ตอนที่56 บุกวังแคว้นเจิน

ลู่เสียนและเหว่ยอ๋องเดินทางไปแคว้นเจิน โดยนำทหารไปด้วยทั้งหมด100คนและยังมีรองแม่ทัพฉือ จางไห่องครักษ์ส่วนตัวของเหว่ยอ๋อง ตงหาน ผิงอันและองครักษ์ที่ร่วมเดินทางด้วยกันในครั้งก่อนอีกห้าคน ส่วนหยวนอ๋องถูกจับมัดใส่รถม้าให้เดินทางมาด้วยเช่นกัน ลู่เสียนโกรธแค้นชายผู้นี้เป็นอย่างมาก จนอยากจะสับร่างของเขาให้ละเอียดเป็นหมื่น ๆ ชิ้น แต่ว่านางก็พยายามอดทนและระงับโทสะเอาไว้ นางรอเวลาที่จะสังหารชายผู้นี้ต่อหน้าฮ่องเต้แห่งแคว้นเจิน ความแค้นในครั้งนี้หากว่าไม่ได้ทำด้วยตนเองนางคงไม่หายแค้น

 คุณหนูตระกูลฟู่ก็เช่นเดียวกัน เมื่อนางสะสางทางนี้เสร็จ นางจะกลับไปจัดการด้วยตนเอง นางบอกกับท่านกุนซือเจียวลู่ว่า นางรู้ว่าโทษของพวกนางคือประหารชีวิต เพราะมีส่วนเกี่ยวพันกับการลอบสังหารเชื้อพระวงศ์ แต่ว่านางจะขอเป็นคนประหารพวกนางต่อหน้าทุกคนเอง นางไม่สนใจว่าใครจะมองนางว่าโหดเหี้ยมและโหดร้าย เพราะนางตั้งใจจะให้ทุกคนเห็นว่า นางร้ายมากแค่ไหนหากใครคิดว่าล้ำเส้นในครั้งหน้า ก็อย่าหวังว่าจะมีชีวิตรอด

 ก่อนออกเดินทางลู่เสียนได้บอกกับลู่หลิน องค์รัชทายาท ท่านกุนซือเจียวลู่ ท่านแม่ทัพฉือ ให้ช่วยเป็นคนจัดการเรื่องที่ต่างแคว้นขอความช่วยเหลือมา ลู่หลินจึงเสนอความคิดว่า น้ำกระเจี๊ยบขนส่งยากเกินไป ควรปั้นเป็นยาลูกกลอนเม็ดเล็ก ๆ น่าจะง่ายและสะดวกในการเดินทางมากกว่า ลู่เสียนพอได้ฟังก็เห็นด้วยกับวิธีนี้ นางนึกชื่นชมลู่หลินที่เฉลียวฉลาดมีไหวพริบดี

ลู่เสียนและลู่หลินปรึกษากันว่าควรช่วยเหลือเรื่องโรคระบาดไปก่อน เพราะทุกชีวิตมีค่าในเมื่อพวกเขาขอความช่วยเหลือมาก็ต้องช่วย ส่วนเรื่องลงนามสัญญาเป็นพันธมิตร รอให้อีกสองแคว้นเห็นว่า เหว่ยอ๋องและนางจัดการอย่างไรกับคนที่คิดแว้งกัดและละเมิดสัญญา พวกเขาจะได้ตรึกตรองอย่างถี่ถ้วนก่อนลงนาม นางคิดแผนการเชือดไก่ให้ลิงดูและแคว้นเจินก็เป็นตัวอย่างที่นางคิดว่า ควรจะทำให้ทุกแคว้นได้เห็น

ขบวนเดินทางใช้เวลาถึงเจ็ดวัน ทหารปกป้องชายแดนของแคว้นเจินไม่มีใครกล้าทำอะไรบุ่มบ่าม เพราะหยวนอ๋องบอกให้พวกเขาเปิดทาง ทหารที่เห็นว่าพวกเขาจับหยวนอ๋องเป็นตัวประกัน ก็ได้แต่เดินตามอยู่ห่าง ๆ 

