกกว้าง หัวใจของนางเต้นถี่ระรัว ‘หรือว่าเจ้านั่นชอบข้าขึ้นมาจริง ๆ แล้ว?’ หลี่หลิ่งฟางพึมพำในใจ

พรึบ!

“เอ๊ะ? พระชายาจะเสด็จไปที่ใดหรือเพคะ”

“ข้าจะไปหาองค์รัชทายาท ข้าจะต้องพูดคุยเรื่องนี้ให้กระจ่าง ข้ามิอยากกลับไปเป็นเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว” หลี่หลิ่งฟางตรัสจบรีบวิ่งออกจากตำหนักของตนออกไปทันที

“พระชายารอหม่อมฉันด้วยเพคะ!” อันฉีรีบคว้าชายกระโปรงวิ่งตามหลังผู้เป็นนายไป

ระหว่างทางที่ก้าวเดินเร็วผ่านผู้คนในวังหลวงมากมาย มีบ้างที่หญิงสาวลืมหยุดกล่าวทักทายพระสนมทั้งหลายที่พบเจอไปหมด เพราะจุดหมายของนางในตอนนี้คือสถานที่นั้นที่เดียว ‘พระตำหนักตงกง’

อันฉีวิ่งกระหืดกระหอบตามผู้เป็นนายมาตลอดทาง จนเผลอไปชนเข้ากับบุรุษผู้หนึ่ง

“อ้ะ! ข้าขออภัยเจ้าค่ะ” อันฉีรีบโค้งศีรษะกล่าวขอโทษ

“มิเป็นไร เป็นข้าเองที่เดินมิดูทาง” ชายหนุ่มตอบกลับเสียงอ่อน

“ยังไงข้าก็ขออภัยที่เดินชนคุณชายจริง ๆ แต่ว่าตอนนี้ข้ารีบนักจึงมิอาจรั้งรออยู่ตรงนี้นานได้ ไว้ข้าจะมากล่าวคำขอโทษคุณชายอย่างเป็นทางการอีกครั้ง ข้าขอลานะเจ้าคะ!”

ชายหนุ่มได้แต่มองตามแผ่นหลังของหญิงสาว ที่วิ่งห่างออกไปจนลับสายตา

“จ้าวเป่า เจ้ากำลังยืนมองอันใดอยู่น่ะ?”

ชายหนุ่มหันมามองที่สหายคนสนิทของตน ก่อนตอบกลับเรียบ ๆ ว่า “เปล่า พวกเราก็รีบกลับกันเถอะ”

“หืม? แบบนี้ทำข้าสงสัยเลยนะเนี่ย มันต้องมีอันใดแน่ ๆ ถึงทำให้คุณชายจ้าวยิ้มได้”

“พูดมาก”

“เจ้าด่าข้า คิดว่าข้าจะรู้สึกเจ็บปวดงั้นหรือ? ใช่ เจ้าคิดถูกข้าเจ็บปวดมากฮึก”

จ้าวเป่าส่ายหน้าขบขันให้กับท่าทางของสหายตน

“ตงกวาง น้องสาวของเจ้ากลับจากงานเลี้ยงน้ำชาแล้วหรือยัง?”

“หา? ถามทำไมน่ะ...หรือว่าเจ้าแอบชอบน้องสาวข้า?!”

“เจ้านี่พูดจาเลอะเทอะจริง ๆ” จ้าวเป่าทุบหลังสหายของตนไปหนึ่งที

“โอ๊ย! ทำไมต้องทำร้ายร่างกายข้าด้วย ชิ!”

“ข้าถามทำไมมิตอบ” จ้าวเป่าหันไปจ้องเขม็งใส่สหายที่กำลังกอดปลอบตนเองอยู่ด้านข้าง

“นางกลับมาแล้ว แต่วันนี้นางดูอารมณ์ดีแปลก ๆ” ตงกวางตอบกลับอย่างสบาย ๆ

“งั้นหรือ...วันนี้ข้าจะแวะไปที่จวนของเจ้า”

“เนี่ย! เจ้าแอบชอบน้องข้าจ้าวเป่า ยอมรับมาซะเถิด!”

“ไร้สาระ” จ้าวเป่าเดินทิ้งสหายที่ยืนงอแงกระทืบเท้าอย่างไม่สนใจเสียงตะโกนเรียกดังไล่ตามหลังมา