ตอนที่28 ส่งของหมั้นไปสู่ขอ

วันต่อมาตระกูลลู่ก็ได้ส่งของหมั้นไปสู่ขอกุนซือเจียวลู่ ให้กับคุณหนูรองลู่อัน และส่งของหมั้นไปสู่ขอรองแม่ทัพฉือลี่เฉี่ยว ให้กับคุณหนูสามลู่เจิน บุรุษทั้งเมืองต่างพากันอิจฉา กับของหมั้นที่ทางตระกูลลู่ส่งมามากมาย แต่ก็นึกประหลาดใจในเวลาเดียวกัน สตรีไปสู่ขอบุรุษเกิดมาก็เพิ่งจะเคยเห็น นี่มันขนบธรรมเนียมประเพณีอันใดกัน

ที่จริงตระกูลเจียวและตระกูลฉือ พวกเขาตั้งใจจะคืนของหมั้นให้กับตระกูลลู่ทั้งหมดอยู่แล้ว พวกเขาเป็นบุรุษฐานะก็ไม่ธรรมดา สมควรให้ฝ่ายหญิงมากกว่า แต่ที่ไม่ทำตอนนี้เพราะลู่เสียนบอกว่า อยากให้ตระกูลเจียวและตระกูลฉือ เห็นถึงความจริงใจว่า ตระกูลลู่ต้องการพวกเขาไปเป็นลูกเขยจริง ๆ

ทางด้านตระกูลเจียวและตระกูลฉือ ก็ได้จัดเตรียมของหมั้นเอาไว้แล้วเช่นเดียวกัน เมื่อแม่สื่อมาเจรจาสู่ขอกันเสร็จเรียบร้อย ผ่านไปไม่นานตระกูลเจียวและตระกูลฉือ ก็ตั้งขบวนแห่ของหมั้น ออกไปสู่ขอคุณหนูรองและคุณหนูสาม ทำเอาผู้คนแตกตื่นให้ความสนใจกับประเพณีที่ไม่เคยเห็นนี้

ซึ่งรอบนี้มีของหมั้น ที่มาจากตระกูลเจียว ของหมั้นที่มาจากตระกูลฉือ และของหมั้นก่อนหน้านี้ที่มาจากตระกูลลู่รวมกัน ขบวนแห่ของหมั้นจึงยาวเป็นทางยาว ผู้คนต่างออกมายืนชมอยู่ริมสองฝั่งถนน

 ผู้คนที่ออกมายืนดู ต่างเอ่ยชื่นชมยินดีกับคุณหนูตระกูลลู่ แต่ก็แอบประหลาดใจและงุนงงสงสัย เพราะเกิดมาก็เพิ่งเคยเห็นขนบธรรมเนียมเช่นนี้ คราวแรกฝ่ายหญิงส่งแม่สื่อมาสู่ขอฝ่ายชาย คราวนี้เป็นฝ่ายชายส่งแม่สื่อไปสู่ขอฝ่ายหญิง ช่างแปลกประหลาดดีแท้ 

และในวันเดียวกันทางราชสำนักจากวังหลวงก็ได้ออกมาปิดประกาศ พระราชโองการหมั้นหมาย ระหว่างเหว่ยอ๋องและคุณหนูใหญ่ เพื่อให้ทุกคนได้รับรู้ คราวนี้ผู้คนทั้งแคว้นโจว ไม่มีใครไม่พูดถึงคุณหนูตระกูลลู่ ผู้คนต่างออกมาพูดถกเถียงวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างเซ็งแซ่ แสดงความคิดเห็นในแบบของตน ทั่วทั้งเมืองหลวง

“ตระกูลลู่มีบุตรสาวมากมาย คุณหนูใหญ่แต่งเข้าจวนอ๋อง คุณหนูรองแต่งเข้าตระกูลเซียว คุณหนูรองแต่งเข้าจวนแม่ทัพ พวกเจ้าลองคิดดู ปกติตระกูลลู่ก็ร่ำรวยอยู่แล้ว อีกทั้งฮ่องเต้ยังให้ความเกรงใจ พอแต่งเข้าสามตระกูลนี้ แคว้นโจวไม่มีใครยิ่งใหญ่ไปกว่าตระกูลลู่อีกแล้ว”

