พายุหึงและห่อผ้าแทนใจ

ดวงตาคู่สวยของอวี้เหนียงทอประกายระยับ “จริงหรือเจ้าค่ะ! หากทำเช่นนั้นได้จริงคงวิเศษยิ่งนัก ข้าเคยคิดฝันอยากจำแนกตำรับสูตรตามชนิดของผักอยู่เหมือนกัน แต่ติดที่ภาระงานในสวนรัดตัว จึงยังไม่มีเวลาเรียบเรียงให้เป็นระบบ”

“หากเจ้าไม่รังเกียจ วันหน้าข้าจะนำข้อเสนอแนะนี้ไปกราบเรียนหารือกับหัวหน้าห้องเครื่องดู”

“ข้ามิขัดข้องเลยเจ้าค่ะ... แต่ทว่า สูตรอาหารบางตำรับยังเป็นเพียงขั้นทดลอง ยังไม่สมควรนำไปเผยแพร่จนกว่าจะตรวจสอบรสชาติให้มั่นใจเสียก่อน”

“ย่อมได้ ข้าจะระบุเงื่อนไขนั้นไว้ในรายงานอย่างชัดเจน”

คนทั้งสองสนทนากันอย่างออกรสชาติ จ้าวเหวินอันซักถามถึงเทคนิคการถนอมเนื้อผักก่อนหมัก ส่วนอวี้เหนียงก็ถ่ายทอดความรู้ให้อย่างกระตือรือร้น นางหยิบตัวอย่างหัวไชเท้าสองสายพันธุ์มาเปรียบเทียบให้เห็นถึงความแตกต่างของเนื้อสัมผัสอย่างละเอียด

ทว่า ในห้วงเวลานั้นเอง บุรุษอีกผู้หนึ่งก็ย่างก้าวเข้ามาในสวนท้ายวัง

เซียวจิ่งเหิงเสด็จมาถึงเร็วกว่ากำหนดการปกติ พระองค์ทรงชะงักพระบาทเมื่อทอดพระเนตรเห็นภาพเบื้องหน้า อวี้เหนียงกำลังยืนโน้มตัวอยู่ข้างโต๊ะไม้ มือข้างหนึ่งถือหัวไชเท้า อีกข้างชี้ชวนให้จ้าวเหวินอันเพ่งพินิจตัวเลขในสมุดบัญชี จ้าวเหวินอันโน้มกายเข้าไปใกล้เพื่อสดับฟังคำอธิบาย ท่วงทีอิริยาบถทั้งคู่สนิทสนมเป็นกันเอง และดูเหมือนจะมีเรื่องให้หารือพาทีกันไม่รู้จบ

เซียวจิ่งเหิงทอดพระเนตรภาพนั้นนิ่งนาน พระหัตถ์ที่ถือป้ายหยกกำแน่นจนข้อพระกรขึ้นสันนูน คลื่นอารมณ์ขุ่นมัวระลอกใหญ่แล่นพล่านขึ้นมาตีรวนในทรวงอก ความรู้สึกอึดอัดขัดเคืองที่ไร้ที่มาที่ไปจู่โจมเข้าใส่โดยไม่ทันตั้งตัว พระองค์ไม่โปรดภาพที่เห็นเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย

ไม่พอใจที่ขุนนางหนุ่มผู้นั้นยืนชิดใกล้อวี้เหนียงจนเกินงาม ไม่พอใจที่นางแย้มยิ้มเจือความยินดีให้ผู้อื่นอย่างเปิดเผย และยิ่งไม่พอใจที่คนทั้งสองพูดคุยกันออกรสราวกับรู้จักมักคุ้นกันมาเนิ่นนาน ทั้งที่ก่อนหน้านี้... ตำแหน่งยืนเคียงข้างนางตรงนั้น เคยเป็นของพระองค์ผู้เดียว

“ฝ่าบาท...” หลี่กงกงที่ตามเสด็จมาเบื้องหลังเอ่ยทักด้วยสุ้มเสียงแผ่วเบา สังเกตเห็นพระพักตร์บึ้งตึงดุจพายุตั้งเค้า

เซียวจิ่งเหิงมิได้เอาน้ำคำใดตอบรับ พระองค์สาวพระบาทก้าวล่วงเข้าไปในอาณาเขตด้วยสีหน้าเรียบเฉยเย็นชาดุจน้ำแข็ง ทว่าดวงเนตรคมกริบกลับกวาดมองคนทั้งสองด้วยแววตาดุร้ายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“พวกเจ้ากำลังทำกระไรกันอยู่” สุ้มเสียงทุ้มกังวานที่เจือความเย็นยะเยือกเอ่ยแทรกขึ้น ทำเอาคนทั้งสองสะดุ้งสุดตัวหันขวับมามอง

