ตอนที่64 แผนวางยาลูกเขย

เมื่อกลับมาถึงจวนลู่เสียนและลู่หลินก็อาสาทำอาหารเอง เพราะนึกอยากกินก๋วยเตี๋ยว เหว่ยอ๋องและรัชทายาทไม่ได้กลับมาด้วยเพราะต้องอยู่พูดคุยเรื่องงานกันต่อที่ห้องทรงอักษร ลู่เสียนและลู่หลินจึงได้แวะตลาดก่อนเพื่อที่จะซื้อกระดูกหมู เนื้อหมู หัวไชเท้าและผัก ยามนี้เป็นเวลาใกล้เที่ยงแล้ว ลู่เสียนจึงคิดว่าทำเผื่อมื้อเย็นไปด้วยเลยจะได้ไม่ต้องเสียเวลา

“พี่หญิงมีอะไรให้ข้าช่วยบ้างเจ้าคะ?” ลู่ฟางและลู่เซียนเดินเข้ามาถาม เพราะได้ยินว่าลู่เสียนและลู่หลินจะทำอาหารเอง ด้านหลังตามมาด้วยสององค์ชาย ที่ทำตัวคล้ายหมาน้อยติดตามเจ้านายอย่างน่าเอ็นดู

“เอากระเทียมไปแกะ”

“เจ้าค่ะ”

“พี่หญิงนางร้ายอันสองมารายงานตัวเจ้าค่ะ” เสียงลู่อันดังมาแต่ไกล

“ข้านางร้ายอันดับสามก็มารายงานตัวเช่นกันเจ้าค่ะ” ลู่เสียนขำออกมากับท่าทางของพวกนาง 

“เช่นนั้นนางร้ายอันดับสองและอันดับสามไปนวดแป้ง เดี๋ยวข้าจะสอนทำบะหมี่ ลู่หลินเจ้าจะทำเส้นอย่างอื่นด้วยหรือไม่?”

“ทำเส้นใหญ่เจ้าค่ะง่ายดี แล้วก็จะห่อเกี๊ยวด้วยเจ้าค่ะ”

“ทำเยอะ ๆ ไปเลยเผื่อมื้อเย็นไปเลยทีเดียว อ้าวลู่เจียวเจ้ามาพอดีเจ้าเอาผักไปล้าง”

“เจ้าค่ะ”

ลู่เฉิงยืนเอามือไพล่หลังมองภาพที่บรรดาบุตรสาวช่วยกันทำงานอยู่ในครัวอย่างมีความสุข พี่น้องรักใคร่กลมเกลียวคนเป็นพ่อก็สบายใจ ฮูหยินใหญ่ ฮูหยินรองและอนุลู่ เดินผ่านมาก็หยุดมองด้วยความเอ็นดู บรรยากาศเช่นนี้ช่างดีจริง ๆ

ลู่ฟางและลู่เซียนนำกระเทียมไปนั่งแกะที่โต๊ะ จื้ออี้เฉิงและจื้อตงหยางก็ตามมานั่งและช่วยแกะอย่างตั้งใจ พวกเขาเรียนรู้การใช้ชีวิตกับคนตระกูลลู่อย่างตั้งใจ เมื่อเช้าพวกเขาได้ช่วยปั้นเม็ดยาลูกกลอนก็เพลิดเพลินดี ตอนนี้พวกนางเริ่มพูดคุยเป็นกันเองมากขึ้น พวกเขาจึงรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น ทุกคนที่นี่พูดคุยให้ความเป็นกันเองแม้แต่กับบ่าวในจวน ไม่ถือยศถืออย่างแบ่งชนชั้นอย่างที่พวกเขาเคยเห็น สร้างความแปลกใจให้กับพวกเขาอยู่ไม่น้อย

“แกะเสร็จแล้วก็โขลกให้แหลกอย่าละเอียดมากนัก” ลู่เสียนยกครกออกมาให้พร้อมอธิบายว่าให้ทำอย่างไร

