LOGINพริษฐ์มองตามหลังไปพลางใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม จบแบบนี้ดีที่สุดแล้ว เพราะตนก็คงทนอยู่กับผู้หญิงอย่างจนิตาได้อีกไม่นานหรอก เขาก้าวเดินจากไปด้วยสีหน้านิ่งสนิท ราวกับไม่ได้รู้สึกเสียดายหรืออาลัยอาวรณ์ในตัวอดีตภรรยาคนนี้เลยแม้แต่นิดเดียว
เสียงฝีเท้าที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องโดยไม่มีการขออนุญาต ทำให้คนที่กำลังอ่านประวัติว่าที่คุณแม่มือใหม่อยู่นั้นต้องเงยหน้าขึ้นมอง อีกไม่ถึงสิบนาทีก็จะถึงเวลาตรวจของตนแล้ว
“ไอ้พาย”
คนที่ปรี่เข้ามาหาคือสิบทิศ ท่าทางนั้นเต็มไปด้วยความร้อนรนจนผิดปกติ ทว่าพริษฐ์กลับทำแค่เลิกคิ้วมองด้วยความเฉยชา
“มึงหย่ากับคุณไจ๋แล้วเหรอวะ” สีหน้าของสิบทิศเต็มไปด้วยความตกใจ บอกไม่ถูกว่าควรจะรู้สึกอย่างไร แม้ตนจะเป็นเพื่อนของพริษฐ์ แต่ลึกๆ ก็รู้สึกสงสารและเห็นใจจนิตาไม่น้อย
“เออ”
พริษฐ์ตอบสั้นๆ ท่าทางไม่ได้ทุกข์ร้อน คิดว่าสิบทิศน่าจะรู้ข่าวมาจากวาโย เพราะเมื่อวานตนวานให้รุ่นน้องคนหนึ่งช่วยเข้าเวรแทนให้ตอนที่ต้องออกไปอำเภอ วาโยก็อยู่ด้วย
“ที่มึงบอกกูว่าจะจัดการเองคือ หย่ากับคุณไจ๋?” สิบทิศนึกถึงถ้อยคำของเพื่อน
“กูไม่ได้ขอหย่า แต่ก็ดีแล้ว อยู่ด้วยกันไปก็ปวดหัว” พริษฐ์วางปากกาในมือลง แล้วเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ
“ไม่เสียใจสักนิดเลยหรือวะ” สิบทิศไม่นึกว่าเพื่อนจะไร้หัวใจขนาดนี้ อยู่กันมาตั้งสามปีก็น่าจะผูกพันกันบ้าง
“ทำไมกูต้องเสียใจ” พริษฐ์ย้อนถามกลับเสียงเรียบ แล้วหันกลับไปสนใจแฟ้มประวัติตรงหน้าต่อ เป็นการไล่เพื่อนไปในที ทว่าไม่ถึงนาทีเพื่อนกลับถามย้ำคำถามเดิม
“มึงหย่ากันแล้วจริงๆ ใช่ไหม”
“เออ”
พริษฐ์กระแทกเสียงตอบ มันเห็นเขาเป็นคนชอบล้อเล่นหรืออย่างไรกัน
“แล้วทำไมคุณไจ๋ยังมานั่งรอมึงหน้าห้องตรวจ” สิบทิศที่หมุนตัวเตรียมจะออกจากห้องชะงักกึก เมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างที่คุ้นตาของจนิตา ซึ่งนั่งรออยู่หน้าห้องตรวจพอดี
พริษฐ์ขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ ชั่วนาทีก็กระตุกยิ้มมุมปาก หย่ากันไม่ถึงสองวัน จนิตาก็มาตามง้อตนเสียแล้ว พลันถามกับนางพยาบาลที่เดินเข้ามาภายในห้องเสียงนิ่งเรียบ
“คุณไจ๋เธอมาทำไมครับ ถ้าเธอมาง้อก็บอกให้เธอกลับไป...” พริษฐ์เอ่ยไม่ทันจบประโยคก็ต้องชะงัก ยามได้ยินคำตอบที่สวนกลับมา
“เอ่อ...เธอบอกว่า เธอท้องค่ะ”
“ท้องเหรอครับ” สิบทิศอุทานออกมาเสียงหลงแล้วมองหน้าเพื่อน นี่มันหย่ากับเมียทั้งที่เมียท้องอยู่อย่างนั้นหรือ
