บทที่ 3

ตอนที่ 3 พักงานไม่มีกำหนด

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือที่แผดลั่นตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า ปลุกให้ร่างเล็กที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มสะดุ้งสุดตัว มิลาควานหามือถือด้วยมือที่ยังคงสั่นเทา หน้าจอแสดงชื่อ 'พี่เรย์' ทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายกระตุกวูบ

"ฮัลโหล..."

"มิลา! รีบแต่งตัวแล้วเข้ามาที่บริษัทเดี๋ยวนี้เลยนะ คุณลินดาสั่งเรียกตัวด่วน!"

น้ำเสียงเคร่งเครียดระคนร้อนรนของเรย์ที่ดังลอดมาตามสายทำเอามิลาใจหายวูบ หญิงสาวหน้าซีดเผือด ไม่ต้องเดาก็รู้ว่า ‘เรื่องเมื่อคืน’ คงถึงหูเบื้องบนแล้วแน่ๆ

...

ณ ห้องผู้บริหารฝ่ายดูแลศิลปิน ตึก Rift Entertainment

แอร์ในห้องทำงานกว้างขวางเย็นเฉียบจนบาดผิว แต่มิลากลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังนั่งอยู่บนกระทะทองแดง แผ่นหลังบางมีเหงื่อซึมจนชื้น เธอและเรย์นั่งตัวลีบอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานตัวใหญ่ โดยมี ‘คุณลินดา’ หัวหน้าฝ่ายดูแลศิลปินหญิงวัยสี่สิบปลายๆ นั่งกอดอกมองมาด้วยสายตาเชือดเฉือน

ปึก!

แฟ้มเอกสารสีดำถูกโยนกระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรงจนมิลาสะดุ้งโหยง

"อธิบายมาสิมิลา... ว่าทำไมผู้กำกับทรงยศถึงหัวแตก เย็บไปแปดเข็ม นอนหยอดน้ำเกลืออยู่ที่โรงพยาบาลวีไอพี!" น้ำเสียงของคุณลินดาเยียบเย็นจนน่าขนลุก

"คือ... คือว่าเขาหลอกมิลาไปแคสต์งานที่โรงแรมค่ะคุณลินดา แล้วเขาก็... เขาก็พยายามจะลวนลามมิลา มิลาขัดขืนก็เลยคว้าแจกันฟาดไปเพื่อป้องกันตัว..." มิลาอธิบายเสียงสั่นเครือ น้ำตาเริ่มคลอเบ้าเมื่อนึกถึงเหตุการณ์น่ารังเกียจเมื่อคืน

"ป้องกันตัว?" คุณลินดาแค่นหัวเราะ "แล้วมีใครเห็นไหมว่าเขาจะลวนลามเธอ? มีกล้องวงจรปิดในห้องสวีตหรือเปล่า? คำตอบคือไม่มี! มีแต่หลักฐานที่พนักงานโรงแรมเห็นเธอวิ่งหนีหน้าตั้งออกมาจากห้องพักของเขา ในขณะที่ผู้กำกับระดับประเทศนอนเลือดอาบอยู่บนพื้น!"

"แต่คุณลินดาครับ น้องมันเป็นผู้หญิงนะครับ โดนหลอกไปแบบนั้นมันก็ต้องป้องกันตัวเป็นธรรมดา" เรย์พยายามช่วยพูดแก้ต่างให้รุ่นน้องด้วยความเครียดไม่แพ้กัน

"เงียบไปเลยเรย์! เธอเป็นผู้จัดการประสาอะไรถึงปล่อยให้เด็กในสังกัดไปแคสต์งานที่โรงแรมคนเดียวฮะ!" คุณลินดาตวัดสายตาดุใส่จนเรย์ต้องก้มหน้าหลบ ก่อนจะหันกลับมาคาดคั้นคนต้นเรื่องต่อ "ฟังนะมิลา ฉันไม่ได้สนใจหรอกนะว่าความจริงในห้องนั้นมันเกิดอะไรขึ้น! แต่สิ่งที่ฉันสนใจคือ ตอนนี้ผู้กำกับทรงยศโกรธมาก! เขาขู่จะถอนโปรเจกต์ซีรีส์ฟอร์มยักษ์สามเรื่องรวดออกจากค่ายเรา ถ้าเราไม่จัดการเรื่องนี้ให้เด็ดขาด!"

