คนที่อยากกลับบ้าน

แสงตะวันยามสายทอประกายลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้เนื้อหนาภายในห้องทรงพระอักษร ทว่าความสว่างนั้นกลับไม่อาจขับไล่ความเงียบงันที่ปกคลุมอยู่รอบวรกายของ เซียวจิ่งเหิง ได้เลย พระหัตถ์ที่ถือฎีกาแน่นหยุดชะงักลงอีกครั้งเมื่อห้วงความคิดย้อนกลับไปยังถ้อยคำเรียบง่ายของหญิงสาวในคืนก่อน

“ถ้าไม่มีเหตุจำเป็น... ข้าก็อยากกลับบ้านเจ้าค่ะ บ้านของข้าอยู่ที่นั่น”

เป็นเพียงประโยคสามัญที่สามัญชนทั่วไปพึงเอ่ย หากแต่สำหรับจักรพรรดิผู้ทรงกุมอำนาจสูงสุดเหนือแผ่นดิน ถ้อยคำเหล่านี้กลับหนักหน่วงราวนำพาหินผามาถ่วงทับดวงหทัย ตลอดพระชนม์ชีพที่ผ่านมา พระองค์ทรงชินชาต่อความทะเยอทะยานของผู้คนในราชสำนัก บางคนไขว่คว้าความโปรดปราน บางคนกระหายอำนาจ หรือยอมทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ประทับอยู่ใต้ร่มพระบารมีนานที่สุด

ทว่า หลินอวี้เหนียง กลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

นางมิได้ปรารถนาจะเข้าใกล้ ไม่ได้แยแสตำแหน่งอันสูงส่งในตำหนักใน และไม่เคยแสดงท่าทีไขว่คว้าหาความโปรดปราน สิ่งเดียวที่สตรีผู้นี้มุ่งหวังมีเพียงเม็ดเงินอันน้อยนิดเพื่อชำระหนี้สิน และการได้กลับคืนสู่บ้านหลังน้อยเพื่อปรนนิบัติดูแลบิดาบังเกิดเกล้า

“หลี่กงกง...” สุ้มเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท” ขันทีคนสนิทก้าวเข้าไปใกล้ โน้มตัวรับฟังพระบัญชาด้วยความสำรวม

“ตามกฎมณเณียรบาล... นางกำนัลที่เข้ามารับราชการ เมื่อครบกำหนดวาระแล้ว สามารถขอกลับบ้านเกิดได้หรือไม่” หลี่กงกง ชะงักไปเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจระคนฉุกคิด ก่อนจะทูลตอบตามระเบียบหลวง

“กราบทูลฝ่าบาท ขึ้นอยู่กับระยะเวลาและสัญญาจ้างของแต่ละหน่วยงานพ่ะย่ะค่ะ โดยทั่วไปหากปฏิบัติหน้าที่ครบถ้วน ผ่านการตรวจสอบความประพฤติ และไม่มีภาระงานค้างคา ก็สามารถยื่นเรื่องขอพ้นจากตำแหน่งได้ตามระเบียบ”

“แล้วต้องใช้ระยะเวลานานเท่าใดในการอนุมัติ”

“ขึ้นอยู่กับทะเบียนรายชื่อและการจัดหาคนมาผลัดเปลี่ยนพ่ะย่ะค่ะ หากเป็นนางกำนัลที่มีทักษะเฉพาะทาง อาจต้องรอผู้มารับช่วงต่อให้เรียบร้อยเสียก่อน” เซียวจิ่งเหิง ทรงนิ่งงันไป พระเนตรคมทอดมองออกไปเบื้องนอก

“เช่นนั้น... หากนางทำงานครบกำหนดตามวาระ และไร้ซึ่งความผิดระเบียบใด ๆ ก็ย่อมมีสิทธิ์กลับบ้านได้โดยชอบธรรมใช่หรือไม่”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่มีข้อยกเว้นอื่นใดที่จะรั้งตัวไว้ได้หรอกหรือ” หลี่กงกง เงยหน้าขึ้นสบพระพักตร์แวบหนึ่งด้วยความระแวดระวัง

“หากไม่มีเหตุจำเป็นด้านราชการหรือพระราชโองการพิเศษ ก็ไม่อาจขัดขวางการกลับบ้านของนางได้พ่ะย่ะค่ะ”