อวี้เหนียงครั้นเห็นว่าเป็นพระองค์ จึงแย้มยิ้มทักทายตามวิสัย “ท่านมาแล้วหรือเจ้าค่ะ พอดีวันนี้มีข้าราชการจากห้องเครื่องแวะมาตรวจชำระบัญชีวัตถุดิบเจ้าค่ะ”

“ข้าเห็นแล้ว” พระองค์ตรัสสั้น ๆ พลางแค่นหัวเราะในลำคออย่างเยียบเย็น สายตาคมปลาบจับจ้องไปยังจ้าวเหวินอันราวกับจะคว้านร่างอีกฝ่ายให้ทะลุ

จ้าวเหวินอันรีบผุดลุกขึ้นยืนตรง ประสานมือโค้งคำนับตามธรรมเนียมราชสำนักด้วยความประหม่า “ข้าน้อยจ้าวเหวินอัน ได้รับมอบหมายจากฝ่ายตรวจสอบบัญชี ให้มาตรวจความเรียบร้อยของวัตถุดิบและภาชนะขอรับ”

“มาตรวจกระไร”

“ข้าน้อยมาตรวจนับจำนวนวัตถุดิบและไหดองตามระเบียบขอรับ... ระหว่างทางข้าน้อยพบว่าสมุดบันทึกของแม่นางหลินมีความละเอียดลออยิ่งนัก จึงได้สอบถามถึงวิธีการคำนวณส่วนผสม เพื่อจักได้นำข้อเสนอไปพัฒนาคู่มือมาตรฐานให้แก่ห้องเครื่องต่อไปขอรับ”

เซียวจิ่งเหิงปรายพระเนตรมองสมุดบัญชีบนโต๊ะด้วยแววตาคมกริบราวกับจะแผดเผา “เรื่องเพียงเท่านี้... จำเป็นต้องโน้มตัวเข้าใกล้และหารือกันยืดยาวถึงเพียงนี้เชียวรึ”

น้ำเสียงที่กดต่ำลงจนน่ากลัวทำเอาจ้าวเหวินอันชะงักงันไปวูบหนึ่ง ใบหน้าเผือดสีลงถนัดตา “ข้าน้อย... เพียงต้องการทำความเข้าใจรายละเอียดทุกแง่มุมให้กระจ่างแจ้งเท่านั้นขอรับ”

“เช่นนั้นก็รีบตรวจบัญชีให้แล้วเสร็จ ไยต้องเอ่ยถ้อยคำเยิ่นเย้อซักไซ้เรื่องอื่นให้มากความ”

อวี้เหนียงขมวดคิ้วมุ่น นางสังเกตเห็นความผิดปกติในน้ำเสียงและแววตาของชายหนุ่ม จึงรีบก้าวเข้ามาขวางหน้าเล็กน้อยเพื่อคลี่คลายสถานการณ์ “ท่านจ้าวเหวินอันมาปฏิบัติหน้าที่ตามระเบียบนะเจ้าค่ะ อีกทั้งเขายังเห็นคุณประโยชน์ในสมุดบันทึก จึงสอบถามแนวทางเพื่อนำไปต่อยอดเท่านั้น ท่านอย่าได้ตำหนิเขาเลยเจ้าค่ะ”

เซียวจิ่งเหิงหันมาจ้องมองนางด้วยเนตรประกายดุที่ฉายความน้อยใจลึก ๆ เจือความหึงหวง “เจ้าร้อนรนปกป้องเขาถึงเพียงนี้เชียวรึ”

“ข้ามิได้ปกป้องผู้ใด ข้าเพียงพูดตามเหตุผลเจ้าค่ะ” นางตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา โดยไม่ล่วงรู้เลยว่าถ้อยคำนั้นยิ่งราดน้ำมันเข้ากองไฟในพระทัยจักรพรรดิ

บรรยากาศรอบโต๊ะไม้พลันตึงเครียดขึ้นมาฉับพลัน จ้าวเหวินอันเห็นท่าไม่ดีและสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากบุรุษผู้มาใหม่ จึงรีบรวบรวมเอกสารเข้าแฟ้มอย่างลนลาน “ถ้าเช่นนั้น... ข้าน้อยตรวจทานรายการเบื้องต้นเสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้ว ขอตัวนำบัญชีกลับไปจัดทำรายงานสรุปก่อน หากมีข้อสงสัยประการใด ข้าน้อยจะขออนุญาตแวะเวียนมาใหม่ขอรับ”

