ตอนที่33 ดักซุ่มทำร้าย

ลู่เสียนและลู่เฉิงลุกขึ้นด้วยความตกใจหน้าซีดเผือด ไร่ชาอยู่ไกลออกไปราว ๆ หนึ่งชั่วยาม (2ชั่วโมง) หากออกเดินทางตอนนี้ คงไปถึงที่นั่นราวๆ ยามเซิ่น (15.00-17.00) หรือว่าจะออกเดินทางพรุ่งนี้แต่เช้าดีนะ 

คราวนี้นางมั่นใจแล้วว่า มีคนจงใจกลั่นแกล้งตระกูลลู่ให้ได้รับความเสียหาย ความกรุ่นโกรธเจ็บแค้นเริ่มปะทุขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ว่าอย่างไรนางจะต้องสืบหาคนอยู่เบื้องหลังนี้ให้ได้ เจ้าพวกคนชั่วคิดว่าตระกูลลู่รังแกได้ง่ายขนานนั้นเลยหรือ นางจะต้องเอาคืนอย่างสาสม 

“ท่านพ่อข้าคิดว่ามีคนคิดจะทำร้ายตระกูลเราอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ” เขาพยักหน้าเห็นด้วย

“แล้วเจ้าจะทำอย่างไร” ลู่เฉิงมองหน้าบุตรสาวด้วยสีหน้ากังวลและหนักใจ ลำพังดูแลกิจการของตระกูลก็ว่าหนักหนาสาหัสแล้ว ยังมีคนจ้องจะมาทำลายเช่นนี้เขารู้สึกสงสารนางจริง ๆ

“ข้าจะไปกับเจ้า เจียวลู่ ลี่เฉี่ยว อยู่ดูแลทางนี้ ให้ทหารองครักษ์คุ้มกันจวนอย่างเข้มงวด” เหว่ยอ๋องออกคำสั่งออกมาทันที เพราะเขาพอจะเดาความคิดของนางได้ว่า นางคงอยากจะไปดูให้เห็นกับตาตนเอง และเขาต้องตามไปคุ้มครองนาง

“ได้พวกท่านไปเถอะ” รองแม่ทัพฉือรับคำอย่างหนักแน่น แต่ภายในใจก็แอบกังวลว่า ในระหว่างเดินทางจะเกิดอะไรขึ้นหรือไม่ ซึ่งตรงกับความคิดของกุนซือเจียวลู่เช่นกัน 

“ท่านจะเดินทางตอนนี้เลยหรือว่าพรุ่งนี้ ให้คนไปคุ้มกันมากหน่อย ข้ากังวลว่าระหว่างเดินทางอาจมีเรื่อง” เหว่ยอ๋องได้ฟังก็พยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะหันไปส่งสัญญาณให้จางไห่ ไปเรียกองครักษ์พิเศษมาสมทบ 

“เจ้าจะไปตอนนี้เลยหรือไม่?”

เขาหันไปถามลู่เสียนที่นั่งครุ่นคิดบางอย่างอยู่ ลู่เสียนพอได้ยินเขาถามก็เกิดความลังเล เพราะได้ยินว่าอาจเกิดเรื่องระหว่างเดินทาง หรือว่านี่จะเป็นแผนล่อเสือออกจากถ้ำ หากคนร้ายดักซุ่มรออยู่จะทำอย่างไร

สีหน้าเป็นกังวลของนาง ทำให้เขาต้องดึงมือของนางไปกุมเอาไว้อย่างให้กำลังใจ “ไม่ต้องกลัวข้าจะปกป้องเจ้า ไม่มีใครมาทำอะไรเจ้าได้แน่”

“แล้วถ้าหากคนร้ายต้องการชีวิตท่านและข้าพร้อมกันละเพคะ?”

