ตอนที่39 การประชันรอบแรก

ทหารนำธูปมาแล้วหักออกครึ่งหนึ่ง จากนั้นก็เริ่มจุดธูปแล้วปักลงในกระถางเพื่อให้ทุกคนได้เห็น องค์หญิงรีบลงมือเขียนด้วยท่าทีมั่นคงและสงบนิ่ง ต่างกับลู่เสียนที่มีท่าทีร่าเริง นางรีบเอ่ยถามบรรพบุรุษ “พร้อมหรือไม่เจ้าคะ?”

“พร้อม”

“ลู่หลินเจ้าเริ่มดึงกระดาษ” ลู่เสียนเอ่ยบอกลู่หลินเมื่อเริ่มลงมือเขียนอักษร ลู่หลินก็ค่อย ๆ ดึงกระดาษออกไปเรื่อยๆ ลู่เสียนยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ นางใช้พลังยุทธช่วยในการเขียน ลายมือตัวอักษรเป็นของบรรพบุรุษ ส่วนคำพูดนางเป็นคนคิด ยิ่งเขียนก็ยิ่งเร็วขึ้น

“นังหนูข้าไม่เคยมีความสุขแบบนี้มาก่อนเลย บทกวีและคำพูดเหล่านี้ เจ้านำมาจากไหนกัน ข้าอ่านแล้วประทับใจจริง ๆ เลยละ” เสียงของชายชราบรรพบุรุษเอ่ยออกมา

“ข้าก็จำมาจากหนังสืออีกทีเจ้าค่ะ”

ทางด้านองค์หญิงแคว้นฉิน นางหันมามองก่อนชะงักตกตะลึงตาค้าง เป็นไปไม่ได้! เหตุใดนางเขียนได้รวดเร็วถึงเพียงนั้น แต่ว่าเขียนเร็วเช่นนี้ใช่ว่าตัวอักษรจะงดงาม 

 ผู้คนตกตะลึงตาค้างมองอย่างไม่เชื่อสายตา นี่มันน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้วเกิดมาก็พึ่งเคย นางเขียนอักษรราวกับเครื่องจักร ตอนนี้กระดาษที่นางเขียนยาวเกือบไปถึงพระที่นั่งของฮ่องเต้แล้ว ลู่หลินยังคงดึงแผ่นกระดาษออกไปเรื่อย ๆ นางยกยิ้มด้วยความสะใจ พี่หญิงใหญ่เก่งกาจมีความสามารถจริง ๆ 

ผู้คนต่างต้องลุกขึ้นมามองธูปที่ไหม้ว่าหมดเวลาแล้วหรือยัง ลู่เสียนแสยะยิ้มออกมา การสั่งสอนคนที่ชอบอวดเบ่งยกตนข่มผู้อื่น มันต้องแบบนี้ เอาแบบให้อ่านไปถึงชาติหน้ากันไปเลย เมื่อธูปหมดลงองค์หญิงถึงกับหน้าซีดเผือด

ฮ่องเต้หันมามอง เหว่ยอ๋อง รัชทายาท ไทเฮา ฮองเฮาและองค์หญิง ด้วยท่าทีพอใจและมีความสุขอย่างไม่อาจปิดบัง เขาแสนภูมิใจในตัวลู่เสียนเหลือจะกล่าว 

“รัชทายาทลงไปตรวจสอบหน่อย องค์ชายแต่ละแคว้นเชิญ” ฮ่องเต้ผายมือให้พวกเขาลงไปดูด้วยตาตนเอง เสียงฮือฮาดังขึ้นไม่หยุด เขียนครึ่งก้านธูปยาวเกือบถึงแคว้นฉิน ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ

 เมื่อรัชทายาทและเหล่าองค์ชายลงมาดูด้วยตาตนเอง ก็ถึงกับตกตะลึงตาค้าง อักษรเหล่านี้งดงามเกินไปแล้ว บทกวีแต่ละบทอ่านแล้วช่างกินใจ องค์ชายฉินหย่งเล่อจากแคว้นฉินเผลออ่านออกมาอย่างไม่รู้ตัว

