เงาเมฆที่เริ่มก่อตัว

ในเวลาไล่เลี่ยกัน เซียวจิ่งเหิงทรงเสด็จดำเนินผ่านตรอกทางเดินด้านข้างสวนท้ายวังโดยลำพัง พระองค์ไม่ได้ตั้งพระทัยจะแวะเวียนมาในยามวิกาลเช่นนี้ เพียงแต่สองพระบาทก้าวเดินไปตามความคุ้นชินยามเมื่อทรงครุ่นคิดเรื่องราชกิจ

แสงตะเกียงริบหรี่ส่องสว่างลอดออกมาจากเรือนพัก ทอดเงาร่างอรชรของหญิงสาวผู้กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่เบื้องหน้า

“ดึกดื่นป่านนี้... ไยเจ้ายังไม่ยอมนอนอีก”

สุ้มเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นกะทันหัน ทำให้อวี้เหนียงสะดุ้งสุดตัว รีบผุดลุกขึ้นประสานมือคำนับทันที

“ท่านมาอีกแล้วหรือเจ้าคะ” นางเกือบเผลอหลุดปากยศถาบรรดาศักดิ์

“ข้าเห็นแสงไฟจึงแวะเข้ามาดู นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะยังขยันขันแข็งอยู่”

“ข้าไม่ได้ทำงานหลวงหรอกเจ้าค่ะ... เพียงแต่เพิ่งได้รับจดหมายจากบ้านเกิดเมื่อกลางวัน ทำให้นึกถึงเรื่องราวเก่า ๆ เลยอยากลงมือทำผักดองสูตรดั้งเดิมของครอบครัวสักไห” นางเอ่ยตามตรง พร้อมชี้ไปยังไหเล็กบนโต๊ะ

เซียวจิ่งเหิงทอดพระเนตรมองไหใบเล็กนั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะย่างพระบาทเข้าไปใกล้

“บิดาของเจ้าอาการดีขึ้นแล้วไม่ใช่หรือ เหตุใดยังดูมีเรื่องให้กังวลใจอีก”

“ท่านพ่ออาการดีขึ้นมาก เริ่มลุกเดินได้แล้วเจ้าค่ะ... เพียงแต่หนี้สินการรักษายังคงหลงเหลืออยู่ ทำให้ข้าตระหนักว่าตนเองต้องพยายามเก็บเงินให้มากกว่าเดิม”

แววตาของนางฉายแววแน่วแน่

“แล้ว... หากวันหนึ่งเจ้าเก็บเงินได้ตามเป้าหมายและใช้หนี้หมดสิ้นแล้ว เจ้าคิดจะทำสิ่งใดต่อไป” จักรพรรดิเอ่ยถามด้วยซุ่มเสียงจริงจังขึ้น

“ข้าจะลาออกจากวัง แล้วกลับไปอยู่บ้านเกิดเจ้าค่ะ”

อวี้เหนียงตอบโดยไม่ลังเล

“ที่นั่นมีแปลงผัก มีไหดอง และมีท่านพ่อรออยู่... ข้าอยากเปิดร้านขายผักดองเล็ก ๆ ใช้ชีวิตเรียบง่ายไปวัน ๆ”

เซียวจิ่งเหิงทอดพระเนตรดวงหน้าหวานซึ้งที่เปี่ยมด้วยความหวังอันเรียบง่าย พระองค์ทรงเงียบงันไปเนิ่นนาน ตลอดพระชนม์ชีพ มีผู้คนมากมายถวายตัวเข้าหาด้วยความทะเยอทะยาน อยากเป็นสนม หวังไขว่คว้าลาภยศสรรเสริญ แต่หญิงสาวตรงหน้ากลับปรารถนาเพียงแค่การกลับไปใช้ชีวิตสามัญในชนบท

“หากเจ้าตั้งใจเช่นนั้นจริง... ข้าก็ขออวยพรให้ความปรารถนาของเจ้าเป็นจริง” ตรัสด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างประหลาด

“ขอบคุณท่านมากนะเจ้าคะ”

อวี้เหนียงแย้มยิ้มกว้างอย่างจริงใจ

ยามเช้าตรู่ของวันต่อมา ภายในตำหนักใหญ่ เซียวจิ่งเหิงประทับนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทรงอักษร พระหัตถ์ถือถ้วยชาอุ่นกรุ่นแต่ทอดพระเนตรเหม่อลอย หลี่กงกงยืนสงบเสงี่ยมอยู่เบื้องข้าง สังเกตเห็นความครุ่นคิดในแววพระเนตร จึงเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นเบื้องต่ำ

“พระองค์ทรงกังวลพระราชหฤทัยเรื่องใดอยู่หรือพ่ะย่ะค่ะ... หรือเป็นเรื่องของนางกำนัล หลินอวี้เหนียง”

