ANMELDEN“ถ้านางรู้ว่ามีคนกำลังสืบเรื่องเมื่อสิบห้าปีก่อน นางย่อมต้องเตรียมทางหนีหรือกำลังคุ้มกันตนเอง”
พ่อบ้านเฉียนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ“ทางใต้ขอรับ”เยว่หลิงหรี่ตา “ไม่ใช่ทางตะวันตก?”“ไม่ใช่ขอรับ” คำตอบยืนยันสิ่งที่นางสงสัยทันที“เหตุใดจึงเปลี่ยน”พ่อบ้านเฉียนหลบสายตา“ก่อนออกเดินทางไม่นาน ฮูหยินรองเรียกข้าไปพบ บอกว่ามีข่าวว่าทหารกำลังตรวจค้นประตูใต้ จึงให้เปลี่ยนไปใช้เส้นทางตะวันตก”“ใครเป็นคนบอกนางว่าประตูใต้ถูกตรวจ”“ฮูหยินรองไม่ได้บอกขอรับ”“เจ้าตรวจสอบหรือไม่”พ่อบ้านเฉียนสีหน้าลำบากใจ“ตอนนั้นทุกอย่างวุ่นวาย ท่านเสนาบดีเพิ่งถูกจับ เจ้าหน้าที่กำลังจะเข้าจวน ข้าคิดว่าฮูหยินรองคงได้รับข่าวจากญาติฝ่ายนอก จึงไม่กล้าชักช้า”“แล้วคนขับรถเดิมล่ะ”“ถูกเปลี่ยนเช่นกันขอรับ”เยว่หลิงถามทันที “เพราะอะไร”“ฮูหยินรองบอกว่าคนเดิมรู้ทางใต้มากกว่า แต่ไม่คุ้นเส้นทางตะวันตก จึงใช้คนอีกคน”“ชื่ออะไร”พ่อบ้านเฉียนคิด “ฉางกุ้ยขอรับ”“ตอนนี้อยู่ไหน”ชายชราส่ายหน้า “หายไปหลังเกิดเรื่อง”อีกคนหายไป เยว่หลิงไม่แปลกใจแล้ว“ฉางกุ้ยเป็นคนในจวนมานานหรือ”
เยว่หลิงนิ่ง “สงสัยเพคะ”จริง ๆ แล้วนางคิดเรื่องนั้นตั้งแต่ฮูหยินรองหลุดปากแล้ว กลับถึงเรือนพักชั่วคราวในวัง เยว่หลิงจึงให้หลันชิวนำห่อขนมมาวาง หลันชิวเป็นสาวใช้ของเสิ่นเยว่หลิงมาตั้งแต่ก่อนเกิดเรื่อง และเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ยังภักดี เยว่หลิงถาม“ก่อนข้าหนีออกจากเมืองหลวง วันนั้นใครเป็นคนจัดรถม้า”หลันชิวชะงัก “คุณหนูถามเรื่องนี้ทำไมหรือเจ้าคะ”“ตอบก่อน”“เดิมเป็นพ่อบ้านเฉียนเจ้าค่ะ แต่หลังจากนั้นฮูหยินรองเปลี่ยนคนขับรถ”เยว่หลิงมองนางทันที “เจ้ารู้?”“ตอนนั้นบ่าวไม่กล้าพูดเจ้าค่ะ”“ทำไม”หลันชิวก้มหน้า “เพราะฮูหยินรองบอกว่าเส้นทางเดิมไม่ปลอดภัย จึงเปลี่ยนให้ไปทางเขาด้านตะวันตก”หัวใจเยว่หลิงกระตุก รถม้าที่นางฟื้นขึ้นมาอยู่ในหุบเขาก็ใช้เส้นทางตะวันตก“ใครรู้เส้นทางใหม่บ้าง”“บ่าวไม่แน่ใจเจ้าค่ะ ฮูหยินรองคุยกับคนขับเอง แล้วให้บ่าวขึ้นรถพร้อมคุณหนู”“ก่อนออกจากจวน มีใครออกไปส่งข่าวหรือไม่”หลันชิวคิดอยู่นาน “วันนั้นคนในจวนวุ่นมาก แต่…”“แต่อะไร”“บ่าวจำได้ว่ามีบ่าวชายของฮูห
