สามรสในคืนเดียวและความลับที่เปิดเผย

เขาหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบผักดองชิ้นหนึ่ง ชิมช้า ๆ แล้ววางตะเกียบลง รสเปรี้ยวเค็มกระจายบนปลายลิ้น ก่อนตามด้วยความสดของผักที่ยังไม่สูญเสียเนื้อสัมผัส เขาไม่ได้เป็นคนชอบอาหารรสจัด แต่รสชาติที่ไม่หนักจนเกินไปนี้กลับทำให้รู้สึกอยากกินต่อ

 

“เจ้าทำได้ไม่เลว”

 

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

 

“แต่ข้าอยากรู้ว่าเจ้าทำได้มากกว่ารสชาตินี้หรือไม่”

 

อวี้เหนียงมองเขาอย่างสงสัย

 

“ท่านหมายถึงอยากให้ข้าทำรสอื่นด้วยหรือเจ้าคะ”

 

“ใช่ ข้าอยากชิมสามแบบ แบบแรกให้รสเปรี้ยวเค็มอ่อน ๆ แบบที่สองให้รสเข้มขึ้น และอีกแบบหนึ่งให้เจ้าคิดขึ้นเอง”

อวี้เหนียง ขมวดคิ้วเล็กน้อย นางไม่ได้ปฏิเสธ แต่กำลังคำนวณวัตถุดิบและเวลาที่ต้องใช้ในใจ

 

“ถ้าทำสามแบบ รสชาติจะต่างกันได้เจ้าค่ะ แต่ข้าต้องขอผักจากห้องเครื่องให้เพียงพอ และต้องมีไหสะอาดแยกกัน ไม่เช่นนั้นกลิ่นกับน้ำหมักอาจปะปนกัน”

 

“เรื่องวัตถุดิบ เจ้าทำบัญชีไว้เหมือนเดิมได้”

 

“แล้วถ้ารสชาติยังไม่เข้าที่ ข้าขอปรับสูตรอีกครั้งได้หรือไม่เจ้าคะ”

บุรุษหนุ่มมองนางอย่างสนใจ คนอื่นเมื่อได้รับคำสั่งจากผู้มีอำนาจ มักรีบรับคำโดยไม่กล้าถามถึงเงื่อนไข แต่นางกลับถามถึงโอกาสแก้ไขสูตรก่อนเริ่มลงมือ ราวกับสิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่การทำให้เขาพอใจในทันที แต่คือการทำอาหารให้ได้ผลดีที่สุด

 

“ได้” เขาตอบสั้น ๆ ก่อนกล่าวต่อ

 

“ข้ารอชิมอยู่ เจ้าก็ทำให้ดีที่สุดเถิด”

 

อวี้เหนียง ประสานมือรับคำ

 

“ข้าจะตั้งใจทำเจ้าค่ะ”

นางเก็บภาชนะอย่างเรียบร้อย ก่อนหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาตรวจดูอีกครั้ง ราวกับกลัวว่าตนจะลืมรายละเอียดของคำสั่งแม้เพียงข้อเดียว บุรุษหนุ่มมองท่าทางนั้นแล้วอดถามไม่ได้

 

“เจ้าจดทุกอย่างลงสมุดจริง ๆ หรือ แม้แต่สิ่งที่ข้าพูดเมื่อครู่”

 

“หากเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับการทำงาน ข้าควรจดไว้เจ้าค่ะ จะได้ไม่เข้าใจผิดหรือจำคลาดเคลื่อน”

 

“แล้วถ้าข้าพูดว่าอยากกินผักดองทุกวัน เจ้าจะจดด้วยหรือไม่”

 

อวี้เหนียง เงยหน้าขึ้นทันที

 

“ถ้าท่านต้องการเช่นนั้น ข้าคงต้องตรวจสอบก่อนเจ้าค่ะ ว่าห้องเครื่องมีผักเหลือเพียงพอหรือไม่ และการทำทุกวันจะกระทบงานอื่นหรือเปล่า”

หลี่กงกง ถึงกับต้องหันหน้าไปอีกทาง บุรุษหนุ่มหัวเราะออกมาอย่างไม่คิดปิดบัง

 

“ดี เจ้าคิดให้รอบคอบเช่นนี้ก็ดีแล้ว”

 