“ได้ตายพร้อมกับเจ้าถือว่าคุ้มแล้ว”

“แปะ ๆ พูดได้ดี” เจียวลู่ปรบมือเอ่ยชมจากใจ 

“แล้วพี่ลู่อยากตายพร้อมข้าหรือไม่?” ลู่อันได้ยินก็เอ่ยถามขึ้นมาบ้าง เจียวลู่ทำท่าครุ่นคิดก่อนจะไปกระซิบข้างใบหูของนาง “ข้าอยากตายบนเตียงพร้อมกันกับเจ้า” ลู่อันถึงกับแก้มแดงปลั่งเขินอายขึ้นมาทันที

“เฮ้อ! เจียวลู่จะเกี้ยวกันดูสถานการณ์บ้าง เขากำลังคุยเรื่องตึงเครียดกันอยู่ ว่าแต่คุณหนูสามอยากตายพร้อมข้าหรือไม่?” กล่าวจบเขาก็หันมามองลู่เจินด้วยสายตากรุ้มกริ่ม ลู่เจินฉีกยิ้มหวานให้เขาก่อนจะตอบออกมา

“ใครจะอยากตายกันละเจ้าค่ะ หากท่านตายข้าจะมีสามีใหม่ทันที”

“...”

จากนั้นเสียงหัวเราะของเจียวลู่ก็ดังขึ้นมาเพราะชอบใจในคำตอบของคุณหนูสาม ลี่เฉี่ยวหันไปมองสหายรักอย่างขัดเคือง ก่อนจะมองภรรยาหมาด ๆ ของเขาอย่างคาดโทษ ก่อนที่เขาจะเข้าไปกระซิบเบา ๆ ที่ข้างหูนาง “แต่ว่าคืนนี้เจ้าได้ตายแน่”

“ท่านอ๋องรถม้าพร้อมแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เสียงองครักษ์จางไห่ร้องบอกอยู่หน้าประตู

“อืม”

“ท่านพ่อ ท่านกุนซือ ท่านรองแม่ทัพ ข้าฝากด้วยนะเจ้าค่ะ”

“เดินทางปลอดภัยลูกรัก” ลู่เฉิงรู้สึกใจหาย เป็นครั้งแรกที่นางต้องเดินทางไกล ฮูหยินใหญ่รีบดึงลู่เสียนมาสวมกอด ภายในใจรู้สึกเป็นห่วงและกังวลอย่างบอกไม่ถูก หวังว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับนางนะ นางรู้สึกใจคอไม่ดีเลย

ทุกคนยืนมองรถม้าที่แล่นออกไปอย่างช้า ๆ ด้วยสีหน้าเป็นห่วงและกังวล ตงหานเป็นคนขับรถม้าโดยมีผิงอันนั่งคู่กันอยู่ด้านหน้า ส่วนจางไห่และองครักษ์อีกห้าคนขี่ม้าประหน้าหลัง ลู่เสียนนั่งพิงไหล่ของเหว่ยอ๋องพร้อมกอดแขนเขาเอาไว้ ก่อนจะครุ่นคิดถึงเรื่องราวที่กำลังเกิดขึ้น ใครกันที่ต้องการทำลายตระกูลลู่ 

หากเป็นไปตามที่กุนซือเจียวลู่วิเคราะห์ คนผู้นั้นต้องมีกลุ่มคนที่ช่วยเหลือเขาอย่างแน่นอน และนางจะไม่มีทางปล่อยให้พวกทำตามอำเภอใจอีกต่อไป การตัดสินใจเดินออกนอกเมือง นางรู้ดีว่าอาจมีคนร้ายดักรออยู่

แต่นางอยากทดสอบพลังที่ได้รับมาและนางอยากรู้ว่านางมีความสามารถเพียงใดกัน กำไลวงนี้มีปริศนาอะไรซ่อนอยู่ นอกจากมีวิญญาณบรรพบุรุษอยู่ในนั้นแล้ว ยังมีอะไรที่นางยังไม่รู้อีกหรือไม่ หากมีการต่อสู้กันเกิดขึ้น นางจะสามารถต่อสู้กับคนร้ายได้หรือไม่

“คิดอะไรอยู่หรือ?”

