หึงหวงโดยไม่รู้ตัวกับเงาขุนนางหนุ่ม

 

ยามเช้าตรู่ ณ สวนท้ายวัง เสียงพลั่วเหล็กกระทบผืนดินดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เคล้าคลอไปกับกลิ่นดินชื้นหลังรดน้ำและกลิ่นหอมสะอาดของแปลงผักสด หลินอวี้เหนียงกำลังนั่งคัดแยกหัวไชเท้ากองโตข้างโต๊ะไม้ตัวเดิมอย่างตั้งอกตั้งใจ ขณะที่เสี่ยวชุนยืนง่วนอยู่กับการล้างตะกร้าไม้ไผ่ไม่ไกลกัน

“หัวใหญ่เหล่านี้เก็บไว้สำหรับทำหัวไชเท้าดองสูตรดั้งเดิม ส่วนหัวย่อมเหล่านี้แยกไปตากแดดผึ่งลมเสียก่อนนะ” อวี้เหนียงเอ่ยพลางใช้ปลายมีดชี้ไปยังตะกร้าทางซ้าย

“อย่าเพิ่งรีบร้อนนำไปคลุกเกลือในตอนนี้ วันนี้แสงแดดจัดจ้าน ตากให้ผิวภายนอกแห้งลงสักนิด จะช่วยรักษาเนื้อสัมผัสให้กรอบ ไม่เละง่ายยามนำไปหมัก”

เสี่ยวชุนหยิบหัวไชเท้าขึ้นมาพินิจพลางพยักหน้ารับ “รู้แล้วน่า... เจ้าเอ่ยเตือนเสียหลายรอบ ราวกับกลัวว่าข้าจะโยนมันลงหม้อต้มกับกองฟืนอย่างนั้นแหละ”

“ข้ามิได้คิดเช่นนั้นเสียหน่อย เพียงแต่วานนี้เจ้าเผลอหยิบไหเกลือสลับถังอีกแล้วไม่ใช่หรือ”

“ก็เพราะฉลากหน้าถังมันละม้ายคล้ายคลึงกันต่างหากเล่า”

“ข้าจึงบรรจงเขียนป้ายตัวโตแขวนกำกับไว้ชัดเจนแล้วอย่างไรล่ะ”

เสี่ยวชุนชำเลืองสายตาไปยังแผ่นป้ายไม้ขนาดใหญ่ที่แขวนเด่นอยู่ตรงชั้นเก็บเครื่องปรุง ก่อนจะทำหน้ามุ่ยอย่างจนมุม “ป้ายตัวโตมหึมาปานนั้น ใครเล่าจะมองไม่เห็นกัน”

“ก็คงมีแต่คนเดินผ่านโดยไม่ยอมก้มอ่านป้ายเท่านั้นกระมัง”

เสียงหัวเราะเบา ๆ คลอเคลียเคล้าบรรยากาศยามเช้า ทว่ายังไม่ทันที่เสี่ยวชุนจะได้โต้ตอบอันใด เสียงฝีเท้าคุ้นเคยก็ดังแว่วมาจากทางเดินเบื้องนอก

ร่างสูงโปร่งในชุดอาภรณ์เรียบง่ายก้าวล่วงเข้ามาในอาณาเขตสวน พระองค์สวมเสื้อคลุมสีเข้มเรียบ ไร้ซึ่งเครื่องประดับโอ่อ่าสะดุดตา ทว่าท่วงท่าการย่างก้าวกลับสง่างามเปี่ยมด้วยอำนาจอย่างปิดไม่มิด อวี้เหนียงเงยพักตร์ขึ้นสบตา ก่อนจะวางมีดในมือลง “ท่าน... แวะมาอีกแล้วหรือเจ้าคะ”

“ข้ามาในเวลาที่ไม่เหมาะสมหรือไร”

“มิใช่เวลาไม่เหมาะสมหรอกเจ้าค่ะ เพียงแต่วันนี้ยังไม่มีไหดองใบใดชำรุดให้ท่านช่วยยก”

ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววพระเนตรเจือประกายขัน “เจ้าจดจำได้แม่นยำถึงเพียงนี้เชียวรึ ว่าข้ามักมาช่วยงานยกไหอยู่เป็นนิจ”