อวี้เหนียง ยังไม่เข้าใจว่ามีสิ่งใดน่าขบขัน นางเพียงตอบตามที่คิดว่าควรตอบเท่านั้น

เมื่อได้รับอนุญาตให้ออกไป นางจึงคารวะอีกครั้งแล้วเดินตามหลี่กงกง กลับไปยังประตูเรือนรับรอง ก่อนออกจากห้อง นางยังหันกลับมาถามอย่างอดไม่ได้

 

“นายท่านเจ้าคะ หากจะให้ข้าทำทั้งสามแบบ ข้าควรส่งให้ท่านเมื่อใด”

 

“พรุ่งนี้”

 

อวี้เหนียงนิ่งไป

 

“พรุ่งนี้หรือเจ้าคะ”

 

“มีปัญหาอะไรหรือ”

 

“ไม่มีเจ้าค่ะ เพียงแต่ต้องเตรียมวัตถุดิบให้ทัน และข้าต้องตรวจไหที่มีอยู่ก่อน หากไม่พอก็คงต้องขอเพิ่มจากห้องเครื่อง”

 

“เช่นนั้นก็ไปจัดการเสีย”

 

“เจ้าค่ะ”

นางคารวะแล้วถอยออกมาอย่างเรียบร้อย ทว่าพอพ้นประตูเรือนรับรอง สีหน้าของนางก็เปลี่ยนเป็นคนละคน

 

“พรุ่งนี้เชียวหรือ!”

 

หลี่กงกงหันมามอง

 

“เจ้ามีปัญหาอะไรอีก”

 

“ข้าต้องทำสามแบบในเวลาเพียงวันเดียว ทั้งต้องตรวจไห คำนวณเกลือ แล้วก็เตรียมผักให้ต่างรสกัน หากทำไม่ทันจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ”

 

“เมื่อครู่เจ้ายังรับคำอย่างมั่นใจอยู่เลย”

 

“ต่อหน้าผู้ใหญ่ ข้าจะบอกว่าทำไม่ได้ตั้งแต่ยังไม่ได้ลองได้อย่างไรเจ้าคะ”

หลี่กงกง มองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้าอย่างระอาใจปนขบขัน

 

“เจ้าคิดมากกว่าที่ข้าคาดไว้เสียอีก”

 

“ถ้าไม่คิดให้มาก ไหดองก็รั่วเอาง่าย ๆ นะเจ้าคะ”

 

คราวนี้หลี่กงกง หัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

อวี้เหนียง ไม่รู้ว่าตนพูดสิ่งใดตลก นางเพียงกอดสมุดบันทึกไว้แน่นแล้วรีบเดินกลับเรือนท้ายวัง เพราะในหัวมีแต่รายการวัตถุดิบที่ต้องเตรียมสำหรับวันพรุ่งนี้

เมื่อกลับถึงเรือน เสี่ยวชุน ก็รีบวิ่งเข้ามาหา

 

“เป็นอย่างไรบ้าง เขาตำหนิเจ้าหรือไม่”

 

“ไม่ตำหนิ”

 

“เช่นนั้นเขาเรียกเจ้าไปทำไม”

 

อวี้เหนียง วางสมุดลงบนโต๊ะ แล้วถอนหายใจยาว

 

“เขาสั่งให้ข้าทำผักดองสามแบบ ส่งให้พรุ่งนี้”

 

เสี่ยวชุน เบิกตากว้าง

 

“สามแบบ! แล้วเจ้าจะทำทันหรือ”

 

“ข้าก็ยังไม่รู้ ต้องตรวจไหกับวัตถุดิบก่อน”

 

“แล้วเขาเป็นใครกันแน่ เหตุใดถึงสั่งเจ้าได้เหมือนเป็นคนในห้องเครื่อง”

 

อวี้เหนียง ส่ายหน้า

 

“ข้าไม่รู้เหมือนกัน หลี่กงกง เพียงบอกว่ามีผู้ต้องการพบ ข้าเลยคิดว่าอาจเป็นผู้ดูแลสำรับของตำหนักใดตำหนักหนึ่ง”

เสี่ยวชุน ทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะยกมือปิดปากกระซิบ

 

“หรือเขาเป็นขุนนางใหญ่ที่ชอบกินผักดอง”

 