หยวนอ๋องเวลานี้ยอมรับผิดอย่างไร้ข้อโต้แย้งใด ๆ เขารู้อยู่แล้วว่าอย่างไรชีวิตของเขา ก็คงต้องตาย ชดใช้ความผิดที่เขาได้ก่อขึ้น การพาเขามาด้วยเช่นนี้ก็เพื่อลดการปะทะของทหารและลดการสูญเสีย เขานับถือน้ำใจของเหว่ยอ๋องและคุณหนูใหญ่อยู่ไม่น้อย ที่ไม่โกรธแค้นถึงขั้นฆ่าไม่เลือก แต่ว่าเมื่อเขาคิดได้ทุกอย่างก็เหมือนจะสายไปเสียแล้ว

ทางด้านวังหลวงของแคว้นเจิน ยามนี้ทหารองครักษ์รีบวิ่งเข้าไปรายงานต่อองค์ฮ่องเต้ ถึงการมาเยือนของเหว่ยอ๋อง อีกทั้งหยวนอ๋องยังถูกจับเป็นตัวประกัน ฮ่องเต้เมื่อรับรู้ก็ถึงกับพระพักตร์ถอดสีรู้สึกหวาดหวั่นอย่างรุนแรง องครักษ์รักษาพระองค์ถูกเรียกตัวให้มาทำการอารักขาอย่างเร่งด่วน 

ประตูวังถูกเปิดออกอย่างไม่เต็มใจนัก แต่เพราะชีวิตหยวนอ๋องอยู่ในกำมือของเหว่ยอ๋อง ทุกคนจึงต้องทำตามคำสั่งของเหว่ยอ๋อง เมื่อพวกเขาเดินทางมาถึงหน้าท้องพระโรง ฮ่องเต้แคว้นเจินออกมายืนต้อนรับพร้อมเหล่าขุนนางและทหารองครักษ์หลายร้อยนาย เหว่ยอ๋อง ลู่เสียน รองแม่ทัพฉือ กวาดตามองอย่างไม่ใส่ใจ

“ต้อนรับขับสู้ดีเช่นนี้ช่างน่าประทับใจจริง ๆ” เหว่ยอ๋องเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชากึ่งประชดประชัน ก่อนจางไห่จะกระชากหยวนอ๋องออกมาด้านหน้า ฮ่องเต้ถึงกับผงะร่างกายเย็นเยียบเมื่อเห็นโอรสของตนถูกจับมัดเอาไว้เช่นนี้

“ฝ่าบาท กระหม่อมต้องการชีวิตขององค์หญิงและปรมาจารย์แพทย์พิษ โปรดให้คนไปพามาที่นี่ด้วย กระหม่อมไม่ต้องการทำร้ายใครที่ไม่เกี่ยวข้อง แต่ว่าท่านเป็นพระบิดาจะปัดความรับผิดชอบเรื่องนี้ไม่ได้!”

ฮ่องเต้ได้ฟังก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะให้คนไปจับองค์หญิงและปรมาจารย์มา เขาเตรียมใจเอาไว้แล้วว่าต้องเกิดเหตุการณ์อย่างเช่นวันนี้ เพราะสิ่งที่องค์หญิงทำเอาไว้มันหนักหนาสาหัสจนเขาเองก็ไม่รู้ว่า แคว้นเจินจะแบกรับเอาไว้ไหวหรือไม่ เมื่อองค์หญิงไป๋อวี่และปรมาจารย์แพทย์พิษถูกจับมากองอยู่กับหยวนอ๋อง สภาพของพวกเขาทั้งสองคน ดูอ่อนล้าและไร้เรี่ยวแรงเพราะล้มป่วยมาหลายวัน

“ที่กระหม่อมมาในวันนี้ก็เพื่อจะมาประกาศความผิดของหยวนอ๋อง องค์หญิงไป๋อวี่ และปรมาจารย์แพทย์พิษ และความผิดของแคว้นเจิน ที่ปล่อยปละละเลยให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น ฮ่องเต้แคว้นเจิน พระองค์จงฟังให้ดีว่าพระโอรสและพระธิดาของท่านได้กระทำสิ่งใดเอาไว้บ้าง”

