ตอนที่ 10

"นิสัยแบบไหน"

"ใช้อารมณ์ระรานข่มขู่พริม"

"ฉันเพิ่งถูกเตะออกจากบทที่ทุ่มเทซ้อมมาสามเดือน โดยที่สามีตัวเองไม่ปริปากบอกสักคำ แถมยังเอาบทนั้นไปประเคนให้ผู้หญิงที่เขาเคยรัก คุณยังหน้าด้านหวังให้ฉันยืนปรบมือยินดีด้วยอีกเหรอคะ" ชาล็อตหลุดหัวเราะเสียงขื่นก่อนก้าวเข้าไปหาเขา

"นี่มันคือเรื่องของธุรกิจ อย่าเอาความรู้สึกส่วนตัวมาปะปน" อัครวินท์เถียงกลับ

"ถ้ามันเป็นเรื่องธุรกิจจริง ๆ ทำไมคนที่ได้ผลประโยชน์ทุกอย่างถึงต้องเป็นพริมโรสด้วยล่ะคะ" ริมฝีปากของชาล็อตสั่นระริกขณะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเขา

"อย่าพูดพล่อย ๆ เหมือนผมใช้อำนาจยกบทให้เธอ" อัครวินท์ขมวดคิ้วมุ่น

"แล้วมันไม่ใช่ความจริงหรือไง"

"พริมผ่านการทดสอบหน้ากล้องตามขั้นตอน"

"ฉันก็ผ่าน"

"แต่สถานการณ์ของภาพลักษณ์คุณตอนนี้มันไม่เอื้ออำนวย"

"เพราะข่าวเรื่องมีนางั้นเหรอ"

"ก็มีส่วน"

"ทั้งที่หลักฐานก็ทนโท่ว่าเด็กนั่นเป็นคนเริ่มก่อนเนี่ยนะ"

"แต่ภาพที่คุณลงไม้ลงมือตบเธอมันปรากฏออกไปแล้ว และภาพลักษณ์ของคุณก็เสียหายไปแล้วจริง ๆ" อัครวินท์ย้ำชัด

"งั้นแปลว่าหยาดเหงื่อที่ฉันทุ่มเทมาทั้งหมดมันไร้ความหมายเลยสินะ" ชาล็อตจ้องหน้าเขาเขม็ง

"ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น"

"แต่การกระทำของคุณมันฟ้องชัดเจน ฉันยอมทิ้งงานต่างประเทศไปตั้งสองงาน ฉันซ้อมบททุกวันตลอดสามเดือน คุณเคยรับรู้บ้างไหมว่าฉันได้นอนวันละกี่ชั่วโมง คุณรู้ไหมว่าฉันต้องไปลงเรียนร้อง เรียนเต้น เรียนแอ็กติงเพิ่มอย่างหนักหน่วงก็เพื่อบทนี้ หรือคุณไม่เคยใส่ใจจะรับรู้เลย" น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ

ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง เขารู้ เขารับรู้มาตลอด เพียงแต่เลือกที่จะเก็บเงียบ โดยไม่คิดจะอธิบายอะไร

"ฉันนี่โง่จริง ๆ น่าจะรู้คำตอบอยู่เต็มอก" ชาล็อตหัวเราะร่วนทั้งที่กระบอกตาร้อนผ่าว

"ความพยายามของคุณมันมีค่า แต่มันไม่ได้ช่วยลบล้างความเสียหายที่คุณก่อเอาไว้ได้" อัครวินท์เอ่ยเสียงเรียบ

ประโยคเรียบง่ายที่หลุดจากปากเขา กลับดังกึกก้องในโสตประสาทของชาล็อตราวกับเสียงของบางสิ่งที่แตกสลาย เธอมองหน้าเขานิ่งนาน

"เข้าใจแจ่มแจ้งแล้วค่ะ"

"ชาล็อต" อัครวินท์ขมวดคิ้ว

"พอแล้ว คุณไม่ต้องอธิบายอะไรอีก" เธอยกมือขึ้นห้ามก่อนจะหันไปปรายตามองพริมโรส "ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ"

