บทที่ 3

บทที่ 3

          “มันแต่งเพราะคุณฉายขอร้องให้แต่ง” สิบทิศเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความลำบากใจ

          “ฮะ? อะไรนะ ทำไมวะ แล้วมึงรู้ได้ไง” วาโยถึงกับหน้าเหวอ ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

          “เพราะกูได้ยินคุณฉายขอร้องมันมากับหู คุณฉายอยากให้มันช่วยคบและแต่งงานกับคุณไจ๋เพื่อกันคุณไจ๋ออกจากอดีตสามีของเธอ แล้วมันก็ตอบตกลง ไม่นานมันก็เปิดใจให้คุณไจ๋ แล้วก็แต่งงานด้วย” สิบทิศพรั่งพรูสิ่งที่อัดอั้นออกมาจนหมดสิ้น หากวันนี้ไม่ได้ระบายออกมา เขาคงได้อกแตกตายเข้าจริงๆ พลางส่งสายตายืนยันว่าทั้งหมดคือเรื่องจริง

          วาโยแทบอยากจะยกมือขึ้นกุมขมับ “โอ๊ย...นี่มันต้องรักคุณฉายขนาดไหนวะ ถึงยอมได้ถึงขนาดนี้”

          “คงเพราะเป็นรักแรกละมั้งเลยรักฝังใจ” สิบทิศคงให้คำตอบที่แน่ชัดไม่ได้ แต่ความจริงมันค้ำคออยู่ว่า ถ้าไม่รักมากคงไม่ยอมรับปาก

          “มันไม่สงสารคุณไจ๋บ้างเลยหรือวะ....” วาโยถามเสียงสั่น แม้จะไม่ได้สนิทกับฝ่ายหญิงมากนัก แต่ก็รู้ดีว่าจนิตารักเพื่อนของเขามากแค่ไหน

          “แล้วช่วงที่ผ่านมามึงเห็นไหมว่า มันดูไม่สนใจคุณไจ๋เหมือนเมื่อก่อน ไม่เห็นพาไปเที่ยวทะเลหรือภูเขาเลย...แถมยังดูตึงๆ ทำหน้าเหนื่อยใจใส่เธออีก...”

          สิบทิศพรูลมหายใจร้อนๆ ออกมา ที่ผ่านมาเหมือนน้ำท่วมปาก และคิดว่าความดีและความเอาใจใส่ของจนิตาจะทำให้พริษฐ์เปลี่ยนใจมารักหญิงสาวได้ในที่สุด แต่สุดท้ายทุกอย่างกลับลงเอยด้วยความว่างเปล่า

          “ก็เห็นอยู่ มันเริ่มเปลี่ยนไปตั้งแต่ที่คุณฉายบอกว่าจะกลับมาใช่ไหมวะ” แม้ช่วงที่ผ่านมาเขาต้องปลีกตัวไปจัดการกับธุรกิจของครอบครัวซะส่วนใหญ่ แต่ก็พอจะสังเกตเห็นอยู่บ้าง

          “อื้อ” ธนกฤตพยักหน้า

          ฝ่ายคนไร้เรี่ยวแรงที่พิงกำแพงกั้นอยู่นั้นปากสั่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน มือนุ่มรีบยกขึ้นปิดปากเพื่อไม่ให้เสียงร้องไห้อย่างปวดใจเล็ดลอดออกไป ในชีวิตนี้เธอไม่เคยคิดเลยว่าคนที่รักสุดหัวใจจะทำร้ายกันได้ถึงเพียงนี้

          เพียงเพราะเขาต้องการให้คนที่แอบรักสมหวัง ถึงกับยอมลากเธอมาเป็นหุ่นเชิดในชีวิตคู่ น่าสมเพชสิ้นดี กระนั้นหัวใจก็ยังคงเอาแต่ปฏิเสธ บอกว่าไม่ใช่ความจริง

          “มันมาโน่นแล้ว”         

          วาโยส่งสัญญาณหลังเห็นว่าคนที่กล่าวถึงกำลังเดินตรงมาหา โดยปกติแล้วพริษฐ์ไม่สูบบุหรี่ จึงเลิกคิ้วถามไปหลังเพื่อนหยุดเท้าตรงหน้า

          “มึงจะไปไหน”

          “จะไปเข้าห้องน้ำ” พริษฐ์ตอบพลางพับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นไปถึงข้อศอก

          “เออ” วาโยรับคำ แล้วทำท่าอึกอักคล้ายอยากจะถามอะไร

          “มึงมีอะไร” หมอหนุ่มเลิกคิ้วมองคนที่โทร.ตามลากตัวตนออกมาดื่มด้วยกัน

          วาโยใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม ทบทวนว่าควรถามดีไหม สุดท้ายก็เลือกจะถามออกไป “กูอยากรู้ว่า สรุปแล้วมึงกับคุณฉายคือยังไง มึงยังรักเธอเหมือนเดิมหรือวะ”