ฝ่ายพริษฐ์นิ่งงันไป ไร้การตอบสนองใดๆ
บทที่ 5
ห้านาทีต่อมา อดีตสามีภรรยาก็มานั่งเผชิญหน้ากัน จนิตาส่งยิ้มบางๆ ทักทายคุณหมอหนุ่มที่เธอตั้งใจเลือกให้เป็นคนดูแล ‘เจ้าตัวเล็ก’ ในครรภ์
“จะมาไม้ไหนครับ” พริษฐ์เอ่ยทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงคาดคั้น ไม่รู้ว่าหญิงสาวกำลังคิดทำอะไร หรือคิดจะเอาเรื่องนี้มาดึงให้ตนกลับไป ก่อนย้ำในความเป็นจริง “เราหย่ากันแล้วนะครับ”
“ก็หย่ากันแล้วน่ะสิคะ”
จนิตาปรายตามองคนที่ย้ำเตือนกัน
“แล้วต้องการอะไรครับ” ในเมื่อหญิงสาวยอมรับความจริงเรื่องหย่า แล้วเป้าหมายของการมาปรากฏตัวที่นี่คืออะไรกันแน่
“ที่นี่มีกฎห้ามมาฝากครรภ์กับผัวเก่าหรือคะ” จนิตาถามเสียงตลก เธอมายังแผนกสูตินรีเวชจะทำอะไรได้ พริษฐ์ขึงหน้าเข้มใส่ถ้อยคำยอกย้อน
“ไจ๋มาตรวจครรภ์ค่ะ ไจ๋ท้อง” ไม่พูดเปล่ายังหยิบที่ตรวจครรภ์สามแท่งออกมาวางไว้เบื้องหน้าเป็นการยืนยัน
พริษฐ์ยังวางหน้านิ่ง ก่อนถามไปเสียงเรียบ “ขโมยมา?”
เขาว่ามันไม่เมกเซนส์เลย หากจนิตาท้องจริงๆ เจ้าตัวคงกระโดดโลดเต้นดีใจพร้อมรีบบอกเขาแล้ว
“งั้นก็พิสูจน์สิคะ” หญิงสาวสวนกลับนิ่งๆ พริษฐ์จะมามัวสงสัยไปทำไมในเมื่อพิสูจน์ได้
“คุณแก้วพาคนไข้ไปตรวจทีครับ” ชายหนุ่มหันไปบอกกับนางพยาบาลให้พาคนไข้ไปทำตามขั้นตอน
“เชิญค่ะคุณไจ๋”
กิ่งแก้วผายมือ ทั้งเกร็งและช็อกเมื่อได้รับรู้ความลับว่าทั้งคู่หย่าขาดจากกันแล้ว ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่มีวี่แววเลยสักนิด จนิตาดูรักและเทิดทูนคุณหมอคนเก่งยิ่งกว่าอะไร แม้ฝ่ายชายจะดูนิ่งขรึมไปบ้าง แต่ก็ไม่เคยแสดงท่าทีหมางเมินออกสื่อ
จนิตาเดินตามออกไปเพื่อทำตามขั้นตอนการตรวจอย่างว่าง่าย ทิ้งให้พริษฐ์นั่งจมอยู่กับที่ตรวจครรภ์ทั้งสามแท่งบนโต๊ะ
ใช้เวลาไม่นาน ผลการตรวจที่แน่ชัดก็มาอยู่ในมือของคุณหมอมือหนึ่ง พริษฐ์จ้องกระดาษแผ่นนั้นนิ่งงัน
“กี่เดือนแล้วคะ” จนิตาถามด้วยรอยยิ้มที่ดูตื่นเต้น แต่ก็ไม่วายจิกกัดเล็กๆ “ลูกของเราตัวแค่ไหนแล้ว อุ๊ย...ลูกของไจ๋ตัวแค่ไหนแล้ว”
“หนึ่งเดือนครับ” พริษฐ์ตอบเสียงขรึม สายตาคมช้อนขึ้นสบตากับคนที่ปกปิดความลับนี้ไว้ “รู้แล้วทำไมไม่บอกผม”
“ก็บอกอยู่นี่ไงคะ” หากเธอคิดจะปกปิดจริงๆ คงไม่ถ่อมาถึงที่นี่ และไอ้ความคิดที่จะหอบลูกหนีก็ไม่มีกระเด็นเข้ามาในหัว เธอไม่ผิด ทำไมต้องดิ้นรนทำให้ตัวเองต้องลำบาก และด้วยอาชีพเก่าที่ตั้งใจจะกลับไปทำนั้นต้องอยู่ในจอหน้าทีวี อย่างไรชายหนุ่มก็ต้องรู้ “และไจ๋ขอฝากครรภ์กับคุณหมอด้วยเลยนะคะ”
