ตอนที่40 การประชันรอบสอง

“แล้วคุณหนูใหญ่อยากแข่งอะไร”

“บุรุษชำนาญศิลปะการต่อสู้ ถ้าเช่นนั้นยิงธนูเป็นเช่นไรเพคะ?”

“หา…” เสียงของใครบางคนร้องออกมาอย่างตกใจ คุณหนูใหญ่นางยิงธนูเป็นด้วยหรือ จากนั้นทุกสายตาก็จับจ้องไปที่หยวนอ๋องว่าเขา จะตอบรับว่าเช่นไร

“ได้” ลู่เสียนยกยิ้มแล้วเอ่ยออกมา

“เป้าธนูตั้งห่างออกไป250ก้าว” (200เมตร) 

หยวนอ๋องถึงกับผงะ นางบ้าไปแล้วหรืออย่างไร! ไม่ใช่ว่าเขาอยากจะดูถูกความสามารถของนาง แต่สตรีบอบบางเช่นนางจะยิงได้ไกลขนาดนั้นได้อย่างไร นางไม่มีทางทำได้แน่ ขนาดบุรุษยังต้องอาศัยการฝึกฝนอยู่นาน แต่เอาเถอะในเมื่อนางเรียกร้องมา เขาก็แค่สนองความต้องการ อย่ามาโทษว่าเขารังแกสตรีก็แล้วกัน

องค์หญิงเจินไป๋อวี่แห่งแคว้นเจินกำหมัดแน่น สตรีผู้นี้ช่างจองหองพองขนอวดดีเกินไปแล้ว พี่ชายของนางฝีมือการยิงธนูนับว่าแม่นยำ เป็นเพียงสตรีแต่ทำเก่งเหนือบุรุษช่างน่าขัน ข้าจะรอหัวเราะกับความโง่เขลาของเจ้าคุณหนูใหญ่

ฮ่องเต้หันไปมองลู่เฉิง ที่ยังคงนักพูดคุยกับบุตรสาวอย่างผ่อนคลาย เขาก็ถอนใจออกมา ดูเขาไม่มีความกังวลใจเลยสักนิด นางคงทำได้กระมังเขาถึงไม่มีท่าทีร้อนใจ 

เหว่ยอ๋องยกจอกสุราขึ้นมาจิบด้วยท่าทีเกียจคร้าน เจียวลู่และรองแม่ทัพฉือมีสีหน้ากังวล นางเพิ่งจะฟื้นขึ้นมา แถมร่างกายก็บอบบางจะมีแรงยกคันธนูไหวหรือไม่ แต่เหตุใดบุรุษหน้าน้ำแข็งถึงดูผ่อนคลายนักเล่า เขาไม่เป็นห่วงนางหรือ?

เมื่อทหารเตรียมสถานที่ เพื่อทำการประลองยิงธนูเสร็จเรียบร้อย เหว่ยอ๋องก็เดินลงไปหาลู่เสียน พร้อมคันธนูประจำตัวของเขา เหว่ยอ๋องจับมือของลู่เสียนแล้วพาเดินไปส่งยังลานประลอง ทุกสายตามองเทพสงครามกับคุณหนูใหญ่อย่างแปลกใจ โดยเฉพาะสามแคว้นที่มาเยือน เขาเป็นอะไรกับคุณหนูใหญ่

“หากทำดีจะได้รางวัลหรือไม่เพคะ?”

