หลงชิงฮวา

⚠️WARNING⚠️

violence : การใช้ความรุนแรง / physical abuse : การทำร้ายร่างกาย

หลี่หลิ่งฟางกลับมาถึงตำหนักเฟิ่งอี๋ในยามโหย่ว นางเดินไปนั่งที่ปลายเตียงก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“เฮ้อ”

วันนี้ช่างเป็นวันที่หนักหนามากวันหนึ่งสำหรับตัวนางเอง

หลี่หลิ่งฟางใช้นิ้วนวดขมับทั้งสองข้าง มีเรื่องหนึ่งที่กำลังคับข้องใจอยู่ในหัวไม่จางหาย

เหตุการณ์ในโรงน้ำชาเจียวเหมยเดิมทีเป็นพระนางที่มาได้ยิน เพลงนั้นแต่งขึ้นเพื่อเล่าถึงวีรกรรมของมังกรน้อยชิงนาง เลยมีชื่อเรียกเพลงนั้นว่า ‘หลงชิงฮวา’

มังกรน้อยในเนื้อร้อง คือ องค์รัชทายาท

ส่วนบุปผา คือ แม่นางเยว่หลิน

ตั้งแต่เริ่มบรรเลงทำนองและเริ่มขับร้อง ทุกอย่างในเนื้อเพลงเป็นการเล่าถึงวีรกรรมที่หลายผู้หลายคนต่างพบเห็นมากับตา การกระทำขององค์รัชทายาทที่มีต่อแม่นางเยว่หลินนั้นแสดงออกนอกหน้า

หลายครั้งองค์รัชทายาทมักจะละเลยว่าที่พระชายาอย่างหลี่หลิ่งฟาง จึงทำให้มีข่าวลือแปลก ๆ มาให้ได้ยินมากมาย

บ้างก็ว่าในอนาคตองค์รัชทายาทอาจจะรับแม่นางเยว่หลินเข้ามาเป็นพระสนม ที่ใช้เวลาไม่นานคงได้ครองตำแหน่งฮองเฮาอยู่เคียงข้างกาย

อย่างเช่นเนื้อร้องที่กล่าวว่า...

มังกรน้อยทิ้งบุปผาที่บอบช้ำไว้เดียวดาย ใช้อำนาจชิงบุปผางามมาครอบครอง

บุปผาบอบช้ำโดดเดี่ยวเดียวดาย รอวันที่จะร่วงโรยรา

หลี่หลิ่งฟางหงายหลังนอนแผ่อยู่บนเตียงเหม่อมองเพดานห้องบรรทม เรื่องคับข้องใจที่สุดคือสีหน้าของหวังจิ้งเสวียนที่ตนเห็น หลี่หลิ่งฟางอยากรู้ว่าทำไมหวังจิ้งเสวียนถึงได้แสดงสีหน้าเช่นนั้นออกมา

“นอนเฉย ๆ อยู่ตรงนี้ไปก็ไม่ช่วยให้ข้าได้รู้ความจริง สู้ไปถามเจ้าตัวเลยน่าจะดีกว่า”

หลี่หลิ่งฟางกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะเดินทางไปยังพระตำหนักตงกง

ระหว่างที่เดินทางไปยังทิศตะวันออก มีหลายสายตาคอยจับจ้องมาตลอดทั้งสองฟากฝั่ง ราวกับตนเป็นนักโทษ หรือ ตัวประหลาดอย่างไรอย่างนั้น

หลี่หลิ่งฟางสงสัยจึงหันไปตรัสถามกับอันฉีที่เดินตามอยู่ทางด้านหลังว่า “อันฉี คนพวกนี้ทำไมถึงเอาแต่จ้องมองข้า?”

“ทูลว่าที่พระชายา พวกเขามิได้เห็นพระองค์มาเนิ่นนาน หลังจากวันที่พระองค์ถูกกักขังที่ตำหนักเย็นเพคะ จึงมิแปลกที่พวกเขาจะคอยมองตามพระองค์เช่นนี้”

‘ไม่แปลกบ้าอะไร เพราะมองแบบนี้ไงที่ทำข้าระแวงไปหมดแล้ว!’

หลี่หลิ่งฟางถอนหายใจส่ายหน้าไปมา ก่อนจะรีบเดินทางไปยังจุดหมายของตนในทันที

ทางด้านหวังจิ้งเสวียนในขณะนี้ ชายหนุ่มกำลังนอนฟุบหน้าอยู่กับหมอน หลังจากกลับมาถึงตำหนักของตน เขาก็เอาแต่หมกตัวเองอยู่แต่ในตำหนัก โดยมีคำสั่งไม่ให้รบกวนตนเอง

แต่คำสั่งนั้นคงใช้กับสตรีผู้หนึ่งไม่ได้

ปัง!