“อืม... ไปเสียสิ” เซียวจิ่งเหิงตัดบทห้วนสั้น ดวงเนตรจดจ้องร่างของจ้าวเหวินอันจนกระทั่งก้าวพ้นประตูสวนไป

ทว่า ในวินาทีที่จ้าวเหวินอันถอยร่นก้าวออกไปพ้นซุ้มประตู และเงยหน้าขึ้นสบพระพักตร์ของบุรุษลึกลับผู้สูงศักดิ์ท่ามกลางแสงแดดส่องกระทบโครงหน้าคมคายนั้นอย่างเต็มตา ความทรงจำในราชสำนักก็แล่นแปลบเข้ามาในหัวสมองราวกับสายฟ้าฟาด!

ดวงเนตรคมกริบดุจพญาอินทรี... สุ้มเสียงทรงอำนาจที่กดดันจนสรรพางค์กายสั่นสะท้าน... และการที่ขันทีคนสนิทระดับสูงอย่างหลี่กงกงคอยก้มหน้าก้มตาตามอารักขาอยู่เบื้องหลังอย่างไร้เสียง...

ฝ่าบาท...!!

จ้าวเหวินอันแทบเข่าทรุดลงตรงนั้น เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายทะลักชุ่มแผ่นหลังในพริบตา ความหนาวยะเยือกแล่นริ้วจากฝ่าเท้าพุ่งสู่ขั้วหัวใจจนลมหายใจติดขัด บุรุษที่ตนเพิ่งต่อกร ต่อปากต่อคำ และยืนโน้มตัวเข้าใกล้นางกำนัลในดวงใจเมื่อครู่ แท้จริงแล้วคือองค์จักรพรรดิผู้ทรงกุมสิทธิ์ขาดในการประหารชีวิตคนทั้งแผ่นดิน!

หากเมื่อครู่พระองค์กริ้วหนักขึ้นอีกนิด หรือมีรับสั่งประหารเขาข้อหาล่วงเกินนางกำนัลในกำแพงหลวง คงไม่มีผู้ใดช่วยชีวิตเขากลับมาได้ทันอย่างแน่นอน

ด้วยความหวาดกลัวจนสติแทบหลุดลอย จ้าวเหวินอันรีบก้มศีรษะลงต่ำแนบพื้นจนแทบชิดดิน ประสานมือสั่นเทาทั้งสองข้างอย่างลนลาน รีบก้าวถอยหลังจ้ำอ้าวออกไปจากบริเวณนั้นราวกับกำลังวิ่งหนีพญามัจจุราช โดยไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับมามองด้านหลังอีกเลยแม้แต่น้อย

อวี้เหนียงยืนมองตามหลังขุนนางหนุ่มที่จู่ ๆ ก็วิ่งหน้าซีดเผือดออกไปด้วยความงงงวย นางเอียงคอด้วยความฉงน พึมพำกับตนเองเบา ๆ “แปลกคนจริง ๆ อยู่ดี ๆ ก็หน้าซีดตัวสั่น ทำราวกับเห็นผีสาง...” นางส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะหันกลับมามองชายหนุ่มที่ยังคงยืนบึ้งตึงอยู่ “ท่านมาอารมณ์ไหนกันเนี่ย... วันนี้ท่านดูแปลกไปนะเจ้าคะ”

“ข้าแปลกตรงไหน”

“ปกติท่านจะถามว่าข้ากำลังทำอะไร แต่วันนี้ท่านกลับถามว่าทำไมคนอื่นถึงมายืนคุยกับข้า นานเกินไปหรือไม่”

เซียวจิ่งเหิงชะงักไปเล็กน้อยเมื่อถูกจับไต๋ได้ พระองค์เบือนพระพักตร์หนีเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ “ข้าเพียงเห็นว่าพวกเจ้าใช้เวลาคุยกันนานเกินวิสัยของการตรวจบัญชี”

“ก็เรื่องงานเจ้าค่ะ หากไม่ซักถามให้ละเอียด จะจัดทำรายการมาตรฐานได้อย่างไร”

