บทที่ 6

จนิตานั่งยิ้มร้าย ใครดีมา เธอก็ดีตอบ แต่หากร้ายมาก็จะขอชนกลับ จะมามัวนั่งเป็นนางเอกผู้อดทน ยอมถอยไปเงียบๆ โดยไม่ตอบโต้อะไรเลย มันก็ไม่ใช่เธอ

          “ว่าแต่....ครั้งหน้าไจ๋ควรพาสามีมาด้วยไหมคะ” จนิตาถามด้วยสีหน้าใสซื่อ

          พริษฐ์ขมวดคิ้วมุ่น “คุณหมายถึงอะไร”   

          “ก็ไจ๋จะได้พาเขามาช่วยดูแลไจ๋กับลูกไงคะ จะได้เห็นหน้าลูกพร้อมๆ กัน” จนิตาให้เหตุผล อึดใจนั้นก็ได้ฟังประโยคที่ทำให้หัวเราะแทบท้องแข็ง

          “สามีคุณคือผม” พริษฐ์เค้นเสียงย้ำเตือน

          “เราหย่ากันแล้วนะคะ” หญิงสาวสวนกลับนิ่มๆ เจ้าตัวก็เพิ่งพูดไปหยกๆ ไฉนลืมเสียแล้วล่ะ “หรือคุณหมอคิดว่า ไจ๋เลิกกับคุณแล้วจะยอมทนเป็นยัยแก่ ไม่มีผัวอีกไปจนวันตายหรือไง ไจ๋ฮอต มีคนอยากได้ไจ๋ตั้งเยอะแยะ ทั้งคนเก่าคนใหม่”

          คนสวยอย่างเธอมีตัวเลือกเยอะแยะไป แล้วจะอยู่กับความเปล่าเปลี่ยวไปทำไมกัน

          “ไจ๋ลานะคะ” เมื่อได้รับผลตรวจที่ต้องการแล้วก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องอยู่ต่อ ไม่สนใจว่าพริษฐ์จะมองมาด้วยสายตาเขม็งเครียดแค่ไหน ร่างบางขยับตัวลุกขึ้นเต็มความสูง กระนั้นก็ไม่ลืมบอกทิ้งท้ายไว้ “ครั้งหน้าไจ๋จะพาผัวใหม่มารู้จักนะคะผัวเก่า”

          พูดจบหญิงสาวก็สะบัดหน้าเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องตรวจ ตรงไปยังประตูทางออกด้านหน้าเพื่อเรียกแท็กซี่ริมถนน ครั้นจะรอด้านในผู้คนก็ยืนรอกันอยู่อีกหลายคิว

          ทว่ายืนรอรถยังไม่ทันถึงห้านาทีก็มีเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น

          “ไจ๋”

          “พี่เก้า...”        

          จนิตาขบเม้มปาก เมื่อเห็นนพเก้ากำลังเดินตรงเข้ามาหา เธอไม่ได้เจอหน้าอีกฝ่ายเลยนับตั้งแต่เจ้าตัวลั่นระฆังวิวาห์กับตะวันฉายไป

          “พี่กลับมาแล้วนะ” นพเก้ามองคนที่คิดถึงด้วยสายตาเป็นประกาย นึกเสียดาย ตนไม่น่าเลือกผิดเลย

          จนิตาแค่ยิ้มชืดๆ ใส่ ไม่รู้จะทักทายอะไรออกไปดี

          “พี่ขอคุยกับไจ๋หน่อยได้ไหม พี่มีเรื่องจะบอกไจ๋” นพเก้าหวังว่าจนิตาจะมีเวลาให้เขาสักสิบนาที เพราะมีเรื่องที่เจ้าตัวควรรู้ พลันย้ำไป “เรื่องสำคัญมากๆ ครับ”

          หญิงสาวนิ่งเงียบไปอย่างครุ่นคิด สีหน้าจริงจังของนพเก้าทำให้ตอบตกลง “ก็ได้ค่ะ งั้นเราไปคุยกันที่...”

         

          รถคันหรูแล่นมาจอดนิ่งสนิทหน้าบ้านเดี่ยวชั้นเดียวหลังหนึ่ง สภาพของมันดูทรุดโทรมไปตามกาลเวลา จนิตาก้าวลงจากรถมา โดยมีพลขับกิตติมศักดิ์เดินตามลงมาด้วย

          “ขอบคุณที่มาส่งไจ๋นะคะ” จนิตายกมือไหว้ขอบคุณนพเก้า แม้ว่าเรื่องที่อีกฝ่ายบอกเล่า ตนบังเอิญรู้มาก่อนแล้วก็ตามที แต่อย่างน้อยเขาก็มีความตั้งใจจะบอก