มิลาเบิกตากว้าง ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่คอหอย... นี่แหละสินะสัจธรรมของวงการบันเทิง ความจริงไม่สำคัญเท่าผลประโยชน์และอำนาจ

"ผู้กำกับทรงยศคือบ่อเงินบ่อทองของช่อง ของค่ายเรา... ส่วนเธอ เป็นแค่นักแสดงที่ค่ายเพิ่งจะดันให้มีกระแสขึ้นมานิดหน่อย เธอคิดว่าบริษัทควรจะเลือกใคร?"

ประโยคนั้นราวกับมีดปลายแหลมกรีดลงกลางใจ มิลาเม้มปากแน่นจนห้อเลือด น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงแหมะลงบนตัก

"ทางบอร์ดบริหารลงความเห็นกันแล้ว... เธอจะถูกถอดออกจากละครเรื่องปัจจุบันที่กำลังถ่ายทำอยู่ทันที แล้วให้นักแสดงหน้าใหม่ไปเสียบแทน ส่วนงานวาไรตี้และพรีเซนเตอร์ทั้งหมดของเธอ ถูกระงับและยกเลิกคิวหมดแล้ว"

"ระงับ... ทั้งหมดเลยเหรอคะ" มิลาครางเสียงแผ่ว

"ใช่ และบทลงโทษของเธอคือ... พักงานไม่มีกำหนด" คุณลินดาสรุปเสียงเฉียบขาด "เธอถูกสั่งดองยาวอย่างน้อยก็หกเดือนถึงหนึ่งปี หรือจนกว่าผู้กำกับทรงยศจะพอใจ ระหว่างนี้บริษัทจะไม่ป้อนงานให้ และเธอห้ามไปรับงานนอกเองเด็ดขาดเพราะยังติดสัญญากับค่าย... เชิญกลับไปทบทวนตัวเองเงียบๆ ซะ"

พักงานไม่มีกำหนด...

คำนี้มันดังสะท้อนไปมาในหัวของมิลาเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง ไม่มีงาน ก็เท่ากับไม่มีเงิน ไม่ได้ออกกล้องหกเดือนในวงการที่คนใหม่เกิดทุกวัน... อนาคตของมิลาดับวูบลงตรงนี้แล้วจริงๆ

...

หญิงสาวก้าวพ้นประตูห้องเย็นออกมาด้วยสภาพไร้วิญญาณ ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว เธอเดินตามเรย์ลงลิฟต์มาจนถึงชั้นล่าง ทันทีที่สองเท้าก้าวพ้นประตูบานกระจกของตึก Rift Entertainment ออกมาปะทะกับลมร้อนภายนอก ความอดทนที่พยายามสกัดกั้นเอาไว้ก็พังทลายลง

"ฮือออ..."

น้ำตาเม็ดโตทะลักออกจากดวงตาคู่สวย มิลาหยุดเดินแล้วโผเข้ากอดเอวรุ่นพี่คนสนิท เอาหน้าซุกกับแผงอกของเขาแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายสายตาใคร

"มิลา... ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร" เรย์ตกใจเล็กน้อย แต่ก็รีบยกมือขึ้นลูบผมของรุ่นน้องอย่างปลอบประโลม

"พี่เรย์... ฮึก... มิลาหมดอนาคตแล้ว..." หญิงสาวสะอื้นจนตัวโยน น้ำเสียงงอแงเหมือนเด็กหลงทาง "เงินก็ไม่มี งานก็โดนแคนเซิลหมด... พี่เรย์ทิ้งมิลาไปดูแลนักแสดงคนอื่นเถอะค่ะ... ฮืออออ... ไม่ต้องมาเสียเวลากับดาราตกอับอย่างมิลาแล้ว..."

