تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 23.2 ชินอ๋องเจ็บปวด
تاريخ النشر:
2026-11-07 20:00:52ฉู่รั่วเฟิงยิ้ม “เสด็จพี่ นางมอบหนังสือหย่าให้เสด็จพี่แล้ว และยามนี้นางเป็นราษฎรในเขตปกครอง
أحدث فصل
นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย บทที่ 25.1 ทุกอย่างล้วนไร้ค่า
สายลมยามเช้าพัดผ่านถนนสายหลักของเมืองต่านหยาง นำพาเอากลิ่นหอมกรุ่นของดอกเหมยลอยอบอวลไปทั่วบริเวณมู่หว่านอินกำลังจัดเตรียมถาดไม้บรรจุพู่กันและแบบเรียนภาพวาดสำหรับเด็ก นางยิ้มเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของบุตรสาวดังมาจากชั้นบนทว่าเมื่อมองออกไปด้านนอก หญิงสาวก็อดหงุดหงิดงุ่นง่านในใจไม่ได้ ลานหินหน้าร้านที่เคยขรุขระและมีน้ำหิมะละลายขังจนเกือบเจิ่งนองเข้าประตู บัดนี้มีร่องระบายน้ำและแผ่นหินแผ่นเรียบถูกนำมาปูวางเรียงราย จุดประสงค์ก็คือไม่ให้เด็กที่เดินทางมาที่นี่ต้องลื่นไถลและตรงนั้น ชายหนุ่มร่างสูงกำลังแบกแผ่นหินก้อนใหญ่มาอย่างยากลำบาก เขาไม่ได้สั่งคนทำเพียงอย่างเดียว แต่เขาลงมือเองด้วยฉู่จินหยาง...ชินอ๋องสวมใส่ชุดผ้าป่านสีเข้มที่แทบจะกลมกลืนไปกับชาวบ้าน หยาดเหงื่อเม็ดโตผุดซึมที่หน้าผาก ส่วนมือของเขาเปรอะเปื้อนคราบดินโคลน“ท่านอ๋อง” น้ำเสียงเย็นชาของมู่หว่านอินดังขึ้นเบา ๆ จากหน้าประตูร่างสูงที่กำลังจัดวางแผ่นหินพลันชะงัก ฉู่จินหยางหันกลับไปมองหญิงสาวดวงตาเป็นประกาย เขาลนลาน รีบเช็ดมือที่เต็มไปด้วยคราบโคลนเข้ากับเสื้อของตนเองอย่างลุกลี้ลุกลน แล้วก้าวไปหยุดตรงหน้านางโดยที่ยังไม่ก้าวเข้าไป
นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย บทที่ 24.2 ไม่มีทางอภัย
“หม่อมฉันทิ้งแน่เพคะ” มู่หว่านอินเน้นย้ำน้ำเสียงหนักแน่น “และหม่อมฉันอยากขอร้องท่านอ๋อง อย่าพยายามทำเรื่องไร้ประโยชน์เช่นนี้อีกเลย หกเดือนที่ผ่านมา ท่านอ๋องก็น่าจะทราบแล้ว ต่อให้ท่านอ๋องจะทำดีอีกกี่ครั้ง หม่อมฉันก็ไม่มีวันกลับไปเป็นมู่หว่านอินคนเดิมที่เคยโง่งมรักท่านอ๋องอีกแล้ว”ถ้อยคำเด็ดขาดตัดความสัมพันธ์ ฉู่จินหยางรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัดอย่างรุนแรงจนแทบหายใจไม่ออก ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก สะกดกลั้นความรวดร้าวในอกเขาตอบกลับน้ำเสียงสั่น “ข้ารู้ดีว่าความผิดของข้าในอดีตมันร้ายแรงเกินกว่าจะอภัย และความเจ็บปวดในใจของเจ้าไม่อาจลบล้างได้ด้วยเวลาเพียงหกเดือน แต่ข้าจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ข้าอยากปกป้องเจ้าและลูก”มู่หว่านอินเหยียดยิ้ม “ท่านอ๋องจะปกป้องหม่อมฉันหรือเพคะ หม่อมฉันและลูกอยู่อย่างสงบสุขมาหนึ่งปี จนกระทั่งท่านอ๋องก้าวเท้าเข้ามาในเมืองต่านหยาง ความวุ่นวายและอันตรายจึงได้เกิดขึ้น หากท่านอ๋องอยากปกป้องหม่อมฉันกับลูก การเสด็จกลับเมืองหลวงไปเสีย คือสิ่งที่หม่อมฉันปรารถนาที่สุดเพคะ”คำพูดของนางทำให้นิ้วมือใต้แข
นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย บทที่ 24.1 ไม่มีทางอภัย
