บทที่ 4 (02)

“มันจะมากไปแล้วนะครับ” พริษฐ์สติขาดผึงกับคนที่เอาแต่ใจ แถมยังทำลายข้าวของ

          “แล้วไงคะ มากไปแล้วไง” หญิงสาวไม่ได้จะมานั่งเชื่อฟังเขาอีกแล้ว

          “ผมจะไม่ทนกับคุณอีก” ในเมื่อคุยกันไม่รู้เรื่อง เขาก็หมดคำจะพูด สีหน้ามีความกรุ่นโกรธจนถึงขีดสุด ทว่า

อีกฝ่ายกลับไร้แววตาแห่งความสำนึกผิด

          “ดีเลยค่ะ” จนิตายกนิ้วโป้งกดเยี่ยมให้อย่างประชดประชัน นึกชอบใจที่ได้เห็นเขาโกรธจนตัวสั่น

          “งั้นเราก็ควร...”

          “ไจ๋พร้อมหย่า” หญิงสาวชิงพูดความต้องการออกไปก่อน

          “ดี”

          ชายหนุ่มคำรามในลำคอ เขาแทบจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ อยากรู้นักว่าจนิตาจะเก่งได้สักกี่น้ำ ในเมื่อที่ผ่านมาเธอรักตนจนแทบจะถวายหัวให้

          “ค่ะ พรุ่งนี้เจอกันที่อำเภอ”

          “พรุ่งนี้ผมไม่ว่าง”

          “แต่ไจ๋ว่าง ไจ๋จะหย่าพรุ่งนี้” จนิตายืนยันว่าอดทนรอได้ถึงพรุ่งนี้เท่านั้น มุมปากเหยียดยิ้มสมเพชในประโยคหยันๆ ที่ได้กล่าวดักทางไป “หวังว่าคุณพายจะไม่ใช่คนปลิ้นปล้อน ชอบโกหกหรอกนะคะ”

          “ผมจะไปตรงเวลา” พริษฐ์กระแทกเสียงตอบ ต่อให้พรุ่งนี้ตารางงานจะแน่นแค่ไหนก็จะหาเวลาไปเซ็นใบหย่าให้ได้ คอยดูเถอะว่าใครกันแน่ที่จะเป็นฝ่ายเสียใจ

          จนิตาค้อมศีรษะรับ ก่อนพลิกตัวจะเดินไปหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าที่เก็บเตรียมไว้แล้ว แต่ก็เห็นว่ามีคนพยายามติดต่อพริษฐ์

          ปิ๊บๆ

          ‘คุณฉาย’

          ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอสมาร์ตโฟนทำให้จนิตาต้องกลอกตามองบนด้วยความรังเกียจ อีกไม่นานหรอกคนทั้งสองก็จะได้ไปเสวยสุขด้วยกัน เธอขออวยพรให้ทั้งสองรักกันจนลงนรกหมกไหม้ รักกันดีสี่วันเลิก

          เมื่อกระเป๋าอยู่ในมือ คนช้ำก็เป่าลมออกจากปากแรงๆ จู่ๆ สองขาก็ก้าวไม่ออกเสียอย่างนั้น ดวงตาคู่สวยปรายมองไปรอบห้องที่มีความทรงจำมากมาย

          “เฮงซวย”

          จนิตาสบถออกมาเสียงดัง แล้วหัวเราะทั้งน้ำตา เมื่อได้ยินเสียงเครื่องยนต์แล่นออกจากบ้านไป

          “รีบแจ้นออกไปหากันเชียวนะ” หญิงร้ายชายเลวคงจะไปฉลองกันกระมัง เธอเองก็จะทำเช่นนั้น แล้วพยายามตั้งสติ  “เข้มแข็งไว้นังไจ๋ แล้วกลับมารักตัวเอง”

          ทว่าสิ้นคำปลอบใจเพียงครู่เดียว ความเข้มแข็งที่พยายามสร้างมาตลอดทั้งวันก็พังครืนลง หญิงสาวปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น ลำตัวทรุดลงไปกองกับพื้นห้องนอนอย่างคนหมดแรง          

          ในเมื่อหัวใจมันแหลกสลายไปหมดแล้ว จะไม่ให้เธอร้องไห้ออกมาได้อย่างไรกัน    

          “ฮื่อ”

          นานทีเดียวที่หญิงสาวเอาแต่จมกับน้ำตา ก่อนจะหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาต่อสายหาเพื่อนให้มารับ

          “ไหวไหม” เกวลินมองคนที่นั่งอยู่บนเบาะข้างๆ กัน ก่อนหน้านี้จนิตาขอเวลาหนึ่งวันในการกลับไปเก็บข้าวของ รวมถึงเอาคืนพริษฐ์ก่อนหย่าร้าง

          “ไหว” คนช้ำสูดน้ำมูกแรงๆ พยายามทำเป็นเก่ง ทั้งที่ดวงตาบวมช้ำจนแทบจะปิด

          “สภาพ” คนขับรถสั่นหน้าใส่ เวลานี้เพื่อนน่าจะพูดคำว่าไม่ไหวมากกว่า แต่ก็ถือว่าจนิตาเข้มแข็งที่สุดแล้ว พลันเลิกคิ้วถามไป “แล้ว?...”

