ตอนที่38 ทะลุมิติมาอีกคน

พวกนางทั้งเจ็ดงดงามมาก คล้ายดั่งเทพเซียนลงมาจากสวรรค์ เมื่อพวกนางเริ่มร่ายรำ ก็ทำให้ทุกคนแทบลืมหายใจ ท่าทางอ่อนช้อยตามจังหวะเพลง รูปร่างที่ได้สัดส่วนงดงาม ลู่เสียนสอนวิธีการต่อตัวให้พวกนาง โดยมีนางอยู่ด้านบนสุด เพราะนางใช้วิชาตัวเบาจึงง่ายต่อการทำกายกรรมโลดโผน

เสียงฮือฮาของคนทั้งงานดังขึ้น เมื่อเห็นลู่เสียนลอยขึ้นไปอยู่ด้านบนสุด โดยนางใช้เพียงแค่มือข้างเดียว วางไว้บนหัวของลู่อันแล้วยกขาขึ้นเป็นท่าต่าง ๆ อย่างสวยงาม ก่อนจะตีลังกาสามตลบลงมายืนด้านล่าง ลู่เสียนปล่อยให้น้องสาวร่ายรำ ส่วนนางทำกายกรรมผสมผสานกับการร่ายรำ สร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับผู้คนในงานเป็นอย่างมาก

เมื่อการแสดงจบลง พวกนางทั้งเจ็ดคนก็กลับออกไปเปลี่ยนชุด ก่อนจะกลับเข้ามาอีกครั้ง ด้วยชุดที่สวยสดงดงามราคาแพง ไม่ด้อยไปกว่าอาภรณ์ที่องค์หญิงสวมใส่เลยแม้แต่น้อย ผมของพวกนางยังคงปล่อยให้ยาวสยายกลางหลังตามธรรมชาติ

ลู่เสียนเพียงจัดการรวบมัดครึ่งหัวแบบหลวม ๆ ให้กับทุกคน แล้วปั่กปิ่นให้เข้ากับชุด การรวมผมครึ่งหัวก็เพื่อเปิดให้เห็นใบหน้า ที่ถูกแต่งอย่างประณีตและงดงาม จากฝีมือการแต่งหน้าของคุณหนูสี่ลู่หลิน

เมื่อเห็นใบหน้าของพวกนางชัด ๆ เช่นนี้บุรุษในงานถึงกับลมหายใจสะดุด บุตรสาวตระกูลลู่งดงามถึงเพียงนี้เชียวหรือ และพวกนางมีกันถึงเจ็ดคนด้วยกัน ยามนี้บุรุษต่างมองด้วยความชื่นชมและหลงใหล แต่สตรีกลับมองด้วยสายตาริษยา

องค์หญิงทั้งสามแคว้นมองพวกนางอย่างเย้ยหยันก็แค่บุตรสาวพ่อค้า จะมาเทียบอะไรกับฐานะองค์หญิงเช่นนางกัน สตรีชั้นต่ำการแสดงก็เหมาะกับคนชั้นต่ำ นางไม่เห็นว่ามันจะพิเศษตรงไหน คงมีแต่บุรุษหน้าโง่ที่มองพวกนางตาไม่กะพริบ

เมื่อการแสดงจบลง อาหารและเครื่องดื่มก็ถูกนำมาวางบนโต๊ะ คุณหนูตระกูลลู่ทั้งเจ็ดคนนั่งล้อมคหบดีลู่เฉิง โดยมีลู่เสียนนั่งฝั่งขวาและมีลู่หลินมานั่งฝั่งซ้าย เหตุผลที่ลู่เสียนให้นางมานั่งซ้ายขวาคู่กันกับนางก็เพราะว่า นางมาสารภาพว่าได้ทะลุมิติมาจากยุคปัจจุบัน และนางได้สังเกตลู่เสียนอยู่นานจึงตัดสินใจบอกความจริง ลู่เสียนรู้สึกตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างมากเมื่อรู้ความจริง เพราะหากนางมาจากยุคปัจจุบันย่อมช่วยเหลือนางได้มากทีเดียว ตระกูลลู่จู่ ๆ ก็มามีศัตรูโดยไม่รู้ตัว โชคดีที่สวรรค์ยังคงเมตตามอบพลังและความสามารถให้นาง และยังให้ลู่หลินทะลุมิติมาอีก เรื่องแปลกประหลาดน่าเหลือนี้นางคิดว่า คงต้องมีเรื่องใหญ่ให้นางต้องทำมากกว่าปกป้องตระกูลลู่เป็นแน่