น้ำเสียงของเธอเรียบสนิทจนน่าใจหาย พริมโรสได้แต่ยืนนิ่ง

"กอดบทที่ได้มาไว้ให้แน่น ๆ ล่ะ" ชาล็อตกระตุกยิ้มบางเบา

"ชาล็อต" อัครวินท์เอ่ยเรียกอีกครั้ง

"มีอะไรอีกคะ"

"อย่าก่อเรื่องวุ่นวายอีก"

"วางใจเถอะค่ะ เพราะวันนี้ ฉันไม่มีอะไรเหลือให้พวกคุณแย่งชิงอีกแล้ว" เธอตอบเสียงเรียบ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

ค่ำคืนนั้น คฤหาสน์หลังใหญ่เงียบสงัดผิดปกติ ชาล็อตกลับมาถึงบ้านตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ เธอปฏิเสธมื้อเย็น ไม่ยอมขึ้นห้องนอน แต่กลับหมกตัวอยู่ในห้องกระจกบนชั้นสอง ห้องที่เก็บซ่อนความภาคภูมิใจตลอดสิบปีในวงการบันเทิง ถ้วยรางวัลนางแบบแห่งปี รางวัลนักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม โล่รางวัลป๊อปปูลาร์โหวต และเกียรติยศพรีเซนเตอร์ขวัญใจมหาชน ทุกชิ้นถูกจัดวางอย่างทะนุถนอมบนชั้นกระจกใส

ชาล็อตยืนเหม่อมองพวกมัน ในอดีตสิ่งเหล่านี้คือความภาคภูมิใจสูงสุด ทุกครั้งที่หอบรางวัลกลับบ้าน เธอเฝ้าหวังลึก ๆ ว่าอัครวินท์จะมองเห็นพัฒนาการของเธอ บางครั้งถึงขนาดยกถ้วยรางวัลไปตั้งตระหง่านบนโต๊ะอาหาร เผื่อว่าเขากลับมาแล้วจะเอ่ยปากชม แต่วันนี้ ถ้วยรางวัลเหล่านั้นกลับกลายเป็นเพียงเศษเหล็กไร้ค่า

หญิงสาวเอื้อมมือไปหยิบถ้วยรางวัลใบหนึ่งลงมา รางวัลนักแสดงนำหญิงยอดนิยมเมื่อสองปีก่อน วันที่เธอขึ้นรับรางวัล อัครวินท์ไม่ได้มาร่วมงาน เขาส่งเพียงช่อดอกไม้มาแสดงความยินดีพร้อมการ์ดที่แนบชื่อบริษัทว่าขอแสดงความยินดีจาก AW Entertainmentไร้ซึ่งเงาชื่อของเขา

"ตลกสิ้นดี" ชาล็อตหัวเราะแผ่วเบา เสียงของเธอดังก้องในห้องที่ว่างเปล่า

เธอวางถ้วยรางวัลกลับคืนที่ ทว่าปลายนิ้วกลับสั่นเทา ภาพโปสเตอร์ที่ปรากฏชื่อพริมโรส สีหน้าเย็นชาของอัครวินท์ และถ้อยคำทิ่มแทงหัวใจดังก้องกังวานซ้ำแล้วซ้ำเล่า

‘ความพยายามของคุณมันมีค่า แต่มันไม่ได้ช่วยลบล้างความเสียหายที่คุณก่อเอาไว้ได้’

ชาล็อตเม้มริมฝีปากแน่น สองมือคว้าถ้วยรางวัลขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะเขวี้ยงมันลงกระแทกพื้นสุดแรงเกิด

เพล้ง!

เศษกระจกและชิ้นส่วนโลหะแตกกระจายเกลื่อนพื้น เธอหอบหายใจแรง ทอดสายตามองซากปรักหักพังตรงหน้า ราวกับแรงโทสะยังไม่มอดดับ มือเรียวคว้าถ้วยรางวัลชิ้นต่อไปขึ้นมาฟาดลงพื้น

เพล้ง!

อีกชิ้น

เพล้ง!