เซียวจิ่งเหิง ทรงผ่อนลมหายใจแผ่วเบา มิได้ตรัสสิ่งใดต่ออีก หลี่กงกง ทอดสายตามองเจ้านายด้วยความกังวลลึก ๆ เขารับใช้ใกล้ชิดมานานย่อมอ่านร่องรอยความอาทรในพระเนตรนั้นออก แม้พระองค์จะตรัสถามราวกับศึกษาข้อกฎมณเณียรบาล ทว่าเนื้อหาความสนใจกลับวนเวียนอยู่เพียงเรื่องของนางกำนัลชั้นต่ำในสวนท้ายวัง

สวนเล็ก ๆ แห่งนั้น... กำลังกลายเป็นห้วงคำนึงที่สั่นคลอนหัวใจมังกรอย่างเงียบเชียบ

ณ เรือนท้ายวังในเวลาไล่เลี่ยกัน แสงแดดอุ่นอาบไล้แปลงผักกาดเขียวชอุ่ม หลินอวี้เหนียง กำลังก้มหน้าก้มตาคัดเลือกใบผักที่สมบูรณ์ที่สุด เสี่ยวชุน ที่ยืนถือสมุดบัญชีอยู่ข้างกายอดเอ่ยถามไม่ได้

“อวี้เหนียง ผักกาดล็อตนี้ เจ้ายังจะหมักด้วยสูตรเดิมอีกหรือ”

“เปล่าหรอก... ข้าตั้งใจจะทดลองปรับอัตราส่วนเครื่องปรุงใหม่” นางเงยหน้าขึ้นแย้มยิ้มบาง

“อยากลองหาวิธีหมักให้เก็บรักษาได้ยาวนานยิ่งขึ้น หากประสบความสำเร็จ ข้าจะได้เขียนจดหมายบอกวิธีส่งกลับไปให้ท่านพ่อที่บ้าน” เสี่ยวชุน วางพู่กันลงชั่วคราว

“เจ้าถึงกับจะส่งสูตรผักดองกลับบ้านเลยรึ”

“ใช่สิ ท่านพ่ออาจจะลงมือทำเองไม่ไหวในตอนนี้ แต่ถ้าป้าหลิวช่วยเตรียมวัตถุดิบให้ ท่านก็น่าจะพอลองทำตามได้บ้าง”

“แล้วถ้าท่านพ่อทำออกมาแล้วไม่สำเร็จเล่า”

“ก็ไม่เป็นไรนี่ ข้าจะเขียนรายละเอียดกำกับทุกขั้นตอนอย่างถี่ถ้วนที่สุด อย่างน้อยการได้หยิบจับสิ่งคุ้นเคย คงช่วยให้ท่านคลายความเบื่อหน่ายยามพักฟื้นได้บ้าง” แววตาของ อวี้เหนียง ฉายประกายความอบอุ่นยามเอ่ยถึงบิดา เสี่ยวชุน มองสหายด้วยความเห็นใจ

“เจ้าคิดถึงบ้านจับใจเลยสินะ”

“อืม...” อวี้เหนียง พยักหน้ารับเบา ๆ

“เมื่อก่อนตอนอยู่บ้าน ข้าเคยคิดว่างานในครัวเรือนช่างน่าเบื่อหน่าย ต้องตื่นแต่เช้าตรู่มาช่วยแม่เตรียมอาหาร ต้องคอยคะเนว่าพ่อจะเจริญอาหารหรือไม่ แต่พอลอบมาอยู่ไกลบ้านถึงเพียงนี้ ข้ากลับนึกโหยหาบรรยากาศเหล่านั้นทุกลมหายใจ”

“หากเจ้าได้กลับไปอยู่พร้อมหน้า คงเลิกบ่นเรื่องงานพวกนี้ไปนานโข”

“ข้าอาจจะบ่นเหมือนเดิมก็ได้ใครจะรู้” นางหัวเราะคิกคัก

ในจังหวะเวลานั้นเอง เสียงฝีเท้าฝ่าพื้นดินก็ดังขึ้นจากทางเข้าประตู ชายหนุ่มในชุดอาภรณ์เรียบง่ายปรากฏกายพร้อมห่อขนมชิ้นเล็กในมือ รอยยิ้มจางประดับบนริมฝีปากคมคาย

“ดูท่าทางวันนี้ สวนแห่งนี้จะครึกครื้นเป็นพิเศษนะ” อวี้เหนียง รีบวางผักในมือลงแล้วลุกขึ้นประสานมือทำความเคารพ