“ท่านแวะเวียนมาบ่อยครั้งเสียขนาดนี้ อีกทั้งงานแรงงานในสวนที่ท่านพอจะช่วยเหลือได้ ก็มีอยู่ไม่กี่อย่างหรอกเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้น... วันนี้ข้าควรรับหน้าที่อันใดดีเล่า”

อวี้เหนียงพินิจพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะผายมือไปยังตะกร้าหัวไชเท้าข้างกาย “ช่วยคัดแยกหัวไชเท้าพวกนี้ก็แล้วกันเจ้าค่ะ แต่มีข้อแม้ว่า... ต้องคัดกรองหัวที่มีรอยช้ำออก อย่าให้ปะปนกับหัวที่สมบูรณ์เป็นอันขาด”

“หัวไชเท้าเหล่านี้... ข้าดูไม่ออกหรอกหนาว่าหัวใดช้ำบ้าง”

“หากท่านแยกแยะไม่ออก ข้าจะสอนท่านดูเองเจ้าค่ะ”

คำตอบอันซื่อตรงไร้จริตมารยาทำเอาเสี่ยวชุนถึงกับหลุดเสียงหัวเราะคิกคัก รีบก้มหน้าก้มตาจัดการงานในมือทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาคมปลาบที่เหลือบมองมา

เซียวจิ่งเหิงมิได้ถือสาหาความอันใด พระองค์ทรงทรุดกายลงนั่งเคียงข้างตะกร้าผัก ก่อนจะหยิบหัวไชเท้าขึ้นมาพินิจพิจารณาด้วยความจริงจังราวกับกำลังตรวจตราฎีกาแผ่นสำคัญ “หัวนี้... ใช้การได้หรือไม่”

อวี้เหนียงชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ “ไม่ได้เจ้าค่ะ บริเวณขั้วรากมีรอยช้ำสีคล้ำอยู่เล็กน้อย”

พระองค์พลิกหัวไชเท้ากลับไปอีกด้าน “แล้วตรงนี้เล่า”

“ใช่แล้วเจ้าค่ะ หากนำไปดองทั้งหัว เนื้อสัมผัสส่วนในจะเน่าเสียเร็วกว่าปกติ ท่านคัดแยกไว้ในตะกร้าสำหรับประกอบอาหารมื้อนี้เถอะเจ้าค่ะ”

“ข้าเคยคิดว่าหัวไชเท้าก็เป็นเพียงรากไม้ธรรมดา ๆ ชนิดหนึ่งเสียอีก”

“พืชผลแต่ละต้นล้วนมีชีวิตจิตใจและรายละเอียดที่แตกต่างกันเจ้าค่ะ แม้จะปลูกขึ้นมาจากผืนดินแปลงเดียวกัน ทว่าปริมาณน้ำ แสงแดด และช่วงเวลาที่เก็บเกี่ยว ล้วนส่งผลให้เนื้อสัมผัสและรสชาติแปรเปลี่ยนไปทั้งสิ้น”

เซียวจิ่งเหิงทรงสดับฟังด้วยความตั้งใจ พระองค์เริ่มคัดแยกหัวไชเท้าได้อย่างแม่นยำขึ้นทีละน้อย แม้จะมีบางหัวที่อวี้เหนียงต้องหยิบมาตรวจทานซ้ำก็ตามที

กิจวัตรอันเรียบง่ายเช่นนี้กลายเป็นภาพคุ้นตาตลอดหลายวันที่ผ่านมา บางคราพระองค์เสด็จมาเพื่อไต่ถามถึงสูตรอาหารที่กำลังทดลอง บางคราช่วยออกแรงยกไหดินเผาขึ้นชั้นวาง หรือบางคราก็เพียงประทับนั่งเงียบ ๆ ใต้ชายคาเงื้อมเงา สดับฟังหญิงสาวพรรณนาถึงสรรพคุณของพืชผักตามฤดูกาล พระองค์ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า การได้สดับฟังเรื่องราวเกี่ยวกับเกลือ น้ำตาล และพืชผักสวนครัว จะทำให้เวลาอันยาวนานผ่านพ้นไปรวดเร็วถึงเพียงนี้