“แต่จะว่าไปคุณหนูใหญ่ชื่อเสียงก็ใช่ว่าจะดี ข่าวร่ำลือว่านางเป็นคุณหนูตัวร้าย เผด็จการเอาแต่ใจ มาหมั้นหมายกับจอมปีศาจเหว่ยอ๋อง ช่างหาคู่ได้เหมาะสมกันดีจริง ๆ”

“ราชวงศ์คิดอย่างไรถึงหมั้นหมายบุตรสาวตระกูลพ่อค้าให้ท่านอ๋อง หรือว่าเพื่อตอบแทนบุญคุณ” เสียงพูดคุยวิพากษ์วิจารณ์ มีให้ได้ยินกันทั้งเมืองหลวง 

“ข้าคิดว่าการแต่งครั้งนี้ เหมือนหนูต้องการพึ่งบารมีเสือมากกว่า” ชายผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างวิเคราะห์ถึงความเป็นไปได้

“อย่างไร?”

“เจ้าลองคิดดู ถึงตระกูลลู่จะร่ำรวย แต่ก็มีแต่สตรี ล่าสุดเจ้าไม่เห็นหรือ โรงเตี๊ยมถูกเพลิงไหม้พร้อมกันสี่แห่ง เรื่องนี้ดูก็รู้ว่ามีคนจงใจวางเพลิง เป็นเพราะมีแต่สตรี คนร้ายเลยเหิมเกริมไม่เกรงกลัว ข้าคิดว่าการหมั้นหมายในครั้งนี้ เหมือนตระกูลลู่ต้องการยืมบารมีของอีกสามตระกูลมาปกป้อง”

“เจ้าพูดก็ถูกอะนะ หากข้ามีบารมีก็อยากให้ตระกูลลู่ยืมเหมือนกัน แต่ว่าข้าไม่มีนะสิ”

“ที่จริงพวกนางได้แต่งกับตระกูลที่มั่นคงก็ดีแล้ว พวกเจ้าจำไม่ได้รึ หากไม่ได้เสบี่ยงของทางตระกูลลู่ ให้การสนับสนุน ศึกครั้งนั้นก็ไม่มีทางชนะ ข้าศึกแอบเข้ามาเผาเสบี่ยงจนวอดวาย หากไม่ได้ตระกูลลู่ ส่งเสบี่ยงไปเพิ่มเติม พวกเราคงไม่ได้มานั่งพูดกันอยู่ตรงนี้”

เสียงพูดคุยกันตามโรงน้ำชา ร้านค้าต่าง ๆ ถึงการหมั้นของพวกเขาไม่หยุด กู้เว่ยหยางและเจินซีหยวนนั่งจิบชารับฟังข่าวด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“ดูท่าแล้วคุณหนูใหญ่นางเก่งและฉลาดกว่าที่เราคิด เจ้าตั้งใจให้คนไปใส่ร้ายนางว่าเป็นคุณหนูผู้ร้ายกาจ แต่มาวันนี้นางกลับดึงสามตระกูลมาเป็นพวกได้สำเร็จ ดูแล้ววิธีการของเจ้าจะไม่ได้ผลเอาเสียเลย” หยวนอ๋องหมุนถ้วยชาในมือไปมา พร้อมครุ่นคิดถึงวิธีการของคุณหนูใหญ่

“น่าเสียดายที่คนเก่งและฉลาดเช่นนาง อยู่ฝ่ายตรงข้ามกับพวกเรา ท่านหญิงเสียอีกที่คิดกว่าตนเองฉลาดและเก่งเหนือผู้ใด กลับโง่เขลาคิดว่าพวกเรายอมให้นางจูงจมูกได้อย่างง่ายดายช่างน่าขัน” กู้เว่ยหยางยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

 “เป็นสตรีที่งดงามแต่ภายในจิตใจ กลับเลือดเย็นอำมหิตนัก ข้าไม่คิดว่าสตรีเช่นนางจะเหมาะกับผู้ใด” เจินซีหยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง

“แล้วเราจะเอาอย่างไรต่อไป?”

