คำเตือนบนแผ่นกระดาษ

เมื่อผักดองทั้งสามชนิดถูกจัดเตรียมเรียบร้อย อวี้เหนียง ก็หยิบกระดาษแผ่นเล็กขึ้นมาเขียนคำแนะนำกำกับแต่ละไห

 

 

ไหแรก นางเขียนว่า

เหมาะสำหรับกินคู่กับอาหารที่มีน้ำมันหรือมีรสเข้มข้น ควรเริ่มชิมทีละน้อย เพื่อไม่ให้ความเปรี้ยวกลบรสอาหารหลัก

ไหที่สอง

เหมาะสำหรับอาหารรสอ่อน ใช้เป็นเครื่องเคียงเพิ่มรสชาติ ไม่จำเป็นต้องกินในปริมาณมาก

ส่วนไหที่สาม

มีรสเผ็ดอ่อน ควรชิมก่อน หากไม่คุ้นกับรสเผ็ดให้กินคู่กับอาหารหลัก

นางอ่านทบทวนอีกครั้ง ก่อนจะเติมข้อความสั้น ๆ ไว้ด้านล่าง

ควรกินแต่พอดี หากกินมากเกินไปอาจกระหายน้ำ อย่าโทษผู้ทำผักดอง

เสี่ยวชุน ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อ่านประโยคนั้นแล้วหลุดหัวเราะ

 

“นี่เจ้ากำลังเตือนคนกิน หรือกำลังป้องกันตัวเองล่วงหน้ากันแน่”

 

อวี้เหนียง ขมวดคิ้ว

 

“ข้าก็แค่บอกความจริง ผักดองมีเกลือ หากกินมากก็ย่อมกระหายน้ำ แล้วถ้าเขากินหมดไหในคราวเดียวจนกระหายน้ำขึ้นมา จะมาโทษข้าได้อย่างไร”

 

“ใครจะกินผักดองหมดทั้งไหในคราวเดียวกัน”

 

“ข้าจะไปรู้หรือ คนบางคนอาจชอบมากก็ได้”

เสี่ยวชุน หัวเราะจนต้องยกมือปิดปาก

 

“ข้าขอให้คนคนนั้นได้อ่านประโยคนี้จริง ๆ เถอะ ข้าอยากเห็นหน้าเขาตอนอ่านเหลือเกิน”

อวี้เหนียง ไม่ได้สนใจคำพูดนั้น นางเพียงพับกระดาษแต่ละแผ่นแล้ววางไว้กับไหให้เรียบร้อย จากนั้นตรวจบัญชีวัตถุดิบเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนส่งทั้งหมดไปยังห้องเครื่องตามขั้นตอนที่ได้รับแจ้งไว้ สำหรับนาง งานในวันนี้ถือว่าสำเร็จแล้ว ส่วนผู้รับจะพอใจหรือไม่ นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

ในตำหนักชั้นใน เซียวจิ่งเหิง เพิ่งเสร็จจากการตรวจเอกสารราชการเมื่อหลี่กงกง เข้ามารายงานว่าผักดองทั้งสามชนิดถูกส่งมาถึงแล้ว

 

“นางทำเสร็จแล้วหรือ”

 

“พ่ะย่ะค่ะ ทั้งสามชนิด นางจัดแยกไหเล็ก ๆ อย่างเรียบร้อย และมีบัญชีวัตถุดิบแนบมาด้วย กระหม่อมตรวจสอบกับห้องเครื่องแล้ว ทุกอย่างเป็นไปตามขั้นตอน ไม่มีการเบิกวัตถุดิบเกินกว่าที่ได้รับอนุญาต”

เซียวจิ่งเหิง พยักหน้า

 

“นำมาให้ข้าดู”

หลี่กงกง สั่งให้วางไหทั้งสามลงบนโต๊ะ แล้วเปิดฝาทีละใบ กลิ่นเปรี้ยวเค็มอ่อน ๆ ลอยออกมา ก่อนจะตามด้วยกลิ่นเครื่องปรุงที่แตกต่างกันตามแต่ละชนิด เซียวจิ่งเหิง ก้มลงมอง ก่อนหยิบกระดาษคำแนะนำขึ้นมาอ่าน เขาอ่านแผ่นแรกแล้วพยักหน้าเล็กน้อย แผ่นที่สองก็ไม่มีอะไรผิดปกติ จนกระทั่งหยิบแผ่นสุดท้ายขึ้นมาเห็นข้อความด้านล่างอีกครั้ง

จักรพรรดิหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง หลี่กงกง เหลือบมองสีพระพักตร์ของผู้เป็นนายอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่าพระองค์อ่านประโยคนั้นซ้ำอีกรอบ เขาก็เริ่มรู้สึกไม่แน่ใจ เด็กสาวผู้นั้นเขียนอะไรไม่เหมาะสมหรือไม่ การฝากคำแนะนำไปกับอาหารเป็นเรื่องธรรมดา แต่การเขียนว่าอย่าโทษผู้ทำผักดองนั้น ฟังดูคล้ายกำลังเตือนผู้รับอย่างไม่เกรงใจนัก

“ฝ่าบาท...” หลี่กงกง เอ่ยอย่างระมัดระวัง

 

“หากข้อความของนางไม่เหมาะสม กระหม่อมจะเรียกนางมาสอบถามพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวจิ่งเหิง เงยหน้าขึ้น

 

“สอบถามเรื่องอะไร”

 

“เรื่องที่นางเขียนข้อความกำกับไหผักดองพ่ะย่ะค่ะ หากพระองค์ทรงเห็นว่าไม่สมควร กระหม่อมจะได้ตักเตือนให้นางระมัดระวังคำพูดมากขึ้น”

จักรพรรดิหนุ่มมองกระดาษในมืออีกครั้ง ก่อนหัวเราะออกมา

 

“ไม่ต้อง”

 

หลี่กงกง ก้มศีรษะ แต่ยังอดถามไม่ได้

 

“พระองค์ไม่ทรงถือสาหรือพ่ะย่ะค่ะ”

 

“ถือสาเรื่องอะไร นางพูดผิดตรงไหน ผักดองมีเกลือ กินมากก็ย่อมกระหายน้ำ นางเพียงกลัวว่าคนกินจะกินจนหมดแล้วกลับไปโทษคนทำเท่านั้น”

 

“แต่ข้อความของนางค่อนข้างตรงไปตรงมา...”

 

“ตรงไปตรงมาแล้วผิดหรือ”

หลี่กงกง รีบก้มศีรษะต่ำกว่าเดิม

 

“กระหม่อมมิได้หมายความเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ”

 

เซียวจิ่งเหิง ยิ้มบาง ๆ ก่อนพับกระดาษแผ่นนั้นเก็บไว้ข้างตัว

 

“ข้ากลับเห็นว่าน่าสนใจดี คนในวังส่วนใหญ่ส่งอาหารมาพร้อมคำอวยพร บ้างก็เขียนถ้อยคำไพเราะเพื่อให้ผู้รับพอใจ แต่นางกลับเขียนเตือนว่าห้ามโทษคนทำผักดอง” เขาหยุดไปเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเจือความขบขัน

 

“นางคงไม่คิดว่าคนที่กินผักดองของนางจะเป็นข้ากระมัง”

หลี่กงกง ไม่กล้าตอบทันที ความจริงแล้ว อวี้เหนียง ไม่ได้รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่สั่งผักดองเป็นใคร นางคงคิดเพียงว่าผู้รับเป็นขุนนางหรือผู้ดูแลตำหนักชั้นสูงสักคนหนึ่งเท่านั้น

 

“นางไม่ทราบฐานะของพระองค์พ่ะย่ะค่ะ” หลี่กงกง ตอบตามจริง

 

“ตอนที่กระหม่อมไปรับตัว นางยังถามอยู่เลยว่าผู้ที่ต้องการพบเป็นคนจากห้องเครื่องหรือไม่”

เซียวจิ่งเหิง หัวเราะเบา ๆ

 

“นางถามเช่นนั้นจริงหรือ”

 

“จริงพ่ะย่ะค่ะ”

 

“แล้วตอนอยู่ต่อหน้าข้า นางพูดถึงเรื่องเกลือ เรื่องไห และการชิมอาหารหลักไม่หยุด”

หลี่กงกง พยายามรักษาสีหน้าให้สงบ แต่ในใจกลับเห็นด้วยอย่างยิ่ง นางกำนัลผู้นี้ไม่เหมือนคนอื่นจริง ๆ ไม่ใช่ว่านางกล้าท้าทายผู้มีอำนาจ แต่เพราะนางจริงจังกับสิ่งที่ตนทำมากเสียจนลืมไปว่าควรพูดอะไรเพื่อเอาใจผู้ฟัง นางไม่ได้ประจบ ไม่ได้พยายามแสดงความฉลาดเกินตัว และไม่ได้ร้องขอสิ่งใดให้ตนเอง นางเพียงอยากทำผักดองให้ออกมาดีที่สุดเท่านั้น