“ร้อยวาจาไม่จริงใจก็ไร้ค่า”

“ร้อยสายตาไม่จริงใจก็ไร้ผล”

“ร้อยความคิดไม่จริงใจร้อยเล่ห์กล”

“ร้อยผู้คนไม่จริงใจก็ไร้ใจ”

เสียงปรบมือดังขึ้นอย่างกึกก้องเมื่อเขาอ่านจบ รัชทายาทจื้อเหวินเซียวเมื่อเห็นเขาอ่าน ก็ก้าวเข้ามาอ่านบทต่อไปอย่างสนใจ

“จงฝากชีวิตไว้กับสติปัญญา”

“จงอย่าฝากชีวิตไว้กับโชคชะตา ที่มองไม่เห็น”

เสียงปรบมือดังขึ้นมาอีกครั้ง องค์ชายไป๋ซีห่าวจากแคว้นเป่ย ทนไม่ไหวต้องเข้าไปอ่านบทต่อไป

“คนที่มีคุณธรรมดีงาม จะไม่หวั่นไหวต่อคำพูดของผู้คนหรืออุปสรรค เพราะความดีจะคงทนดั่งทองแท้ย่อมไม่กลัวไฟร้อน เพราะทองแท้ก็ย่อมเป็นทองแท้อยู่เสมอ”

เยี่ยม!! เสียงผู้คนโห่ร้องออกมาพร้อมปรบมือด้วยความชอบใจกับคำคมบทนี้ องค์หญิงเหมือนพาตนเองมาให้ถูกตบหน้าถึงแคว้นโจว ความอับอายวิ่งเข้ามาสู่กลางใจ ใบหน้าของนางเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีดขาวสลับกันไปมา ไม่มีใครสนใจมาดูแผ่นกระดาษที่นางเขียนเลยสักคน ลู่เสียนหันมาเห็นก็นึกสงสารนางขึ้นมาเหมือนกัน แต่ว่าจะให้ทำอย่างไรนางเป็นตัวตั้งตัวตีเรื่องนี้เองนะ เรียนผูกก็ต้องเรียนแก้เอาเอง

สามแคว้นที่มาในวันนี้มองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไม่เชื่อตาตัวเอง คุณหนูใหญ่มีความสามารถถึงเพียงนี้เชียวหรือ แผ่นกระดาษยาวเป็นหางว่าว ถูกนำมาให้ผู้ชมในงานได้ชื่นชม ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าตัวอักษรนั้นงดงาม และมีจำนวนบทความมากเพียงใด อีกทั้งคำที่นางเขียนลงไปนั้นอ่านแล้วกินใจ สามารถนำไปปรับใช้ได้ในชีวิต

องค์หญิงแคว้นเป่ยและเเคว้นเจินมองเหตุการณ์อย่างคับแค้นใจ องค์หญิงแคว้นฉินความสามารถเป็นที่เลื่องลือ กลับถูกบุตรสาวพ่อค้าทำให้ขายหน้าได้ถึงเพียงนี้ พวกนางจะปล่อยให้สตรีชั้นต่ำมายามเกียรติแบบนี้ไม่ได้

เจินซีหยวนหรือหยวนอ๋องแห่งแคว้นเจิน มองสถานการณ์อย่างครุ่นคิด คุณหนูใหญ่และเหว่ยอ๋องรอดพ้นจากการถูกลอบสังหาร คนที่เขาส่งไปไม่มีใครรอดชีวิตสักคน เหว่ยอ๋องจะเก่งกาจเกินไปแล้ว ศึกรอบแรกผ่านไปองค์หญิงแคว้นฉินแพ้อย่างไม่เป็นท่า เขาจะให้น้องสาวของเขาแพ้นางไม่ได้ ในเมื่อคุณหนูใหญ่เก่งนัก ก็แข่งกับนางไม่ได้ต้องเลือกคนอื่นมาแข่งแทน

