Compartir

บทที่ 2 (03)

last update Fecha de publicación: 2026-07-06 23:39:07

“หน้าระรื่นเชียวนะยะ”  

          จนิตาทักทายพลางหย่อนสะโพกลงบนเก้าอี้ภายในผับหรูแห่งหนึ่งโซนด้านในสุด บรรยากาศนั้นค่อนข้างดี แม้ว่าผู้คนจะหนาแน่น

          “ก็ธรรมดา คนมันผัวรัก ผัวหลง ผัวตามง้อน่ะแก” ศรายักไหล่พร้อมสะบัดผมอย่างมั่นอกมั่นใจ ตามสไตล์คนสวยที่สามีเพิ่งจะมาตามง้องอนขอคืนดี     

          “จ้า...” จนิตาและเกวลินประสานเสียงพร้อมกัน   

          “คืนนี้เต็มที่เลยนะพวกแก ฉันเลี้ยงเอง” ศราว่าแล้วยกมือขึ้นเรียกพนักงานให้เดินเข้ามาบริการ

          “พวกฉันจัดเต็มอยู่แล้ว” จนิตาตอบรับ ซึ่งคืนนี้เธออยู่ในชุดกางเกงยีนส์สีซีดรัดรูปคู่กับเสื้อครอปเอวลอยโชว์เอวคอดกิ่ว ผมลอนใหญ่รับกับใบหน้าคมทำให้ดูโดดเด่นไม่แพ้ใคร ก่อนจะหันไปสั่งเครื่องดื่มกับพนักงานด้วยประโยคที่ทำเอาเพื่อนชะงัก    

          “ขอน้ำเปล่าค่ะ”

          “อ้าว ไหงสั่งน้ำเปล่าล่ะยะนังไจ๋” ศราขมวดคิ้วไม่เข้าใจ มาผับทั้งทีสั่งน้ำเปล่ามันจะไปได้รสชาติอะไร “อย่าบอกนะว่าผัวห้าม ผัวมีกฎเพิ่ม”

          “ก็ห้าม...แต่คุณพายแค่ห้ามดื่มกับคนแปลกหน้า” จนิตาร้องบอก 

          “แล้ว?...” ศรายังทำหน้าไม่เข้าใจ

          “จู่ๆ ฉันก็อยากรักสุขภาพขึ้นมา” จนิตายิ้มเจื่อนๆ เธอไม่เข้าใจอารมณ์ในช่วงนี้ของตัวเองเลย       

          ไม่นานพนักงานก็นำค็อกเทลและน้ำดื่มมาวางเสิร์ฟพร้อมกับเฟรนช์ฟรายส์และของกินเล่นอีกสองสามอย่าง จากนั้นสามสาวก็นั่งสนทนากันไปอย่างออกรสออกชาติ

          กระทั่งจนิตาลุกขึ้นยืน   

          “ไปไหนยะ” ศราถาม    

          “ไปห้องน้ำ ปวดฉี่” จนิตาว่าแล้วรีบจ้ำไปทันที ช่วงนี้รู้สึกเหมือนห้องน้ำเป็นบ้านหลังที่สอง เพราะเข้าบ่อยจนผิดปกติ   

          หลังจากจัดการธุระส่วนตัวและล้างมือจนสะอาด ในจังหวะที่กำลังจะเดินกลับไปหาเพื่อน หูของเธอกลับได้ยินเสียงคุ้นเคยแว่วมาจากมุมสูบบุหรี่ด้านหลัง   

          “ไอ้พายบอกว่าจะมาเลตหน่อย”

          จนิตาชะงัก นั่นเสียงสิบทิศ เพื่อนสนิทของพริษฐ์ไม่ผิดแน่ ไม่คิดเลยว่าโลกจะกลมจนมาเจอเพื่อนสามีที่นี่ หญิงสาวตั้งใจจะเดินเข้าไปทักทาย แต่ประโยคถัดมากลับตรึงเท้าไว้กับที่

          “เออ” วาโยขานรับขณะพ่นควันบุหรี่สีขาวออกมา

          “ว่าแต่มึงเห็นเหมือนที่กูเห็นไหมวะ...” สิบทิศถาม นัยน์ตาฉายแววเคร่งเครียด ใบหน้าแดงก่ำจากการกระดกเหล้าเข้าปากไปหลายแก้ว

          “เห็นอะไร”      

          “ก็เมื่อวานมันไปงานวันเกิดคุณฉาย น้องกูก็ไปงานนั้นเลยคาบข่าวมาบอก” สิบทิศถอนหายใจแรงๆ