“นายท่านมาอีกแล้วหรือเจ้าคะ”

“ข้ามาขัดจังหวะเวลาทำงานของเจ้าหรือเปล่า”

“ไม่เลยเจ้าค่ะ วันนี้ข้ากำลังคัดแยกผักพอดี” ชายหนุ่มกวาดสายตามองอ่างไม้ที่บรรจุผักกาดเขียว

“เจ้ากำลังจะหมักผักชุดใหม่อีกแล้วรึ”

“เจ้าค่ะ เป็นสูตรที่ข้ากำลังทดลองปรับปรุงใหม่ อยากให้เก็บรักษาไว้ได้นานโดยไม่ต้องอาศัยเครื่องปรุงราคาแพง”

“เหตุใดจึงต้องใส่ใจเรื่องต้นทุนนักเล่า” อวี้เหนียง หยิบใบผักกาดขึ้นมาพินิจ

“หากข้าส่งวิธีทำกลับไปให้ครอบครัวได้ พวกเขาจะได้ทำกินเองอย่างประหยัด และเผื่อว่าวันหน้า... ข้าจะได้ใช้มันเป็นทุนตั้งต้นกิจการเล็ก ๆ ของตัวเอง” เซียวจิ่งเหิง ทอดมองนางด้วยความสนใจ

“เช่นนั้น... หากวันหนึ่งมีคนเสนอให้เจ้าอยู่ในเมืองหลวง มีเรือนพักอันสุขสบาย มีทรัพย์สินเงินทองกองโตโดยไม่ต้องตรากตรำทำงานหนักเช่นนี้อีก เจ้าจะยอมเปลี่ยนใจอยู่ต่อหรือไม่” คำถามนั้นทำให้ อวี้เหนียง ชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มจาง ๆ ระบายบนเรียวปาก

“ข้อเสนอน่าสนใจไม่น้อยเลยนะเจ้าคะ”

“เช่นนั้น... เจ้าจะรับไว้ไหมเล่า”

“คงต้องดูก่อนเจ้าค่ะ”

“ดูสิ่งใดกัน”

“ดูว่าข้อเสนอนั้น... ต้องแลกมาด้วยอะไรบ้าง” นางตอบกลับโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

“หากข้ามีเรือนพักและเงินทองมากมาย แต่ต้องถูกกักขังให้อยู่ในที่ที่ไร้อิสรภาพ ไร้สิทธิ์เลือกหนทางชีวิตของตนเอง หรือแม้แต่การกลับไปกราบเท้าบิดายังทำไม่ได้... เช่นนั้นต่อให้สุขสบายเพียงใด ข้าก็ไม่ปรารถนาจะแลกหรอกเจ้าค่ะ” คำตอบอันตรงไปตรงมาและเด็ดเดี่ยวราวกับค้อนเหล็กตอกลงกลางใจ ทำให้ เซียวจิ่งเหิง นิ่งงันไปเนิ่นนาน

นางไม่ได้กล่าวด้วยอารมณ์โกรธเกรี้ยวหรือต่อต้าน หากแต่เอ่ยออกมาด้วยความตระหนักรู้ในคุณค่าของจิตวิญญาณตนเอง สิ่งที่ อวี้เหนียง โหยหาไม่ใช่ความมั่งคั่งอันไร้ขีดจำกัด ทว่าคืออิสรภาพและความสุขสามัญที่สามารถกำหนดชีวิตตนเองได้

จักรพรรดิผู้ทรงครอบครองแผ่นดินอันกว้างใหญ่พลันตระหนักลึกซึ้งในวินาทีนั้น พระองค์ไม่เคยต้องอดทนคำนวณเงินทอง ไม่เคยต้องกังวลเรื่องค่ารักษาพยาบาล และทรงมีอำนาจล้นฟ้าที่จะบันดาลสิ่งใดก็ได้ตามพระราชประสงค์

ทว่า สิ่งที่พระองค์มีโดยไม่ต้องร้องขอ กลับเป็นสิ่งที่สตรีตัวเล็ก ๆ คนนี้ต้องใช้หยาดเหงื่อและเวลาทั้งชีวิตไขว่คว้า และหากวันหนึ่งพระองค์ทรงปรารถนาจะรั้งตัวนางไว้ การใช้ทรัพย์สินเงินทองหรือยศถาบรรดาศักดิ์เข้าขู่บังคับ ย่อมไม่ใช่หนทางที่จะได้มาซึ่งดวงใจของนางอย่างแท้จริง