“ท่านอ๋อง”

“หืม” เขาหันมามองนางพร้อมยกร่างของนางมานั่งบนตัก แล้วสวมกอดนางเอาไว้ จากนั้นก็ซบหัวไว้ตรงซอกคอของนาง กลิ่นกายของนางหอมกรุ่นพอได้สูดดมทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก เขาเหมือนจะเสพติดกลิ่นกายของนางอย่างไม่รู้ตัว จึงอยากดอมดมอยู่ตลอดเวลา

แต่นางยังไม่ทันได้พูดอะไรออกมา จู่ ๆ รถมาก็หยุดลงอย่างกะทันหัน เหว่ยอ๋องยกม่านหน้าต่างมองออกไปด้านนอก เห็นเป็นทุ่งหญ้าเขียวขจี คงเพิ่งออกจากเมืองหลวงมาได้ไม่ไกลเท่าใด 

“มีอะไร?”

“ท่านอ๋องระวังตัวด้วยพ่ะย่ะค่ะ ดูเหมือนจะมีคนร้ายดักรออยู่จริง ๆ กระหม่อมสัมผัสได้ว่า น่าจะเป็นกองกำลังเพราะมีมากมายหลายสิบคน” จางไห่ที่มีวรยุทธสูงรีบควบม้ามารายงาน ทุกคนจึงรีบชักดาบออกมาเตรียมพร้อมทันที

ลู่เสียนเลือดในกายเย็นเยียบ นางเผลอใช้มือไปจับกำไลอย่างไม่รู้ตัว รู้สึกหวาดหวั่นอยู่ไม่น้อย เกิดมาก็เพิ่งเคยเจอเหตุการณ์ประจันหน้ากับนักฆ่า นางไม่มีความมั่นใจเลยว่า ตัวนางสามารถต่อสู้ได้หรือไม่ 

ฟิ้วววว ลูกธนูหลายสิบดอกพุ่งเข้ามาในรถม้าอย่างไม่ทันตั้งตัว เหว่ยอ๋องรีบดึงร่างของนางหลบ ก่อนจะพาเหาะพุ่งทะยานออกจากรถม้าอย่างรวดเร็ว 

ชายชุดดำราว ๆ 30คน พุ่งเข้ามาอย่างบ้าระห่ำ จากนั้นการต่อสู้ก็เป็นไปอย่างดุเดือด เสียงคมดาบปะทะกันดังสนั่น เคร้ง! เหว่ยอ๋องจับแขนของลู่เสียนไว้หนึ่งข้าง แล้วต่อสู้กับคนร้ายด้วยแขนข้างเดียว เขาพยายามเบี่ยงหลบและกันไม่ให้นางได้รับอันตราย

ลู่เสียนมองการต่อสู้ด้วยใจที่สั่นระทึก ดูเหมือนฝ่ายท่านอ๋องถึงแม้จะมีวรยุทธสูง แต่เพราะมีกำลังน้อยกว่าจึงเสียเปรียบ ยามนี้ทุกคนเริ่มได้รับบาดเจ็บและเริ่มเหนื่อยล้า 

เหว่ยอ๋องที่ต้องต่อสู้และพยายามปกป้องลู่เสียน จึงทำให้เขาต่อสู้ได้ไม่ถนัดนัก ในจังหวะที่เขาเผลอคนร้ายผู้หนึ่งกระโจนเข้ามา แล้วใช้ดาบฟัดไปที่ร่างของเขาสุดแรง ลู่เสียนตกใจแทบสิ้นสติกรีดร้องออกมา ไม่นะท่านอ๋อง

ฉึบ! แรงของดาบที่ฟันเข้ามา ทำให้ร่างของลู่เสียน ที่พุ่งมารับดาบแทนเขา ถูกดาบฟาดฟันเข้าไปตั้งแต่ต้นแขนไปจนถึงกลางหลัง เหว่ยอ๋องหันมาเห็นภาพนั้นด้วยใจที่แตกสลาย ความเจ็บปวดแล่นเข้ามาสู่กลางอก คล้ายหัวใจถูกบีบอัดอย่างรุนแรง ร่างกายเขาแข็งค้างไปชั่วขณะ

“ลู่เสียน!!”