หญิงตรงหน้าหน้าเสีย แต่รีบเปลี่ยนเป็นสีหน้าเจ็บปวด“แม่รู้ว่าเจ้าคงยังโกรธเรื่องในอดีต ช่วงนั้นบ้านเรามีปัญหามาก แม่อาจดูแลเจ้าไม่ทั่วถึง”เยว่หลิงไม่ได้ตอบ ฮูหยินรองจึงพูดต่อ“แต่ตอนเจ้าหายไป แม่แทบกินไม่ได้นอนไม่หลับ”“จริงหรือ”“แน่นอน”“น่าแปลก”เยว่หลิงกล่าวเรียบ ๆ“เพราะตอนข้ากลับมา ข้าไม่เห็นว่าฮูหยินรองจะพยายามตามหาข้ามากนัก”อีกฝ่ายรีบแก้“ตอนนั้นสถานการณ์บ้านเราวุ่นวาย บิดาเจ้าถูกจับ ข้าเองก็แทบไม่มีอำนาจทำอะไร”“แต่ส่งคนไปหาญาติฝ่ายตนได้”ใบหน้าฮูหยินรองชะงัก เยว่หลิงยกถ้วยชาขึ้น“ข้าเพียงพูดตามที่ได้ยินมา”ซูกุ้ยเฟยนั่งอยู่ไม่ไกลและไม่ได้แทรก นางเพียงฟังอย่างเงียบ ๆ ฮูหยินรองดูเหมือนเพิ่งรู้ว่าที่นี่ไม่ใช่จวนเสิ่นที่ตนเคยควบคุมทุกอย่างได้ จึงลดน้ำเสียงลง“เรื่องเก่าผ่านไปแล้ว แม่ไม่อยากพูดถึงอีก”“แต่ข้ายังอยากพูด”“เยว่หลิง”“ฮูหยินรองเข้าวังมาวันนี้เพราะอะไร”นางตัดบททันที อีกฝ่ายนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มอ่อน“ก็เพราะเป็นห่วงเจ้า”
“ถ้านางรู้ว่ามีคนกำลังสืบเรื่องเมื่อสิบห้าปีก่อน นางย่อมต้องเตรียมทางหนีหรือกำลังคุ้มกันตนเอง”“หรือเตรียมมากกว่านั้น”เซียวจื่อเหิงพูดเสียงต่ำ เยว่หลิงสบตาเขา ทั้งสองคิดถึงสิ่งเดียวกัน การมีทหารในมือไม่ใช่เพียงเรื่องป้องกันตัว แต่สามารถเปลี่ยนสมดุลของราชบัลลังก์ได้“คนของเราที่ตามหาเว่ยซูเจินเดินทางไปถึงไหนแล้ว”เยว่หลิงถาม “ยังไม่ถึงหลิงโจว”“เร่งไม่ได้”“ข้ารู้” เซียวจื่อเหิงตอบ “ยิ่งรีบยิ่งเปิดเผย”เยว่หลิงพยักหน้า “แต่จากนี้ต้องระวังมากกว่าเดิม”เขามองออกไปนอกหน้าต่าง“ข้าจะให้คนตรวจการเปลี่ยนเวรทหารทุกหน่วยที่อยู่ภายใต้เฉิงเยี่ย”“อย่าทำให้เหมือนจับผิดเขา”“เจ้ากลัวเขาจะรู้ตัว?”“ข้ากลัวคนที่อยู่หลังเขาจะรู้ตัว”เซียวจื่อเหิงหันกลับ “เจ้าคิดว่าเฉิงเยี่ยรู้เรื่องอดีตหรือไม่”เยว่หลิงนิ่งไปครู่หนึ่ง “ตอนนี้ข้าคิดว่ายังไม่รู้”“เพราะอะไร”“ถ้าเขารู้ว่าเราอาจกำลังสืบเรื่องสายเลือดของเขา เขาคงไม่ยังใช้เวลาตามขอข้าแต่งงานอย่างเปิดเผย”เซียวจื่อเหิงสีหน้าเย็นขึ้นเล็ก