“เจ้า... ให้ความสำคัญกับอิสระถึงเพียงนั้นเชียวรึ” สุ้มเสียงทุ้มเอ่ยถามแผ่วเบา

“สำคัญยิ่งกว่าสิ่งใดเจ้าค่ะ” นางสบตาพระองค์นิ่ง

“หากข้าต้องเลือกทางเดิน ข้าอยากทำมันด้วยความสมัครใจ มิใช่เพราะถูกบีบบังคับให้ต้องจำยอม”

ถ้อยคำนั้นราวกับสายฟ้าฟาดเตือนสติ เซียวจิ่งเหิง พระองค์ทรงตระหนักแจ่มชัดแล้วว่า หากทรงใช้พระราชอำนาจดึงรั้งนางไว้ด้วยความกลัว สิ่งที่ได้มาจะมีเพียงร่างไร้จิตวิญญาณ มิใช่รอยยิ้มอันสดใสที่กำลังทอดมองมาตรงหน้า

“ท่าน... ช่วยข้ายกไหใบนี้หน่อยได้ไหมเจ้าคะ” เสียงใสเอ่ยทำลายความเงียบ เซียวจิ่งเหิงดึงสติกลับมา ทอดพระเนตรไปยังไหดินเผาใบย่อมที่ตั้งอยู่ใกล้ตะกร้า

“ใบนี้ใช่รึไม่”

“เจ้าค่ะ ข้าจะนำไปจัดเรียงไว้บนชั้นด้านใน รบกวนท่านช่วยยกให้หน่อยนะเจ้าคะ” ชายหนุ่มก้าวเข้าไปใช้สองมือประคองไหดินเผาขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

“วางไว้บริเวณใด”

“ชั้นที่สองทางซ้ายเจ้าค่ะ ระวังอย่าให้ชนกับใบข้าง ๆ นะเจ้าคะ” เขากระทำตามคำแนะนำอย่างตั้งใจ ค่อย ๆ วางไหลงบนชั้นอย่างนุ่มนวล

“เรียบร้อยดีแล้ว” อวี้เหนียงเดินเข้าไปสำรวจความเรียบร้อยก่อนแย้มยิ้มกว้าง

“ฝีมือการยกของท่านพัฒนาขึ้นมากทีเดียวเจ้าค่ะ”

“เจ้ากำลังจะบอกว่า เมื่อก่อนข้าเก้งก้างไร้ประโยชน์อย่างนั้นสิ” แกล้งเอ่ยหยอกเย้า

“ข้ามิได้เอ่ยเช่นนั้นสักหน่อย”

“แต่เจ้ากำลังคิดเช่นนั้นอยู่ในใจแน่ ๆ” อวี้เหนียงหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ

“หากท่านขยันฝึกฝนอีกนิด วันหน้าคงมาสมัครเป็นคนงานประจำในสวนของข้าได้จริง ๆ แล้วล่ะเจ้าคะ”

“เช่นนั้น... ข้าควรแวะเวียนมาที่นี่ให้บ่อยขึ้นดีหรือไม่”

“หากท่านว่างเว้นจากธุระ จะแวะมาดื่มชาผ่อนคลายก็ย่อมได้เจ้าค่ะ แต่ไม่ต้องถึงกับมาทุกวันหรอก งานในสวนไม่ได้หนักหนาอะไรนักหนา” คำปฏิเสธอย่างถ่อมตัวแต่เปี่ยมด้วยความจริงใจ ทำให้เซียวจิ่งเหิงระบายยิ้มจาง

“เจ้ากำลังออกปากไล่ข้าทางอ้อมหรือนี่”

“มิได้ไล่เสียหน่อยเจ้าค่ะ เพียงแต่เกรงว่าท่านจะมีภารกิจรัดตัว หากต้องมาคอยช่วยข้ายกไหทุกวัน เกรงว่าจะเสียเวลาอันมีค่าของท่านเปล่า ๆ”

“ข้าจัดสรรเวลาได้”

“ตามใจท่านก็แล้วกันเจ้าค่ะ” นางยิ้มรับอย่างไม่ถือสา ก่อนจะหันไปจัดการเก็บกวาดอุปกรณ์รอบกายต่อ