          “พี่พร้อมอยู่ข้างๆ ไจ๋นะ” นพเก้ามีความรู้สึกผิดในใจ หากไม่ใช่เพราะตน จนิตาก็คงไม่ได้ถูกดึงเข้ามาในความสัมพันธ์บิดเบี้ยวนี้ เขาเองก็ไม่นึกเลยว่าอดีตภรรยาอย่างตะวันฉายจะกล้าทำถึงเช่นนั้น หากในวันที่ทะเลาะกันครั้งสุดท้ายเจ้าตัวไม่หลุดปากเย้ยหยันออกมา ตนก็คงไม่มีวันได้รู้ความจริง

          ‘ถึงฉายจะเลิกกับคุณไป ฉายก็มีคนที่รักฉายสุดหัวใจรออยู่เสมอ’

          คนนั้นไม่พ้นพริษฐ์ที่ทำให้เขาอึ้งในความรักแบบถวายหัวของเจ้าตัว

          จนิตายิ้มรับ แล้วหมุนตัวเดินเข้าสู่รั้วบ้านของมารดาที่เธอเคยขายมันไป เพราะต้องหาเงินมาจ่ายค่ารักษาท่าน มือเล็กหยิบกุญแจดอกเก่ามาไข ทว่าในจังหวะนั้นกลับสัมผัสได้ถึงเงาด้านหลัง

          เงากำยำของผู้ชายคนหนึ่งที่มีสีหน้าดุกระด้าง ซึ่งมาพร้อมคำถามที่แสดงถึงความไม่พอใจเป็นอย่างมาก

          “มันคือว่าที่ผัวใหม่?...”

บทที่ 6

          “มันคือว่าที่ผัวใหม่?...”

          น้ำเสียงลอดไรฟันที่ดังมาจากทางด้านหลังทำให้จนิตาหันขวับกลับไปมอง ทว่าแค่เสี้ยววินาที ความตกใจก็ถูกแทนที่ด้วยสายตาเย็นชาที่มองคนไร้มารยาท

          “บ้าหรือเปล่าคะ...แล้วใครอนุญาตให้คุณเข้ามาในบ้านไจ๋” เจ้าของบ้านถามด้วยน้ำเสียงไม่ต้อนรับ สีหน้าบูดบึ้งแสดงความรังเกียจ มือเรียวออกแรงผลักไหล่หนาให้ออกห่าง        

          “บ้านคุณคนเดียว?” พริษฐ์บิดปากถาม ดวงตาปรายมองไปรอบๆ บริเวณบ้านที่สะอาดตา มีต้นไม้ปลูกร่มรื่นสลับกับบ้านเรือนที่ตั้งเรียงรายในลักษณะเดียวกัน

          “คุณแม่ยกให้เป็นของขวัญแล้วนี่คะ” จนิตาสวนกลับทันควัน แม่ของเขาซื้อบ้านหลังนี้คืนมาเพื่อมอบให้เธอเป็นของขวัญวันแต่งงาน ส่วนเรื่องหย่าก็ได้แจ้งท่านไปแล้ว โดยบอกเหตุผลไปสั้นๆ แค่ว่าไลฟ์สไตล์ไม่ตรงกัน แม้ท่านจะไม่เห็นด้วยนักแต่ก็เคารพการตัดสินใจ

          ชายหนุ่มไม่แย้งเรื่องบ้าน แต่ยังคงรบเร้าเอาคำตอบด้วยหน้าตาที่ดุดันขึ้นกว่าเดิม “ตอบคำถามแรกของผมมาด้วย”

          ว่าที่คุณแม่เชิดหน้าขึ้นอย่างถือดีแล้วตอบไปอย่างฉะฉาน “ก็พิจารณากันอยู่ค่ะ”

          “คุณไม่รู้หรือไงว่ามันเป็นสามีเก่าใคร” คุณหมอเค้นเสียงถาม คิดว่าจนิตาต้องจำได้ แล้วทำไมถึงคิดกลับไปยุ่งกับมัน

          “ก็คุณฉายไงคะ” จนิตาทำเป็นตอบหน้าซื่อ จำได้ดีจนถึงขั้วหัวใจเลยละ ถ้าไม่ใช่เพราะความรักบ้าๆ คำขอร้องเฮงซวย เธออาจจะไม่ต้องเสียใจเช่นนี้

          “แล้วรู้สาเหตุที่คนทั้งสองหย่ากันไหม” พริษฐ์ถามย้ำเมื่อเห็นท่าทีไม่ทุกข์ร้อนของอดีตภรรยา เขาหวังดีถึงเตือน “หมอนั่นทำร้ายร่างกายคุณฉาย”

          “ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้าทำเป็นรับทราบ มุมปากแสยะยิ้มในการเป็นเดือดเป็นร้อนแทนกัน แต่มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอเลยสักนิด “มีธุระแค่นี้ใช่ไหมคะ”

          หญิงสาวต้องการพักผ่อน แล้วก็ไม่มีเวลามาฟังเรื่องที่ไม่ใช่ของตัวเอง

          “ผมจะมาพูดเรื่องลูก” หมอหนุ่มเข้าประเด็นสำคัญที่ทำให้ต้องถ่อมาถึงที่นี่