          แม้ทุกอย่างจะค่อนข้างชี้ชัดแล้ว แต่ก็อยากได้ยินจากปากของเจ้าตัว

          “ก็รักเหมือนเดิม ทำไม กูจะรักและเทิดทูนคุณฉายเหมือนเดิมไม่ได้หรือไง” คุณหมอสูติฯ เลิกคิ้วถาม

          “แล้วคุณไจ๋ล่ะ” วาโยยิงคำถามต่อ เพื่อนเขาลืมไปหรือเปล่าว่ายังมีอีกคนที่มันควรรัก

          คนที่ซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงได้แต่ภาวนา เพราะใจไม่รักดียังแอบหวังให้พริษฐ์ตอบว่ารักเธอ ทั้งที่หากเขารัก ก็คงปฏิเสธคำถามก่อนหน้าไปแล้ว

          ฮึก...

          จนิตาเจ็บจนร้าวไปทั่วทรวง คำตอบนั้นมันชัดเจนจนแทบไม่ต้องแปลความหมาย

          พริษฐ์รักผู้หญิงคนนั้น แล้วเธอก็ได้ยินคำตอบที่ทำให้ต้องหัวเราะทั้งน้ำตา

          “เธอก็อยู่ที่ของเธอ ที่ที่กูให้เธออยู่” พริษฐ์ตอบเสียงเรียบ

          “คุณลุงวิโรจน์เองก็เหมือนจะอยากได้มึง กูสังเกตได้” วาโยเอ่ยถึงบิดาของตะวันฉาย ผู้ที่มีบุญคุณท่วมหัวต่อครอบครัวของ

พริษฐ์

          “...”

          พริษฐ์สาดความเงียบเข้าใส่แทนคำตอบ แต่นั่นกลับเป็นการยืนยันสิ่งที่เพื่อนสงสัยได้ดีที่สุด             

          “แสดงว่าเขายังอยากได้มึงไปเป็นลูกเขย และคราวนี้คุณฉายยอมตามใจพ่อเธอแล้วใช่ไหม เพราะกลับมาครั้งนี้เธอดูไม่วางท่าใส่มึงแล้ว”          

          สิบทิศเป็นฝ่ายรุกถามบ้าง เขาสังเกตเห็นว่าท่าทีของตะวันฉายที่มีต่อพริษฐ์นั้นเปลี่ยนไป จากที่เคยถือตัวก็ดูแทบไม่เหลือช่องว่าง

          “แล้วแบบนี้มึงจะเอาคุณไจ๋ไปไว้ไหน” วาโยเค้นเสียงถามอีกครั้ง

          “ไว้กูจัดการเอง” พริษฐ์บอกปัด หลังจากนี้ตนจะจัดการให้เรียบร้อย แล้วปิดจบการสนทนา “เจอกันที่โต๊ะละกัน”

          จากนั้นร่างสูงของหมอหนุ่มก็ขยับตัวมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำ ทิ้งให้คนที่ได้คำตอบชัดแจ้งทุกอย่างต้องฝืนพาตัวเองก้าวถอยออกมาจากจุดนั้น

          จนิตาเลือกเดินย้อนกลับไปอีกทาง ดวงตาพร่าเลือนอาบด้วยน้ำตาแห่งความเสียใจ ความรู้สึกในตอนนี้มีแต่ความเจ็บแปลบลามไปทั่ว แม้แต่จะหายใจยังรู้สึกทรมาน

          “นังไจ๋เป็นอะไร” เกวลินที่ชะเง้อมองหาเพื่อนที่หายไปนานมีสีหน้าตระหนกตกใจ เมื่อเห็นจนิตาเดินโซเซกลับมาด้วยสภาพที่ร้องไห้จนตัวโยน  

          “ใครทำแกนังไจ๋” ศราลุกพึ่บปรี่เข้าไปประคองเพื่อน

           “ฉัน...อยากไปจากที่นี่” จนิตาบอกด้วยน้ำเสียงขาดห้วง สะอึกสะอื้นจนลมหายใจสะดุด

          “ได้ๆ งั้นกลับกัน” ศรากอดประคองเพื่อนไว้แน่น พลันหันไปสั่งเกวลิน “ฉันจะพามันออกไปก่อน แกไปเช็กบิลแทนให้ก่อนนะ”

          “ได้ ไม่มีปัญหา”

          เกวลินรีบกวักมือเรียกพนักงานเก็บเงิน ทว่าในจังหวะที่รอนั้นสายตาก็พลันมองไปเห็นคนที่คุ้นตา เป็นเพื่อนของพริษฐ์ที่กำลังเดินหายเข้าไปในห้องวีไอพีที่อยู่อีกด้าน

          ไม่นานนัก ทั้งสามสาวก็อยู่บนรถ ซึ่งเกวลินทำหน้าที่เป็นสารถี

          “แกใจเย็นๆ นะ เดี๋ยวฉันพากลับบ้าน” ศราพยายามลูบแผ่นหลังปลอบประโลมเพื่อนที่ยังสะอื้นไม่หยุด

          “ไม่...เอา ฉันไม่อยากกลับไป”