“ขุนนางใหญ่จะชอบกินอะไร ก็เป็นเรื่องของเขาเถอะ ตอนนี้เราต้องคิดก่อนว่าจะทำสามรสอย่างไรให้ไม่ซ้ำกัน”

อวี้เหนียง เปิดสมุดบันทึก เขียนรายการผักที่ต้องใช้ลงไปทีละบรรทัด เสี่ยวชุน ขยับเข้ามาช่วยนับไหและตรวจภาชนะที่ยังใช้ได้

 

“แบบแรกให้รสอ่อน แบบที่สองให้เข้ม แล้วแบบที่สามเจ้าจะทำอะไร”

 

“ข้ายังคิดไม่ออก”

 

“เจ้ามีเวลาคิดอีกตั้งครึ่งวัน”

 

“ครึ่งวันไม่พอหรอก หากข้าต้องทดลองด้วย”

 

“เช่นนั้นก็คิดไปพร้อมกับทำสิ”

อวี้เหนียงหันไปมองเพื่อน ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ

 

“เจ้าพูดง่ายนักนะ”

 

“ข้าช่วยล้างไหให้ก็แล้วกัน ส่วนเรื่องรสชาติเป็นหน้าที่ของเจ้า”

 

“ตกลง แต่คราวนี้ต้องล้างให้สะอาดจริง ๆ ห้ามเหลือคราบเกลืออยู่ตามขอบไห”

 

“รู้แล้วน่า”

เสียงเถียงกันของสองสาวดังไปทั่วเรือนท้ายวังอีกครั้ง ท่ามกลางไหดองและตะกร้าผักที่รอการจัดการ ไม่มีใครในเรือนเล็ก ๆ แห่งนี้รู้เลยว่า คำสั่งให้ทำผักดองสามแบบในวันเดียวจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่ใหญ่กว่าการทำอาหารธรรมดา

ขณะเดียวกัน ณ เรือนรับรอง เซียวจิ่งเหิง ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม หลังจากหลินอวี้เหนียง ออกไปแล้ว เขาหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบผักดองที่เหลืออีกชิ้นหนึ่งเข้าปาก หลี่กงกง เดินกลับเข้ามา ก่อนจะเห็นผู้เป็นนายกำลังมองภาชนะบนโต๊ะด้วยสีหน้าครุ่นคิด

 

“ฝ่าบาท” เขาหยุดคำพูดไว้ทันทีเมื่อเห็นว่ามีขันทีอีกคนอยู่ใกล้ประตู จากนั้นจึงลดเสียงลง

 

“พระองค์ทรงพอพระทัยผักดองหรือพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวจิ่งเหิง วางตะเกียบลง

 

“รสชาติไม่เลว”

 

“เช่นนั้นพรุ่งนี้กระหม่อมจะให้ห้องเครื่องเตรียมตามรับสั่ง”

 

“จัดการให้ถูกต้อง อย่าให้ใครคิดว่านางได้วัตถุดิบมากกว่าผู้อื่นโดยไม่มีเหตุผล และอย่าให้เรื่องนี้กลายเป็นข้อกล่าวหาว่านางกำนัลท้ายวังนำของหลวงไปใช้ส่วนตัว”

 

“กระหม่อมเข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่กงกงรับคำ แต่ในใจกลับอดนึกถึงเด็กสาวที่ถือสมุดบัญชีแนบอกตลอดเวลาไม่ได้ นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบุรุษที่นั่งอยู่ตรงหน้าเป็นผู้ใด ถึงกล้าพูดเรื่องเกลือ เรื่องไหร้าว และเรื่องการชิมอาหารหลักอย่างตรงไปตรงมาเช่นนั้น

ส่วนเซียวจิ่งเหิงเองก็ยังไม่อาจบอกได้ว่าความสนใจที่เกิดขึ้นเป็นเพราะผักดองรสชาติดี หรือเพราะเจ้าของสูตรเป็นหญิงสาวที่ไม่เหมือนใคร เขามองภาชนะบนโต๊ะอีกครั้ง ก่อนยิ้มบาง ๆ

 

“พรุ่งนี้ข้าอยากรู้ว่านางจะทำอะไรออกมา”

หลี่กงกง ก้มหน้ารับคำ แต่ในใจกลับคิดอีกอย่าง ดูท่าว่า ต่อจากนี้เรือนท้ายวังที่เคยเงียบเหงา คงไม่เงียบเหมือนเดิมอีกแล้ว