“หนึ่งหยวนอ๋องได้ร่วมมือกับคุณหนูตระกูลฟู่วางเพลิงโรงเตี๊ยมสี่แห่งของตระกูลลู่ สองหยวนอ๋องยังร่วมมือกับคนตระกูลกู้ส่งนักฆ่าไปสังหารข้าและคุณหนูใหญ่ถึงสองครั้งสองครา สามองค์หญิงไป๋อวี่ยังได้มอบยาพิษนิทรากับคุณหนูตระกูลฟู่ เพื่อจัดการคุณหนูตระกูลลู่” 

“สี่องค์หญิงส่งนักฆ่าไปสังหารข้ากับคุณหนูใหญ่ที่ชายแดน ห้าองค์หญิงร่วมมือปรมาจารย์แพทย์พิษ ปล่อยโรคระบาดที่ชายแดนจนตอนนี้ลุกลามไปทั่ว ไม่ว่าจะเป็นแคว้นฉิน แคว้นเป่ย แคว้นโจว แม้แต่แคว้นเจินที่เป็นคนปล่อยโรคระบาดยังติดไปด้วย” เหว่ยอ๋องแค่นเสียงหัวเราะอย่างเย้ยหยัน

หยวนอ๋องเมื่อได้ยินว่าเป็นองค์หญิงที่ทำให้เกิดโรคระบาดก็รู้สึกโกรธและผิดหวังอย่างบอกไม่ถูก แคว้นเจินคงจบสิ้นแล้ว ส่วนฮ่องเต้ถึงกับพระวรกายแข็งค้าง พระทัยเจ็บปวดจนไม่สามารถเอ่ยออกมาได้ พวกเขาทำความผิดใหญ่หลวงถึงเพียงนี้ แคว้นเจินคงถึงคราวล่มสลายแล้ว 

“แต่ว่ายามนี้โรคระบาดถูกรักษาให้หายได้ จากฝีมือของคุณหนูใหญ่ตระกูลลู่ ฝ่าบาทราษฎรของพวกท่านคงต้องจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของพระธิดาของท่านเองแล้ว” พอเหว่ยอ๋องกล่าวจบ ฮ่องเต้ก็ตัดสินพระทัยวิ่งลงมาจากขั้นบันได ก่อนจะคุกเข่าต่อหน้าเหว่ยอ๋อง พระพักตร์เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดและกังวล

“เหว่ยอ๋อง หยวนอ๋องและองค์หญิงทำผิดใหญ่หลวงมิอาจให้อภัย ชีวิตของพวกเขาต่อจากนี้ก็แล้วแต่ท่านจะตัดสินใจเถิด ส่วนชีวิตของราษฎรชาวแคว้นเจิน คุณหนูใหญ่ข้าขอร้องได้โปรดช่วยเหลือผู้คนด้วยเถิด ต่อจากนี้ไปข้ายินดีจะชดใช้ความผิดกับสิ่งที่เกิดขึ้น ขอเพียงแคว้นโจวเสนอมาข้าล้วนยินดีทำ” เหว่ยอ๋องได้ยินเช่นนี้ก็หันไปมองลู่เสียน นางจึงเอ่ยมา

“ฝ่าบาทท่านลุกขึ้นมาก่อนเถิดเพคะ” ลู่เสียนช่วยผยุงร่างของฮ่องเต้ให้ลุกขึ้นยืน จากนั้นลู่เสียนก็กวาดตามองทุกคน ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

“หม่อมฉันยินดีช่วยเหลือราษฎรของฝ่าบาท แต่ว่าความผิดของ หยวนอ๋อง องค์หญิง และปรมาจารย์แพทย์พิษจะต้องถูกติดประกาศให้ทุกคนได้รับรู้ และหม่อมฉันจะเป็นคนประหารชีวิตพวกเขาต่อหน้าราษฎรทุกคน ส่วนสิ่งที่ทางแคว้นเจินจะต้องชดใช้นอกเหนือจากชีวิตของพวกเขาแล้ว ท่านอ๋องจะเขียนเป็นลายลักษณ์อักษร ให้ฝ่าบาทลงนามอีกทีเพคะ”

“ได้! ข้าตกลง”