ตอนที่32 บุรุษที่น่านับถือ

เขาคงมีแผนอะไรแน่” เจียวลู่เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ามั่นใจ ไม่แน่ว่าการวางเพลิงโรงเตี๊ยม ก็อาจจะเป็นเขา ที่เป็นคนอยู่เบื้องหลัง

“ไม่แน่ว่าอาจเป็นเขาที่อยู่เบื้องหลังการวางเพลิง” ลี่เฉี่ยวเอ่ยเสริมขึ้นมา

ลู่เสียนพอได้ยินก็กำหมัดแน่นอย่างโกรธแค้น มีสิทธิ์อะไรมาทำร้ายข้าวของคนอื่น รบแพ้แล้วพาลอย่างนั้นหรือ หากเป็นเขาจริง ๆ นางไม่มีทางปล่อยให้เขาอยู่อย่างสุขสบายใจแน่ ร้ายมาร้ายกลับไม่โกงอย่างแน่นอน

พอคิดมาถึงตรงนี้นางก็คิดว่า หากนางเป็นวรยุทธก็คงดี จะได้กำจัดพวกคนชั่วให้สิ้นซากด้วยตนเอง จะได้ไม่ต้องรบกวนและพึ่งพาคนอื่น ดูเหมือนแรก ๆ นางมาเพื่อช่วยดูแลกิจการของตระกูล แต่ไป ๆ มา ๆ เกี่ยวพันระดับแคว้น “ท่านปู่ข้าอยากมีวรยุทธ” นางเอ่ยกับบรรพบุรุษในใจ

“ไม่ใช่ว่าเจ้ามีแล้วรึ?

“มีแล้ว!! จะเป็นไปได้อย่างไรเจ้าคะ? ข้าเพียงได้รับพลังมาเฉย ๆ ข้าไม่คิดว่า จะได้วรยุทธติดตัวมาด้วย แต่ว่าทำอย่างไรข้าถึงจะรู้ว่าข้ามีวรยุทธ”

“สิ่งที่เจ้าได้รับในวันที่สายฟ้าฟาดลงมา ข้าก็ไม่รู้ว่ามันคือสิ่งใด หากเจ้าอยากรู้ก็คงต้องลองต่อสู้ดูสักครั้ง”

ชายชราบรรพบุรุษเอ่ยแนะนำ เขาเพียงเคยแต่ฟังตำนานเล่าขานยังไม่เคยเห็นกับตัว วันที่เขาแนะนำให้นางนำเลือดมาชโลมกับกำไล ก็เพราะฟังมาจากตำนานเล่าขานอีกที เพราะกำไลวงนี้ตกมารุ่นสู่รุ่น ยังไม่เคยเห็นปรากฏการณ์แบบที่เกิดกับนาง จึงเดาไปตามเรื่องเล่าที่ได้ยินมา

ที่จริงเขาก็อยากให้นางเป็นวรยุทธ เพราะดูสถานการณ์ยามนี้แล้ว ไม่เพียงแค่ต้องมาดูแลกิจการ แต่เหมือนจะต้องต่อสู้กับ อำนาจของคนกลุ่มหนึ่ง ซึ่งไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นใคร หากเป็นไปได้เขาก็อยากวิงวอนต่อสวรรค์ ให้นางมีความสามารถปกป้องตัวนางและทุกคนให้ปลอดภัย

ทุกคนนั่งมองลู่เสียน ที่ตกอยู่ในห้วงความคิดอย่างเหม่อลอย ก่อนที่เหว่ยอ๋องจะบีบมือนางเบา ๆ นางจึงรู้สึกตัว หันมากวาดตามองทุกคนอย่างครุ่นคิด

“ท่านอ๋องนอกจากแคว้นเจิน แคว้นอื่น ๆ ต้องการยึดครองแคว้นโจวหรือไม่เพคะ?”

“แคว้นฉินทำสัญญายุติสงคราม7ปี แคว้นเป่ยทำสัญญายุติสงคราม10ปี ส่วนแคว้นเจิน5ปี การทำสัญญายุติสงครามชั่วคราว ก็เหมือนเป็นการให้ทหารและราษฎรได้พักหายใจหายคอ ก่อนจะสู้รบกันอีกครั้ง หากเป็นไปได้ข้าก็อยากให้แต่ละแคว้น เลิกทำสงครามไปเลยถาวร แต่ว่าก็คงเป็นไปได้ยาก เพราะคนยังคงลุ่มหลงในอำนาจจนไม่สนความถูกผิดอยู่อย่างนี้” ลู่เสียนรับฟังด้วยความรู้สึกเห็นใจ ยุคนี้การทำสงครามเป็นเรื่องปกติ แต่คนที่มาจากยุคปัจจุบันมองว่า เรื่องนี้ไม่ควรปล่อยให้เกิดขึ้น