          “อ้าว แล้วที่มันรับปากว่าจะไปดินเนอร์กับคุณไจ๋ล่ะ” วาโยขมวดคิ้ว ดูเหมือนเขาจะได้คำตอบแล้วว่าพริษฐ์เลือกใคร

          “น่าจะไปไม่ทันละมั้ง เพราะกูเห็นคุณไจ๋ลงรูปว่ามันทำกับข้าวให้กินที่บ้าน” สิบทิศพูดพลางทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก “เมนูไข่เจียวมะเขือเทศของโปรดคุณฉาย”     

          “ไอ้เหี้ย...” วาโยอุทานออกมาอย่างเหลือเชื่อ ไม่คิดว่าเพื่อนจะเลือดเย็นได้ขนาดนี้ หนีจนิตาไปงานวันเกิดผู้หญิงที่แอบรักไม่พอ ยังกลับมาทำเมนูโปรดของผู้หญิงคนนั้นให้กินอีก

          “ถ้าไม่เชื่อ งั้นมึงลองดูในไอจีคุณฉายสิ กูว่าน่าจะมีรูปมันอยู่บ้าง ส่วนข้าวไข่เจียวคุณไจ๋น่าจะลบไปแล้ว”

          จนิตาที่ยืนหลบอยู่หลังมุมกำแพงรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน

          ไม่จริงหรอก หญิงสาวสั่นหน้าแรง เป็นไปไม่ได้ สามีเธอบอกว่าติดเคสด่วนก็ต้องเป็นเช่นนั้น ทว่าประโยคถัดมาก็ทำให้ต้องขบเม้มปาก 

          “มีจริงๆ ว่ะ กูเห็นนาฬิกาข้อมือของมัน” วาโยยืนยันหลังพิสูจน์ความจริง

          จนิตารีบหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาพิสูจน์ด้วยตาตัวเอง โชคดีที่บัญชีอินสตาแกรมของตะวันฉายเป็นสาธารณะ ภาพล่าสุดที่ปรากฏคือบรรยากาศงานวันเกิดที่มีคนไปร่วมงานค่อนข้างมาก ของขวัญล้วนเป็นของหรูหราสมฐานะ ก่อนหัวใจของหญิงสาวจะชาไปทั้งดวง เมื่อสังเกตเห็นแขนของผู้ชายคนหนึ่งถูกถ่ายติดมาด้วย แม้จะไม่เห็นใบหน้าแต่ก็จำได้ดี เพราะนาฬิกาที่พริษฐ์ชอบใส่อยู่บนข้อมือนั้น

          เธอนิ่งอึ้งไป สมองขาวโพลน ทำไมเขาเลือกไปหาผู้หญิงคนนั้น ทำไมถึงต้องโกหกกัน มันต้องมีเหตุผลแน่ๆ แล้วในชั่วอึดใจก็ได้ยินประโยคที่เปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางอก

           “สรุปว่ามันยังรักคุณฉายอยู่จริงๆ สินะ”  สิบทิศพึมพำ    

          ด้านวาโยพูดไม่ออก เมื่อความจริงข้อนี้เขาก็นึกกลัวเสมอมา พริษฐ์น่าจะไม่เคยลืมตะวันฉายได้เลยกระมัง

          จนิตารู้สึกเหมือนถูกคนกระชากหัวใจออกจากอก

          ‘รักอย่างนั้นหรือ’

          ‘สามีของเธอรักตะวันฉาย’        

          “มะ...ไม่จริงหรอก เขาต้องรักเราสิ ไม่งั้นจะมาแต่งงานกันทำไม” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองด้วยปากที่สั่นระริก ร่างกายแข็งทื่อเหมือนถูกสาป

          “แต่มันก็ไม่ควรเอาคุณไจ๋เป็นตัวแทนคุณฉายหรือเปล่าวะ กูอยากรู้จริงๆ เลยว่า ถ้าไม่รักแล้วมันแต่งงานกับคุณไจ๋ไปทำไม” วาโยร้องถามเสียงหนัก ไม่เห็นด้วยเลยกับการกระทำของเพื่อน หากจนิตารู้ขึ้นมาจะรู้สึกแย่แค่ไหน

          “กูรู้ว่ามันแต่งเพราะอะไร” สิบทิศบอกด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอึดอัด ความจริงที่ขังอยู่ในใจมาตลอดกำลังจะถูกระเบิดออกมา

          “มันแต่งเพราะอะไร” วาโยถามสวนกลับทันที

          จนิตาอยากจะยกมือขึ้นอุดหู อยากจะหนีไปจากตรงนี้ให้ไกลที่สุด แต่ขากลับก้าวไม่ออก ก่อนคำพูดของสิบทิศที่พรั่งพรูออกมาจะทำให้หัวใจแหลกสลาย

          “มันแต่งเพราะ...”