“อยากได้อะไร” เขาถามพร้อมยกมือมาลูบหัวของนางอย่างเอ็นดู ลู่เสียนทำท่าครุ่นคิดก่อนยิ้มหวานตอบออกไป

“อยากได้หนอนน้อย”

“เพียะ” เขาดีดหน้าผากของนางอย่างมันเขี้ยว 

“ตั้งใจแข่งหนอนน้อยไม่ไปไหน อยู่กับเจ้าไปตลอดชีวิตจนกลายเป็นหนอนแก่” ลู่เสียนหลุดขำออกมา ไม่คิดว่าเขาจะพูดประโยคแบบนี้เป็นเหมือนกัน ลู่เสียนหันไปตั้งใจกับการแข่งขัน โดยเหว่ยอ๋องเดินไปยืนอยู่มุมหนึ่งกับองครักษ์จางไห่

“ท่านอ๋องนางจะทำได้หรือพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้ายังไม่เชื่อฝีมือนางอีกหรือ?”

“ทุกอย่างมันดูน่าเหลือเกินไป กระหม่อมก็เลยหวั่นใจพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อการแข่งขันเริ่มขึ้น หยวนอ๋องก็ยกคันธนูแล้วยิงออกไปอย่างมั่นใจ ลูกศรปักลงตรงกลางเป้าอย่างแม่นยำ เขายกยิ้มแล้วหันมามองลู่เสียนอย่างเย้ยหยัน เสียงปรบมือดังขึ้นจากผู้คนที่นั่งชม 

ลู่เสียนเดินไปหยิบลูกธนูดอกแรก ดอกที่สอง ดอกที่สาม ผู้คนมองการกระทำของนางอย่างไม่เข้าใจ รวมทั้งหยวนอ๋อง ที่ยืนกอดอกมองนางอย่างขบขัน นางจะทำอะไร จะยิงทีเดียวสามดอกเลยรึ ดอกเดียวก็ยิงให้เข้าเป้าเถอะอย่าโง่เขลานักเลย

แต่แล้ว ปึก! ปึก!ปึก! ลูกธนูสามดอกปักลงตรงกลางเป้าพอดี ทุกคนลุกขึ้นยืนด้วยความตกตะลึง เบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตา เป็นเรื่องจริงหรือนี่ นางยิงลูกธนูถึงสามดอกเข้าเป้าอย่างจับวาง น่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

ฮ่องเต้ลุกขึ้นปรบมือตามด้วยฮองเฮา ไทเฮา รัชทายาท จากนั้นทุกคนก็ลุกขึ้นปรบมือกันดังสนั่น เมื่อเห็นกับตาเช่นนี้ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ คราวนี้ฮ่องเต้มีเชื่อมั่นในตัวลู่เสียนมากขึ้น เขาจึงคิดว่าตีเหล็กต้องตีตอนร้อน เขาจึงรีบดำเนินการต่อด้วยตนเอง

“การประลองจบไปแล้วในรอบที่สอง รอบต่อไปคุณหนูใหญ่เจ้าต้องการประชันกับผู้ใด?”

ลู่เสียนระบายยิ้มออกมา ก่อนจะเดินไปตรงกลางลานแสดง “ทูลฝ่าบาทหม่อมฉันอยากประลองกับองค์หญิงแคว้นเป่ยเพคะ”

พอลู่เสียนกล่าวจบ องค์หญิงแคว้นเป่ย ไป๋ซูหนี่ว์ ก็ถึงกับหน้าซีดเผือด ตอนมานางมีความมั่นใจเต็มร้อย แต่ตอนนี้ความมั่นใจลดเหลือศูนย์ นางหันไปมององค์ชายเป่ยซีห่วนเพื่อขอความช่วยเหลือ เขารับรู้ได้ว่านางหวาดกลัวและไม่กล้าลงแข่ง เพราะเห็นฝีมือของคุณหนูใหญ่ไปแล้ว เขาเองก็ไม่อยากให้นางลงแข่งเช่นกัน

“ฝ่าบาททางแคว้นเป่ยเห็นความสามารถของคุณใหญ่เป็นที่ประจักษ์แล้ว ยามนี้จึงคิดว่าไม่ควรจะใช้ไม้ซีกไปงัดไม้ซุงพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ได้ฟังก็ยกยิ้มออกมา คนแบบนี้น่านับถือรู้ว่าสู้ไม่ได้ ก็ไม่คิดจะดันทุรังและยอมรับออกมาอย่างสง่างาม

“คุณหนูใหญ่ว่าอย่างไร?”

