สามรสที่เรือนท้ายวัง

ทันทีที่กลับมาถึงเรือนท้ายวัง หลินอวี้เหนียง ก็วางสมุดบันทึกลงบนโต๊ะ แล้วรีบหยิบพู่กันขึ้นมาเขียนคำสั่งที่ได้รับจากนายท่านผู้ลึกลับเมื่อช่วงเช้า ผักดองสามชนิด

ชนิดแรก รสเปรี้ยวสดชื่น เหมาะสำหรับกินคู่กับอาหารมัน

 

ชนิดที่สอง รสเค็มกลมกล่อม เหมาะสำหรับอาหารรสอ่อน

 

ชนิดที่สาม รสเผ็ดเพียงเล็กน้อย สำหรับผู้ที่ต้องการความจัดจ้าน

นางเขียนหัวข้อทั้งสามลงบนกระดาษ ก่อนขีดเส้นใต้คำว่า ห้ามใช้วัตถุดิบเกินกว่าที่ได้รับอนุญาต ถึงสองครั้ง เสี่ยวชุน ที่กำลังยกไหใบหนึ่งมาวางใกล้โต๊ะเหลือบมองข้อความนั้นแล้วอดหัวเราะไม่ได้

“เจ้ากลัวว่าตัวเองจะลืม หรือกลัวว่าคนอื่นจะกล่าวหาว่าเจ้าแอบเอาของหลวงไปใช้กันแน่”

 

“ทั้งสองอย่าง”

 

“ตอบได้ตรงนักนะ”

 

“เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องที่ควรประมาท หากผักดองออกมาไม่อร่อย เรายังแก้สูตรได้ แต่ถ้าถูกกล่าวหาว่าเอาของหลวงไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาต ต่อให้ผักดองอร่อยแค่ไหนก็คงช่วยอะไรไม่ได้”

เสี่ยวชุน วางไหลงแล้วพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

 

“ก็จริงของเจ้า ว่าแต่สามรสที่เขาสั่ง เจ้าคิดออกแล้วหรือว่าจะทำอย่างไร”

อวี้เหนียง หมุนพู่กันในมือ ก่อนชี้ไปยังรายการวัตถุดิบที่นางจดไว้

 

“รสแรก ข้าจะใช้ผักที่เนื้อแน่นและมีความกรอบเป็นหลัก เพิ่มความเปรี้ยวให้สดชื่น แต่ไม่ให้จัดจนเกินไป เวลากินกับเนื้อหรืออาหารที่ใช้น้ำมันมาก จะได้ช่วยตัดความเลี่ยน”

 

“แล้วรสที่สองล่ะ”

 

“รสเค็มกลมกล่อม ข้าจะไม่เน้นเปรี้ยวมากนัก ต้องให้รสผักยังอยู่ คนที่กินอาหารรสอ่อนจะได้ไม่รู้สึกว่าผักดองแย่งรสอาหารหลักไปหมด”

เสี่ยวชุน พยักหน้าตาม แม้จะไม่เข้าใจรายละเอียดทั้งหมด แต่นางรู้ดีว่าเมื่ออวี้เหนียงเริ่มพูดถึงอาหารแล้ว ต่อให้ถามอีกสิบคำถามก็ยังมีคำตอบให้อีกสิบข้อ

 

“ส่วนรสที่สาม...” อวี้เหนียง หยุดคิด

 

“ข้าจะทำให้เผ็ดอ่อน ๆ ใช้เครื่องปรุงเท่าที่ห้องเครื่องอนุญาต ไม่ใส่จนกลบรสเปรี้ยวเค็ม อย่างน้อยคนที่ไม่กินเผ็ดมากก็ยังพอชิมได้”

“ฟังดูดีทั้งสามอย่าง แต่ข้ามีคำถามหนึ่ง”

 

“ถามมา”

 

“ถ้าคนที่สั่งเป็นคนกินเผ็ดไม่ได้เลย แต่เจ้าทำรสเผ็ดไปให้ เขาจะโกรธหรือไม่”

อวี้เหนียง เงยหน้าขึ้นทันที

 

“ข้าก็เขียนกำกับไว้ว่าเผ็ดอ่อน ๆ อย่างไรเล่า อีกอย่าง เขาเป็นคนสั่งให้ข้าทำสามรสเอง หากไม่ชอบรสไหนก็เลือกกินอีกสองรสได้”

 

“เจ้าพูดเหมือนกำลังจัดสำรับให้คนในบ้านตัวเอง”

 

“อาหารก็เป็นอาหารเหมือนกันไม่ใช่หรือ จะเป็นคนในบ้านหรือคนในตำหนัก ก็ต้องเลือกให้เหมาะกับคนกินทั้งนั้น”

เสี่ยวชุน มองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้าอย่างจนใจ

 

“บางครั้งข้าก็ไม่รู้ว่าเจ้าคิดง่ายเกินไป หรือคิดมากเกินไปกันแน่”

 

“แล้วตอนนี้ข้าคิดแบบไหน”

 

“ทั้งสองอย่าง!”

