สุดทาง 132

ความสุขของเขาหายไปตั้งแต่เมื่อไร? หรือความจริงแล้วมันหายไปพร้อมๆกับ ‘ใคร’ ที่เขาผูกความรู้สึกมากมายเอาไว้โดยไม่ทันรู้ตัว

“ทำไมถึงเป็นดอกลิลลี่สีขาว?” คนที่จมอยู่กับความรู้สึกของตัวเองโดยไม่สนใจสิ่งรอบกายเอ่ยเสียงขุ่น เมื่อฝ่ายประสานงานถือช่อดอกไม้แสนสวยมาหยุดยืนรอที่ตำแหน่งข้างเคียงตนเอง ด้วยรู้ดีว่าช่อดอกไม้ช่อนี้คือดอกไม้แสนสำคัญที่ต้องนำขึ้นไปมอบบนเวที

แม้ความเป็นจริงแล้วเขาสามารถปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านเลยไปก็ได้ เพราะถึงอย่างไรคนที่เขาตั้งใจเตรียมดอกไม้แสนสวยมาให้พร้อมด้วยคำบอกรักที่คิดไว้ในใจจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยก็ตามที แต่เพราะความรู้สึกที่มีมากเกินไปก็ทำให้มารุตเลือกที่จะเอ่ยถามออกมาด้วยความหงุดหงิด

“คุณกะรัตเธอสั่งไว้ตั้งแต่เมื่อวานนะคะ บอกว่ามันเข้ากับธีมงานมากกว่าดอกกุหลาบ” คนถูกถามเอ่ยตอบตามจริง ก่อนจะต้องอ้าปากค้างเมื่อโดนคำสั่งประกาศิตจากรักษาการรองประธาน

“ไปเปลี่ยน...ผมต้องการช่อกุหลาบขาว”

“คะ?” ฝ่ายประสานงานที่หอบหิ้วช่อดอกลิลลี่รับคำอย่างมึนงง

“คุณมีสามสิบนาทีก่อนที่แฟชั่นโชว์ชุดสุดท้ายจะเดินจบ ไม่ต้องบอกคุณก็รู้ใช่ไหม ว่าถ้าหามาไม่ได้จะเกิดอะไรขึ้น” คนที่อารมณ์ไม่คงที่บอกรอดไรฟัน ก่อนจะเดินออกไปในส่วนจัดงานด้านหน้าโดยไม่คิดจะใส่ใจต่อท่าทีแตกตื่นของคนรับคำสั่งแม้แต่น้อย

“อารมณ์ไม่คงที่เลยนะครับ คุณผู้ช่วย” เสียงทุ้มที่ติดจะรื่นรมย์เป็นพิเศษทำให้คนที่กำลังไม่สบอารมณ์หันขวับในเสี้ยววินาที

“พลอยอยู่ที่ไหน? เขาอยู่กับคุณใช่ไหม” คำถามแรกที่ผุดขึ้นในห้วงความคิดถูกส่งออกไปทันที เมื่อเห็นกันดิศในชุดสูทกึ่งแฟชั่นสีขาวสะอาดตาที่กำลังยืนจิบน้ำผลไม้สีสวยด้วยท่าทีสบายอารมณ์อยู่ตรงมุมหนึ่งของพื้นที่จัดงาน

“แหม...ทำไมถามแบบนั้นละครับ ผมคิดว่าคนของผมน่าจะบอกคุณไปตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วนะ ไม่น่าถามซ้ำ” เมื่อหลายชั่วโมงก่อนแม้จะไม่ได้พบกันโดยตรง แต่คนของเขาก็แจ้งว่ามารุตมาขอพบ พร้อมทั้งแจ้งความต้องการที่จะพบพลอยชมพูอีกด้วย และแน่นอนว่าย่อมถูกปฏิเสธไปตามคำสั่งของเขา

“คุณเป็นคนไปรับพลอยจากสถานีตำรวจ แล้วเขาก็ไม่ได้กลับบ้าน ไม่ได้ไปที่โรงพยาบาล...แสดงว่าเขาต้องยังอยู่กับคุณ” มารุตเอ่ยถามเสียงขุ่น เพราะรับรู้ได้ว่าคนตรงหน้ากำลังเจตนายั่วยุเขาอยู่อย่างไม่ต้องสงสัย คนที่เขาเฝ้ากังวลถึงและตามหาจะต้องอยู่กับผู้ชายคนนี้อย่างแน่นอน

“อือหื้อ! เหมือนจะฉลาด ผมชอบวิธีการคิดของคุณนะ และคงจะชอบกว่านี้ถ้าคุณใช้มันให้ถูกที่ถูกเวลา” กันดิศบอกอย่างเยาะหยัน ก่อนจะหัวเราะในลำคออย่างนึกขันกับสภาพอิดโรยของคนตรงหน้า ต่อให้ไม่บอกก็รู้ว่าคงหัวหมุนไม่น้อยกับการหายไปของพลอยชมพู พลางเอ่ยต่อ “เธอไม่หายไปไหนหรอก...ให้เวลาเธอหน่อย เพราะการตัดใครสักคนออกจากชีวิตคงไม่ง่ายเท่าไร คุณผู้ช่วยว่าจริงไหม?”

หากคำพูดของกันดิศเปรียบเหมือนมีดดาบด้ามยาว มารุตก็คงสามารถตอบได้ทันที ว่าคำพูดที่ได้ยินเมื่อครู่มันเสียดแทงเข้ามาในหัวใจของเขาได้อย่างพอดิบพอดี เพราะเวลานี้หัวใจของเขากำลังเต้นแรงและหวาดกลัวจากคำพูดเหล่านั้น

“คุณสต๊าฟมาตามแล้วนะครับ คุณคงมีหน้าที่ที่ต้องทำ...ส่วนผมก็คงต้องขอตัวไปทำหน้าที่ของตัวเองเหมือนกัน” กันดิศบอกเรียบเรื่อยเมื่อเห็นฝ่ายประสานงานเดินเข้ามาหามารุต ก่อนจะแยกตัวออกมาโดยไม่คิดจะใส่ใจคู่สนทนาอีก