          “พรุ่งนี้ฉันจะไปหย่า” จนิตาบอกด้วยเสียงขาดเครือ แต่ไม่คิดเปลี่ยนใจ เธอเป็นคนไม่ใช่ควายที่เจ็บแล้วไม่รู้จักจำ

          “ฉันจะไปเป็นเพื่อนแกเอง”

          เกวลินบอกเสียงหนัก จนิตาจะมีเธอกับศราอยู่ข้างๆ เสมอ ส่วนคนช้ำทำได้เพียงยิ้มขอบคุณเพื่อนอย่างซึ้งใจ

          วันต่อมา ในเวลาเก้าโมงยี่สิบห้านาที จนิตาก็เดินทางไปถึงที่ว่าการอำเภอด้วยลุคตัวแม่ตัวมัม ใบหน้าสวยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางแบบคมเฉี่ยว ชุดที่สวมเป็นเดรสหรูที่ทำให้ดูโดดเด่นสะดุดตา มาพร้อมกับเกวลินที่สวยไม่แพ้กัน

          ดาราสาวเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งทะนง ไม่ให้ใครได้เห็นความอ่อนแอ

          สมาร์ตโฟนถูกหยิบขึ้นมาดูซ้ำๆ เมื่อเข็มนาฬิกาขยับเข้าใกล้เวลาสิบโมงตรง ทว่าคนที่นัดไว้กลับยังไม่ปรากฏตัว                  

          “ผัวแกคงไม่เบี้ยวหรอกนะนังไจ๋” เกวลินรออย่างใจจดจ่อ อยากให้เพื่อนได้พ้นทุกข์เสียที

          “เดี๋ยวก็ได้เป็นผัวเก่าแล้ว” จนิตาแสยะยิ้มเย็น ไม่มีทางหรอกที่พริษฐ์จะไม่มา

          “มาโน่นแล้ว” เกวลินพยักพเยิดหน้าไปทางประตู เมื่อเห็นร่างสูงเดินตรงเข้ามาด้วยท่าทีเรียบเฉย                  

          “พยานล่ะคะ” จนิตาร้องถาม เมื่อเห็นว่าเขามาลำพัง

          “ผมไม่ได้เตรียมมา แล้วผมก็หาเอกสารไม่เจอด้วย” หมอสูติฯ บอกเสียงเรียบนิ่ง สายตาปรายมองหญิงสาวครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหนีไปทางเกวลินที่มองมาด้วยสายตาแช่งชักหักกระดูก

          “ไม่ต้องห่วงค่ะ ไจ๋เตรียมมาหมดแล้ว” ตอนเก็บกวาดของในตู้เธอเผลอหยิบมันมาด้วย ว่าแล้วก็หันไปบอกกับ

เกวลิน “โทร.ให้นังศรีขึ้นมาได้เลย”

          “ได้”

          เกวลินทำตามทันที ไม่ถึงห้านาทีศราที่ซุ่มสแตนด์บายรออยู่ด้านล่างก็เดินเข้ามาสมทบ แล้วเพื่อนทั้งสามก็มองหน้ากันอย่างแท็กทีมพร้อมจะฟาดฟัน

          “งั้นเข้าไปด้านในกันเถอะค่ะ” จนิตาและกลุ่มเพื่อนเดินนำเข้าไปด้วยท่วงท่ามั่นใจ ทว่าก็ไม่วายหันกลับไปจิกกัดคนที่เดินทอดน่องตามมาอย่างไม่ทุกข์ร้อน “อย่าชักช้าสิคะ ไจ๋อยากไปเจออะไรใหม่ๆ ที่มันเจริญหูเจริญตาจะแย่แล้ว”

          ด้านพริษฐ์หน้าขึ้นสีด้วยความโกรธ เมื่อถูกตอกหน้าด้วยท่าทีเย่อหยิ่งและคำพูดประชดประชัน เขาเร่งฝีเท้าขึ้นแซงหน้าหญิงสาวทั้งสามไปรอคิวจดทะเบียนหย่าด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธ          

          จนิตานั่งรออยู่บนเก้าอี้ห่างออกไปด้วยท่าทีนิ่งสงบ ไม่นานเกินรอก็ถูกเรียกให้เข้าไปนั่งต่อหน้าเจ้าหน้าที่พนักงาน

          ทุกคำถามหญิงสาวตอบอย่างฉะฉาน ชนิดที่ว่าแทบจะไร้เยื่อใย ทำให้เจ้าหน้าที่ต้องรีบจัดการเรื่องให้ ไม่นานเกินรอคนทั้งสองก็ได้อิสรภาพคืน

          ทั้งสี่คนหยุดเท้าลงที่หน้าประตูทางออก จนิตาไม่ลืมที่จะหันไปส่งยิ้มให้คนเฮงซวยเป็นครั้งสุดท้าย

          “ลาก่อนนะคะคุณหมอ...ผัวเก่า” หญิงสาวยกมือขึ้นกระดิกนิ้วลาด้วยท่าทีร่าเริง แล้วหมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับเพื่อนสาวทั้งสอง         

          พริษฐ์มองตามหลังไปพลางใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม จบแบบนี้ดีที่สุดแล้ว เพราะตนก็คงทนอยู่กับผู้หญิงอย่างจนิตาได้อีกไม่นานหรอก เขาก้าวเดินจากไปด้วยสีหน้านิ่งสนิท ราวกับไม่ได้รู้สึกเสียดายหรืออาลัยอาวรณ์ในตัวอดีตภรรยาคนนี้เลยแม้แต่นิดเดียว