“หม่อมฉันคิดว่าแคว้นเป่ยน่านับถือมากเพคะ น่าคบหาเป็นอย่างยิ่ง ดังคำที่ว่านกน้อยทำรังแต่พอตัว นั่นก็คือการรู้จักประมาณตน ไม่ทำอะไรเกินตัวจนทำให้ตนเองเดือดร้อน ข้าคุณหนูใหญ่ตระกูลลู่ขอนับถือจากใจเพคะ”

“แต่ว่าหม่อมฉันอยากจะประลองกับคุณหนูใหญ่ ไม่ทราบว่าฝ่าบาทจะทรงอนุญาติหรือไม่เพคะ” เป็นองค์หญิงไป๋อวี่จากแคว้นเจิน ที่ลุกขึ้นเอ่ยด้วยสีหน้าเย่อหยิ่ง นางเจ็บแค้นแทนหยวนอ๋องผู้เป็นพี่ชายที่แพ้ให้กับลู่เสียน นางจึงคิดจะให้วิธีประลองวรยุทธ แล้วแอบลงมือกับคุณหนูใหญ่

นางร่ำเรียนวรยุทธมาตั้งแต่เด็ก ๆ เพราะสนใจศิลปะการต่อสู้มากกว่าการคัดอักษร อาจารย์ที่สอนนางก็มีวรยุทธที่สูงส่ง พวกเขาได้สอนวิชาให้นางมากมายหลายแขนง รอเพียงโอกาสที่จะได้ใช้มัน ซึ่งมันก็มาถึงในวันนี้

“ไม่ทราบว่าองค์หญิงอยากประลองความสามารถใด?”

“หม่อมฉันฝึกวรยุทธมาตั้งแต่เด็ก ๆ จึงอยากประลองยุทธดูสักครั้ง ไม่ทราบว่าคุณหนูใหญ่เป็นวรยุทธหรือไม่เป็นไรเพคะ?”

พอเจอคำถามนี้ฮ่องเต้ก็ถึงนิ่งงัน เขาจะตอบอย่างไรดีเพราะเรื่องนี้เขาก็ไม่รู้ และอีกอย่างองค์หญิงแคว้นเจินเหตุใดถึงอยากจะประลองวรยุทธ เพราะปกติสตรีส่วนใหญ่น้อยนักที่จะฝึกวรยุทธ หรือเพราะว่าสาเหตุนี้นางเลยคิดอยากจะประลอง

“หม่อมฉันยินดีประลองเพคะ”ลู่เสียนตอบออกมาด้วยท่าทีมั่นใจ

คราวนี้เหล่าขุนนางและเหล่าเชื้อพระวงศ์แคว้นโจว ถึงกับตกตะลึงกับคำตอบของลู่เสียน นางเป็นวรยุทธด้วยหรือ? แต่ว่านางยิงลูกธนูเข้าเป้าได้ถึงสามดอกในคราเดียวหากนางเป็นวรยุทธก็ไม่แปลกอะไร แต่ละคนถกเถียงกับตนเองในใจ ภายในใจลุ้นกับการแข่งขันที่จะเกิดขึ้นอย่างตื่นเต้น

องค์หญิงเจินไป๋อวี่หันไปสบตากับหยวนอ๋อง เขาเห็นสายตาของนางก็เริ่มใจคอไม่ดี อย่าบอกนะว่านางจะใช้วิธีสกปรกเล่นงานคุณหนูใหญ่ หากถูกจับได้ขึ้นมาสัญญายุติสงครามชั่วคราวเป็นอันยกเลิกแน่ ไม่ได้เขาจะปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นไม่ได้ แคว้นเจินยังไม่พร้อมเปิดศึกสงครามตอนนี้