บทที่ 5 พิพากษาไร้ปราณี

ตงฟางเย่ก้าวออกมายังขอบบันได สายตาที่เคยมองนางด้วยความรักละมุนบัดนี้กลับแข็งกร้าวและเย็นชาดุจศิลาในฤดูเหมันต์ พระองค์ชูม้วนราชโองการสีดำในหัตถ์ขึ้น

"มู่หรงเสวี่ย... เจ้ายังกล้าถามข้าอีกหรือ?" เสียงของพระองค์ทุ้มต่ำทว่าทรงพลัง บาดลึกเข้าไปในใจคนฟังยิ่งกว่าคมดาบ "หลักฐานการติดต่อกับแคว้นเป่ยหรง จดหมายลับที่มีตราประทับของพ่อเจ้า แผนการล้อมวังเพื่อสังหารข้าในคืนนี้... ทุกอย่างวางอยู่บนโต๊ะทรงงานของข้า!"

"ไม่จริง! นั่นต้องเป็นแผนใส่ร้าย!" มู่หรงเสวี่ยทรุดเข่าลงกับพื้นหินที่หนาวเหน็บ "ท่านพ่อภักดีต่อราชวงศ์มาสามชั่วอายุคน พระองค์ทรงทราบดีที่สุด!"

"ข้าเคยคิดว่าข้าทราบ!" ตงฟางเย่ตะคอกกลับ พลางโยนหยกพยัคฆ์ขาวที่นางเคยสวมติดกายลงมา หยกชิ้นนั้นกระทบพื้นหินแตกกระจายต่อหน้านาง "ข้าเคยมอบหัวใจให้สตรีที่เป็นลูกสาวกบฏ! เจ้าใช้ความรักของข้าเป็นเครื่องมือปิดบังความชั่วช้าของตระกูลเจ้ามานานเท่าใดแล้ว!"

คำพิพากษาที่ไร้ความปรานี

มู่หรงเสวี่ยสะอื้นจนตัวโยน นางพยายามจะคลานเข้าไปหา แต่ปลายดาบของทหารองครักษ์กลับจ่อที่ลำคอของนางไว้

"เย่เกอเกอ..." นางเรียกชื่อที่เคยใช้เรียกเขาในยามเป็นเพียงองค์ชายรองด้วยเสียงแหบพร่า "ได้โปรดมองตาหม่อมฉัน... ท่านเชื่อจริงๆ หรือว่าคนอย่างมู่หรงเสวี่ยจะทำร้ายท่านได้?"

ตงฟางเย่เบือนพระพักตร์หนี แววตาไหววูบเพียงครู่ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทดุจเดิม "ในฐานะจักรพรรดิ ข้าควรสั่งประหารเจ้าตามกฎมณเฑียรบาลเจ็ดชั่วโคตร... แต่ในฐานะบุรุษที่เคยโง่เขลา ข้าจะเหลือชีวิตเจ้าไว้"

พระองค์ยกหัตถ์ขึ้นสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

"ทหาร! ถอดชุดมงคลของนางออก! กระชากเครื่องยศทิ้งให้หมด! แล้วลากนางไปที่โรงซักล้างหลวง... ให้นางไปซักผ้าโสโครกของเหล่าข้าทาส ให้น้ำด่างที่นั่นชะล้างคราบคาวของตระกูลกบฏออกไปจากตัวนาง และอย่าให้นางเหยียบย่างเข้ามาในเขตพระราชฐานชั้นในอีกชั่วชีวิต!"

