คนใจร้าย 60

สวนสาธารณะ ( สะพานพระรามเก้า )

               แสงแดดยามบ่ายแก่และสายลมที่พัดผ่านศาลาริมน้ำในสวนสาธารณะขนาดใหญ่ข้างสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา ชวนให้คนมองรู้สึกนึกถึงความทรงจำเมื่อครั้งอดีต รอยยิ้มที่แสนเศร้าถูกระบายออกมาจากใบหน้าของคนที่มองภาพสวยงามอย่างง่ายดายราวกับทุกอดีตที่เคยมีค่อยๆหวนคืนกลับ เพียงเพราะได้ทอดมองสายน้ำและสายลมเท่านั้น

               เพียงไม่นานกล่องสีน้ำตาลใบใหญ่ก็ถูกวางลงตรงหน้าของคนที่หวนนึกถึงอดีต ดวงตาสีนิลทอดมองกล่องกระดาษที่วางอยู่ปลายเท้าด้วยสายตาว่างเปล่า ใบหน้างามที่เรียบเฉยจนเกือบไร้อารมณ์ทอดมองชายฉกรรจ์สามคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา

“ครบตามที่สั่งใช่ไหม” เธอถามเสียงราบเรียบขณะปรายตากล่องกระดาษตรงหน้าที่ยังวางอยู่ที่เดิม โดยไม่คิดจะเปิดมันออกตรวจสอบแม้แต่น้อย

“ถ้าตามที่คุณสั่ง...มันก็มีเท่านี้ละ” หนึ่งในสามของผู้ถูกถามเอ่ยตอบในทันที

“ขอบใจ ไว้มีอะไรจะเรียกใช้อีกที” นิลกาฬตอบเรียบๆ ก่อนจะยื่นซองสีน้ำตาลขนาดเล็กที่บรรจุธนบัตรในปริมาณมากพอสมควรให้

มือหยาบคร้านของคนที่เอ่ยโต้ตอบกับเธอเมื่อครู่รับซองนั้นไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเปิดนับเงินด้วยความละโมบโลภมากที่ฉายชัดในการกระทำ นิลกาฬมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาไร้อารมณ์ ไม่บ่อยนักที่เธอจะใช้งานคนที่เต็มไปด้วยความละโมบที่พร้อมยอมทำทุกสิ่งอย่างเพียงเพราะต้องการเงิน

‘เงินไม่ใช่ทุกสิ่งในชีวิต แต่มันจะบันดาลทุกอย่างได้หากเรารู้จักใช้’

               น่าขันที่เธอสามารถใช้คนที่ตนเองไม่รู้จักแม้แต่ชื่อ ให้กระทำสิ่งผิดแทนตัวเธอได้อย่างง่ายดายโดยที่สองมือของเธอไม่ต้องแปดเปื้อนด้วยซ้ำ หลังจากชายฉกรรจ์ทั้งสามที่พร้อมยอมทำทุกอย่างได้เพื่อเงินจากไปแล้ว กล่องกระดาษสีน้ำตาลใบใหญ่ก็ถูกเปิดออก พร้อมๆกับหัวใจของนิลกาฬที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายที่เก็บซ่อนไว้มานาน

หากกล่องกระดาษใบนี้เปรียบเหมือนห้องแห่งความลับ มันก็คงเก็บความลับกว่าครึ่งชีวิตของเธอไว้ภายในนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย ดวงตาสีนิลไหววูบอย่างง่ายดายเพียงมองสิ่งของที่ถูกเก็บไว้ภายในนั้น

               นิลกาฬมองภาพถ่ายมากมายที่เปรียบเสมือนความทรงจำที่ถูกหยุดไว้ในช่วงเวลาแห่งอดีตด้วยหัวใจที่เจ็บปวด ก่อนจะหยิบอัลบั้มภาพเก่าๆเล่มหนึ่งขึ้นมาเปิดดู มือบางไล้ตามภาพถ่ายใบเก่าที่ถูกเก็บด้วยความเบามือ ราวกับกลัวว่าสัมผัสของเธอจะทำให้สิ่งเหล่านั้นแตกสลายหายไป

“หนูขอโทษนะคะ” เสียงหวานที่สั่นเครือและเจือรอยสะอื้นบอกเสียงเศร้า ก่อนจะวางอัลบั้มภาพเล่มเก่าลงในกล่องอีกครั้งแล้วราดน้ำมันลงไปจนชุ่มโชก

“อดีตของหนูควรจะจบลงตั้งแต่สิบสามปีที่แล้ว และวันนี้ทุกอย่างจะต้องจบ” นิลกาฬหยิบไฟแช็คสีเงินขึ้นมา พร้อมจุดไฟทันทีที่เอ่ยจบ

               เปลวไฟและน้ำมันที่ราดรดบนกองภาพแผดเผาทุกสิ่งจนมอดไหม้ในเวลาไม่นาน ดวงตาสีนิลที่สะท้อนเปลวไฟจากกองเพลิงจนเกิดประกายลุกโชนไม่แตกต่าง

นิลกาฬยังคงจับจ้องกองเพลิงที่ตัวเองเป็นคนก่อขึ้นอย่างไม่วางสายตา ประกายไฟเหล่านั้นจะมอดดับไปในเวลาไม่นาน เมื่อมันแผดเผาทุกสิ่งจนหมดสิ้นทุกอย่างและไม่หลงเหลืออะไรอีกต่อไป

หัวใจที่เกือบจะมืดดำยังคงเฝ้าภาวนา

...ขออย่าให้ใครหรืออะไร รื้อฟื้นอดีตที่ถูกกลบฝังให้หวนคืนมาอีกเลย