          จนิตาถึงกับหูอื้อ ร่างกายเกือบจะทรุดฮวบลงกับพื้นเย็นเยียบ จนต้องขยับตัวไปพิงกับกำแพง แล้วเริ่มสะอึกสะอื้นออกมา

          ฮึก...

         

     

Continúa leyendo este libro gratis
Escanea el código para descargar la App

Último capítulo

  • นางร้ายขอหย่าขาดจากคุณหมอเฮงซวย   บทที่ 13

    ชายหนุ่มไม่แม้แต่จะเบี่ยงตัวหลบ ยืนนิ่งรับแรงดันน้ำที่ปะทะร่างกายจนเปียกโชกไปทั้งตัว เขายอมให้ศราสาดซัดความโกรธแค้นใส่ได้ตามสบาย ขอแค่เจ้าตัวใจอ่อนยอมบอกที่ซ่อนของจนิตา ศราเร่งระดับน้ำให้แรงขึ้นไปอีก จะดูว่าคนหน้าด้านจะทนได้สักแค่ไหน ทว่าเวลาผ่านไป คนตรงหน้ากลับยังยืนนิ่งเฉย ไม่ยอมหนีเลยแม้แต่น้อย จนหญิงสาวเริ่มขบเม้มปาก ใจกลัวขึ้นมาว่าตนเองจะเป็นสาเหตุให้อีกฝ่ายแผลติดเชื้อ ถ้าถึงขั้นตายขึ้นมาตนจะซวยเอาได้ จึงฮึดฮัดขัดใจพร้อมทิ้งสายยางลงพื้น แล้วเปลี่ยนมาเท้าเอวด้วยความเหนื่อยหน่าย “โอ๊ย…มันอยู่ระยองมั้ง” “จริงเหรอครับ” พริษฐ์ตาโตอย่างมีความหวัง ระยองเป็นสถานที่ที่จนิตาชอบและเขาเคยพาเธอไปเที่ยวบ่อยๆ ไม่ต่างจากเขาใหญ่ “ไปหาเอาเอง” ศราสะบัดมือไล่ส่งๆ ไม่คิดจะขยายความต่อ “ขอบคุณครับ” พริษฐ์กล่าวขอบคุณจากใจ แม้จะรับรู้ว่าถ้อยคำนั้นอาจจะไม่ใช่ความจริง แต่มันก็เป็นความหวังได้อยู่ไม่น้อย ที่ผ่านมาธนกฤตส่งคนช่วยตามหาตามสถานที่ต่างๆ ที่เขาบอกแล้ว แต่ก็ไม่พบแม้แต่เงา ว่าแล้วร่างสูงก็พลิกตัวกลับขึ้นรถพร้อมมุ่งหน้าไปยังจังหวัดร

  • นางร้ายขอหย่าขาดจากคุณหมอเฮงซวย   บทที่ 12 (04)

    ประนอมผ่อนลมหายใจช้าๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ “ป้าไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคุณไจ๋ที่รักคุณพายขนาดนั้น จู่ๆ ถึงขอหย่าได้ แล้วคุณพายเองก็รักคุณไจ๋ไม่แพ้กัน” ประนอมนึกถึงความหลัง “ที่คุณพายให้ป้ามาอยู่ที่นี่ก็เพราะอยากให้ป้าช่วยมาดูแลคุณไจ๋ เพราะเธอชอบหัดทำอาหารแล้วมือโดนน้ำมันกระเด็นใส่บ่อยๆ รวมถึงไม่อยากทิ้งให้คุณไจ๋ต้องอยู่บ้านคนเดียว เวลาที่คุณพายต้องไปทำงาน” หากไม่รักก็คงไม่เอาใจใส่และห่วงใยเท่านี้ แต่ก็ไม่รู้ว่าตนแก่เกินไปจึงไม่เข้าใจอารมณ์ของหนุ่มสาวหรือเปล่า “ส่วนหนึ่งก็น่าจะมาจากนิสัยมันแหละครับป้า ทำอะไรห่วงอะไรก็ไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยบอกเมีย” วาโยอธิบายเสริม ประนอมพยักหน้าเห็นด้วย เพราะเจ้านายเป็นคนปากหนักมาแต่ไหนแต่ไร ความรักความห่วงใยส่วนใหญ่มักจะแสดงออกผ่านการกระทำหรือฝากฝังผ่านเธอเสียมากกว่า “ยังไงผมก็ฝากมันด้วยนะครับ” “ค่ะ” ประนอมยิ้มรับคำฝากฝัง แล้วรีบหันไปตระเตรียมปรุงอาหารรสอ่อนๆ ที่พริษฐ์พอจะกินได้ ซึ่งก็ไม่พ้นเมนูโปรดของจนิตาอย่างข้าวต้มกุ้ง เผื่อว่ากลิ่นหอมคุ้นเคยจะช่วยให้เจ้านายเจริญอาหา