เซียวจิ่งเหิงวางถ้วยชาลงช้า ๆ

“หลี่กงกง... หากคนผู้หนึ่งมีความมุ่งมั่นแรงกล้าที่จะจากไป เราควรปล่อยให้เขาเดินตามทางของตน หรือควรหาหนทางรั้งไว้ดีเล่า”

หลี่กงกงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนทูลตอบด้วยความระมัดระวัง

“หากผู้นั้นมีบ้านและครอบครัวรอคอยอยู่เบื้องหลัง การรั้งตัวไว้ด้วยอำนาจ รังแต่จะสร้างความทุกข์ระทมพ่ะย่ะค่ะ... ทางที่ดีควรปล่อยให้เขาได้พบความสุขในแบบที่ต้องการ”

จักรพรรดิประทับนิ่ง ทรงทวนพระดำรัสเหล่านั้นซ้ำไปซ้ำมาในพระทัย

พระองค์ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใดในแผ่นดินนี้ ทว่าในยามนี้ ความคิดที่ว่าหญิงสาวผู้ร่าเริงคนนั้นจะจากวังหลวงไปตลอดกาล กลับสร้างความโหวงเหวงแปลกประหลาดขึ้นในพระหฤทัย

หากนางอยากกลับบ้าน... ข้าควรทำเช่นไร จึงจะทำให้นางเอ่ยปาก ‘ขออยู่ต่อ’ ด้วยความสมัครใจของตนเอง มิใช่เพราะอำนาจกดขี่จากบัลลังก์มังกร

ยามสายของวันเดียวกัน ภายในตำหนักใหญ่ที่ประดับประดาด้วยลวดลายมังกรทองวิจิตรตระการตา บรรยากาศรอบบริเวณกลับเยียบเย็นจนขันทีและนางกำนัลต่างพากันก้มหน้าก้มตาทำงานด้วยความหวาดหวั่น ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียงดังแม้แต่ครึ่งคำ

ที่หน้าโต๊ะทรงอักษร เซียวจิ่งเหิงทรงทอดพระเนตรฎีกาในพระหัตถ์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาคมกริบกลับฉายแววคุกรุ่นเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าคุ้นเคยดังใกล้เข้ามา

“ฮองเฮาเสด็จ” เสียงขันทีหน้าพระตำหนักขานรับ

ร่างสง่างามในชุดฉลองพระองค์ปักลายหงส์ทองก้าวเข้ามาด้วยกิริยาเยื้องกราย ทว่าแววตาคู่คมกลับแฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความประหลาดใจ ความไม่พอใจ และความระแวงแคลงใจที่พยายามเก็บซ่อนไว้ภายใต้รอยแย้มสรวลบางเบา

“หม่อมฉันถวายพระพรฝ่าบาทเพคะ”

ฮองเฮาย่อกายทำความเคารพด้วยความนอบน้อมตามธรรมเนียม ทว่าน้ำเสียงกลับเจือความตัดพ้อเล็กน้อย

“ลุกขึ้นเถิด” เซียวจิ่งเหิงตรัสเสียงเรียบ โดยมิได้เงียบพระพักตร์ขึ้นจากกองเอกสาร

“ลมอะไรหอบเจ้ามาถึงห้องทรงพระอักษรได้ในยามนี้เล่า หรือว่ามีฎีกาฝ่ายในเรื่องใดต้องการให้เราตัดสินใจอีก”

ฮองเฮายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย นางก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทรงอักษรอีกนิด กวาดสายตามองรอบบริเวณก่อนจะเอ่ยขึ้นตรงประเด็น

“หม่อมฉันหาได้มาเรื่องฎีกาไม่เพค่ะ... แต่หม่อมฉันได้ยินข่าวลือหนาหูเรื่องหนึ่งจากตำหนักใน จนอดไม่ได้ที่จะต้องมาทูลถามฝ่าบาทให้กระจ่างด้วยตนเอง”

เซียวจิ่งเหิงทรงชะงักพระหัตถ์ที่ถือพู่กัน พระพักตร์เงยขึ้นสบตาพระชายา

“ข่าวลืออันใดที่ทำให้ฮองเฮาถึงกับต้องเสด็จมาด้วยพระองค์เอง”

“มีคนกล่าวกันว่า... เรื่องความผิดพลาดเรื่องไหผักดองและบัญชีที่เรือนท้ายวัง ซึ่งแท้จริงแล้วควรเป็นหน้าที่ของฝ่ายในและกองนางกำนัลในการตรวจสอบและจัดการตามกฎมณเณียรบาล แต่ฝ่าบาทกลับมีรับสั่งให้ยกเลิกคำสั่งพักงานด้วยพระองค์เอง แถมยังทรงกำชับเรื่องการสืบสวนไม่ให้กระทบกระเทือนนางกำนัลผู้น้อยคนนั้นด้วย”

ฮองเฮาทอดพระเนตรพระสวามีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

“เรื่องในฝ่ายในเช่นนี้ เหตุใดฝ่าบาทจึงทรงยื่นพระหัตถ์เข้ามาจัดการด้วยพระองค์เองเล่าเพคะ หรือว่า... นางกำนัลผู้นั้นมีความสำคัญอันใดเป็นพิเศษ จนทำให้ฝ่าบาทต้องทรงยอมทำลายธรรมเนียมปฏิบัติที่เคยมีมา”

สุ้มเสียงของฮองเฮามีความน้อยเนื้อต่ำใจเจืออยู่ไม่น้อย แม้นางจะดำรงตำแหน่งเป็นถึงมารดาแห่งแคว้นก็ตาม

แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา เซียวจิ่งเหิงไม่เคยแสดงความใส่ใจในเรื่องปลีกย่อยของตำหนักในเช่นนี้มาก่อน การที่จักรพรรดิผู้เยือกเย็นและห่างเหินผู้หญิงออกหน้าแทนนางกำนัลชั้นต่ำคนหนึ่ง ย่อมไม่ใช่เรื่องปกติธรรมดา

เซียวจิ่งเหิงทรงวางพู่กันลงอย่างช้า ๆ สุ้มเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความเยือกเย็นจนน่ากลัว

“ฮองเฮากำลังตำหนิเรา ว่าก้าวก่ายงานฝ่ายในอย่างนั้นหรือ”

ฮองเฮาสะดุ้งเล็กน้อย รีบย่อกายลงอีกครั้ง

“หม่อมฉันมิกล้าเพค่ะ... หม่อมฉันเพียงแต่เกรงว่า หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ขุนนางในราชสำนักและเหล่าสนมตำหนักในจะพากันนินทาว่าร้าย ว่าองค์จักรพรรดิให้ความสนพระทัยกับนางกำนัลชั้นต่ำจนเกินงาม และอาจทำให้กฎระเบียบของฝ่ายในสั่นคลอนได้”

เซียวจิ่งเหิงทรงทอดพระเนตรฮองเฮานิ่งนาน แววพระเนตรคมปลาบดุจใบมีด จนผู้เป็นพระชายาต้องหลบสายตา

“กฎระเบียบมีไว้เพื่อรักษาความยุติธรรม มิใช่มีไว้เพื่อให้ผู้มีอำนาจใช้เป็นเครื่องมือกลั่นแกล้งผู้ที่ไม่มีทางสู้”

ตรัสด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบขาด

“เหตุการณ์ที่เรือนท้ายวัง หากเราไม่ยื่นมือเข้าไปตรวจสอบให้กระจ่าง ป่านนี้คงมีคนถูกใส่ร้ายป้ายสีจนต้องรับโทษทัณฑ์ทั้งที่ไร้ความผิด... การที่ฝ่ายในปล่อยให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ถือว่าบกพร่องต่อหน้าที่แล้ว”

ฮองเฮากำชายฉลองพระองค์แน่น แม้ในใจจะเจ็บแปลบกับคำตำหนิตรงไปตรงมาของพระสวามี แต่นางก็ไม่กล้าต่อปากต่อคำได้แต่ก้มหน้ายอมรับ

“หม่อมฉัน... ทราบความบกพร่องแล้วเพค่ะ ต่อไปจะกวดขันดูแลให้รอบคอบยิ่งขึ้น”

“ดี...” เซียวจิ่งเหิงตรัสตัดบท

“เรื่องในเรือนท้ายวังให้ยุติลงเพียงเท่านี้ อย่าให้ผู้ใดไปก้าวก่ายหรือสร้างความเดือดร้อนขึ้นอีก หากยังมีเรื่องทำนองนี้เกิดขึ้นในเขตฝ่ายในภายใต้การดูแลของเจ้า เราจะไม่เพียงแค่ตักเตือนเช่นในวันนี้แน่”

คำประกาศิตนั้นชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด ฮองเฮารู้ทันทีว่านางไม่ควรเอ่ยถึงเรื่องนี้อีก มิฉะนั้นอาจเป็นการจุดไฟใส่ตัว พระนางจึงจำต้องฝืนแย้มพระสรวลฝาดเฝื่อนแล้วถวายบังคมลาถอยออกไปจากตำหนักใหญ่

เมื่อประตูปิดลง เซียวจิ่งเหิงทรงผ่อนลมหายใจออกมาช้า ๆ

แม้จะจัดการตัดไฟตั้งแต่ต้นลมเพื่อปกป้องอวี้เหนียงได้แล้ว แต่พระองค์ก็ทรงตระหนักดีว่า การที่พระองค์ทรงแสดงความใส่ใจนางกำนัลผู้นี้มากจนเกินไป ย่อมกลายเป็นเป้าสายตาและสร้างความอิจฉาริษยาในตำหนักในมากขึ้น... และนั่นแปลว่าอันตรายที่แท้จริงอาจจะกำลังคืบคลานเข้ามาใช้อวี้เหนียงเข้าไปทุกที