“เดี๋ยวข้าทำเอง” จื้อตงหยางอาสาเป็นคนตำกระเทียม

“เอามือปิดไว้แบบนี้เจ้าคะกระเทียมจะได้ไม่กระเด็นออกไป” นางรีบทำตัวอย่างให้เขาดู

“ได้” จังหวะที่จื้อตงหยางก้มหน้าลงมาเป็นจังหวะที่ลู่ฟางเงยหน้าไปมองเขาพอดี จุ๊บ! ปากของทั้งสองสัมผัสกันอย่างพอดิบพอดี แต่แทนที่นางจะเขินอายกลับทำสิ่งที่ตรงกันข้าม นั่นคือจุ๊บมาที่ริมฝีปากเขารัว ๆ

“จุ๊บ ๆ ๆ ข้าทำโทษที่พระองค์มาจุ๊บหม่อมฉันก่อน” เขามองนางอย่างงุนงง นี่คือวิธีการทำโทษของนางหรือ ถ้าเช่นเขาจะต้องทำบ่อย ๆ นางจะได้ลงโทษเขา เมื่อคิดได้เช่นนั้นเขาก็ยิ้มกริ่มอย่างพอใจ

 ลู่ฟางแอบยิ้มมุมปากกับแผนเกี้ยวบุรุษที่พี่หญิงใหญ่สอนนางมา เมื่อคืนลู่เสียนได้ถามลู่ฟางและลู่เซียนถึงความรู้สึกที่มีต่อพวกเขาสองคน ซึ่งพวกนางก็ตอบไปตามความจริงว่า คราแรกยอมรับว่าไม่ชอบแต่เมื่อเห็นพวกเขาแสดงความจริงใจ ก็เปลี่ยนใจอยากเป็นฝ่ายมัดใจพวกเขาเสียเอง ลู่เสียนได้ฟังเช่นนั้นก็เลยแนะนำวิธี เดินหน้าเกี้ยวพาบุรุษอย่างมีชั้นเชิง ให้พวกเขาตกหลุมรักโดยไม่รู้ตัว บุตรสาวตระกูลลู่ต้องมีความมั่นใจ

“เบื่อคนไร้ยางอายแถวนี้ ประเจิดประเจ้อ!” จื้ออี้เฉิงเอ่ยเหน็บผู้เป็นพี่ชายกับลู่ฟางอย่างหมั่นไส้ ลู่เซียนได้ยินก็อมยิ้มก่อนจะเรียกเขาเสียงดัง “องค์ชาย!” เขาตกใจรีบหันไปมองนาง แต่แล้ว จุ๊บ! พอเขาหันมาก็เจอแก้มนางของนางที่หันมาพอดี

ใบหน้าเขาแดงระเรื่อขึ้นมาทันที รู้สึกเขินอายอย่างบอกไม่ถูก นี่นางเป็นฝ่ายมายั่วยวนเขาเองหมายความว่าอย่างไร นางก็มีใจให้เขาใช่หรือไม่? พอคิดมาถึงตรงนี้ใจเขาก็พองโตขึ้นมาอย่างดีใจและมีความหวัง ก่อนจะหันไปยิ้มกับดินฟ้าอากาศแก้เขิน

“เจ้าก็ไร้ยางอายไม่ต่างจากข้าทำเป็นมาพูดดี” จื้อตงหยางได้ทีเอ่ยเหน็บแนมน้องชายขึ้นมาทันที

“คะ…คือนาง”

“กระเทียมตำเสร็จหรือยังน้ำมันร้อนแล้ว” เสียงลู่เสียนตะโกนออกมา ลู่ฟางได้ยินเช่นนั้นก็รีบวิ่งไปเอาถ้วยและช้อนมาตักกระเทียมออกจากครก จากนัันก็กลับมาบอกให้เขารีบโขลกเพิ่ม