กาลเวลาหมุนเปลี่ยนวันแล้ววันเล่า หกเดือนต่อมา สายลมยามเช้าต้นฤดูใบไม้ผลิ พัดผ่านทิวเขาที่ล้อมรอบเมืองต่านหยาง หิมะที่เคยทับถมสูงบนหลังคาและตามทางเดินละลายกลายเป็นหยาดน้ำใส ส่องประกายระยิบระยับยามต้องแสงอาทิตย์ชีวิตมู่หว่านอินและเสี่ยวเป่าในเมืองต่านหยางดำเนินไปอย่างเรียบง่าย สำนักศึกษาและร้านของเล่นเด็กกลับมาคึกคักดั่งเดิม เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ที่มาฟังนิทานและเล่นของเล่นไม้ดังเซ็งแซ่ตลอดทั้งวัน ผู้คนในแถบนี้ต่างคุ้นชินกับภาพสตรีงดงามซึ่งมีกิริยาสุภาพนอบน้อม กับบุตรสาววัยสี่ขวบเศษที่น่าเอ็นดูทว่าสิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยตลอดหกเดือนที่ผ่านมาก็คือชินอ๋องแห่งแคว้นต้าเซี่ย ชายหนุ่มยังคงปักหลักอยู่ที่เรือนพักสองชั้นฝั่งตรงร้านของมู่หว่านอินอย่างอดทนแม้บาดแผลที่เกิดจากการเอาตัวเข้าบังคมดาบและลูกดอกอาบยาพิษแทนสองแม่ลูกเมื่อหกเดือนก่อนจะรักษาจนหายดี แต่ก็ยังทิ้งรอยแผลเป็นลึกไว้ ชายหนุ่มคอยเฝ้าสอดส่องดูแลและอารักขาภรรยาและบุตรสาวอยู่ห่าง ๆ ทุกวันคืนทุกวันก่อนที่พระอาทิตย์จะเคลื่อนตัวขึ้นสูง ชาวบ้านในย่านนั้นมักจะเห็นชินอ๋องเดินถือไม้กวาดออกมาปัดกวาดกิ่งไม้และหยาดน้ำแข็งหน้าร้านของมู่หว่านอ
นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย บทที่ 23.2 ชินอ๋องเจ็บปวด
ฉู่รั่วเฟิงยิ้ม “เสด็จพี่ นางมอบหนังสือหย่าให้เสด็จพี่แล้ว และยามนี้นางเป็นราษฎรในเขตปกครองของกระหม่อม กระหม่อมย่อมมีหน้าที่ดูแลและปกป้องนางตามกฎหมายแผ่นดิน”ชินอ๋องตัวแข็งทื่อ พูดสิ่งใดไม่ออกแล้วถ้าหากมู่หว่านอินพึงใจฉู่รั่วเฟิงขึ้นมา ชีวิตต่อจากนี้ของเขาจะเป็นเช่นไรเพราะตอนนี้เขาทรมานกับการที่นางอยู่ตรงหน้าแต่ไม่อาจทำหน้าที่สามีมู่หว่านอินมองชินอ๋อง ดวงตาคู่งามปราศจากความหวั่นไหว และไม่ได้คิดจะใช้จวิ้นอ๋องมาเป็นเครื่องมือประชดประชันอดีตสามีให้เสียเกียรติหญิงสาวก้าวไปเบื้องหน้า ยื่นมือออกไปรับเสี่ยวเป่าคืนมาจากอ้อมแขนฉู่รั่วเฟิงอย่างนอบน้อม“ขอบพระทัยจวิ้นอ๋องเพคะที่ทรงเมตตาและช่วยดูแลเสี่ยวเป่า” มู่หว่านอินยอบกายลงเล็กน้อย “ทว่าเรื่องระหว่างหม่อมฉันและชินอ๋อง หม่อมฉันขอจัดการด้วยตนเองเพคะ”ฉู่รั่วเฟิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะถอยหลังออกไปก้าวหนึ่งอย่างให้เกียรติมู่หว่านอินอุ้มเสี่ยวเป่าเผชิญหน้ากับฉู่จินหยาง นัยน์ตาของนางราบเรียบดุจผิวน้ำที่ระลอกคลื่น“หม่อมฉันไม่คิดจะพึ่งพาบุ
นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย บทที่ 23.1 ชินอ๋องเจ็บปวด