ในเมื่อเขาคือคุณหมอมือดีที่เก่งที่สุดที่เธอรู้จัก เรื่องอะไรต้องไปเสี่ยงเลือกคนอื่น ทว่าก็อดไม่ได้ที่จะเอาคืนบ้าง จึงหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมากดถ่ายภาพผลการตรวจที่ติดข้อมือของพริษฐ์ ก่อนจะโพสต์ลงอินสตาแกรมที่เปิดเป็นสาธารณะเป็นกรณีพิเศษ
พร้อมแคปชันที่ประกาศให้โลกรู้ ‘มาฝากครรภ์กับคุณหมอคนดี’
จนิตานั่งยิ้มร้าย ใครดีมา เธอก็ดีตอบ แต่หากร้ายมาก็จะขอชนกลับ จะมามัวนั่งเป็นนางเอกผู้อดทน ยอมถอยไปเงียบๆ โดยไม่ตอบโต้อะไรเลย มันก็ไม่ใช่เธอ
“ว่าแต่....ครั้งหน้าไจ๋ควรพาสามีมาด้วยไหมคะ” จนิตาถามด้วยสีหน้าใสซื่อ
พริษฐ์ขมวดคิ้วมุ่น “คุณหมายถึงอะไร”
“ผมเป็นหมอ ผมดูแลไจ๋ได้” ชายหนุ่มเอ่ยบอกเสียงจริงจัง “และก็เป็นคนที่ทำให้มันเสียใจด้วย ฉะนั้นคุณไม่มีสิทธิ์มาเข้าใกล้เพื่อนฉันอีก คุณคงไม่อยากเห็นเพื่อนฉันเป็นอะไรไปหรอกนะ และถ้าห่วงมันจริงก็ควรถอยไปซะ ลุงวิชัยช่วยดูแลทีนะคะ” สิ้นประโยคยืดยาวศราก็รีบกระโดดขึ้นรถ แล้วขับไปจอดเทียบท่าหน้าตึกเก่าที่เธอซื้อมารีโนเวตจนเหมือนใหม่ ไม่นานร่างของจนิตาก็ถูกประคองขึ้นมาไว้บนเบาะด้านหลัง โดยมีกัญญาภาก้าวเท้ามาช่วยดูแล แล้วรถก็พุ่งทะยานไปยังโรงพยาบาลทันที ด้านพริษฐ์ไม่รอช้ารีบซอยเท้ากลับไปที่รถ แล้วสตาร์ตเครื่องขับตามไปติดๆ แม้จะรู้ตัวดีว่าวินาทีนี้เขาคงทำได้แค่คอยเฝ้ามองอยู่ห่างๆ เมื่อถึงโรงพยาบาล จนิตาก็ถูกนำตัวขึ้นเตียงและเข็นเข้าห้องฉุกเฉินอย่างเร็วไว ด้านศราและกัญญาภายืนกระสับกระส่ายอยู่หน้าประตู ไม่นานมณีกานต์ก็ซิ่งมอเตอร์ไซค์ตามมาสมทบด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “พี่ไจ๋เป็นยังไงบ้างพี่ศรา” “หมอยังไม่ออกมาบอกเลย...” ศราพรูลมหายใจออกมาเพื่อระบายความเครียด มือยังสั่นไม่หาย เพราะปกติจนิตาเป็นคนแข็งแรงมาตลอด ครึ่งชั่วโมงต
“อย่าเอามือคุณมาจับลูกฉัน และถ้ายังไม่ปล่อย อย่าหาว่าฉันไม่เตือน” ฝ่ายคนที่กำลังไม่พอใจตีหน้าดุกระด้าง พร้อมทั้งปัดมือนั้นทิ้งอย่างไม่ไยดี “พี่ไจ๋เกิดอะไรขึ้นคะ” มณีกานต์ปราดเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง พร้อมกับเพื่อนร่วมงานอีกสองคนที่กึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามาสมทบ เมื่อเห็นสถานการณ์ท่าไม่ดี “ปล่อย” จนิตาสะบัดมือแรงขึ้น แต่ก็ไม่พ้นการจับกุมเสียที “ปล่อยพี่ของฉันนะไอ้คนบ้ากาม” กัญญาภาถลาตัวเข้าไปดึงมือของจนิตาออกจากการจับกุมของชายแปลกหน้า หากจำไม่ผิด เธอเห็นอีกฝ่ายที่ร้านเบเกอรี พลันนึกกลัวขึ้นมา