เมื่อทุกคนกลับไปนั่งประจำที่เรียบร้อยแล้ว ฮ่องเต้ก็ยกชาขึ้นมาดื่มอย่างผ่อนคลายสบายใจ เขาปรายตามองสีหน้าของแต่ละคนว่า มีความรู้สึกเช่นไร ก็ได้แต่รู้สึกสะใจ ลำพองตนว่าอยู่เหนือผู้อื่น ถูกบุตรสาวพ่อค้าสั่งสอนให้เช่นนี้ ยังจะกล้าแข่งอย่างอื่นอีกหรือไม่

“ทูลฝ่าบาทคุณหนูใหญ่ตระกูลลู่ทำให้กระหม่อมเปิดหูเปิดตามากพ่ะย่ะค่ะ หากกระหม่อมจะเชิญคุณหนูตระกูลลู่ท่านอื่น ลงประชันความสามารถบ้าง ไม่ทราบว่าฝ่าบาทจะยินดีหรือไม่?” หยวนอ๋องลุกขึ้นเอ่ยความต้องการกับฮ่องเต้ทันที 

ฮ่องเต้หรี่ตามองเขาอย่างครุ่นคิด ก่อนจะหันไปมองเหว่ยอ๋อง เจียวลู่และรองแม่ทัพฉือ เพื่อขอความคิดเห็นว่าจะเอาอย่างไร แต่ว่าเป็นลู่เสียนที่เอ่ยขึ้นมาเสียก่อน 

“แคว้นเจินต้องการประชันความสามารถ แต่อยากเลือกคนแข่งด้วยตนเองเช่นนี้ หม่อมฉันว่าดูจะเป็นการเอาเปรียบแคว้นโจวจนเกินไปหรือไม่ ในเมื่อรอบแรกหม่อมฉันเป็นฝ่ายชนะ รอบต่อไปหม่อมฉันย่อมเป็นฝ่ายมีสิทธิ์เลือกคนลงแข่งถึงจะถูก ทุกคนมีความคิดเห็นว่าเช่นไร?”

เมื่อนางเอ่ยถามขึ้นมาเช่นนี้ ทุกคนก็เห็นพ้องต้องกันกับความคิดของนาง เป็นอีกครั้งที่ฮ่องเต้รู้สึกพออกพอใจกับลูกสะใภ้คนเก่งของเขา นางเก่งและเฉลียวฉลาดทันคนจนเขาเองยังอดทึ่งไม่ได้เลย

“แล้วคุณหนูใหญ่ต้องการเลือกผู้ใด?” หยวนอ๋องพยายามระงับโทสะภายในใจ เมื่อเป็นเช่นนี้เขาจึงจำเป็นต้องให้นางมีสิทธิ์เลือก ลู่เสียนยิ้มเยาะเขาในใจ เจ้าคนชั่วถึงแม้นางจะยังไม่มีหลักฐาน ว่าเขาเป็นคนอยู่เบื้องหลังหรือไม่ แต่นางมั่นใจว่าต้องเป็นเขาแน่

และในวันนี้เจตนาของเขา ที่อยากทำให้ตระกูลลู่ขายหน้าก็เห็นอย่างชัดเจน อยากจะเลือกคนแข่งเองเพราะไม่กล้าสู้กับนาง บอกเลยว่านางไม่มีทางปล่อยให้มันเกิดขึ้น ก็บอกแล้วว่าร้ายมาร้ายกลับไม่โกง อย่าคิดว่าเป็นเพียงสตรีแล้วจะมารังแกกันได้ง่าย ๆ 

 “หม่อมฉันคิดว่าท่านอ๋องเป็นอย่างไร?”

พอนางตอบเช่นนั้นเขาถึงกับยืนอึ้ง นางอยากประชันกับเขาที่เป็นบุรุษ นางคิดอะไรของนางกันแน่ ทุกคนในงานก็ต่างตกใจกับคำตอบของนาง บุตรสามตระกูลลู่นอกจากจะงดงามและมีความสามารถแล้ว ยังมีความคิดผิดแผกแปลกประหลาดไม่เหมือนใครอีกด้วยหรือนี่