สายลมหนาวยามเช้าตรู่จากทิศเหนือโหมกระหน่ำพัดผ่านทิวเขาหิมะที่ล้อมรอบเมืองต่านหยาง ขอบหน้าต่างชั้นสองของสำนักศึกษาถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ดน้ำแข็งสีขาวโพลน หิมะที่โปรยปรายมาตลอดทั้งคืนทับถมสูงจนแทบมิดประตูหน้าร้านในห้องนอนชั้นสอง มู่หว่านอินทำกิจวัตรประจำวันให้ตนเองและลูกแล้วเสร็จก็อดนึกถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานไม่ได้หญิงสาวพินิจพิจารณาด้ามมีดอย่างถี่ถ้วน บริเวณนั้นมีสัญลักษณ์พระจันทร์เสี้ยว และหากมองดี ๆ ก็มีอักษร ‘เจียงอี้’ สลักตัวเล็ก ๆ ไว้อีกด้วยคำว่าเจียงอี้ นางจำได้ขึ้นใจ เพราะเคยเห็นที่ตำหนักฉือหนิงของไทเฮา ฉะนั้นคนที่อยู่ในมุมมืด คอยสั่งการชายหน้ากากเงิน หนิงหนิง และหมอชรา อาจเกี่ยวข้องกับไทเฮาเรื่องนี้ช่างสลับซับซ้อนยิ่งนัก เดิมทีมู่หว่านอินคิดจะปล่อยวางแล้ว ทว่าคนในมุมมืดไม่ยอมปล่อยนางและลูกดวงตาคู่งามทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ผืนหิมะขาวโพลนสะท้อนไอเย็น คิดว่าพาลูกหนีมาไกลถึงชายแดนเหนือแล้วจะหลบพ้นพายุแค้นในวังหลวงได้ บัดนี้ความคิดนั้นกลับถูกทำลายลงเพราะมีคนหมายจะเอาชีวิตเรือนพักฝั่งตรงข้าม กลิ่นยาสมุนไพรอบอวล เสียงลมหายใจหนักหน่วงฉู่จินหยางเปลือยท่อนบน นั่งขัดสมาธิอยู
นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย บทที่ 22.2 ความเจ็บปวดที่มิอาจชดใช้
ฉู่จินหยางชะงักไป นัยน์ตาวูบไหวด้วยความปวดร้าวอย่างแสนสาหัส “ข้าไม่ได้หวังผล เพียงแค่ไม่อาจทนเห็นเจ้ากับลูกได้รับอันตราย”“ไม่อาจทนเห็นงั้นหรือ”มู่หว่านอินหัวเราะในลำคอ นางยิ้มด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสมเพชและเย้ยหยัน จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมตรงหน้านางเน้นย้ำน้ำเสียงหนักแน่น “เรื่องในวันนี้คือสิ่งที่ท่านอ๋องต้องชดใช้ แต่ใช่ว่าหม่อมฉันจะยอมอภัย”ร่างสูงใหญ่แข็งทื่อ หยาดน้ำตาไหลรินออกจากหางตา ร่วงหล่นสู่พื้น“บาดแผลกายของท่านอ๋อง สามารถรักษาได้” มู่หว่านอินกัดฟันพูด ในหัวนึกถึงภาพเสี่ยวเป่าในชาติก่อนลูกของนางตรอมใจจากคำพูดใจร้ายของเขา กระทั่งถูกคนสังหาร แขวนคอใต้ต้นไม้ใหญ่ ตายไปอย่างน่าอนาถ หากสวรรค์ไม่ให้นางย้อนเวลากลับมา ไหนเลยจะมีโอกาสใช้ชีวิตกับลูกอย่างมีความสุขที่ดินแดนเหนือขอบตาหญิงสาวแดงก่ำ “เรื่องบางเรื่องย้อนคืนไม่ได้ ต่อให้ท่านอ๋องจะยอมโดนดาบแทงจนร่างแหลกเป็นหมื่นชิ้น ยอมสละชีวิตลงตรงนี้ ก็ไม่มีวันลบล้างความเกลียดชัง และไม่มีวันทำให้หม่อมฉันกลับไปอภัยคนอย่างท่านอ๋อง!”ฉู่จินหยางผงกศีรษะ เปล่งเสียงยากลำบาก “ข้ารู้ว่าข้าทำผิดไว้มากมายเพียงใด ต่อให้ต้องตาย ข้าก็ไม่อาจชดใช้ได้
قد تعجبك أيضًا
กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก
อีปี้ถังถัง65.6K وجهات النظرเสร็จพ่อสุดจะฟลุคเพราะแอบฟังความคิดลูกสาวจอมป่วน
อันอี่หราน115.5K وجهات النظرเสด็จลุงห้ามใจไม่ไหว
หลิ่วเยว่132.0K وجهات النظرชายาอัปลักษณ์ของท่านอ๋องรูปงาม
จันทร์ส่องแสง44.8K وجهات النظرทาสราคะวิญญาณร้ายทรราช (เรื่องชุด)
บ้านเขมปัณณ์184 وجهات النظرทะลุมิติมาเป็นลูกสาวของนางร้ายตกอับ
คุณแม่แฝดสาม1.0K وجهات النظرเกิดใหม่ครานี้ ข้าขอหนีให้พ้นจากองค์ชายสิบสาม
มีสมองแค่ 2 นาที72 وجهات النظرท่านแม่ทัพผู้นี้คือสามีผู้เย็นชาของข้าเอง
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน351 وجهات النظر