ลู่เสียนให้บ่าวผู้ชายสามคนช่วยกันสับหมู เพื่อทำหมูสับและนำไปห่อเกี๊ยว ลู่เสียนยืนเจียวกระเทียมอย่างตั้งใจ ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็น เหว่ยอ๋อง รัชทายาท ท่านกุนซือเจียวลู่ ท่านแม่ทัพฉือที่เพิ่งได้เลื่อนตำแหน่งมาหมาด ๆ และองครักษ์จางไห่ นางยกยิ้มขึ้นมาพลางนึกในใจ ตระกูลลู่ช่างครึกครื้นดีจริง ๆ

เหว่ยอ๋องพอมาถึงก็ตรงมาสวมกอดลู่เสียนจากทางด้านหลัง ก่อนจะหอมแก้มนางอย่างรักใคร่ จากนั้นก็ได้วางคางลงบนไหล่ของนาง โดยไม่สนใจสายผู้ใดเหมือนกับว่าตรงนี้มีเพียงเขาและนางสองคน จากนั้นก็มองสิ่งที่นางทำอย่างสนใจ “นี่คือสิ่งใดหอมมาก?”

“กระเทียมเจียวเพคะ วันนี้หม่อมฉันทำก๋วยเตี๋ยวหมูตุ๋น บะหมี่และยังมีเกี๊ยวน้ำด้วย รับรองอร่อยแน่นอนเพคะ”

“ลูกเขยกลับมาแล้ว ดี ๆ ข้าได้เตรียมสุราชั้นดีไว้ให้ดื่มเย็นนี้ด้วยนะ” เสียงลู่เฉิงที่เดินเข้ามาในครัวด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นลูกเขยช่วยกันหยิบจับทำงานในครัวอย่างขะมักเขม้นก็ยกยิ้มอย่างพอใจ ลู่เสียนพอได้ยินว่าเตรียมสุราไว้รอก็ชะงักทันที เอาอีกแล้วพ่อตาจอมวางแผน กลัวไม่ได้ลูกเขยจนตัวสั่นเฮ้อ!

เมื่อรับอาหารเที่ยงกันจนอิ่มหน่ำสำราญ จากนั้นทุกคนก็พากันย้ายจากห้องกินข้าว มานั่งกันที่ห้องโถงใหญ่ จากนั้นบ่าวก็ยกกาน้ำชา ขนม และผลไม้มาตั้งโต๊ะ เมื่อทุกคนมานั่งกันจนครบเหว่ยอ๋องก็เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“พรุ่งนี้จะเป็นวันประหารชีวิตตระกูลฟู่และตระกูลกู้ หน่วยสอดแนมส่งข่าวมาบอกว่า อาจจะมีการบุกชิงตัวนักโทษ เพราะน้องชายของเสนากู้แยกตัวไปตั้งพรรคเมฆาทมิฬร่วมกับลัทธิมาร คาดว่าเขาต้องพาสุดยอดฝีมือมามากมายเป็นแน่ เพราะฉะนั้นพวกเราต้องวางแผนรับมือกันให้ดี”

“บุกชิงตัวนักโทษ!” ทุกคนเอ่ยขึ้นมาอย่างตกใจ

“เป็นเพียงการคาดเดาแต่เราก็จะประมาทไม่ได้ ข้ากลัวว่านอกจากบุกชิงตัวนักโทษแล้ว อาจบุกมาจัดการคนจวนตระกูลลู่เพื่อความสะใจ หรือไม่ก็อาจจะไปทำลายกิจการของตระกูลลู่ อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น เมื่อพวกเขาไม่มีอะไรจะเสีย” เจียวลู่เอ่ยวิเคราะห์

“บุกมาจัดการคนตระกูลลู่!” คราวนี้ทุกคนตกใจหนักกว่าเดิม นึกว่าทุกอย่างจะจบและพบกับสุขสงบแล้วเสียอีก ยังมีเรื่องน่ากลัวแบบนี้อีกหรือนี่ ลู่เสียนกำหมัดแน่นมองไปที่ลู่หลินด้วยสายตาแข็งกร้าว

“ท่านอ๋อง รัชทายาท องค์ชาย ท่านกุนซือ ท่านแม่ทัพ ครั้งนี้ตระกูลลู่คงต้องรบกวนแล้ว บุญคุณครั้งนี้ตระกูลลู่จะจดจำให้ขึ้นใจ”

