ตอนที่34 พลังของนาง

“ลู่เสียน!! เข้าตะโกนออกมาสุดเสียง แต่เพราะเขาหันมามองลู่เสียน ลูกธนูดอกหนึ่งจึงพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ฉึก! ลูกธนูปักเข้าที่อกเขาอย่างจัง ร่างของเขาเซถอยออกไปสองสามก้าวก่อนจะทรุดลงกับพื้น 

 “ท่านอ๋อง!!” ลู่เสียนกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะพยายามข่มใจกลั้นความเจ็บปวดจากบาดแผล คลานไปหาเขาอย่างสุดความสามารถ ภายในใจยามนี้ทั้งหวาดกลัวและเจ็บปวด ท่านอ๋องท่านอย่าเป็นอะไรนะ น้ำตาของนาง ไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

“ท่านอ๋อง!! ท่านอย่าเป็นอะไรนะเพคะ” ลู่เสียนตรงเข้าไปสวมกอดเขาเอาไว้ ด้วยกายที่สั่นเทาหวาดกลัวว่าจะสูญเสียเขาไป นางยกมือไปสัมผัสบนอกเขา ที่มีลูกธนูปักอยู่ เลือดสด ๆ ไหลหลักออกมาไม่หยุด นางเองก็ถูกเลือดไหลอาบไปทั้งร่างจากบาดแผลที่ถูกฟัน บาดแผลที่ว่าเจ็บยังไม่เจ็บเท่าใจของนาง

เหล่าคนร้ายหยุดต่อสู้ลง แล้วยืนมองกลุ่มคนของเหว่ยอ๋องที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างสะใจ แค่กำจัดเขาและคุณหนูใหญ่ได้ คนอื่นก็ไม่สำคัญเท่าใดนัก ดูท่าเหว่ยอ๋องและคุณหนูใหญ่ ชีวิตคงจบสิ้นลงวันนี้แล้ว

“ท่านปู่ช่วยด้วยเจ้าคะ เขาและข้าจะตายเช่นนี้ไม่ได้” ลู่เสียนร้องไห้ออกมาด้วยหวาดกลัว เมื่อมองเห็นเขานอนอยู่ในอ้อมแขน เขายกมือมาเช็ดน้ำตาให้นางอย่างอ่อนโยน “ตายพร้อมกับข้าเจ้าไม่ดีใจหรือ?”

ลู่เสียนสะอื้นจนตัวโยน เจ็บปวดใจและไม่อยากยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น เลือดสด ๆ ยังคงหลั่งไหลอาบไปทั้งแขนของลู่เสียน จนไปชโลมกำไลหยกจนชุ่ม และทันใดนั้น!

เปรี้ยง!! จู่ ๆ แสงสายฟ้าอสนีบาตก็ฟาดลงมาที่ร่างลู่เสียนดังสนั่นหวั่นไหว ทุกคนตกตะลึงไม่คาดคิดว่าจะเกิดสิ่งที่เรียกว่าเหนือธรรมชาติเกิดขึ้น แสงอสนียังคงฟาดลงมาไม่หยุด

เปรี้ยง! แสงสีแดงของสายฟ้าอสนีบาตยังคงฟาดลงมาที่ร่างของลู่เสียน อย่างต่อเนื่อง

เปรี้ยง! ต่อมาเป็นสีส้ม

เปรี้ยง! สีเขียว

เปรี้ยง! สีน้ำเงิน

เปรี้ยง! สีม่วง

เปรี้ยง! สีเงิน

เปรี้ยง! สีทอง

จากนั้นพลังแสงทั้งเจ็ดสีก็ดันร่างของลู่เสียนให้ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า ร่างของนางนอนหงายอยู่บนอากาศ ก่อนที่ร่างของนางจะเริ่มหมุนเป็นวงกลมอย่างช้า ๆ ก่อนจะเริ่มหมุนเร็วขึ้นและเร็วขึ้น จนพลังของแสงสายฟ้าทั้งเจ็ดผสมผสานจนกลายเป็นหนึ่งเดียวคือสีทอง 

ลู่เสียนกระโดดลงมาจากท้องฟ้าด้วยท่าทีแข็งกร้าว มองกลุ่มคนที่ยืนมองนางด้วยสายตาดุจมัจจุราช “ท่านปู่ตระกูลลู่ปลอดภัยแล้วเจ้าค่ะ ต่อไปข้าจะปกป้องทุกคนเอง” นางเอ่ยบอกวิญญาณบรรพบุรุษในใจอย่างฮึกเหิม เหล่าคนชั่วทั้งหลายพวกเจ้าอยากให้ข้าร้ายเองนะ เตรียมตัวรับสิ่งที่พวกเจ้าทำกับข้าเอาไว้ให้ดี 

“ขอบคุณสวรรค์ที่เมตตา” เสียงเหล่าชายชราเอ่ยขึ้นมาพร้อมกันด้วยความปลาบปลื้มและปีติยินดี ความกังวลมลายหายหายไป ตระกูลลู่เป็นตระกูลพ่อค้า ไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับใคร ยามนี้มีศัตรูอย่างไม่รู้ตัว ถึงคราวที่จะต้องลุกขึ้นมาปกป้องตนเองจากคนที่คิดร้ายให้หลาบจำว่า ไม่ควรมาปลุกเสือให้ตื่น