เหว่ยอ๋องร่ายยาวออกมาอย่างหนักใจ ตั้งแต่เขาเติบโตมา ก็เริ่มฝึกฝนวรยุทธตั้งแต่จำความได้ พออายุครบ15ปี ก็ออกสู้รบเคียงบ่าเคียงไหล่กับทหารมาโดยตลอด เขาจึงสนิทกับเจียวลู่และรองแม่ทัพฉือ เพราะเติบโตมาด้วยกัน อีกทั้งยังได้ใช้ชีวิตยากลำบากด้วยกันยามอยู่ในสนามรบ พวกเขาทั้งสามคนจึงเป็นมากกว่าสหาย ความสัมพันธ์แน่นแฟ้นเป็นดั่งครอบครัวเดียวกัน

“ข้าคิดว่าที่แคว้นเจินแค้นไม่เลิก คงเป็นเพราะสงครามในครั้งนั้น ที่ใช้เวลายาวนานถึงสามปี แคว้นเจินคิดว่าต้องชนะอย่างแน่นอน เพราะได้ให้คนมาลอบเผาเสบี่ยงจนหมด แต่ว่าตระกูลลู่ยังคงส่งเสบี่ยงไปเพิ่มได้ทันเวลา ข้าจึงเดาว่าการวางเพลิงโรงเตี๊ยม เขาน่าจะมีส่วนรู้เห็น” รองแม่ทัพฉือเล่าเรื่องราวให้ลู่เสียนฟังอีกครั้ง

“แล้วทำไมการมาเยือนของคณะทูต ถึงต้องให้สตรีประชันความสามารถกันด้วยละเจ้าคะ?” ลู่เสียนถามขึ้นเพราะสงสัยใคร่รู้

“ก็เพราะว่าแคว้นฉินเป็นตัวตั้งตัวตี มีองค์หญิงที่ทั้งฉลาดเฉลียวและมีความสามารถ เลยเขียนมาในสาส์นว่า อยากประลองความสามารถกับสตรีของแต่ละแคว้น เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม ที่จริงก็เหมือนการท้ารบทางความรู้และปัญญา เพราะยังไม่ถึงกำหนดเปิดศึกสงคราม” เจียวลู่เล่าด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย

ลู่เสียนรับฟังก่อนจะครุ่นคิดว่า แคว้นโจวก็ถือว่าแข็งแกร่งอยู่ไม่น้อย โดนสามแคว้นรุมโจมตีแต่ยังยืนหยัดอยู่ได้ พวกเขาต้องมีความสามารถกันไม่น้อยเลยทีเดียว ลู่เสียนมองพวกเขาอย่างชื่นชมในใจ

“ข้าต้องขอโทษท่านลู่เฉิงด้วยที่นำความเดือดร้อนมาให้” เหว่ยอ๋องหันไปขอโทษลู่เฉิง ที่นั่งฟังเรื่องราวอยู่เงียบ ๆ

“ท่านอ๋องเหตุใดต้องขอโทษพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเป็นพ่อค้าถึงแม้จะไม่เก่ง แต่ก็พอเข้าใจเรื่องแบบนี้ได้ดีพ่ะย่ะค่ะ คนเสียผลประโยชน์ ย่อมโกรธแค้นเป็นธรรมดา กระหม่อมเป็นคนแคว้นโจว อย่างไรก็ต้องช่วยอย่างสุดความสามารถพ่ะย่ะค่ะ”

ลู่เสียนไม่อยากเชื่อว่าเขาจะพูดจาได้มีหลักการถึงเพียงนี้ เขาถึงบอกว่าคนเรามีดีคนละอย่าง ไม่มีหัวการค้าก็ใช่ว่าจะไม่มีความสามารถด้านอื่น

เหว่ยอ๋อง เจียวลู่ รองแม่ทัพฉือ รีบคุกเข่าคารวะให้ลู่เฉิงด้วยความนับถือจากใจจริง น้ำใจของบุรุษผู้นี้ยิ่งใหญ่หาใครเทียบได้จริง ๆ ลู่เสียนเองก็นึกรักและเคารพเขาอยู่ไม่น้อย ถึงนางจะมาอยู่ในร่างนี้ไม่นาน แต่นางเห็นการกระทำของเขาแล้ว ต้องยอมรับว่าเขาเป็นคนดีคนหนึ่งเลยทีเดียว

แต่แล้วจู่ ๆ ตงหานและอันฉี ก็รีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา “คุณหนูใหญ่ขอรับ คนที่ไร่ชาส่งข่าวมาบอกว่า จู่ ๆ ต้นชาหลายร้อยต้นก็เริ่มตายลงอย่างไม่ทราบสาเหตุขอรับ พวกเขากำลังหาสาเหตุกันอยู่ แต่อยากให้คุณหนูใหญ่ไปช่วยดูด้วยตนเองขอรับ”