ตอนที่ 4 คุณหนูใหญ่สกุลฟู่

 

ฟู่หนิงเยว่ไม่คิดมาก่อนเลยว่า คุณหนูใหญ่ที่บอกว่าอ่อนแอขี้โรค และไม่สู้คน เป็นสาวชนบทที่ไร้ความรู้ความสามารถ จะเป็นคนที่รับมือยากเช่นนี้

“ฟู่ซานถิง ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ ยังไม่รีบมาพยุงข้าลุกขึ้นอีกหรือ!”

“เจ้าค่ะคุณหนูรอง”

สาวใช้สองคน รีบพยุงนายของตัวเอง ออกจากห้องไปอย่างทุลักทุเล ไม่นานหลังจากนั้น สาวใช้อีกคนก็รีบวิ่งเข้ามา พร้อมกับน้ำในอ่าง ซานถิงที่ได้ยินเสียงฝีเท้า ก็รีบหันไปทันที พร้อมกับความตกใจของสาวใช้

“เฮือก! คะ คุณหนูข้าเอง ฉีฝูเองเจ้าค่ะ”

“ฉี…ฝู งั้นหรือ”

“คุณหนูท่านฟื้นขึ้นมาแล้ว ข้าดีใจยิ่งนักเจ้าค่ะ ข้ากลัวเหลือเกินว่าท่านจะทิ้งข้าไปอีกคน ฮือ... คุณหนู”

สาวใช้วางอ่างทองเหลืองลงได้ ก็รีบคุกเข่ากอดขานางและร่ำไห้ไม่หยุด จำได้ว่า“ฉีฝู” เป็นสาวใช้ ที่ติดตามฟู่ซานถิงมาจากชนบท และมีแต่นางเพียงคนเดียว ที่คอยดูแลฟู่ซานถิงจนถึงวาระสุดท้าย โดยไม่จากไปไหน

‘หึ! อย่างน้อยเรื่องนี้เจ้าก็นับว่าโชคดีกว่าข้า เพราะยังมีคนที่อยู่เคียงข้างเจ้าอย่างฉีฝู ที่ไม่เคยทอดทิ้งเจ้าไปไหน’

“เอาล่ะ ๆ ฉีฝู ตอนนี้ข้าก็ฟื้นแล้วนี่อย่างไร”

“เจ้าค่ะ ๆ เช่นนั้นข้าจะเช้ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ท่านนะเจ้าคะ”

สาวใช้รีบหันไปสนใจกับการจัดเตรียมน้ำสำหรับล้างหน้าและบ้วนปากให้กับซานถิง เมื่อนางยกอ่างทองเหลืองมาวางที่โต๊ะ ก็หันมาเรียกทันที

“คุณหนูเจ้าคะ มาล้างหน้าก่อนเถิดเจ้าค่ะ เหตุใดท่านถึงได้ทะเลาะกับคุณหนูรองเช่นนั้น ปกติแล้วท่านมิใช่คนที่ลุกขึ้นมาตบตีกับใคร เช่นนี้มิใช่หรือเจ้าคะ” 

ฉีฝูรีบเข้ามาปรนนิบัตินางเหมือนอย่างเคย แต่หมิงเล่อในร่างของฟู่ซานถิง กลับไม่คุ้นเคยกับเรื่องเช่นนี้ นางขยับตัวหนีสาวใช้ ทำให้ฉีฝูเริ่มสงสัย

‘ในเมื่อข้าจะต้องเป็นฟู่ซานถิง ก็คงต้องฝึกเรื่องนี้ให้ชิน ก่อนอื่นคงต้องรู้ก่อนว่า ครอบครัวนี้เป็นอย่างไร สกุลฟู่งั้นหรือ…’

“ฉีฝู”

“เจ้าค่ะคุณหนู”

“ข้าป่วยมากี่วันแล้ว”

“หากนับจากวันที่เดินทางมาถึงที่นี่ วันนี้ก็เข้าวันที่สิบแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูทำให้ข้าตกใจมากนะเจ้าคะ ท่านนอนหลับไม่ตื่นมาตลอดเกือบสิบวัน แล้วยังมีไข้สูงไม่ลด นายท่านเกรงว่าท่านจะไม่รอดเสียแล้ว ส่วนฮูหยินผู้เฒ่าก็เอาแต่สวดมนต์ เพื่อให้ท่านปลอดภัย พอท่านฟื้นก็รีบให้คนไปแจ้ง ข้าจึงรีบไปต้มน้ำให้ท่านอาบและเช้ดตัวเจ้าค่ะ”

"ฮูหยินผู้เฒ่างั้นหรือ"

“ท่านย่าของท่านอย่างไรเล่าเจ้าคะ นี่ท่านจำอะไรไม่ได้เลยหรือเจ้าคะคุณหนู”

ฉีฝูมองนางด้วยความสงสัยอีกครั้ง ซานถิงรู้ได้ทันทีว่า ฉีฝูเป็นคนช่างสังเกต คงต้องหาวิธีอยู่ร่วมกับนางให้ดี

“เจ้าพูดเองมิใช่หรือว่า ข้าป่วยไปเกือบครึ่งเดือน บอกตามตรงนะว่า เรื่องบางอย่าง ข้าก็จำรายละเอียดไม่ค่อยได้ โดยเฉพาะผู้คนในจวนนี้”

“ตอนท่านเข้ามาก็แทบจะไม่มีสติอยู่แล้ว หากจำผู้ใดไม่ได้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกหรอกเจ้าค่ะ เอาไว้ข้าจะค่อย ๆ เล่าให้ฟัง รวมถึงเรื่องบางอย่าง ที่ฮูหยินผู้เฒ่ากับนายท่าน ไม่เคยบอกพวกเราก่อนที่จะมาด้วยเจ้าค่ะ”

นางโชคดีที่มีสาวใช้ค่อนข้างรู้ความ เพียงพูดไม่กี่คำ ฉีฝูก็เข้าใจทันที นางจึงปล่อยเลยตามเลย และสอบถามทุกอย่างกับฉีฝูอย่างละเอียด และรู้ว่าที่จวนเสนาบดี อยากให้นางกลับเข้าเมืองหลวง ก็เพราะนางเป็นบุตรภรรยาเอก

ที่สกุลฟู่เรียกฟู่ซานถิงเข้ามาที่เมืองหลวง ก็เพื่อให้นางแต่งงานกับองค์ชายผู้หนึ่งแทนน้องสาวต่างมารดา และยังมีเรื่องสินเดิมของมารดา ที่เป็นมรดกเพียงอย่างเดียวที่ทิ้งไว้ให้กับนาง

ด้วยความที่คนในสกุลฟู่คิดว่า ฟู่ซานถิงที่เติบโตอยู่ในชนบทจะหัวอ่อนและเชื่อฟังโดยง่าย จะยอมมอบสิทธิ์ของบุตรสายตรงให้กับฟู่หนิงเยว่ เพื่อที่นางจะได้มีสิทธิ์ทัดเทียมกับบุตรีของภรรยาเอกอย่างถูกต้อง และยังมีสิทธิ์ในทรัพย์สินเดิมของมารดานางด้วย แต่พวกสกุลฟู่กลับคิดไม่ถึงว่าบัดนี้ ผู้ที่อยู่ในร่างนี้ จะเป็นองครักษ์นักวางยาพิษอันดับหนึ่งในใต้หล้าอย่างหมิงเล่อ ที่กลับชาติมาเกิด

“ดังนั้นก่อนเดินทางมา นายท่านกับฮูหยินผู้เฒ่าไม่เคยแจ้งเลยว่า จะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น พวกเขาบอกเพียงว่า อยากจะรับท่านกลับจวน เพื่อดูแลท่านในฐานะบุตรสาวเท่านั้นเจ้าค่ะ มาถึงที่นี่ ตอนที่ท่านป่วยข้าถึงได้สืบรู้จากสาวใช้คุยกันว่า หากท่านตาย สิทธิ์ความเป็นบุตรสายตรง และทรัพย์สินที่ฮูหยินทิ้งไว้ จะตกเป็นของสกุลฟู่ทั้งหมดเจ้าค่ะ”

“หึ! ขุนนางชั่ว เห็นแก่หน้าอนุภรรยา ถึงกับบีบให้บุตรสาวสายตรง มอบตำแหน่งให้ลูกอนุ เพื่อเปิดทางก้าวหน้าให้ตนเอง ข้าเข้าใจทุกอย่างแล้ว”

“คุณหนูท่านอย่าบอกนะเจ้าคะว่า จะยอมมอบสิทธิ์ของบุตรภรรยาเอกให้กับคุณหนูรองจริง ๆ”

‘ไม่ว่าจะสกุลหลี่ หรือแม้แต่เสานาบดีสกุลฟู่ ต่างก็เห็นแต่ตัวไม่ต่างกัน เห็นทีว่าแค้นของฟู่ซานถิง จะปล่อยเอาไว้ไม่ได้เช่นกัน ในเมื่อข้าเข้ามาอยู่ในร่างของนาง ก็ควรจะช่วยนางจัดการเรื่องนี้ให้ถูกต้อง’

“เมื่อครู่นี้ข้าพูดกับฟู่หนิงเยว่ไปแล้วว่า อย่างไรข้าก็คือบุตรสายตรงสกุลฟู่ ตำแหน่งนี้แม้ว่าจะเป็นเสนาบดีฟู่ หรือว่าฮูหยินผู้เฒ่า ก็มิอาจพรากมันไปจากข้าได้ ไม่ต้องห่วงนะฉีฝู ข้าจะต้องปกป้องสิทธิ์ของตัวเอง ไม่ให้ผู้ใดหน้าไหนมาแย่งอย่างแน่นอน”