บทที่ 5

พริษฐ์มองตามหลังไปพลางใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม จบแบบนี้ดีที่สุดแล้ว เพราะตนก็คงทนอยู่กับผู้หญิงอย่างจนิตาได้อีกไม่นานหรอก เขาก้าวเดินจากไปด้วยสีหน้านิ่งสนิท ราวกับไม่ได้รู้สึกเสียดายหรืออาลัยอาวรณ์ในตัวอดีตภรรยาคนนี้เลยแม้แต่นิดเดียว

          เสียงฝีเท้าที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องโดยไม่มีการขออนุญาต ทำให้คนที่กำลังอ่านประวัติว่าที่คุณแม่มือใหม่อยู่นั้นต้องเงยหน้าขึ้นมอง อีกไม่ถึงสิบนาทีก็จะถึงเวลาตรวจของตนแล้ว

          “ไอ้พาย”

          คนที่ปรี่เข้ามาหาคือสิบทิศ ท่าทางนั้นเต็มไปด้วยความร้อนรนจนผิดปกติ ทว่าพริษฐ์กลับทำแค่เลิกคิ้วมองด้วยความเฉยชา   

          “มึงหย่ากับคุณไจ๋แล้วเหรอวะ” สีหน้าของสิบทิศเต็มไปด้วยความตกใจ บอกไม่ถูกว่าควรจะรู้สึกอย่างไร แม้ตนจะเป็นเพื่อนของพริษฐ์ แต่ลึกๆ ก็รู้สึกสงสารและเห็นใจจนิตาไม่น้อย          

          “เออ”   

          พริษฐ์ตอบสั้นๆ ท่าทางไม่ได้ทุกข์ร้อน คิดว่าสิบทิศน่าจะรู้ข่าวมาจากวาโย เพราะเมื่อวานตนวานให้รุ่นน้องคนหนึ่งช่วยเข้าเวรแทนให้ตอนที่ต้องออกไปอำเภอ วาโยก็อยู่ด้วย

          “ที่มึงบอกกูว่าจะจัดการเองคือ หย่ากับคุณไจ๋?” สิบทิศนึกถึงถ้อยคำของเพื่อน

          “กูไม่ได้ขอหย่า แต่ก็ดีแล้ว อยู่ด้วยกันไปก็ปวดหัว” พริษฐ์วางปากกาในมือลง แล้วเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ

          “ไม่เสียใจสักนิดเลยหรือวะ” สิบทิศไม่นึกว่าเพื่อนจะไร้หัวใจขนาดนี้ อยู่กันมาตั้งสามปีก็น่าจะผูกพันกันบ้าง

          “ทำไมกูต้องเสียใจ” พริษฐ์ย้อนถามกลับเสียงเรียบ แล้วหันกลับไปสนใจแฟ้มประวัติตรงหน้าต่อ เป็นการไล่เพื่อนไปในที ทว่าไม่ถึงนาทีเพื่อนกลับถามย้ำคำถามเดิม

          “มึงหย่ากันแล้วจริงๆ ใช่ไหม”    

          “เออ”

          พริษฐ์กระแทกเสียงตอบ มันเห็นเขาเป็นคนชอบล้อเล่นหรืออย่างไรกัน

          “แล้วทำไมคุณไจ๋ยังมานั่งรอมึงหน้าห้องตรวจ” สิบทิศที่หมุนตัวเตรียมจะออกจากห้องชะงักกึก เมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างที่คุ้นตาของจนิตา ซึ่งนั่งรออยู่หน้าห้องตรวจพอดี

          พริษฐ์ขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ ชั่วนาทีก็กระตุกยิ้มมุมปาก หย่ากันไม่ถึงสองวัน จนิตาก็มาตามง้อตนเสียแล้ว พลันถามกับนางพยาบาลที่เดินเข้ามาภายในห้องเสียงนิ่งเรียบ   

          “คุณไจ๋เธอมาทำไมครับ ถ้าเธอมาง้อก็บอกให้เธอกลับไป...” พริษฐ์เอ่ยไม่ทันจบประโยคก็ต้องชะงัก ยามได้ยินคำตอบที่สวนกลับมา

          “เอ่อ...เธอบอกว่า เธอท้องค่ะ”

          “ท้องเหรอครับ” สิบทิศอุทานออกมาเสียงหลงแล้วมองหน้าเพื่อน นี่มันหย่ากับเมียทั้งที่เมียท้องอยู่อย่างนั้นหรือ

          ฝ่ายพริษฐ์นิ่งงันไป ไร้การตอบสนองใดๆ

บทที่ 5

          ห้านาทีต่อมา อดีตสามีภรรยาก็มานั่งเผชิญหน้ากัน จนิตาส่งยิ้มบางๆ ทักทายคุณหมอหนุ่มที่เธอตั้งใจเลือกให้เป็นคนดูแล ‘เจ้าตัวเล็ก’ ในครรภ์

          “จะมาไม้ไหนครับ” พริษฐ์เอ่ยทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงคาดคั้น ไม่รู้ว่าหญิงสาวกำลังคิดทำอะไร หรือคิดจะเอาเรื่องนี้มาดึงให้ตนกลับไป ก่อนย้ำในความเป็นจริง “เราหย่ากันแล้วนะครับ”