“อย่าถือเป็นบุญคุณพวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันย่อมต้องช่วยเหลือกัน คุณหนูใหญ่อย่าได้คิดมาก พูดถึงแผนรับมือมาได้เลย” เจียวลู่เอ่ยขึ้นมาทุกคนจึงพยักยืนยันอีกแรง จื้ออี้เฉิงและจื้อตงหยางแม้จะไม่รู้เรื่องราวมากนัก แต่พอจะจับต้นชนปลายออกอยู่บ้าง พวกเขาก็พร้อมเต็มใจช่วยเหลืออย่างเต็มที่เช่นกัน

“กิจการตระกูลลู่มีมากมาย เจ้าอยากให้คนไปคุ้มกันที่ใดบ้าง?” เหว่ยอ๋องถามขึ้น ลู่เสียนครุ่นคิดก่อนจะตอบออกไป

“โรงจำนำ โรงรับฝากเงิน ร้านเครื่องประดับ โกดังสินค้าตระกูลลู่ และจวนหลังนี้เพคะ วันพรุ่งนี้หม่อมฉันจะให้ทุกคนไปซ่อนตัวยังห้องลับ จนกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยถึงค่อยให้พวกเขาออกมาเพคะ ส่วนหม่อมฉันและลู่หลินจะไปรอพวกเขายังลานประหารเพคะ”

รัชทายาทเมื่อได้ยินว่าลู่หลินจะไปยังลานประหารกับลู่เสียนก็ตกใจรู้สึกเป็นห่วงนางขึ้นมา เขาได้ยินว่าคุณหนูใหญ่มีวรยุทธและจัดการคนได้เป็นร้อย แต่กับลู่หลินนางเพียงบอกว่าเป็นวรยุทธ แต่เขาและคนอื่น ๆ ยังไม่เคยเห็นกับตาตัวเองเลย ลู่หลินเห็นสีหน้ากังวลของเขา ก็รีบจับมือเขามากุมแล้วบีบเบาๆ

“ไม่ต้องกังวลนะเพคะ หม่อมฉันนะเป็นรองเพียงแค่พี่ใหญ่นิดหน่อย แต่ว่ารับรองสู้ได้สบายมากเพคะ” ถึงแม้นางจะยืนยันเช่นนี้ ตัวเขาก็ไม่สบายใจอยู่ดี ลู่เสียนจึงรีบยืนยันอีกแรง

“รัชทายาทเตรียมเข้าหอได้เลยเพคะนางไม่เป็นอะไรแน่นอน” พอนางเอ่ยจบทุกคนก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ สององค์ชายที่เพิ่งพบเจอบรรยากาศแบบนี้ ก็นึกโทษตนเองว่า พวกเขาไปอยู่ไหนมาน่าจะรู้จักพวกเขาให้เร็วกว่านี้

“ส่วนท่านองครักษ์จางไห่ ก็ต้องปลอดภัยเพราะคุณหนูห้าเตรียมเปิดประตูเรือนไว้ต้อนรับ” คราวนี้จางไห่กับลู่เจียวหันมามองหน้ากัน ก่อนจะเขินอายจนทำตัวไม่ถูก 

“เอาเป็นว่าทุกคนต้องปลอดภัยเพราะคหบดีลู่เฉิงได้เตรียมสุราพิเศษเอาไว้รอแล้ว หากทุกคนอยากดื่มสุราก็ต้องรอดชีวิตกลับมา เพราะศึกอย่างอื่นมารออยู่ถึงหน้าประตูเรือน” ลู่เฉิงได้ยินก็หัวเราะออกมาดังลั่น เมื่อถูกลู่เสียนจับได้อีกครั้ง กับแผนวางยาปลุกกำหนัดลูกเขย เจ้าลูกคนนี้รู้ทันข้าไปซะทุกที ทุกคนต่างหัวเราะออกมาอย่างชอบใจยกเว้นสององค์ชายเพราะไม่เข้าใจเรื่องราว