เสียงหัวเราะของเสี่ยวชุนทำให้บรรยากาศที่ตึงเครียดตั้งแต่เช้าผ่อนคลายลง อวี้เหนียงเองก็ยิ้มตาม ก่อนจะหันกลับไปจัดการรายการวัตถุดิบต่อ

นางไม่ได้ต้องการทำผักดองให้ดูหรูหรา ไม่ได้คิดจะเอาใจผู้มีอำนาจ และไม่เคยคิดว่าการทำอาหารจะทำให้นางมีชื่อเสียงในวังได้ สิ่งที่นางต้องการมีเพียงทำอาหารให้อร่อย ใช้วัตถุดิบอย่างรู้คุณค่า และไม่สร้างปัญหาให้ตัวเองกับเสี่ยวชุน หากทำได้ดี ผู้รับก็จะได้กินของอร่อย หากทำได้ไม่ดี นางก็จะได้เรียนรู้ว่าครั้งหน้าควรปรับปรุงตรงไหน สำหรับอวี้เหนียง เรื่องก็มีเพียงเท่านี้

หลังจากตรวจรายการเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองจึงเริ่มลงมือทำงาน เสี่ยวชุน รับหน้าที่ล้างไหและผึ่งให้แห้ง ส่วนนางคัดเลือกผักที่ได้รับอนุญาตจากห้องเครื่องอย่างละเอียด ผักที่ช้ำมากเกินไปถูกแยกออกทันที ส่วนใบที่มีรอยตำหนิเพียงเล็กน้อยแต่ยังสดและไม่เน่าเสียก็ถูกตัดแต่งให้เรียบร้อย

“ใบนี้ใช้ได้หรือไม่” เสี่ยวชุน ยกผักขึ้นมาให้ดู อวี้เหนียง รับไปตรวจดูทั้งสองด้าน ก่อนพยักหน้า

 

“ใช้ได้ ตรงขอบที่ช้ำตัดออกก็พอ อย่าทิ้งทั้งใบเลย น่าเสียดาย”

 

“ถ้าข้าตัดออกอีกนิด จะเหลือให้กินหรือไม่”

 

“เหลือสิ เจ้าอย่าตัดจนเหลือแต่ก้านก็แล้วกัน”

 

“ข้าก็ต้องดูให้แน่ใจว่าไม่มีส่วนเสียเหลืออยู่”

 

“ดูให้แน่ใจได้ แต่ไม่ต้องตัดจนหมดทั้งใบ”

เสี่ยวชุน หัวเราะคิกคักก่อนก้มหน้าจัดการผักต่อ เมื่อเตรียมวัตถุดิบเสร็จ อวี้เหนียง จึงแบ่งผักออกเป็นสามส่วน วางไว้ในตะกร้าคนละใบ แล้วติดป้ายเล็ก ๆ เพื่อป้องกันความสับสน

ไหใบแรกสำหรับรสเปรี้ยวสดชื่น

 

ไหใบที่สองสำหรับรสเค็มกลมกล่อม

 

ไหใบที่สามสำหรับรสเผ็ดอ่อน

นางตรวจดูปากไห ฝา และด้านในอีกครั้ง ก่อนเริ่มจัดเรียงผักลงไปทีละส่วน เสี่ยวชุน ยืนดูอยู่ข้าง ๆ แล้วถามขึ้นว่า

 

“เจ้าว่าคนที่สั่งจะชอบรสไหนที่สุด”

 

“ข้ายังไม่รู้”

 

“ถ้าเขาชอบรสเผ็ดล่ะ”

 

“ก็ถือว่าโชคดีที่ข้าทำรสเผ็ดไว้ให้”

 

“ถ้าเขาชอบรสเปรี้ยวล่ะ”

 

“ก็ถือว่าโชคดีที่ข้าทำรสเปรี้ยวไว้ให้”

 

“แล้วถ้าเขาไม่ชอบทั้งสามรสเลยล่ะ”

อวี้เหนียง หยุดมือ ก่อนหันมามองเพื่อนอย่างจริงจัง

 

“เช่นนั้นเราก็ต้องถามว่าเขาไม่ชอบตรงไหน แล้วกลับมาปรับสูตร”

 

เสี่ยวชุน อ้าปากค้างอยู่ครู่หนึ่ง

 

“เจ้าไม่กลัวถูกตำหนิหรือ”

 

“กลัวสิ” คำตอบตรงไปตรงมาทำให้เสี่ยวชุนชะงัก อวี้เหนียง ถอนหายใจเบา ๆ แล้ววางฝาไหลงบนโต๊ะ

 

“ข้าไม่ได้ไม่กลัวเสียหน่อย คนที่มีตำแหน่งสูงกว่าเราจะไม่พอใจก็เป็นเรื่องที่เราต้องระวัง แต่ถ้าเอาแต่กลัวจนไม่กล้าทำอะไร เราก็ไม่มีทางรู้ว่าตัวเองทำได้ดีแค่ไหน”

นางมองไหทั้งสามใบ ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

 

“อย่างน้อยเราก็ทำตามขั้นตอน ใช้ของที่ได้รับอนุญาต และจดทุกอย่างไว้ หากมีอะไรผิดพลาด เราก็ชี้แจงได้ หากเขาบอกว่ารสชาติยังไม่ดี เราก็ปรับปรุง แต่ถ้าจะให้ข้าทำให้ถูกใจทุกคนตั้งแต่ครั้งแรก ข้าคงรับปากไม่ได้”

เสี่ยวชุน มองสหายอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ ยิ้มออกมา

 

“ก็จริงของเจ้า ข้าคงกังวลแทนเจ้ามากเกินไป”

 

“เจ้ากังวลแทนข้าได้ แต่ช่วยล้างไหให้สะอาดด้วยก็พอ”

 

“หลินอวี้เหนียง!”

เสียงโวยวายดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะตามด้วยเสียงหัวเราะของทั้งคู่