  • นางร้ายขอหย่าขาดจากคุณหมอเฮงซวย   บทที่ 12 (03)

    “ญาติคนไข้คนนั้นตัดทิ้งได้เลย เขาไม่มีปัญญาจ้างมือปืนมายิงไอ้พายได้หรอก” ธนกฤตตอบ สีหน้ายิ่งเครียดหนักเมื่อคดีดูเหมือนจะวนกลับมาที่จุดเริ่มต้น “ทำไม” ทุกคนทำสีหน้าใคร่รู้ “เพราะเขาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตไปเมื่อสามสัปดาห์ก่อน” คำเฉลยของธนกฤตทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่สิบทิศจะโพล่งถามถึงอีกคน “แล้วคนที่ไอ้พายไปมีเรื่องด้วยที่ผับล่ะ” “เพื่อนคุณไจ๋...เพื่อนสาว” “อะไรนะ” แม้แต่พริษฐ์ก็ทำหน้าตกใจ คาดไม่ถึงว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็นเพื่อนของจนิตา “เมื่อก่อนชื่อนน ก่อนเปลี่ยนชื่อเป็นเมธาวิน หรือวินนี่” ธนกฤตบอกถึงข้อมูลที่สืบทราบมาได้ “แล้วมึงจำไม่ได้เลยหรือไงวะพาย” วาโยหันไปถามคนบนเตียง “หรือว่าวันนั้นมึงเมาจนเบลอ” “จำไม่ได้ก็ไม่แปลก เพราะเขาศัลยกรรมมาเยอะ และได้ย้ายไปอยู่กับสามีที่ต่างประเทศมานานแล้ว วันนั้นเขาแค่คงอยากยั่วโมโหมัน” ธนกฤตอธิบายจนทุกคนกระจ่างใจ “ไว้มีโอกาสกูจะไปขอโทษเขา” พริษฐ์เริ่มจำได้ถึงเพื่อนคนดังกล่าว อีกฝ่ายเป็นเพื่อนที่จนิตาเคยพูดถึงอยู่บ้างว่าอยู่ต่างประเทศ

  • นางร้ายขอหย่าขาดจากคุณหมอเฮงซวย   บทที่ 12 (02)

    “พาย” ตะวันฉายถึงกับหน้าเสีย ไม่นึกว่าพริษฐ์จะใจร้ายใส่เธอได้ถึงเพียงนี้ แล้วน้ำตาก็ขังคลอหน่วยตาในทันที พริษฐ์ไม่คิดใจอ่อน ไม่เช่นนั้นเรื่องนี้คงไม่จบ ที่สำคัญเขาฝืนใจแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักไม่ได้จริงๆ ทว่าไม่ทันได้พูดใดๆ ต่อไปอีกก็มีเสียงตวาดลั่นดังขึ้น “ตาพาย ทำไมพูดแบบนี้กับหนูฉายฮะ” พรรุจาที่เปิดประตูมาได้ยินประโยคใจร้ายเข้าถึงกับขึ้นเสียงใส่หลานชาย สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เธอรีบก้าวไปหยุดเท้าอยู่เคียงข้างตะวันฉาย “คุณป้า” ตะวันฉายเบะปากคล้ายจะปล่อยโฮออกมา “หนูฉายตั้งใจทำมาให้ แกก็ควรกิน” คนเป็นป้าดุหลานชายอีกครั้ง ไม่นึกว่าพริษฐ์จะทำนิสัยเช่นนี้ คงติดมาจากแม่นางร้ายนั่น “ผมรับไว้แต่น้ำใจนะครับ อย่างอื่นผมขอปฏิเสธ” ชายหนุ่มรู้ดีว่าซุปไก่นั้นไม่ได้มีแต่น้ำใจ จึงยืนกรานปฏิเสธ ดวงตาจ้องมองคนเป็นป้าอย่างจริงจัง “ตาพาย” พรรุจาตวาดเสียงปรามดุ แล้วไม่วายเตือนให้หลานชายได้พึงระลึกไว้ “อย่าทำตัวแบบนี้ อย่าลืมสิว่า ครอบครัวหนูฉายมีบุญคุณต่อพวกเรา” “ผมไม่เคยลืมครับ” พริษฐ์ตอบสั้นๆ เพราะคำว่าบุญคุณนี่แหละที