เซียวจิ่งเหิง ทอดพระเนตรแผ่นหลังบอบบางที่กำลังง่วนอยู่กับการทำงาน บรรยากาศเงียบสงบภายในสวนแห่งนี้มอบความปลอดโปร่งในจิตใจอย่างประหลาด ไม่มีสายตาหวาดผวา ไม่มีคำเยินยอจอมปลอม และไม่มีผู้ใดร้องขอให้พระองค์ต้องทรงหน้ากากจักรพรรดิผู้เยือกเย็นตลอดเวลา

ที่นี่มีเพียงสตรีผู้รักในกลิ่นอายของดินและผักดอง มีความสุขกับเรื่องราวเรียบง่าย และไม่ล่วงรู้เลยแม้แต่น้อยว่าบุรุษผู้ยืนเคียงข้างนางแท้จริงคือผู้กุมชะตาชีวิตคนทั้งแผ่นดิน

ครั้นเมื่อยามสายัณห์ใกล้มาเยือน เซียวจิ่งเหิง จำต้องอำลาจากสวนท้ายวัง ระหว่างเสด็จดำเนินกลับสู่พระตำหนักใหญ่ ห้วงพระดำรัสอันลึกซึ้งก็ตกผลึกแน่ชัดในพระทัย

พระองค์ทรงตระหนักแล้วว่า การจะรั้งตัวนางไว้มิใช่ใช้เพียงอำนาจหรือทรัพย์สิน หากแต่ต้องทำให้นางเป็นผู้เลือกที่จะ ‘ก้าวเดินเข้ามาด้วยความสมัครใจ’ ของตนเอง... และความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นในอกเวลานี้ มิใช่เพียงความสนพระทัยในสตรีผู้ทำผักดองเก่งกาจอีกต่อไป หากแต่มันคือความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะปกป้องรอยยิ้มนั้นให้อยู่เคียงข้างพระองค์ไปตราบนานเท่านาน

เบื้องหน้าตำหนักใหญ่ หลี่กงกง ยืนคอยท่าอยู่ก่อนแล้ว เมื่อเห็นเสด็จกลับมาจึงรีบสาวเท้าเข้ามาถวายความเคารพ

“ฝ่าบาท เสด็จกลับมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ... วันนี้ยังคงเสด็จไปที่สวนท้ายวังอีกเช่นเคยหรือพ่ะย่ะค่ะ” เซียวจิ่งเหิงเหลือบพระเนตรมองขันทีคนสนิท

“เจ้ามีข้อกังขาอันใดอีกเล่า”

“กระหม่อมเพียงแต่เป็นห่วงพ่ะย่ะค่ะ ช่วงนี้พระองค์เสด็จไปเยือนสวนท้ายวังบ่อยครั้งจนเกินงาม หากมีสายตาผู้ใดลอบสังเกตเห็น เกรงว่าจะเกิดข่าวลือที่ไม่เป็นผลดีต่อเบื้องสูง”

จักรพรรดิชะงักฝีพระบาท ทรงตระหนักดีว่าคำทูลเตือนของหลี่กงกงนั้นมีเหตุผล การที่บุรุษแปลกหน้าลอบเข้าออกเรือนท้ายวังบ่อยเกินวิสัยย่อมเสี่ยงต่อการถูกจับผิด

“เราเข้าใจแล้ว... จากนี้จะระมัดระวังให้มากขึ้น” ตรัสด้วยสุ้มเสียงราบเรียบ

“อีกอย่าง... หากผู้ใดเอ่ยปากถามถึงชายแปลกหน้าที่มักแวะเวียนไปแถบสวนท้ายวัง เจ้าจงจัดการปัดเป่า อย่าให้เรื่องราวลุกลามไปสร้างความเดือดร้อนแก่ตัวนางเป็นอันขาด”

“กระหม่อมรับพระบัญชา จะเร่งจัดการให้เรียบร้อยไร้ร่องรอยพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่กงกงก้มศีรษะลงรับคำมั่น ขณะทอดมองพระสวามิภักดิ์เสด็จก้าวล่วงผ่านประตูตำหนักไป ความกังวลใจในอกกลับทวีความรุนแรงขึ้น เพราะเขารู้ดีว่าความลับในวังหลวงนั้นไม่มีวันซ่อนเร้นได้ตลอดกาล... และวันที่ความจริงปรากฏ อาจเป็นวันที่พายุใหญ่โหมกระหน่ำตำหนักในจนแหลกสลาย