เซียวจิ่งเหิงไม่ต่อความยาวสาวความยืดอีก พระองค์เดินไปประทับนั่งลงที่เก้าอี้ใต้ชายคาเงียบ ๆ ทรงตวัดพระเนตรมองไปทางอื่น ใบหน้ายังคงบึ้งตึงสนิท หลี่กงกงที่ยืนอยู่ด้านหลังรีบก้มหน้าลงซ่อนรอยยิ้มขบขันไว้แทบไม่มิด

อวี้เหนียงเห็นเขานั่งนิ่งเงียบ จึงเดินกลับมาพร้อมรินน้ำชาอุ่น ๆ มาวางตรงหน้า “วันนี้ท่านอารมณ์ไม่ดีหรือเจ้าคะ... หรือว่าหิวข้าว”

“ข้าไม่ได้หิว”

“แน่ใจนะเจ้าค่ะ ถ้าเช่นนั้นข้าไปตักผักดองรสเปรี้ยวหวานมาให้ทานแก้ขัดอารมณ์สักหน่อยดีไหม”

ไม่รอให้ทรงอนุญาต อวี้เหนียงก็หมุนตัวเดินตรงไปยังชั้นเก็บไหทันที เซียวจิ่งเหิงทอดพระเนตรมองแผ่นหลังของนางด้วยความรู้สึกจนปัญญา พระองค์เพิ่งตระหนักในวินาทีนี้เองว่า ตนไม่อาจหาถ้อยคำใดมาต่อกรกับสตรีผู้นี้ได้เลย จะให้ตรัสว่าหึงหวงที่นางแย้มยิ้มให้บุรุษอื่นก็ยิ่งน่าขัน เพราะพระองค์ไม่มีความชอบธรรมอันใดที่จะเอ่ยเช่นนั้น

ครั้นเมื่อยามสายัณห์ใกล้มาเยือน เซียวจิ่งเหิงจึงจำต้องลุกขึ้นเตรียมเสด็จกลับตำหนัก อวี้เหนียงเดินตามมาส่งที่หน้าประตู นางยื่นถุงผ้าแพรขนาดเล็กที่บรรจุห่อสิ่งของบางอย่างให้ “ท่านชาย... โปรดรอสักครู่เจ้าค่ะ”

“มีสิ่งใดอีกรึ”

นางเปิดปากถุงผ้าหยิบห่อกระดาษสาขนาดกะทัดรัดออกมายื่นถวาย “นี่เป็นผักดองสูตรทดลองใหม่ที่ข้าเพิ่งทำเมื่อเช้า ยังมีปริมาณไม่มากนัก... ท่านลองนำไปชิมดูนะเจ้าค่ะ หากมีรสชาติบกพร่องประการใด จะได้นำมาบอกกล่าวแก่ข้า”

เซียวจิ่งเหิงทอดพระเนตรห่อผ้าในมือด้วยความรู้สึกระคนแปลกใจ “เหตุใด... จึงมอบให้แก่ข้า”

“ก็เพราะท่านเป็นผู้ทดลองชิมผักดองของข้าบ่อยที่สุดอย่างไรเล่าเจ้าค่ะ”

คำตอบนั้นทำให้พระองค์ทรงเงียบงันไปชั่วขณะ นางมิได้เอ่ยวาจาหวานเลี่ยนแสดงความเสน่หา ไม่มีท่าทีเขินอายเยี่ยงสตรีในราชสำนัก เป็นเพียงน้ำใจไมตรีอันเรียบง่ายจากคนทำผักดองที่อยากให้ผู้คุ้นเคยช่วยติชมรสชาติอาหาร ทว่า สำหรับจักรพรรดิผู้สูงศักดิ์ พระองค์กลับรับห่อผ้าชิ้นเล็กนั้นมาถือไว้ด้วยความทะนุถนอม ราวกับมันคือสิ่งล้ำค่าควรเมือง

“ข้าจะลองนำไปลิ้มรสดู”

“อย่าลืมแจ้งผลให้ข้าทราบด้วยนะเจ้าค่ะ”

“อืม...”