“อีกไม่นานคณะทูตจากแคว้นฉิน แคว้นเจิน แคว้นเป่ย จะเดินทางมาที่แคว้นโจว ข้าจะเข้าร่วมในฐานะทูตจากแคว้นเจิน การมาในครั้งนี้คือการแลกเปลี่ยนความรู้และวัฒธรรม” 

“ได้ข่าวว่าแคว้นฉิน ส่งองค์หญิงผู้งดงามและฉลาดเฉลียวมาร่วมงานนี้โดยเฉพาะ แคว้นเป่ยก็ส่งองค์หญิงคนเล็กมาเข้าร่วม ส่วนแคว้นเจินเป็นน้องสาวข้าเอง องค์หญิงเจินไป๋อวี่ ข้าก็อยากรู้แคว้นโจวจะส่งสตรีใด เข้าร่วมประชันความสามารถในครั้งนี้”

“ให้ข้าเดา หนึ่งท่านหญิง สองคุณหนูรองฟู่ สามคุณหนูใหญ่ตระกูลลู่” กู้เว่ยหยางเอ่ยขึ้น

“ฮึ ๆ มีเรื่องให้ข้าได้ตื่นเต้นอีกแล้ว น้องสาวข้าใช่ว่าจะเป็นลูกพลับนิ่ม ให้ใครรังแกได้ง่าย ๆ นางก็มีดีพอตัว” กู้เว่ยหยางได้ยินเช่นนั้นก็เผยยิ้มออกมา ชมบุรุษแข่งขันกันมาก็มาก มาดูสตรีประชันกันดูบ้างคงสนุกไม่น้อยเลย

 ลู่เสียนได้เรียกทุกคนมารวมตัวกันที่ห้องโถง โดยนางได้ให้ตงหานไปพา ฮูหยินรองและคุณหนูห้ามานั่งฟังด้วย เมื่อทุกคนมานั่งกันพร้อมหน้า ลู่เสียนก็ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีมั่นใจ ด้านหลังตามมาด้วยสามบุรุษผู้หล่อเหล่า ลูกเขยคนโปรดของลู่เฉิง

ลู่เสียนตรงมานั่งคู่กับเหว่ยอ๋องเป็นประธาน โดยขนาบข้างซ้ายขวา โดยเจียวลู่ไปนั่งคู่กับลู่อัน ส่วนฉือลี่เฉี่ยวไปนั่งคู่กับลู่เจิน ลู่เฉิงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุข อย่างไม่อาจปิดบัง เป็นเพราะเขาไม่มีลูกชาย พอได้ลูกเขยก็เลยดีใจมากเป็นพิเศษ

“ที่ข้าเรียกทุกคนมาก็เพื่อจะแจ้งให้ทุกคนเข้าใจ ไม่ได้ต้องการความคิดเห็นของใคร ตอนนี้ข้าและคุณหนูรอง คุณหนูสาม ได้หมั้นหมายเป็นที่เรียบร้อย กฎระเบียบขนบธรรมเนียมประเพณี ด้านนอกจะเป็นอย่างไร แต่ที่ตระกูลลู่ข้าคือผู้คุมกฎ” 

 “หลายวันที่ผ่านมาเกิดเรื่องมากมาย มันทำให้ข้าได้เข้าใจอะไรมากขึ้น ข้าจะให้โอกาสทุกคนได้ตัดสินใจ หากไม่ต้องการที่จะอยู่ที่นี่ ก็สามารถย้ายออกไปได้เลย ท่านพ่อจะเขียนหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์ให้ และจะแบ่งทรัพย์สินให้ไปตั้งตัว”

แต่ในเมื่อข้าให้โอกาสย้ายออกไป แต่ยังคงตัดสินใจอยู่ที่นี่ต่อ นั้นหมายถึงทุกคนยอมรับกฎที่ข้าสร้างขึ้น ข้าไม่ใช่คนดีมีใจเมตตา กับคนที่คิดร้ายกับข้าและตระกูลลู่ เพราะฉะนั้นวันนี้ฟังสิ่งที่ข้าจะพูดให้ดี ๆ ลู่เสียนกวาดตามองทุกคน ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง