ANMELDENเซียวจื่อเหิงเติบโตมากับคำพูดเหล่านั้น ในช่วงแรก เขาไม่เชื่อ ตอนเด็กเขาเคยถามแม่นมว่าเหตุใดพระมาร
หญิงตรงหน้าหน้าเสีย แต่รีบเปลี่ยนเป็นสีหน้าเจ็บปวด“แม่รู้ว่าเจ้าคงยังโกรธเรื่องในอดีต ช่วงนั้นบ้านเรามีปัญหามาก แม่อาจดูแลเจ้าไม่ทั่วถึง”เยว่หลิงไม่ได้ตอบ ฮูหยินรองจึงพูดต่อ“แต่ตอนเจ้าหายไป แม่แทบกินไม่ได้นอนไม่หลับ”“จริงหรือ”“แน่นอน”“น่าแปลก”เยว่หลิงกล่าวเรียบ ๆ“เพราะตอนข้ากลับมา ข้าไม่เห็นว่าฮูหยินรองจะพยายามตามหาข้ามากนัก”อีกฝ่ายรีบแก้“ตอนนั้นสถานการณ์บ้านเราวุ่นวาย บิดาเจ้าถูกจับ ข้าเองก็แทบไม่มีอำนาจทำอะไร”“แต่ส่งคนไปหาญาติฝ่ายตนได้”ใบหน้าฮูหยินรองชะงัก เยว่หลิงยกถ้วยชาขึ้น“ข้าเพียงพูดตามที่ได้ยินมา”ซูกุ้ยเฟยนั่งอยู่ไม่ไกลและไม่ได้แทรก นางเพียงฟังอย่างเงียบ ๆ ฮูหยินรองดูเหมือนเพิ่งรู้ว่าที่นี่ไม่ใช่จวนเสิ่นที่ตนเคยควบคุมทุกอย่างได้ จึงลดน้ำเสียงลง“เรื่องเก่าผ่านไปแล้ว แม่ไม่อยากพูดถึงอีก”“แต่ข้ายังอยากพูด”“เยว่หลิง”“ฮูหยินรองเข้าวังมาวันนี้เพราะอะไร”นางตัดบททันที อีกฝ่ายนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มอ่อน“ก็เพราะเป็นห่วงเจ้า”
“ถ้านางรู้ว่ามีคนกำลังสืบเรื่องเมื่อสิบห้าปีก่อน นางย่อมต้องเตรียมทางหนีหรือกำลังคุ้มกันตนเอง”“หรือเตรียมมากกว่านั้น”เซียวจื่อเหิงพูดเสียงต่ำ เยว่หลิงสบตาเขา ทั้งสองคิดถึงสิ่งเดียวกัน การมีทหารในมือไม่ใช่เพียงเรื่องป้องกันตัว แต่สามารถเปลี่ยนสมดุลของราชบัลลังก์ได้“คนของเราที่ตามหาเว่ยซูเจินเดินทางไปถึงไหนแล้ว”เยว่หลิงถาม “ยังไม่ถึงหลิงโจว”“เร่งไม่ได้”“ข้ารู้” เซียวจื่อเหิงตอบ “ยิ่งรีบยิ่งเปิดเผย”เยว่หลิงพยักหน้า “แต่จากนี้ต้องระวังมากกว่าเดิม”เขามองออกไปนอกหน้าต่าง“ข้าจะให้คนตรวจการเปลี่ยนเวรทหารทุกหน่วยที่อยู่ภายใต้เฉิงเยี่ย”“อย่าทำให้เหมือนจับผิดเขา”“เจ้ากลัวเขาจะรู้ตัว?”“ข้ากลัวคนที่อยู่หลังเขาจะรู้ตัว”เซียวจื่อเหิงหันกลับ “เจ้าคิดว่าเฉิงเยี่ยรู้เรื่องอดีตหรือไม่”เยว่หลิงนิ่งไปครู่หนึ่ง “ตอนนี้ข้าคิดว่ายังไม่รู้”“เพราะอะไร”“ถ้าเขารู้ว่าเราอาจกำลังสืบเรื่องสายเลือดของเขา เขาคงไม่ยังใช้เวลาตามขอข้าแต่งงานอย่างเปิดเผย”เซียวจื่อเหิงสีหน้าเย็นขึ้นเล็ก
เซียวเฉิงเยี่ยนั่งลงตรงข้าม “เหตุผลอะไร”“เมืองหลวงเพิ่งผ่านช่วงภัยพิบัติ เส้นทางเสบียงยังไม่มั่นคง มีข่าวโจรตามทาง และกองทัพบางส่วนถูกส่งช่วยหัวเมือง”“เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับลูก”“ข้าจะเสนอให้แบ่งหน้าที่รักษาความสงบในเมืองหลวงใหม่ชั่วคราว”เขาเริ่มเข้าใจ “ให้ลูกดูแลบางส่วน?”“ใช่”“แล้วรัชทายาท?”“เขาก็ยังมีส่วนของเขา”เผยจิ้งหรงตอบ“ถ้าข้าขอให้ปลดอำนาจเขา ฝ่าบาทไม่มีวันเห็นด้วย แต่ถ้าขอให้แบ่งภาระ โดยอ้างว่าสุขภาพฝ่าบาทยังไม่เต็มที่และงานราชการหนักขึ้น นั่นสมเหตุสมผลกว่า”เซียวเฉิงเยี่ยพิจารณาอยู่พักใหญ่“เสด็จแม่คิดว่าฝ่าบาทจะทรงให้ลูกควบคุมทหารจริง?”“ถ้าเจ้ารู้จักวางตัว”เผยจิ้งหรงมองเขาตรง ๆ“อย่าแสดงความกระหายอำนาจ”“ลูกไม่ได้กระหาย”นางยิ้มบาง“ทุกคนในราชวงศ์พูดเช่นนั้นก่อนมีอำนาจ”เซียวเฉิงเยี่ยไม่พอใจ แต่ไม่ได้เถียง เผยจิ้งหรงรู้จักบุตรชายดี เขามีความทะเยอทะยาน เพียงแต่ยังชอบหลอกตัวเองว่าทุกอย่างที่ต้องการเป็นสิ่งที่สมควรได้รับ นั่นทำให้ควบคุมง่ายกว
ฮองเฮาเริ่มเดินหมากข่าวเรื่องการรื้อค้นเอกสารเก่าไม่ได้รั่วไหลออกจากตำหนักตะวันออกโดยตรง แต่ในวังหลวงไม่มีสิ่งใดขยับโดยไม่ทิ้งร่องรอย เมื่อมีคนขอสำเนาทะเบียนเก่า เมื่อเจ้าหน้าที่หอเอกสารถูกถามถึงบันทึกเมื่อสิบห้าปีก่อน เมื่อรายชื่อขุนนางกรมอาญาและคนในสำนักกิจการฝ่ายในยุคอดีตถูกหยิบขึ้นมาตรวจอีกครั้ง ต่อให้ไม่มีใครรู้ว่าผู้สืบกำลังตามหาอะไร คนที่เคยเกี่ยวข้องกับอดีตก็ย่อมรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติในตำหนักฮองเฮา เผยจิ้งหรงนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะเตี้ย ใบหน้าของนางสงบจนแทบอ่านอารมณ์ไม่ออก ขันทีซุนเต๋าคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า หลังจากเครือข่ายที่ใช้บีบบังคับเหอชิงเริ่มถูกระวังตัวมากขึ้น เขาถูกสั่งให้ลดการเคลื่อนไหวในตำหนักซู และหันไปจับตาความเปลี่ยนแปลงในหอเอกสารกับสำนักกิจการฝ่ายในแทน“พูดอีกครั้ง”น้ำเสียงของเผยจิ้งหรงเย็นเรียบ ซุนเต๋าก้มศีรษะต่ำกว่าเดิม“ช่วงเจ็ดวันที่ผ่านมา มีการขอทะเบียนเก่าอย่างน้อยหกชุดพ่ะย่ะค่ะ เอ๊ย เพคะ”เขารีบแก้คำเพราะความประหม่า“ส่วนใหญ่เป็นทะเบียนบุคลากรเก่า รายชื่อคนเข้าออกวังชั้นใน และบัญชีเจ