บานประตูห้องบรรทมเปิดออกกว้างอย่างรุนแรงจนทำให้ชายหนุ่มสะดุ้งโหยง เขาเงยพระพักตร์ออกจากหมอนจ้องไปทางบานประตู

เมื่อทอดพระเนตรเห็นว่าเป็นผู้ใดกันที่กล้ามาท้าทายอำนาจของตน ชายหนุ่มก็ฟุบหน้าไปกับหมอนตามเดิม

“องค์รัชทายาทเพคะ”

เสียงหวานดังขึ้นพร้อมเดินเข้ามาใกล้กับเตียงที่ชายหนุ่มกำลังฟุบหน้ากับหมอนอยู่

“องค์รัชทายาทเพคะ หม่อมฉันมีเรื่องอยากจะทูลถามพระองค์เพคะ”

“...”

มุมปากหลี่หลิ่งฟางกระตุกเล็กน้อย นางยังคงตรัสเรียกอีกครั้ง

“องค์รัชทายาทเพคะ หม่อมฉันอยากจะทูลถามเรื่องบางอย่างกับพระองค์ ได้โปรดลุกขึ้นนั่งมาสนทนากับหม่อมฉันหน่อยเพคะ”

เสียงอู้อี้งึมงำในหมอนทำให้หลี่หลิ่งฟางฟังไม่ออก เส้นเลือดปูดข้างขมับ

หมับ พรึบ!

หวังจิ้งเสวียนถูกกระชากคอเสื้อจนตัวลอย ชายหนุ่มอ้าปากค้างอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาของตนเอง ริมฝีปากพะงาบ ๆ ราวกับมีบางอย่างอยากจะพูดออกมา

“ทีนี้พระองค์จะสนทนากับหม่อมฉันได้หรือยังเพคะ?”

หวังจิ้งเสวียนถอนหายใจตอบตกลงไปอย่างไม่เต็มใจมากนัก “พระชายาอยากสนทนากับเราเรื่องอันใด?”

หลี่หลิ่งฟางเดินไปยกเก้าอี้ตรงโต๊ะมาตั้งอยู่ตรงเบื้องหน้าของหวังจิ้งเสวียนใกล้ ๆ กับเตียงบรรทม

“หม่อมฉันมีเรื่องสงสัยบางอย่างจึงได้เสียมารยาทบุกรุกเข้ามาหาพระองค์ โดยที่พระองค์มีรับสั่งห้ามมิให้ผู้ใดรบกวน หม่อมฉันต้องของประทานอภัยเพคะ”

หวังจิ้งเสวียนส่ายหน้าไปมา “ช่างเถอะ ว่าแต่พระชายาอยากตรัสถามอันใดกับเราล่ะ?”

หลี่หลิ่งฟางชั่งใจอยู่สักพักก่อนจะทูลถามกลับไปตรง ๆ ว่า “วันนี้ที่โรงน้ำชาเจียวเหมย ตอนที่นางโลมขับร้องเพลงที่สอง...เหตุใดพระองค์ถึงมีสีหน้าเช่นนั้นเพคะ?”

“...”

หวังจิ้งเสวียนไม่คิดว่าพระชายาจะสังเกตเห็นด้วย เขาพยายามคิดหาคำตอบที่ดีที่สุด แต่ก็ถูกเสียงหวานดักทางเอาไว้เสียก่อน

“องค์รัชทายาทอย่าได้คิดที่จะโกหกหม่อมฉัน หม่อมฉันมิใช่ผู้ที่โง่งมจนดูสถานการณ์มิออกนะเพคะ”

หวังจิ้งเสวียนทอดถอนใจตรัสขึ้นมาว่า “เพลงที่เจ้าได้ยินวันนี้มีชื่อว่า ‘หลงชิงฮวา’ เป็นเพลงที่เล่าเกี่ยวกับมังกรน้อยชิงบุปผา เราคิดว่าเจ้าน่าจะรู้ว่ามังกรน้อยในนั้นคือผู้ใด...คราแรกเราคิดว่ามันก็เป็นเพียงเพลงที่พวกนางโลมแต่งขึ้นเพื่อความรื่นเริงเท่านั้น แต่นับวันเรากลับรู้สึกว่าเพลงนั้นเป็นดั่งตราบาป ยิ่งเนื้อร้องมีการกล่าวถึงเจ้าที่กำลังรอวันโรยรา เรายิ่งคิดว่ามันมิถูกต้อง...”