วันก่อนนางและท่านอ๋องถูกทำร้ายบาดเจ็บสาหัส นางจดจำไว้อย่างขึ้นใจ อย่างไรนางต้องเอาคืนอย่างแน่นอน ฉายานางร้ายไม่ได้มาเพราะโชคช่วย แต่เพราะนางตั้งใจที่จะเป็นและจะทำให้มันสมบูรณ์ตามแบบฉบับของนาง ยิ่งตอนนี้มีลู่หลินที่ทะลุมิติมาอีกคน ยิ่งทำให้นางรู้สึกมั่นใจมากขึ้นที่จะเอาคืนคนเหล่านั้น

“ท่านพ่อการแสดงเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?”

“งดงามมากข้าไม่เคยเห็นการร่ายรำแบบนี้มาก่อนเลย ดูสิบุรุษทั้งงานจ้องพวกเจ้าตาเป็นมันฮ่า ๆ” ลู่เฉิงหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ มีบุตรสาวเยอะและงดงาม เป็นจุดเด่นเช่นนี้ช่างดีจริง ๆ เขาคิดอย่างครึ้มอกครึ้มใจ

“ทูลฝ่าบาทกระหม่อมองค์ชายฉินหมิงเล่อ รู้สึกประทับใจการแสดงเมื่อสักครู่เป็นอย่างมากพ่ะย่ะค่ะ ไม่ทราบว่าวันนี้ทางแคว้นโจว จะส่งผู้ใดมาประชันความสามารถหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“องค์ชายฉินถามเช่นนี้ คงมีใครอยู่ในใจกระมัง?” ฮ่องเต้เอ่ยถามอย่างรู้ทัน ก็คงเป็นองค์หญิงที่บอกให้เขาเป็นคนเสนอ คงอดทนรอไม่ไหวที่อวดความสามารถสินะ

“กระหม่อมไม่ขอปิดบัง คุณหนูใหญ่บุตรสาวตระกูลลู่น่าสนใจมากเลยทีเดียว ไม่ทราบว่านางยินดีจะมาประชันความสามารถกับองค์หญิงได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

พอได้ยินประโยคนั้นขององค์ชายแคว้นฉิน เหว่ยอ๋องก็ถึงกับคิ้วกระตุก ก็เพราะเป็นแบบนี้อย่างไรละ เขาถึงต้องสนับสนุนให้นางร้ายอย่างเต็มตัว ร้ายในความหมายของเขาคือ ใครดีมาดีกลับหากใครร้ายมาก็ต้องเอาคืนอย่างสาสม เขายกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์เจ้าเลือกได้ถูกคนแล้ว ข้าขอปรบมือให้กับความฉลาดของเจ้า

เขาคิดว่าไม่มีใครอยากที่จะดูร้ายในสายตาผู้อื่น แต่หากไม่ร้ายก็คงถูกรังแกอยู่เรื่อยไป ดั่งเช่นแคว้นโจว พวกเขาสามคนร้ายกาจโหดเหี้ยมเพียงใด ก็ยังไม่สามารถหยุดยั้ง คนที่คิดจะมาโจมตีเพื่อแย่งชิงแคว้นได้ เขาจึงไม่ใส่ใจที่นางจะร้าย เพราะที่นางร้ายนั้นมีเหตุผลของมัน

อย่างเช่นตอนนี้ สามแคว้นเดินทางมาก็เพื่ออยากอวดอ้างความสามารถของสตรี เพราะบุรุษของแคว้นตนรบพ่ายแพ้ในสงคราม เลยอยากจะเอาจุดเด่นของตนมาข่มแคว้นโจว ในความคิดของเขาคิดว่ามันช่างไร้สาระสิ้นดี เขาหันไปมองเจียวลู่และรองแม่ทัพฉือ ก่อนจะหันไปมองแคว้นฉินด้วยสายตาเย้ยหยัน ในเมื่อกล้ามาก็ต้องกล้ารับความพ่ายแพ้