 จุติพญาหงส์ในเงามืด

"ตงฟางเย่!" มู่หรงเสวี่ยกรีดร้องเมื่อทหารเริ่มรุมทึ้งกระชากฉลองพระองค์หงส์ของนางจนขาดวิ่น นางมองดูเงาของบุรุษที่นางรักเดินหายเข้าไปในความมืดของวิหารใหญ่โดยไม่หันหลังกลับมามองอีกเลย

ความเจ็บปวดที่บาดลึกถึงกระดูกทำให้นางหยุดร้องไห้ในทันที แววตาที่เคยอ่อนหวานพลันเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่น่ากลัว นางจดจ้องไปยังแผ่นหลังของเขาด้วยความแค้นที่สลักลงไปในจิตวิญญาณ

"ท่านเลือกที่จะเชื่อคำลวงมากกว่าหัวใจของข้า... ได้! เช่นนั้นข้าจะใช้โรงซักล้างที่ท่านดูแคลน เป็นสุสานที่ขุดหลุมรอฝังเกียรติยศของท่านในวันหน้า!"

ทหารลากร่างของนางไปตามทางเดินที่มืดมิด ทิ้งไว้เพียงเศษหยกพยัคฆ์ขาวที่แตกละเอียดอยู่กลางสายฝนที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดนิ่ง

วิมานที่พังทลายในชั่วข้ามคืน

ภายในจวนตระกูลมู่หรงที่เคยสง่างามและเปี่ยมไปด้วยบารมี บัดนี้กลับตกอยู่ในสภาวะหน้าสิ่วหน้าขวาน เสียงเกราะเหล็กกระทบกันดังเกรียวกราวเมื่อทหารองครักษ์นับพันนายในชุดเกราะทมิฬบุกเข้าปิดล้อมทุกทางเข้าออก แสงไฟจากคบเพลิงนับร้อยดวงส่องประกายวูบวาบ ตัดกับความมืดมิดของรัตติกาลและสีแดงฉานอันวิจิตรของชุดมงคลที่ มู่หรงเสวี่ย สวมใส่

นางในอาภรณ์หรูหราที่ปักลวดลายหงส์สยายปีกด้วยด้ายทองคำแท้ ซึ่งควรจะเป็นชุดที่ส่งนางขึ้นสู่ตำแหน่งแม่แห่งแผ่นดิน บัดนี้ชายกระโปรงยาวระพื้นกลับลากไปตามพื้นหินที่เจิ่งนอง เปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนตมและหยาดฝนที่โหมกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา

นางถูกทหารองครักษ์สองนายขนาบข้าง กระชากแขนลากตัวมายังลานกว้างหน้าตำหนักใหญ่ สถานที่ที่นางเคยเฝ้าฝันยามหลับตานอนว่าจะได้เดินเคียงคู่กับ ตงฟางเย่ เข้าสู่ปะรำพิธีอภิเษกท่ามกลางคำแซ่ซ้องสรรเสริญ

ท่ามกลางหยาดพิรุณ

"ปล่อยข้า! พวกเจ้าบังอาจนัก! รู้หรือไม่ว่ากำลังทำสิ่งใดกับว่าที่ฮองเฮา!" มู่หรงเสวี่ยตวาดเสียงสั่น น้ำฝนชะล้างเครื่องประทินโฉมจนใบหน้าซีดเผือด

"ฮองเฮาหรือ? หึ... เกรงว่าหัวของเจ้าจะหลุดจากบ่าก่อนจะได้สวมมงกุฎเสียมากกว่า" หัวหน้าองครักษ์เอ่ยเสียงเย็น ก่อนจะเหวี่ยงร่างของนางลงบนพื้นหินแข็งกระด้าง

ตุบ! ร่างบางสั่นสะท้านด้วยความหนาวเหน็บที่เสียดแทงเข้าถึงกระดูก นางทรุดเข่าลงกลางสายฝนที่สาดซัด ทันใดนั้น ม้วนกระดาษหนังแกะและตราประทับโลหะก็ถูกโยนลงมาตรงหน้านาง มันกระแทกพื้นเสียงดังสนั่นพอๆ กับเสียงหัวใจของนางที่แทบจะหยุดเต้น

"นี่มัน... ไม่จริง..." นางครางออกมา พลางใช้นิ้วที่สั่นเทาหยิบจดหมายฉบับนั้นขึ้นมาดู