ส่วนอวี้เหนียงเองก็เริ่มคุ้นชินกับการมีบุรุษผู้นี้อยู่เคียงข้าง นางไม่ต้องเฟ้นหาถ้อยคำไพเราะเสนาะหูมาเอื้อนเอ่ย ไม่ต้องหวาดระแวงว่าจะเผลอพลั้งปากสิ่งใดจนกระทั่งถูกลงทัณฑ์ หากเขายกไหผิดตำแหน่ง นางก็เอ่ยปากสั่งให้แก้ไข หากเขาหยิบผักผิดตะกร้า นางก็เพียงอธิบายเหตุผลอย่างใจเย็น บุรุษผู้นี้ดูราวกับไม่เคยถือโทษโกรธเคืองผู้ใด แม้บางคราจะแสดงสีหน้าคล้ายคนไม่คุ้นชินกับการถูกออกคำสั่งนักก็ตาม

ทว่า ผู้ที่ต้องปรับตัวและแบกรับความกดดันมากที่สุด กลับไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก ‘หลี่กงกง’

จากเดิมที่ตารางงานเบื้องพระบาทอัดแน่นไปด้วยราชกิจนานัปการ ทั้งการประชุมขุนนาง ตรวจสอบฎีกา และออกตรวจราชการแผ่นดิน มาบัดนี้ขันทีคนสนิทกลับต้องคอยหาช่องว่างเสี้ยวเวลา เพื่อเปิดโอกาสให้องค์จักรพรรดิหลบหนีราชกิจมาเยือนสวนท้ายวังแห่งนี้ บางวันต้องเลื่อนกำหนดการตรวจเอกสารออกไป บางวันต้องกุเรื่องรายงานว่ามีราชกิจด่วน ทั้งที่ความจริงแล้ว ‘ราชกิจด่วน’ ที่ว่านั้น คือการเสด็จมาทอดพระเนตรว่าหัวไชเท้าดองสูตรใหม่ได้ที่หรือยัง

หลี่กงกงยืนสงบเสงี่ยมอยู่ภายนอกรั้ว ทอดพระเนตรผู้เป็นนายกำลังนั่งคัดแยกหัวไชเท้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเอาจริงเอาจังราวกับกำลังพิจารณายุทธศาสตร์สงคราม แล้วก็ได้แต่ลอบทอดถอนใจ เขารับใช้ใกล้ชิดมาเนิ่นนาน ย่อมตระหนักดีว่าเซียวจิ่งเหิงมิใช่บุรุษที่จะยอมเสียเวลาอันมีค่าให้กับเรื่องไร้สาระ ทว่าในยามนี้ พระองค์กลับยอมเสียเวลาครึ่งชั่วยามเพียงเพื่อเรียนรู้วิธีสังเกตความช้ำของหัวไชเท้าดอง!

ครั้นล่วงเข้าสู่ช่วงสายของวันถัดมา มีแขกผู้มาเยือนปรากฏกายขึ้น ณ หน้าเรือนท้ายวังพร้อมกองเอกสารปึกใหญ่ บุรุษหนุ่มในชุดขุนนางชั้นผู้น้อยอาภรณ์สะอาดสะอ้าน ท่วงทานุ่มนวลและสำรวมระมัดระวัง เขายื่นป้ายแสดงตัวต่อหน้าผู้ดูแลประตู ก่อนชี้แจงว่าตนได้รับมอบหมายให้มาจากฝ่ายตรวจสอบบัญชีวัตถุดิบ

“ข้าน้อยจ้าวเหวินอัน ได้รับบัญชาให้มาตรวจสอบรายการวัตถุดิบและบัญชีภาชนะที่ใช้สอยภายในเรือนท้ายวังขอรับ”

อวี้เหนียงวางพู่กันลงในทันที “เชิญด้านในเจ้าค่ะ ท่านต้องการตรวจสอบรายการส่วนใดเป็นพิเศษหรือไม่”

“ข้าต้องการตรวจทานบัญชีการรับเข้าวัตถุดิบเปรียบเทียบกับบัญชีการเบิกจ่ายในช่วงหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา รวมถึงจำนวนไหดินเผาทั้งหมดที่จัดเก็บอยู่ ณ ที่นี้ด้วย”

“ได้เลยเจ้าค่ะ ข้าจัดเตรียมสมุดบัญชีแยกหมวดหมู่ไว้เรียบร้อยแล้ว”