เซียวเฉิงเยี่ยนั่งลงตรงข้าม “เหตุผลอะไร”“เมืองหลวงเพิ่งผ่านช่วงภัยพิบัติ เส้นทางเสบียงยังไม่มั่นคง มีข่าวโจรตามทาง และกองทัพบางส่วนถูกส่งช่วยหัวเมือง”“เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับลูก”“ข้าจะเสนอให้แบ่งหน้าที่รักษาความสงบในเมืองหลวงใหม่ชั่วคราว”เขาเริ่มเข้าใจ “ให้ลูกดูแลบางส่วน?”“ใช่”“แล้วรัชทายาท?”“เขาก็ยังมีส่วนของเขา”เผยจิ้งหรงตอบ“ถ้าข้าขอให้ปลดอำนาจเขา ฝ่าบาทไม่มีวันเห็นด้วย แต่ถ้าขอให้แบ่งภาระ โดยอ้างว่าสุขภาพฝ่าบาทยังไม่เต็มที่และงานราชการหนักขึ้น นั่นสมเหตุสมผลกว่า”เซียวเฉิงเยี่ยพิจารณาอยู่พักใหญ่“เสด็จแม่คิดว่าฝ่าบาทจะทรงให้ลูกควบคุมทหารจริง?”“ถ้าเจ้ารู้จักวางตัว”เผยจิ้งหรงมองเขาตรง ๆ“อย่าแสดงความกระหายอำนาจ”“ลูกไม่ได้กระหาย”นางยิ้มบาง“ทุกคนในราชวงศ์พูดเช่นนั้นก่อนมีอำนาจ”เซียวเฉิงเยี่ยไม่พอใจ แต่ไม่ได้เถียง เผยจิ้งหรงรู้จักบุตรชายดี เขามีความทะเยอทะยาน เพียงแต่ยังชอบหลอกตัวเองว่าทุกอย่างที่ต้องการเป็นสิ่งที่สมควรได้รับ นั่นทำให้ควบคุมง่ายกว
ฮองเฮาเริ่มเดินหมากข่าวเรื่องการรื้อค้นเอกสารเก่าไม่ได้รั่วไหลออกจากตำหนักตะวันออกโดยตรง แต่ในวังหลวงไม่มีสิ่งใดขยับโดยไม่ทิ้งร่องรอย เมื่อมีคนขอสำเนาทะเบียนเก่า เมื่อเจ้าหน้าที่หอเอกสารถูกถามถึงบันทึกเมื่อสิบห้าปีก่อน เมื่อรายชื่อขุนนางกรมอาญาและคนในสำนักกิจการฝ่ายในยุคอดีตถูกหยิบขึ้นมาตรวจอีกครั้ง ต่อให้ไม่มีใครรู้ว่าผู้สืบกำลังตามหาอะไร คนที่เคยเกี่ยวข้องกับอดีตก็ย่อมรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติในตำหนักฮองเฮา เผยจิ้งหรงนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะเตี้ย ใบหน้าของนางสงบจนแทบอ่านอารมณ์ไม่ออก ขันทีซุนเต๋าคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า หลังจากเครือข่ายที่ใช้บีบบังคับเหอชิงเริ่มถูกระวังตัวมากขึ้น เขาถูกสั่งให้ลดการเคลื่อนไหวในตำหนักซู และหันไปจับตาความเปลี่ยนแปลงในหอเอกสารกับสำนักกิจการฝ่ายในแทน“พูดอีกครั้ง”น้ำเสียงของเผยจิ้งหรงเย็นเรียบ ซุนเต๋าก้มศีรษะต่ำกว่าเดิม“ช่วงเจ็ดวันที่ผ่านมา มีการขอทะเบียนเก่าอย่างน้อยหกชุดพ่ะย่ะค่ะ เอ๊ย เพคะ”เขารีบแก้คำเพราะความประหม่า“ส่วนใหญ่เป็นทะเบียนบุคลากรเก่า รายชื่อคนเข้าออกวังชั้นใน และบัญชีเจ