เสียงข้าวของแตกหักดังระงมกึกก้องไปทั่วคฤหาสน์

"คุณชาล็อต" ป้าจันทร์ แม่บ้านเก่าแก่รีบวิ่งกระหืดกระหอบขึ้นมา ก่อนจะหยุดชะงักกึกเมื่อเห็นพื้นห้องเต็มไปด้วยเศษกระจกแหลมคมและเศษซากถ้วยรางวัล

ท่ามกลางซากปรักหักพังนั้น ชาล็อตยืนตัวสั่นเทิ้ม

"อย่าเข้ามา" ชาล็อตออกคำสั่งเฉียบขาด

"คุณชาล็อต วางของในมือลงก่อนเถอะค่ะ" ป้าจันทร์เอ่ยเตือนด้วยความตกใจ ในมือของหญิงสาวยังกำโล่รางวัลอีกชิ้นไว้แน่น

"ป้าบอกว่าอย่าเข้ามาไง"

"เดี๋ยวเศษกระจกก็บาดเอาหรอกค่ะ"

"โดนบาดแค่นี้มันจะตายหรือไง" ชาล็อตหัวเราะหยัน

"คุณชาล็อตคะ" ป้าจันทร์เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเวทนา

เพียงแค่น้ำเสียงอ่อนโยนนั้น เรี่ยวแรงที่แสร้งทำเป็นเข้มแข็งก็พลันมลายหาย โล่รางวัลร่วงหล่นหลุดจากมือ ร่างบอบบางทรุดฮวบลงตามแรงโน้มถ่วง หัวเข่ากระแทกพื้นโดยไม่แยแสเศษกระจกที่บาดลึก

"อย่าเข้ามา ฉันบอกว่าอย่าเข้ามา" ชาล็อตตะโกนลั่น

เสียงของเธอแตกพร่า เมื่อป้าจันทร์ทำท่าจะถลันเข้าไปหา หญิงชราหยุดชะงัก ชาล็อตก้มตัวลง สองมือควานหาเศษซากถ้วยรางวัลขึ้นมากอดแนบอกราวกับคนเสียสติ ขอบโลหะแหลมคมบาดลึกเข้าเนื้อจนเลือดสีสดซึมทะลัก ทว่าเธอหาได้รู้สึกเจ็บปวดทางกายไม่

"ฉันอุตส่าห์ซ้อมมาตั้งสามเดือน" น้ำเสียงสั่นพร่าหลุดลอดออกจากริมฝีปาก หยาดน้ำตาหยดแรกของความร้าวรานร่วงหล่นกระทบเศษโลหะ

"ฉันทิ้งงานที่ปารีสก็เพราะเรื่องนี้ ฉันทิ้งงานที่ญี่ปุ่น ฉันหลอกตัวเองว่าถ้าฉันแสดงเรื่องนี้ออกมาได้ดี คนพวกนั้นจะเลิกด่าทอฉันเสียที" เธอหัวเราะร่วนทั้งที่น้ำตาอาบแก้ม

ป้าจันทร์ยกมือขึ้นปิดปากกลั้นเสียงสะอื้น ชาล็อตก้มหน้าลงซ่อนความอ่อนแอ ไหล่บางเริ่มสั่นสะท้าน

"แต่เขาไม่เคยถามฉันสักคำ แค่เอ่ยปากบอกกันล่วงหน้าสักคำก็ยังดี ฉันเป็นภรรยาเขานะป้า ทำไมฉันถึงต้องมารับรู้เรื่องนี้พร้อมกับนักข่าวทั้งประเทศ" เสียงสะอื้นไห้ที่กักเก็บไว้ระเบิดออกมาราวกับเขื่อนแตก เธอกระชับอ้อมกอดเศษรางวัลแน่นขึ้น

"เขารู้เต็มอกว่าฉันปรารถนาบทนี้มากแค่ไหน แต่เขาก็ยังเลือกที่จะมอบมันให้ผู้หญิงคนนั้น"