          “ก็หย่ากันแล้วน่ะสิคะ”

          จนิตาปรายตามองคนที่ย้ำเตือนกัน

          “แล้วต้องการอะไรครับ” ในเมื่อหญิงสาวยอมรับความจริงเรื่องหย่า แล้วเป้าหมายของการมาปรากฏตัวที่นี่คืออะไรกันแน่

          “ที่นี่มีกฎห้ามมาฝากครรภ์กับผัวเก่าหรือคะ” จนิตาถามเสียงตลก เธอมายังแผนกสูตินรีเวชจะทำอะไรได้ พริษฐ์ขึงหน้าเข้มใส่ถ้อยคำยอกย้อน

          “ไจ๋มาตรวจครรภ์ค่ะ ไจ๋ท้อง” ไม่พูดเปล่ายังหยิบที่ตรวจครรภ์สามแท่งออกมาวางไว้เบื้องหน้าเป็นการยืนยัน

          พริษฐ์ยังวางหน้านิ่ง ก่อนถามไปเสียงเรียบ “ขโมยมา?”

          เขาว่ามันไม่เมกเซนส์เลย หากจนิตาท้องจริงๆ เจ้าตัวคงกระโดดโลดเต้นดีใจพร้อมรีบบอกเขาแล้ว

          “งั้นก็พิสูจน์สิคะ” หญิงสาวสวนกลับนิ่งๆ พริษฐ์จะมามัวสงสัยไปทำไมในเมื่อพิสูจน์ได้

          “คุณแก้วพาคนไข้ไปตรวจทีครับ” ชายหนุ่มหันไปบอกกับนางพยาบาลให้พาคนไข้ไปทำตามขั้นตอน

          “เชิญค่ะคุณไจ๋”

          กิ่งแก้วผายมือ ทั้งเกร็งและช็อกเมื่อได้รับรู้ความลับว่าทั้งคู่หย่าขาดจากกันแล้ว ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่มีวี่แววเลยสักนิด จนิตาดูรักและเทิดทูนคุณหมอคนเก่งยิ่งกว่าอะไร แม้ฝ่ายชายจะดูนิ่งขรึมไปบ้าง แต่ก็ไม่เคยแสดงท่าทีหมางเมินออกสื่อ

          จนิตาเดินตามออกไปเพื่อทำตามขั้นตอนการตรวจอย่างว่าง่าย ทิ้งให้พริษฐ์นั่งจมอยู่กับที่ตรวจครรภ์ทั้งสามแท่งบนโต๊ะ

          ใช้เวลาไม่นาน ผลการตรวจที่แน่ชัดก็มาอยู่ในมือของคุณหมอมือหนึ่ง พริษฐ์จ้องกระดาษแผ่นนั้นนิ่งงัน

          “กี่เดือนแล้วคะ” จนิตาถามด้วยรอยยิ้มที่ดูตื่นเต้น แต่ก็ไม่วายจิกกัดเล็กๆ  “ลูกของเราตัวแค่ไหนแล้ว อุ๊ย...ลูกของไจ๋ตัวแค่ไหนแล้ว”

          “หนึ่งเดือนครับ” พริษฐ์ตอบเสียงขรึม สายตาคมช้อนขึ้นสบตากับคนที่ปกปิดความลับนี้ไว้ “รู้แล้วทำไมไม่บอกผม”

          “ก็บอกอยู่นี่ไงคะ” หากเธอคิดจะปกปิดจริงๆ คงไม่ถ่อมาถึงที่นี่ และไอ้ความคิดที่จะหอบลูกหนีก็ไม่มีกระเด็นเข้ามาในหัว เธอไม่ผิด ทำไมต้องดิ้นรนทำให้ตัวเองต้องลำบาก และด้วยอาชีพเก่าที่ตั้งใจจะกลับไปทำนั้นต้องอยู่ในจอหน้าทีวี อย่างไรชายหนุ่มก็ต้องรู้ “และไจ๋ขอฝากครรภ์กับคุณหมอด้วยเลยนะคะ”

          ในเมื่อเขาคือคุณหมอมือดีที่เก่งที่สุดที่เธอรู้จัก เรื่องอะไรต้องไปเสี่ยงเลือกคนอื่น ทว่าก็อดไม่ได้ที่จะเอาคืนบ้าง จึงหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมากดถ่ายภาพผลการตรวจที่ติดข้อมือของพริษฐ์ ก่อนจะโพสต์ลงอินสตาแกรมที่เปิดเป็นสาธารณะเป็นกรณีพิเศษ

          พร้อมแคปชันที่ประกาศให้โลกรู้ ‘มาฝากครรภ์กับคุณหมอคนดี’

          จนิตานั่งยิ้มร้าย ใครดีมา เธอก็ดีตอบ แต่หากร้ายมาก็จะขอชนกลับ จะมามัวนั่งเป็นนางเอกผู้อดทน ยอมถอยไปเงียบๆ โดยไม่ตอบโต้อะไรเลย มันก็ไม่ใช่เธอ

          “ว่าแต่....ครั้งหน้าไจ๋ควรพาสามีมาด้วยไหมคะ” จนิตาถามด้วยสีหน้าใสซื่อ

          พริษฐ์ขมวดคิ้วมุ่น “คุณหมายถึงอะไร”