เพราะคิดว่าต้องเป็นพวกโรคจิตที่ชอบสะกดรอยตามแน่ๆ “ไม่ใช่นะครับ” พริษฐ์ส่ายหน้าเป็นพัลวัน “นังเก๋า จัดการมันเลย” มณีกานต์สั่งเสียงเฉียบ “ได้เลยค่ะ” สิ้นเสียง กัญญาภาก็ยกเท้าขึ้นทันที “โอ๊ย” พริษฐ์ร้องเสียงหลง เพราะไม่ทันได้ตั้งตัวก็ต้องเจอกับแรงถีบเข้าที่กลางลำตัวอย่างแรงและเต็มกำลัง จนเซถอยหลังล้มลงไปกองบนพื้น “ไอ้บ้าเอ๊ย ลวนลามได้แม้กระทั่งคนท้อง” กัญญาภาที่พอมีวิชาแม่ไม้มวยไทยติดตัวมายืนเท้าเอวตะโกนด่
“เชื่อพวกกูบ้าง พวกกูเป็นห่วง” สิบทิศยังร้องขอ “กูแค่ต้องไปงานแทนคุณแม่น่ะ” พริษฐ์รับรู้ดีถึงความห่วงใยของเพื่อน แต่ในครั้งนี้เขามีภารกิจอื่น “อ้อ” คุณหมอทั้งสองลากเสียงยาวแล้วทำหน้าเข้าใจ แต่ก็ไม่วายถามไปอีก “มึงต้องไปที่ไหนกันวะ” “นครปฐม อีกสองวันถึงไป แต่พรุ่งนี้กูมีเคสเลยมาเตรียมเสื้อผ้าไว้ก่อน” เพราะมารดาติดธุระสำคัญจึงเดินทางไปร่วมงานของเพื่อนเก่าไม่ได้ ท่านจึงไหว้วานให้ตนไปแทน สิบทิศและวาโยคลายกังวลไปได้นิดๆ แล้วพากันเดินลงไปที่ด้านล่างเพื่อนั่งคุยเป็นเพื่อนพริษฐ์ รวมถึงอยู่กินข้าวเย็นด้วยกันเพื่อช่วยบรรเทาความเหงาทางใจ พริษฐ์ใช้เวลาเดินทางราวชั่วโมงเศษก็มาถึงจังหวัดนครปฐม เพื่อร่วมงานของศักดิ์ดา ผู้ใหญ่ที่เขาให้ความเคารพรักเหมือนญาติแท้ๆ ซึ่งกำลังจัดงานอุปสมบทให้ลูกชายเพียงคนเดียว “ผมยินดีด้วยนะครับคุณลุง คุณป้า” พริษฐ์ก้าวเข้าไปในเรือนไทยไม้สองชั้นหลังใหญ่ พร้อมพนมมือไหว้ศักดิ์ดาและมาลัยพรด้วยความนอบน้อม “ขอบใจมากนะตาพายที่อุตส่าห์มา” ศักดิ์ดายิ้มรับ พลางมองหลานชายด้วยสา
“เอ่อ...” พนักงานสาวหน้าเคาน์เตอร์ชะงักอึกอัก พลางหันไปมองหน้าเพื่อนร่วมงานอย่างมีเลศนัย เพราะได้รับคำกำชับเรื่องนี้ไว้เป็นอย่างดี “ผมรู้ว่าคุณไจ๋อยู่ที่นี่ครับ ผมเช็กมาแล้ว” ธนกฤตก้าวเข้ามาสมทบด้วยท่าทีนิ่งขรึม แววตาเต็มไปด้วยความมั่นใจ “งั้นรอสักครู่นะคะ” พนักงานคนหนึ่งรีบปลีกตัวหายเข้าไปด้านหลัง ห้านาทีต่อมาก็กลับออกมาพร้อมกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีโครงหน้าคล้ายเกวลินอย่างชัดเจน “มีธุระอะไรกันหรือเปล่าครับ” ชายคนนั้นถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “พวกผมมาหาคุณไจ๋ครับ” ธนกฤตเป็นฝ่ายเจรจา “ไจ๋ไม่ได้อยู่ที่นี่ครับ” เจ้าของรีสอร์ตอย่างวราวุธบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น นัยน์ตาคมพิจารณาชายตรงหน้าตามคำบอกเล่าที่เคยได้รับฟังจากน้องสาว “แต่คนของผมมาเช็กแล้ว” ธนกฤตโต้กลับไปเสียงหนัก เขามีภาพยืนยันที่จนิตาอยู่ในรีสอร์ตแห่งนี้ด้วย “ไจ๋แค่เคยอยู่ที่นี่ครับ” วราวุธเน้นคำ จ้องตาฝ่ายตรงข้ามเพื่อยืนยันว่าเขาไม่ได้โป้ปด “แต่ไจ๋ไปแล้วตั้งแต่เมื่อเช้า” “คุณโกหก” พริษฐ์สั่นหน้าไม่เชื่อ แล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ คิดว่าอ