ไร้ซึ่งถ้อยคำปลอบประโลม เพราะไม่มีคำพูดใดเยียวยาบาดแผลนี้ได้ ชาล็อตร้องไห้โฮ ความเจ็บปวดที่ถูกกดทับมานานปีพังครืนลงมาพร้อมกับเศษซากบนพื้น ป้าจันทร์ไม่สนใจเศษกระจกที่เกลื่อนพื้น ค่อย ๆ ก้าวเข้าไปหาคุณผู้หญิงของบ้าน ครั้งนี้ชาล็อตไม่ได้เอ่ยปากห้าม หญิงชราทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้า

"ปล่อยของในมือก่อนเถอะนะคะ" ป้าจันทร์ค่อย ๆ บรรจงดึงเศษโลหะเปื้อนเลือดออกจากฝ่ามือบอบบาง

"มันไม่มีค่าอะไรเหลืออีกแล้ว" หญิงสาวส่ายหน้าดิก

"แต่ตัวคุณชาล็อตมีค่านะคะ"

ชาล็อตชะงักงัน เลือดสีสดเปรอะเปื้อนเต็มสองมือ หญิงสาวเหม่อมองมันอย่างเลื่อนลอย ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาอีกครั้ง

"ใคร ๆ ก็ด่าว่าฉันเป็นนางร้าย ฉันมันก็ร้ายกาจสมคำร่ำลือจริง ๆ นั่นแหละ" เธอกระซิบแผ่วเบา

"ฉันขี้หึง ฉันเอาแต่ใจ ฉันตบตีคนอื่น ฉันบ้าอำนาจ" ริมฝีปากบางสั่นระริก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาแม่บ้านเก่าแก่

"แต่ป้ารู้ไหม ฉันก็แค่อยากให้เขาเลือกฉันสักครั้ง แค่ครั้งเดียวจริง ๆ"

ประโยคนั้นแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบที่พร้อมจะแตกสลาย พร้อมน้ำตาที่รินไหลไม่ขาดสาย ป้าจันทร์ดึงร่างที่แหลกสลายเข้ามากอด คราวนี้ชาล็อตไม่ขัดขืน เธอซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่ของแม่บ้าน ร้องไห้โฮราวกับเด็กหลงทาง ไร้ซึ่งความเย่อหยิ่งจองหอง ไร้คราบนางแบบแถวหน้า ไร้เงานางร้ายระดับพันล้าน มีเพียงผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่รักสามีจนหมดหัวใจ รักจนยอมผูกติดคุณค่าของตัวเองไว้กับสายตาของผู้ชายที่เพิกเฉยต่อเธอมาตลอด

เบื้องนอกบานประตูที่เปิดแง้มไว้ ร่างสูงตระหง่านยืนนิ่งงันอยู่ในเงามืด อัครวินท์เพิ่งกลับถึงคฤหาสน์ เสียงข้าวของแตกหักดึงดูดให้เขาก้าวขึ้นมาบนชั้นสอง ทว่าก่อนที่มือจะเอื้อมไปผลักบานประตู เสียงสะอื้นไห้แทบขาดใจของชาล็อตก็ดังก้องลอดออกมา

"ฉันก็แค่อยากให้เขาเลือกฉันสักครั้ง"

มือที่กำลังจะแตะลูกบิดชะงักค้าง ชายหนุ่มยืนนิ่งขึงอยู่ตรงนั้นเนิ่นนาน นานจนกระทั่งเสียงร้องไห้ด้านในค่อย ๆ สงบลง ท้ายที่สุด เขาก็ลดมือลงแนบลำตัว ไม่ได้เปิดประตูเข้าไป ไม่ได้ก้าวเข้าไปปลอบประโลม เขาเพียงแค่หันหลังกลับ และเดินจากไปยังห้องนอนของตนเอง เหมือนดั่งเช่นทุกครา

โดยไม่ล่วงรู้เลยว่า ความเงียบงันและการเพิกเฉยของเขาในค่ำคืนนี้ กำลังผลักไสผู้หญิงคนหนึ่งให้เดินเข้าใกล้วันที่เธอจะไม่ปรารถนาให้เขาเลือกอีกต่อไป