“หรืออาจมีคนพาหนี”คำว่า พาหนี ทำให้เขามองนาง “เจ้าคิดว่ามีคนช่วย?”“คนธรรมดาจะสร้างทะเบียนปลอมได้ง่ายหรือ”คำถามนั้นทำให้ห้องเงียบอีกครั้ง การสร้างตัวตนใหม่ให้คนหนึ่งไม่ใช่แค่เปลี่ยนชื่อ ต้องมีทะเบียน ต้องมีถิ่นกำเนิด ต้องมีคนรับรอง แม้ถิ่นกำเนิดที่ระบุจะไม่มีอยู่จริง แต่อย่างน้อยเอกสารก็ผ่านเจ้าหน้าที่จนใช้ชีวิตในหัวเมืองได้สิบสองปี ใครบางคนเคยช่วยเว่ยซูเจินหายไปจากระบบเดิม คำถามคือช่วยเพื่อปกป้อง หรือช่วยเพื่อควบคุม เซียวจื่อเหิงลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง“เราต้องได้ตัวนางมาก่อนฝ่ายฮองเฮา”เยว่หลิงตอบทันที “อย่านำตัวเข้ามาโดยไม่จำเป็น”เขาหันกลับ “เพราะอะไร”“ถ้านางใช้ชีวิตสงบอยู่สิบสองปี การพานางออกจากบ้านทันทีอาจสร้างความเคลื่อนไหว”“แล้วจะปล่อยไว้?”“ให้คนไปยืนยันตัวตนก่อน”เยว่หลิงกล่าว“สังเกตว่าใครเข้าออกบ้าน ใครติดต่อกับนาง มีคนจากเมืองหลวงเฝ้าอยู่หรือไม่”“ถ้าปลอดภัยค่อยเข้าไปคุย”“ใช่”“แล้วถ้านางคือเว่ยซูเจินจริง?”“ค่อยถามว่านางต้องการออกมาหรือไม่”เซี
เซียวจื่อเหิงพยักหน้า “พูด”“ตามคำสั่งให้ตรวจรายชื่อหมอหญิงและหมอตำแยรุ่นเก่าที่มีทักษะทำคลอด กระหม่อมพบหญิงสูงวัยคนหนึ่งในเมืองหลิงโจว ชื่อจางซูอี๋”เยว่หลิงหันไปทันที “อายุเท่าไร”“ประมาณหกสิบกว่าขอรับ”“มาจากไหน”“ไม่มีใครรู้แน่ชัด นางย้ายเข้าพื้นที่เมื่อประมาณสิบสองปีก่อน”เซียวจื่อเหิงถาม “ก่อนหน้านั้น?”“นางบอกคนทั่วไปว่าเคยอยู่ทางเหนือ แต่ไม่เคยระบุเมือง”เยว่หลิงขมวดคิ้ว “ทำไมถึงคิดว่าเกี่ยวกับเว่ยซูเจิน”องครักษ์เปิดรายงาน “เพราะนางมีทักษะทำคลอดแบบที่หมอตำแยซึ่งเคยทำงานในวังนิยมใช้ เช่นการจัดตำแหน่งคนในห้อง การเตรียมน้ำร้อน การแบ่งหน้าที่ผู้ช่วย และการบันทึกเวลาปวดท้องกับช่วงคลอดละเอียดกว่าหมอตำแยชนบททั่วไป”เยว่หลิงถาม “แค่นั้นยังไม่พอ”“ยังมีอีกขอรับ” เขาหยิบกระดาษอีกแผ่น “หญิงคนนี้ใช้มือซ้ายจับชีพจรและเขียนหนังสือด้วยมือซ้าย”เยว่หลิงนิ่ง เซียวจื่อเหิงถาม “เกี่ยวอะไร”“ทะเบียนเดิมของเว่ยซูเจินมีบันทึกหรือไม่”เยว่หลิงรีบค้นกองเอกสาร ไม่นานก็พบแบบประเมินหมอตำแยที่เคยเข้าเขตวั