“องค์ชายฉินคุณหนูใหญ่เป็นเพียงบุตรสาวพ่อค้าความรู้อ่อนด้อย แต่หากว่าท่านเจาะจงเลือกนาง ก็ต้องขอบคุณสำหรับคำชี้แนะ คุณหนูใหญ่เจ้ายินดีประชันความสามารถกับองค์หญิงฉินฟางหรูหรือไม่?” ฮ่องเต้เอ่ยอย่างถ่อมตน แม้ภายในใจจะดี้ด้าและลิงโลดมากก็ตาม

ลู่เสียนลุกขึ้นมายอบกาย “หม่อมฉันยินดีเพคะ”

“เช่นนั้นก็เชิญองค์หญิงบนลานการแสดงเถิด” องค์หญิงรีบลุกก้าวออกมาอย่างมั่นใจ ทหารรีบจัดโต๊ะเก้าอี้ให้นางและลู่เสียนตรง หันหน้าไปทางที่ฮ่องเต้นั่งอยู่ เมื่อองค์หญิงและลู่เสียนนั่งลงเรียบร้อย ฮ่องเต้ก็ไม่ปล่อยให้เสียเวลา วันนี้เขาจะเป็นผู้ดำเนินงานเอง

“ในเมื่อพร้อมแล้ว องค์หญิงท่านอยากจะประชันความสามารถใด?” องค์หญิงยกยิ้มอย่างอ่อนหวาน ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“ฝ่าบาทหม่อมฉันอยากแข่งการคัดอักษร ในจำนวนเพียงครึ่งก้านธูป ให้ได้มากที่สุดและอักษรต้องยังคงงดงามเป็นเอกลักษณ์เพคะ”

เมื่อนางกล่าวจบเสียงฮือฮาก็ดังขึ้น ไม่มีใครไม่รู้ว่าองค์หญิงแคว้นฉิน มีความสามารถด้านการคัดอักษรได้รวดเร็วและอักษรยังคงงดงาม ชื่อเสียงนี้ผู้คนได้ยินกันมานานแล้ว ลู่เสียนแอบเบ้ปาก สตรียุคโบราณนี่อย่างไรกันนะ เออะดีดพิน คัดอักษร อีกหน่อยก็คงยิงธนูสินะน่าเบื่อชะมัด!

“ฝ่าบาทหม่อมฉันต้องการตัวช่วยเพคะ เพราะว่าการแข่งขันคือ คัดอักษรให้ได้มากที่สุดภายในเวลาครึ่งก้านธูป เพราะฉะนั้นหม่อมฉันจะให้น้องสาวมาช่วยถือกระดาษเพคะ”

“ได้เราอนุญาต องค์หญิงต้องการตัวช่วยหรือไม่?”

“หม่อมฉันไม่ต้องการเพคะ” นางตอบออกมาอย่างเย่อหยิ่ง ปรายตามองลู่เสียนอย่างดูถูก ลู่เสียนไม่ใส่ใจเรียกลู่หลินให้มาช่วยฝนหมึก แล้วนางขอกระดาษมาม้วนใหญ่ เพราะนางตั้งใจจะเขียนเยอะจริง ๆ เขียนแบบธรรมดาผู้คนจะจดจำได้อย่างไร ต้องเขียนแบบให้จารึกเอาไว้กันไปเลย

“เจ้าพร้อมมั้ย?” ลู่เสียนเอ่ยถามลู่หลิน นางฉีกยิ้มออกมา

“พร้อมที่สุด” ลู่หลินตอบออกมาด้วยท่าทีร่าเริง ยามนี้นางมีลู่เสียนที่มาจากยุคปัจจุบันเป็นพี่สาว ยุคโบราณแห่งนี้ก็ไม่น่ากลัวอีกต่อไป ในคราแรกที่มาอยู่ในร่างนี้นางงุนงงและหวาดกลัว แต่พอเห็นท่าทีของคุณหนูใหญ่จึงตัดสินถามออกไปตรง ๆ ซึ่งลู่เสียนก็ยอมรับอย่างตื่นเต้นดีใจ เพราะหากมีคนที่มาจากยุคเดียวกันแถมเป็นพี่น้องกันเช่นนี้ เวลาปรึกษาหารือสิ่งใดย่อมเข้าใจกันง่ายกว่าคนในยุคนี้