อวี้เหนียงแย้มรอยยิ้มหวาน พร้อมย่อกายคำนับส่งเสด็จ เซียวจิ่งเหิงหมุนวรกายก้าวเดินออกจากสวนท้ายวัง โดยมีหลี่กงกงเดินตามติด ห่อผ้าผืนน้อยถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีภายในสาบเสื้อคลุม ครั้นพ้นรัศมีสายตาของหญิงสาว หลี่กงกงจึงเอ่ยถามขึ้นแผ่วเบา “ท่านชาย... จะให้ข้าน้อยนำห่อของฝากนี้ไปจัดการทิ้งที่ห้องเครื่องหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่ต้อง”

“เช่นนั้น... จะให้จัดเก็บไว้ ณ จุดใดในตำหนักใหญ่ดีเล่าพ่ะย่ะค่ะ”

“ข้าจะเก็บรักษาไว้เอง”

หลี่กงกงก้มศีรษะลงรับคำทันที โดยไม่กล้าเซ้าซี้อันใดอีก เซียวจิ่งเหิงเสด็จดำเนินต่อไปอีกหลายก้าว ก่อนจะมีรับสั่งขึ้นลอย ๆ โดยไม่หันกลับมามอง “เรื่องของจ้าวเหวินอัน... ให้เจ้าส่งคนไปตรวจสอบประวัติภูมิหลังตามระเบียบปกติ”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“หากเขาปฏิบัติหน้าที่ด้วยความสุจริตไร้มลทิน ก็ปล่อยให้เขาทำงานไปตามครลอง ไม่ต้องเข้าไปแทรกแซง”

หลี่กงกงชำเลืองมองผู้เป็นนายอย่างระมัดระวัง “แล้ว... หากพบว่าเขามีเจตนาแฝงเล่าพ่ะย่ะค่ะ”

“ก็ลงทันทัณฑ์ไปตามกฎมณเณียรบาล”

“ข้าน้อยเข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

สุ้มเสียงของจักรพรรดิเยือกเย็นลงจนน่าขนลุกในประโยคถัดมา “แต่ทว่า... หากผู้ใดบังอาจใช้หน้าที่การงานมาเป็นข้ออ้างเพื่อเข้าใกล้ หรือสร้างความเดือดร้อนรำคาญใจแก่นางแม้แต่น้อย...” พระองค์ทรงหยุดฝีเท้าลงชั่วขณะ แววพระเนตรคมปลาบดุจคมดาบ “ข้าไม่มีวันปล่อยมันไว้แน่”

หลี่กงกงรีบก้มศีรษะต่ำลงกว่าเดิมด้วยความตระหนก เขารับรู้ได้ทันทีว่าหากผู้เป็นนายมิได้ทรงยับยั้งชั่งใจไว้บ้าง บทลงทัณฑ์คงสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่ววังหลวงเป็นแน่ เพียงแค่ขุนนางหนุ่มผู้หนึ่งยืนสนทนากับนางกำนัลในสวน ก็เพียงพอจะทำให้องค์จักรพรรดิผู้ทรงทศพิธราชธรรมและเด็ดเดี่ยว เกิดจิตสังหารคิดกำจัดผู้คนขึ้นมาได้ นี่นับเป็นสัญญาณอันตรายยิ่งยวด... ทว่าหลี่กงกงกลับทำได้เพียงเงียบงัน ไม่กล้าเอ่ยทูลทักท้วงสิ่งใดอีก

ฝ่ายเซียวจิ่งเหิงยังคงเสด็จพระราชดำเนินมุ่งหน้ากลับตำหนักใหญ่ พระหัตถ์กระชับห่อผ้าผืนน้อยในสาบเสื้อแน่น มุมพระโอษฐ์ยกย่องขึ้นเป็นรอยแย้มสรวลจาง ๆ โดยไม่รู้ตัว พระองค์เคยคิดเสมอมาว่าตนคือบุรุษผู้ไม่อาจยอมสยบหรือเฝ้ารอคอยผู้ใด ทว่าในยามนี้... กลับทรงเริ่มเฝ้ารอคอยรุ่งอรุณของวันใหม่เสียแล้ว

ทรงเฝ้ารอจะได้กลับมาเยือนสวนท้ายวัง ทรงเฝ้ารอสดับฟังเสียงใส ๆ ของหญิงสาวที่มักเอ่ยถามด้วยความซื่อตรง และทรงเฝ้ารอจะได้เห็นรอยยิ้มอันสดใสที่นางมอบให้

“วันนี้ท่านจะช่วยยกไหอีกหรือไม่เจ้าคะ”

พระองค์ทรงปรารถนาเหลือเกินที่จะได้สดับคำถามนั้นอีกครา และอยากเป็นบุรุษผู้เดียวที่ได้รับรอยยิ้มต้อนรับจากนางในทุก ๆ วัน โดยที่เซียวจิ่งเหิงยังคงดื้อรั้นปฏิเสธความจริงในใจอยู่ลึก ๆ ว่า... พระองค์ได้ตกหลุมพรางเสน่หาของนางกำนัลผู้น้อยเข้าอย่างจังเสียแล้ว