แผลที่อยู่บนร่างของนาง จู่ ๆ ก็เลือนหายไปอย่างน่าอัศจรรย์ อาการบาดเจ็บไม่คงเหลืออยู่อีกเลย ร่างนี้เหมือนเป็นร่างใหม่ ที่แข็งแรงแข็งแกร่งและดูเหมือนจะมีพลังอย่างล้นเหลือ ลู่เสียนแสยะยิ้มออกมาอย่างพอใจ มองกลุ่มชายชุดดำอย่างกับแมลงตัวเล็ก ๆ

ลู่เสียนก้าวเดินอย่างช้า ๆ แต่ทว่ามั่นคง นางก้มลงหยิบดาบที่อยู่ในมือของเหว่ยอ๋อง แล้วจับลากไปกับพื้นอย่างกับนักล่าที่กำลังจะฆ่าเหยื่อ

กลุ่มคนร้ายเกือบสามสิบคนแข้งขาเริ่มสั่นอย่างไม่ทราบสาเหตุ ภายในใจเริ่มสั่นกลัว ยามนี้พวกเขาไม่รู้ว่ากำลังเผชิญหน้าอยู่กับอะไร นางเป็นใครกันแน่ปีศาจหรือว่าคน

“กลัวเหรอ? ไม่ต้องกลัวดาบเล่มนี้คมมาก เพราะผ่านการใช้ในศึกสงครามมานับไม่ถ้วน ฆ่าคนมาแล้วนับหมื่นชีวิต พวกเจ้าจะตายโดยไม่รู้สึกอะไร”

กล่าวจบร่างของลู่เสียนก็พุ่งทะยานออกไปรวดเร็วดั่งสายฟ้า ฉึบ! ฉึบ! ฉึบ! ชั่วพริบตากลุ่มชายชุดดำทั้งสามสิบคนก็ล้มลงจมกองเดือด ลำคอถูกตัดจากปลายดาบที่แหลมคม ไม่มีใครได้มีโอกาสร้องออกมาสักคน เพราะรวดเร็วจนแทบไม่ทันได้ตั้งตัว เหว่ยอ๋องนั่งมองภาพเหล่านั้นอย่างนิ่งสงบ เขารู้อยู่แล้วว่านางต้องไม่ใช่คนธรรมดา

ลู่เสียนเดินกลับมาหาเหว่ยอ๋อง ก่อนจะประคองร่างของเขาให้นอนลง เขาเอื้อมมือมากุมมือของนางเอาไว้แน่น

“ลู่เสียนได้เห็นเช่นนี้ข้าก็ตายตาหลับแล้ว” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า ลู่เสียนมองเขาอย่างสงบนิ่ง

“หากหม่อมฉันไม่อนุญาตให้ท่านตาย ท่านก็ไม่มีสิทธิ์ตายเพคะ ทุกคนมารวมกันตรงนี้” นางเอ่ยบอกออกไป ทุกคนก็ค่อย ๆ ขยับตัวอย่างยากลำบาก ตะเกียกตะกายมารวมตัวกัน 

 ลู่เสียนมองด้วยความเจ็บปวดและสงสาร พวกเขาได้รับบาดเจ็บอย่างแสนสาหัส เลือดโชกเต็มร่างกายแต่ยังคงยืนหยัดอยู่ได้ นางยอมใจในความอดทนของพวกเขาจริง ๆ 

เมื่อทุกคนมารวมตัวกันดีแล้ว ลู่เสียนก็ดึงมีดสั้นข้างเองของผิงอันออกมา ก่อนจะชูมีดขึ้นไปบนท้องฟัา

“เทพยดาฟ้าดินจงช่วยปกป้องคนดี ข้าในฐานะตัวแทนของเหล่าเทพผู้พิทักษ์ ขอหลั่งเลือดเพื่อปกป้องคนดีขอเหล่าทวยเทพจงช่วยส่งเสริมและช่วยปกป้อง เงยหน้าไม่อายฟ้าก้มหน้าไม่อายดิน ทุกหยาดหยดของข้าคือพลัง”

เปรี้ยง! แสงสายฟ้าอสนีฟาดลงมาที่ร่างของลู่เสียนอีกครั้ง เพื่อเป็นการตอบรับคำขอของนาง ร่างของลู่เสียนเปล่งประกายทอแสงสีทอง นางกรีดมีดไปที่ฝ่ามือ ปล่อยให้เลือดหยดใส่ปากของทุกคน

“ทุกคนโปรดรับพลังจากข้า”

เปรี้ยง! สายฟ้ายังลงฟาดลงมาที่ร่างของลู่เสียน แต่นางกลับไม่เป็นอะไร ทุกคนมองภาพนั้นอย่างเหม่อลอย เหมือนพวกเขากำลังอยู่ในความฝันไม่ใช่เรื่องจริง

ทุกคนอ้าปากรับหยดเลือดที่ลู่เสียนยื่นมือมาจ่อตรงริมฝีปาก หยดเลือดสีทองเปล่งแสงเรืองรอง พอพวกเขากลืนกินลงไป จากร่างกายที่อ่อนแรงก็เริ่มมีพลังขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์ เมื่อนางให้เลือดจนครบทุกคนใบหน้าของนาง ก็ซีดเซียวลงอยากเห็นได้ชัด

“ยังไม่ต้องไปไร่ชา กลับจวนก่อน” เอ่ยจบนางก็หมดสติไปทันที เหว่ยอ๋องลุกพรวดพราดมารับร่างของนาง เขารีบหักลูกธนูที่ปักอยู่บนอกของเขา ก่อนจะช้อนร่างของลู่เสียนขึ้นมาอุ้ม

“กลับจวน”

“พ่ะย่ะค่ะ”