“เรื่องใดที่มิถูกต้องหรือเพคะ?”

“...”

หวังจิ้งเสวียนชะงักค้างเมื่อพระชายาตรัสแทรกขึ้นมา

หลี่หลิ่งฟางหลับตาลงอย่างเชื่องช้า และลืมตาขึ้นสบตากับดวงตาหงส์ตรงหน้าอย่างสงบนิ่ง

“ทุกอย่างที่เพลงนั้นแต่งออกมาล้วนถูกต้องทั้งสิ้น พระองค์คิดว่ามันมิถูกต้องที่ใดหรือเพคะ และบรรทัดที่บอกว่า ‘บุปผาบอบช้ำโดดเดี่ยวเดียวดาย รอวันที่จะร่วงโรยรา’ เรื่องนี้ก็เป็นความจริง หม่อมฉันถูกกักขังอย่างโดดเดี่ยวเดียวดายที่ตำหนักเย็น พระองค์ลืมไปแล้วหรือเพคะ”

“...”

“หลงชิงฮวา...นั่นก็เหมาะสมกับพระองค์ดีนี่เพคะ อย่างไรหม่อมฉันก็มิเคยอยู่ในสายพระเนตรของพระองค์อยู่แล้ว”

หลี่หลิ่งฟางลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ นางเดินเข้าไปใกล้พระวรกายขององค์รัชทายาทที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียง หลี่หลิ่งฟางยกฝ่ามือจับที่ปลายคางของชายหนุ่ม

ดวงตาดอกท้อจ้องเข้าไปในดวงตาหงส์จนเห็นภาพเงาสะท้อนของตนเองข้างใน

“อย่าลืมสิเพคะ ว่าพระองค์เป็นคนวางยาพิษพระวรกายของพระองค์เอง และโยนความผิดมาให้หม่อมฉันเป็นแพะรับบาป...”

“!!”

หวังจิ้งเสวียนลมหายใจติดขัด ใจเต้นระรัวประหนึ่งกลองศึก ดวงตาสั่นระริกหยาดน้ำตาเอ่อคลอ พระวรกายสั่นเทาประหนึ่งว่ากำลังเผชิญหน้ากับอันตราย

“พระองค์น่ะมีอำนาจกว่าหม่อมฉัน แต่มิสามารถทำร้ายผู้ที่มีความแข็งแกร่งกว่าพระองค์ได้ แต่กลับทำร้ายหม่อมฉันที่อ่อนแอกว่าพระองค์”

หลี่หลิ่งฟางละฝ่ามือจากจับปลายคางเลื่อนมาบีบรอบลำคอขององค์รัชทายาทแผ่วเบา ออกแรงผลักให้ชายหนุ่มนอนราบไปกับเตียง โดยมีร่างของตนคร่อมอยู่ด้านบน

“หวังจิ้งเสวียน เจ้าคิดหรือว่าเจ้าทำเช่นนั้นแล้วจะได้ครอบครองดวงใจของแม่นางเยว่หลิน ที่เปรียบดั่งดอกบัวขาวสูงส่ง เจ้าคิดหรือไม่ว่ามังกรน้อยที่มีศัตรูรอบทิศทางจะปกป้องบุปผานั้นได้”

หลี่หลิ่งฟางออกแรงบีบลำคอของหวังจิ้งเสวียนจนชายหนุ่มตื่นตระหนก ความหวาดกลัวฉายชัดอยู่บนพระพักตร์ตรงหน้าของหลี่หลิ่งฟาง

“หึ แค่นี้เจ้าก็กลัวตายแล้ว ยังจะมีหน้าชิงนางอีกงั้นหรือ?”

หวังจิ้งเสวียนพยายามจับที่ข้อมือบางให้ปล่อยออกจากลำคอของตน

หยาดน้ำตารื้นไหลทะลักบดบังภาพตรงหน้า เสียงคนที่กำลังจะขาดอากาศหายใจดังระงมไปทั่วห้องบรรทม ทว่าแรงที่บีบรอบลำคอยังไม่มีทีท่าว่าจะผ่อนแรงลง

หลี่หลิ่งฟางมองภาพตรงหน้าด้วยใจที่สงบนิ่งราวกับพื้นน้ำที่ไร้คลื่น ยิ่งร่างแกร่งพยายามดีดดิ้นมากเท่าใด ก็ยิ่งต้องการบังคับให้อยู่ภายใต้อาณัตของตน มุมปากยิ้มเยาะยื่นไปกระซิบที่ข้างใบหูว่า...

“เจ้าลูกเจี๊ยบผู้น่าสงสาร”