หัวใจที่ถูกปลุกให้สู้ 1.1

หัวใจที่ถูกปลุกให้สู้

ทั้งสองไปจดทะเบียนสมรสกันในวันนั้น ท่ามกลางบรรยากาศที่เรียบง่ายและเงียบสงบ ถึงแม้จะไม่มีผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายไปเป็นสักขีพยาน แต่พวกเขาก็ไม่ได้ใส่ใจ เพราะการแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องของตระกูล ไม่ใช่พิธีที่หวังให้ใครมาร่วมรับรู้ หากเป็นการแต่งงานเพื่อรักษาเกียรติของหญิงสาว และเป็นความตั้งใจของทั้งสองที่จะผูกพันกันในแบบที่ไม่มีใครเข้ามาแทรกแซงได้

ทันทีที่ออกมาจากที่ว่าการ เสียงจอแจของผู้คนรอบข้าง ความวุ่นวายของเมืองกลับทำให้หัวใจของทั้งคู่สงบอย่างประหลาด คล้ายว่าพวกเขาได้สร้างโลกเล็ก ๆ ที่มีเพียงกันและกันขึ้นมา

“นี่ก็เที่ยงแล้ว…ผมว่าพวกเราไปหาอะไรกินก่อนเถอะ คุณหิวหรือยัง” หลีฉีเฟิงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขานุ่มนวลและระมัดระวังราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่พอใจ

ซูเยว่ถิงเหลือบมองเขา ก่อนจะตอบเสียงเรียบ “ฉันเองก็หิวแล้วเหมือนกันค่ะ”

“คุณอยากกินอะไร” เขาถาม พลางยกยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก

หญิงสาวไม่ได้ยิ้มตอบ เพียงเอ่ยสั้น ๆ ว่า “ฉันแล้วแต่คุณหมอเลยค่ะ”

หลีฉีเฟิงนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจพาเธอไปยังร้านบะหมี่เล็ก ๆ ที่เขาแวะกินเป็นประจำตั้งแต่สมัยเรียนแพทย์ ร้านแห่งนั้นไม่หรูหรา แต่สะอาดและอบอุ่น มีกลิ่นน้ำซุปหอมลอยมาตั้งแต่ยังไม่ทันเดินเข้าไปถึงหน้าประตู เขาคิดว่านี่คงเป็นอาหารที่เหมาะที่สุดสำหรับร่างกายที่ยังบอบช้ำของเธอ

“งั้นไปกินบะหมี่ร้านโปรดของผมก็แล้วกัน รับรองว่าอร่อยถูกปากแน่” เขาหันมายิ้ม ก่อนจะเดินนำไปข้างหน้า

“ค่ะ” เธอตอบรับเพียงสั้น ๆ แล้วเดินตามเขาไปโดยไม่เอ่ยอะไรอีก

บะหมี่ที่ถูกยกมาเสิร์ฟในชามดินเผา กลิ่นน้ำซุปที่เคี่ยวจนหวานกลมกล่อมทำให้ซูเยว่ถิงรู้สึกตื่นตะลึงโดยไม่รู้ตัว ชีวิตก่อนหน้านี้ของเธอในฐานะนักฆ่า แทบไม่เคยได้สัมผัสความละเอียดอ่อนของรสชาติอาหาร การกินเป็นเพียงการประทังชีวิต แต่เมื่อซดน้ำซุปเข้าปาก เธอถึงได้ตระหนักว่าอาหารที่อร่อยสามารถทำให้หัวใจรู้สึกอุ่นขึ้นมาได้จริง ๆ

“คุณใช้ชีวิตแบบนี้มาตลอดเลยเหรอ” เธอถามขึ้นพลางวางตะเกียบลง มองเขาด้วยสายตาที่เหมือนพยายามจะเข้าใจ

“แบบนี้…แบบไหนเหรอครับ” หลีฉีเฟิงเลิกคิ้วถามกลับ

“ก็แบบว่า…ตื่นเช้า ไปทำงาน เลิกงาน กลับมากินข้าว เข้านอน คุณไม่เบื่อบ้างหรือไง” น้ำเสียงของซูเยว่ถิงเจือแววสงสัยแท้จริง ชีวิตของเขาต่างกับเธอราวฟ้ากับดิน ขณะที่เธอใช้ชีวิตท่ามกลางคมดาบและความตาย เขากลับเลือกใช้ชีวิตแสนเรียบง่าย

หลีฉีเฟิงยิ้มบาง ดวงตาสงบเย็น “เป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว ผมได้ใช้ชีวิตอย่างสงบ ไม่ต้องดิ้นรนอะไรมากนัก ผมคิดว่านี่แหละคือความสุข”

“คุณแน่ใจเหรอว่าสงบจริง ๆ” ซูเยว่ถิงสวนทันควัน “ดูญาติ ๆ ของคุณสิ โดยเฉพาะป้าของคุณ พวกเขาคอยหาเรื่องใส่ร้ายคุณไม่หยุด คุณยิ่งเงียบเท่าไร พวกเขาก็ยิ่งเหยียบคุณหนักขึ้น”

คำพูดนั้นทำเอาหมอหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย เขาเงียบ ก่อนจะยิ้มอ่อนและพูดเหมือนปลอบใจเธอ “ผมรู้ว่าพวกเขายุ่งเกินไปจริง ๆ…แต่ต่อจากนี้ไปจะไม่เป็นไรแล้วล่ะ ตอนนี้เราก็แต่งงานกันแล้ว ผมจะพาคุณออกไปหาบ้านเช่าอยู่ข้างนอก เราจะได้อยู่อย่างสบายใจ ไม่ต้องเจอพวกเขา