นางหยิบสมุดปกผ้าสามเล่มออกมาวางเรียงบนโต๊ะ เล่มแรกบันทึกรายการรับผักสดจากห้องเครื่อง เล่มที่สองแสดงการใช้วัตถุดิบจำแนกตามสูตร และเล่มสุดท้ายคือบัญชีควบคุมไหดองทั้งหมด

จ้าวเหวินอันพลิกเปิดกระดาษดูทีละหน้าด้วยความพินิจพิจารณา เขาพบว่าทุกครั้งที่มีการจัดส่งวัตถุดิบ อวี้เหนียงจะบันทึกวันเวลา จำนวน และสภาพความสดใหม่อย่างละเอียดถี่ถ้วน หากมีเศษผักส่วนใดเสียหาย นางจะจดแจ้งแยกออกไปอย่างชัดเจน แม้กระทั่งยามทดลองสูตรหมักดองแปลกใหม่ ก็ยังระบุหมายเหตุบันทึกสัดส่วนเกลือและระยะเวลาหมักไว้อย่างครบถ้วน

“สมุดบันทึกของแม่นาง... ละเอียดลออยิ่งนัก”

อวี้เหนียงแย้มยิ้มบาง “เนื่องจากก่อนหน้านี้เคยเกิดปัญหาไหดองสูญหายและยอดไม่ตรงกัน ข้าจึงตระหนักว่าควรจดบันทึกให้รัดกุมยิ่งขึ้น เพื่อให้สามารถตรวจสอบย้อนหลังได้อย่างไร้ข้อกังขาเจ้าค่ะ”

“นับว่ารอบคอบยิ่ง” จ้าวเหวินอันพลิกหน้ากระดาษต่อไป “หากทุกหน่วยงานในวังหลวงบันทึกบัญชีได้อย่างเป็นระเบียบเช่นนี้ ปัญหาวัตถุดิบรั่วไหลคงหมดไปนานแล้ว”

“บางครั้งผักสดที่ส่งมามีขนาดและน้ำหนักไม่เท่ากันเจ้าค่ะ หากคำนวณเพียงจำนวนหัวย่อมเกิดความคลาดเคลื่อนได้ง่าย ข้าจึงมักชั่งน้ำหนักให้แน่ชัดก่อนแบ่งปันส่วนผสม และจดบันทึกปริมาณคงเหลือไว้อย่างสม่ำเสมอ”

จ้าวเหวินอันเงยหน้าขึ้นสบตานางกำนัลสาวด้วยความชื่นชม “แม่นางหลิน... ข้าขอเรียนถามสักนิดได้หรือไม่ว่า เจ้ามีหลักเกณฑ์ในการคำนวณสัดส่วนเครื่องปรุงต่อปริมาณไหแต่ละใบอย่างไร”

“เรียกข้าว่าอวี้เหนียง ก็พอเจ้าค่ะ ข้าเป็นเพียงนางกำนัลดูแลสวน มิกล้ารับคำยกย่อง”

“เช่นนั้น... ข้าขอเรียกเจ้าว่าอวี้เหนียง ก็แล้วกัน”

เขากระชับเก้าอี้เข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ก่อนจะชี้ชวนให้ดูตัวเลขสถิติในสมุดบัญชี อวี้เหนียงอธิบายอย่างออกรสออกชาติว่า ขนาดความจุของไหแต่ละใบมีความแตกต่างกัน จึงไม่ควรใช้ปริมาณเกลือตายตัวทุกครั้งไป นางจะใช้เกณฑ์คำนวณจากน้ำหนักสุทธิของผักและปริมาณน้ำหมักที่เหมาะสม จากนั้นจึงปรับสัดส่วนรสชาติให้สอดคล้องกับชนิดของวัตถุดิบแต่ละประเภท

“หากรวบรวมข้อปฏิบัติเหล่านี้จัดทำเป็นคู่มือมาตรฐานทางห้องเครื่องคงสามารถนำไปปรับใช้ประโยชน์ได้มหาศาล” จ้าวเหวินอันกล่าวด้วยแววตาเป็นประกาย “อย่างน้อยก็ช่วยให้รู้ว่าพืชผักชนิดใดควรหมักดองด้วยวิธีใด และต้องเตรียมสัดส่วนเครื่องปรุงเท่าใดจึงจะเหมาะสมที่สุด”