  • นางร้ายขอหย่าขาดจากคุณหมอเฮงซวย   บทที่ 12

    “อะไรล่ะ” เกวลินถามกลับ จะได้โทร.กลับไปบอกเพื่อนทั้งสองถูก “อยากกินเนื้อผู้ชายหนุ่มๆ” ไม่พูดเปล่า ยังทำท่าใช้ลิ้นเลียกลีบปากอีกด้วย นั่นทำให้ต้นแขนถูกฟาดดังเพียะ “นังไจ๋ อย่าเพิ่งมาหาพ่อให้หลานฉันตอนนี้” เกวลินเท้าเอววีน ตนก็คิดว่าเพื่อนจะอยากกินขนมนมเนย ที่ไหนได้กลับนึกหิวผู้ชายขึ้นมาเสียอย่างนั้น “ใครว่า หาผัวใหม่ให้ตัวเองต่างหาก” จนิตาว่าแล้วหัวเราะเสียงดัง เธอเป็นทั้งพ่อและแม่ของลูกได้ แต่เป็นผัวให้ตัวเองไม่ได้ เกวลินเห็นเพื่อนหัวเราะได้ก็ใจชื้นขึ้นมาบ้าง แม้ลึกๆ จะไม่แน่ใจว่าจนิตากำลังแกล้งทำเพื่อให้เธอสบายใจหรือเปล่า หลังจากนั้นทั้งคู่ก็นั่งคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อยๆ ท่ามกลางบรรยากาศยามเย็นที่พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า ฝีเท้าที่ตั้งใจจะก้าวตรงไปยังเตียงคนไข้ต้องเปลี่ยนทิศทางกะทันหัน สิบทิศรีบพุ่งตัวไปยังห้องน้ำแทนเมื่อได้ยินเสียงอาเจียนดังแว่วออกมาไม่หยุด “ไอ้พายไหวไหมเนี่ย” สิบทิศรีบเข้าไปช่วยประคองเพื่อนที่นั่งกองอยู่กับพื้น หลังพยายามขยับตัวลุกจากการนั่งกอดชักโครก กลิ่นเหม็นเปรี้ยวที่ลอยมาปะทะจมูกทำให้เขาถึงกับต

  • นางร้ายขอหย่าขาดจากคุณหมอเฮงซวย   บทที่ 11 (02)

    วาโยมองหน้าเพื่อนแล้วได้แต่นึกสงสาร พลันรีบประคองคนที่พยายามจะยันตัวลุกขึ้นจากเตียง “มึงจะทำอะไร...” “กูจะไปตามหาไจ๋” พริษฐ์พยายามฝืนความเจ็บที่ทำให้ใบหน้าบิดเบี้ยว แต่ลุกอย่างไรก็ไม่ขึ้นเลย “มึงเอาตัวให้รอดก่อน เดี๋ยวพวกกูจะช่วยตามหาให้ก่อน” แค่ขยับตัวลุกยังทำไม่ได้ แล้วมันจะเอาปัญญาที่ไหนไปเร่ตามหาจนิตา “แต่ถ้ากูปล่อยให้นานไปกว่านี้ โอกาสที่กูจะหาไจ๋เจอก็จะยิ่งน้อยลง” พริษฐ์ทำหน้าดื้อรั้น จะให้นอนอยู่เฉยๆ ได้อย่างไร “ตอนนี้สิ่งที่มึงต้องสนคือใครยิงมึงต่างหาก ถ้าออกไปแล้วถูกยิงอีกมึงจะทำยังไง” วาโยเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี “แต่อยู่โดยไม่มีไจ๋ กูน่าจะทรมานยิ่งกว่าตายเสียอีก” พริษฐ์มองเพื่อนด้วยแววตาเจ็บปวดรวดร้าว “อย่ามาคลั่งรักตอนนี้” วาโยปรามดุ สิบทิศก็พยักหน้าเห็นด้วยว่าเพื่อนควรฟังคำเตือน “กูคลั่งรักไจ๋มานานแล้ว” พริษฐ์แย้งไปด้วยเสียงทุ้มต่ำ “เออ แต่มึงเป็นพวกปากหนักไงไอ้พาย คราวนี้ก็เรียนรู้และจำไว้เป็นบทเรียนซะ และถ้ายังไม่อยากให้ลูกขาดพ่อ มึงต้องพักให้ร่างกายหายดีก่อน หายแล้วพวกกูจะไม่ห้ามมึงเลย”

Más capítulos
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status