“ถ้าสมมุติว่าจริง แล้วคุณไจ๋เธอรู้ได้ไงวะ” วาโยทำสีหน้าครุ่นคิด แล้วก็มีชื่อหนึ่งลอยเด่นขึ้นมา “หรือคุณฉายบอก ว่าแต่คุณไจ๋ขอหย่ามึงวันไหนนะ” “วันที่...” พริษฐ์จำวันนั้นได้ขึ้นใจ จะลืมได้อย่างไรกับความบ้าของตัวเอง วาโยทำหน้าครุ่นคิด พลางยกมือขึ้นมาจับที่ปลายคาง “ก็หลังจากที่มึงชวนกูไปผับได้สองวัน” พริษฐ์บอกไปอีก “ไอ้เหี้ย...” บางอย่างฉายวาบเข้ามาในหัวสมองของวาโย เขาหน้าตาตื่นพร้อมหันไปมองจ้องตากับพริษฐ์ “หรือว่าคุณไจ๋จะได้ยินที่พวกกูคุยกันวะ” พริษฐ์เลิกคิ้วขึ้น เพราะต้องการคำอธิบายโดยด่วนและอย่างละเอียด “ก็วันนั้นที่ผับก่อนที่มึงจะมา ไอ้สิบบอกกูเรื่องนี้...” วาโยคิดว่าจำรายละเอียดส่วนนี้ได้ไม่ผิด “แล้วเหมือนกูก็จะเห็นเพื่อนคุณไจ๋แว้บๆ แต่กูก็ไม่ได้ไปสนใจ” พริษฐ์เริ่มหน้าเครียด หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ เขาก็คงได้คำตอบถึงสาเหตุการขอหย่าแล้ว “มึงลองเข้าไปส่องไอจีเพื่อนคุณไจ๋สิวะ” อย่างไรก็ต้องหาหลักฐานมาประกอบเพิ่ม “กูถูกบล็อกหมด” หมอสูติฯ ทำหน้าเศร้า “งั้นกูเอง” วาโยรีบหยิบสมาร์ตโฟนข
“ผมยอมทุกอย่าง” พริษฐ์กล่าวไปเสียงหนัก “ต่อให้ผมบอกให้คุกเข่า หรือกราบขอร้องผม?” นพเก้าปรายตาลงพื้นเพื่อสื่อสาร “ผมยอม” พริษฐ์ตอบแบบแทบไม่หยุดคิด ศักดิ์ศรีไม่ได้มีค่าไปกว่าภรรยา ฉะนั้นต่อให้ต้องก้มกราบเท้าก็พร้อมทำ สิ้นคำพูดลำตัวก็ทิ้งลงคุกเข่าบนพื้นทันทีเพื่อแสดงความจริงใจ “ไม่ต้อง...” ฝ่ายคนที่เพียงอยากวัดความจริงใจยกมือขึ้นห้าม “ผมไม่รู้ว่าไจ๋อยู่ไหน แต่ที่พอรู้คือคุณรักไจ๋” ถ้าไม่รัก ฝ่ายนั้นคงไม่ยอมเท่านี้ หากเป็นเขาก็คงต้องชั่งใจอยู่นาน “ผมรักไจ๋เสมอมา รักไจ๋คนเดียว ไม่เคยรักคนอื่น” พริษฐ์ยืนยัน มันเป็นความจริงที่ถูกต้องที่สุด ขณะที่อีกฝ่ายนั้นเลิกคิ้วขึ้นมองมาอย่างตั้งคำถาม “ผมไม่เคยรักคุณฉาย” “แต่เธอบอกว่าคุณรักเธอ ถึงขั้นยอมแต่งงานกับไจ๋เพื่อเธอ” นพเก้ามีข้อขัดแย้ง เมื่อเรื่องพวกนี้ออกมาจากปากของตะวันฉาย ด้วยสีหน้าสุดแสนจะมั่นใจ พริษฐ์ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นโดยมีวาโยช่วยประคอง พลันบอกข้อเท็จจริงไป “เพราะในตอนนั้นเธอจะฆ่าตัวตาย ผมเลยต้องรับปาก แต่ผมผิดเองที่คิดน้อยไปว่ายังไงผมก็