"พูดบ้าอะไรเนี่ยฮะ" เรย์ดันไหล่บางออกเบาๆ มองใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาด้วยความเอ็นดูระคนสงสาร "พี่เป็นผู้จัดการเรานะ จะทิ้งกันตอนลำบากได้ยังไง เอาล่ะ เลิกร้องไห้ได้แล้ว"

เขาหยิบทิชชู่ซับน้ำตาให้เธออย่างเบามือ "มิลากลับไปพักที่ห้องก่อนนะ นอนพักซะให้เต็มอิ่ม เดี๋ยวพี่ขอขึ้นไปจัดการเอกสารยกเลิกคิวงานที่ฝ่ายบุคคลก่อน แล้วตอนเย็นๆ จะแวะซื้อของกินไปหาที่ห้อง โอเคไหม?"

มิลาพยักหน้าหงึกๆ เปิดกระเป๋าสะพายหยิบแว่นกันแดดสีดำอันใหญ่ขึ้นมาสวมทับเพื่อปิดบังดวงตาที่บวมช้ำ เธอโบกมือลาเรย์ ก่อนจะหมุนตัวเดินลากเท้าไปตามทางเท้าหน้าบริษัทอย่างเหม่อลอย

ในหัวมีแต่เรื่องค่าเช่าห้อง ค่าน้ำ ค่าไฟ และเงินที่ต้องส่งให้ที่บ้านตีวนกันไปหมด สติของหญิงสาวล่องลอยหลุดไปไกลจนไม่ได้มองทางข้างหน้า

ปึก!

"โอ๊ย!"

เพราะมัวแต่ก้มหน้าเดินสะอื้นไห้ ร่างเล็กจึงชนเข้ากับแผงอกกว้างของใครบางคนที่เพิ่งก้าวลงมาจากรถอย่างจัง แรงปะทะทำเอาเธอเซถอยหลัง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสไตล์สปอร์ตหรูหราลอยแตะจมูก

"เดินระวังหน่อยสิครับคุณ" เสียงทุ้มต่ำติดจะเรียบนิ่งเอ่ยขึ้นเหนือหัว

มิลาที่ตอนนี้สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แถมวิสัยทัศน์ยังถูกบดบังด้วยแว่นกันแดดและม่านน้ำตา ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าให้ชัดเจนด้วยซ้ำว่าเป็นใคร เธอเพียงแค่ยกมือไหว้ขอโทษอย่างลวกๆ

"ขะ... ขอโทษค่ะ..."

หญิงสาวพึมพำเสียงเครือ ก้มหน้าก้มตาเดินเลี่ยงหลบไปอีกทาง ทิ้งความสนใจทุกอย่างรอบตัวเพื่อมุ่งหน้ากลับอพาร์ตเมนต์

ทว่าในจังหวะที่มิลาเดินห่างออกมาได้เพียงไม่กี่ก้าว เสียงทักทายของพนักงานต้อนรับหน้าตึกก็ดังแว่วมากระทบโสตประสาท

"สวัสดีค่ะ ท่านประธาน..."

ฝีเท้าของหญิงสาวชะงักกึกทันที

หา... ท่านประธาน?

สมองที่กำลังตื้อตันประมวลผลคำนั้นอย่างรวดเร็ว ท่านประธาน? ประธานค่าย Rift Entertainment น่ะเหรอ?

หรือว่าจะเป็น... 'คุณพ่อ' ที่เขาร่ำลือกัน?!

มิลาหันขวับกลับไปมองที่ประตูทางเข้าตึกด้วยความตกใจระคนอยากรู้อยากเห็น ทว่า... แผ่นหลังกว้างในชุดสูทสีเข้มนั้นกำลังก้าวเข้าไปในลิฟต์ส่วนตัวของผู้บริหาร และบานประตูเหล็กก็เลื่อนปิดฉับลงไปเสียแล้ว

ปล่อยให้หญิงสาวยืนเคว้งอยู่ริมฟุตปาธด้วยความมึนงง...

ช่างเถอะ จะคุณพ่อ คุณปู่ หรือคุณตา ตอนนี้มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับดาราตกอับที่โดนดองเค็มอย่างเธอแล้วนี่นา หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะหันหลังเดินคอตกกลับบ้านไปเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายต่อไป