บทที่ 5 ลอนดอน

กลางดึก ณ อพาร์ทเม้นท์เรียบหรูในลอนดอน เสียงโทรศัพท์มือถือยี่ห้อผลไม้ชื่อดังของ พร้อม วงศ์อนุชิต ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบของรัตติกาล

ตี๊ดดดด… ตี๊ดดดด…

หญิงสาวในชุดนอนสีเทานอนตะแคงบนเตียง ผ้าห่มคลุมถึงอก เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย งัวเงียยื่นมือคว้ามือถือจากโต๊ะหัวเตียง แล้วเหลือบดูชื่อสายเรียกเข้า

“แม่”

พี่พร้อมกดรับทั้งที่ยังลืมตาไม่เต็มที่

“ฮัลโหล… ค่ะแม่?”

เสียงของพรพรรณจากปลายสายดังขึ้นมาอย่างอ่อนโยนปนลังเล “พร้อมลูก โทษทีนะคะลูก ที่แม่โทรมาเวลานี้ แม่มีเรื่องด่วนอยากคุยกับพร้อมน่ะลูก”

พี่พร้อมค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งหลังตรง พิงหัวเตียงเสียงของแม่ดูแปลกกว่าทุกครั้ง เขาขานตอบด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น

“พูดมาได้เลยค่ะแม่ พร้อมฟังอยู่”

เสียงในสายเงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนพรพรรณจะพูดออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“คือ… แม่อยากให้พร้อมแต่งงานกับน้องนาทหลังจากเรียนจบน่ะลูก”

พี่พร้อม ชะงักกึก! หัวใจสะดุดอย่างฉับพลัน เบิกตากว้างเล็กน้อย ก่อนจะพูดช้า ๆ แต่ชัดเจนทุกคำ

“แต่งงาน…?”

“จะแต่งได้ไงคะแม่!! พร้อมมีแฟนอยู่แล้วนะคะ!”

เสียงของพรพรรณอ่อนลง

“ทำไมจะไม่ได้คะลูก เรื่องนี้พร้อมห้ามปฏิเสธเด็ดขาด เพราะมันสำคัญมาก”

พี่พร้อมหลุบตาลง เขาพยายามควบคุมเสียงตัวเองไม่ให้สั่น “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพร้อมคะแม่?”

“ถ้าแม่อยากได้น้องนาทเป็นลูกสะใภ้นักล่ะก็… แม่ก็แต่งเองสิคะ!”

เงียบ…

“พร้อม….ฟังแม่ก่อนนะลูก…”

“ไม่ค่ะ!! ไม่จำเป็นต้องฟังอะไรทั้งนั้น พร้อมรักปริม และจะแต่งงานกับปริมคนเดียว!“

พรพรรณตัดสินใจเล่าทุกอย่างเกี่ยวกับอรอนงค์และนงนาทให้ลูกสาวฟัง และหลังจากที่เล่าจบความเงียบปลายสายนั้นยาวนาน แม้แต่เสียงลมหายใจของพรพรรณก็ขาดห้วง

มีเพียงเสียงของหัวใจสองดวงที่เต้นไม่เป็นจังหวะ อีกคนก็หวังจะให้ลูกเข้าใจ อีกคนก็ยืนยันในเส้นทางของตัวเอง

จากฝั่งห้องพักในอังกฤษ พร้อม วงศ์อนุชิต ยังคงถือโทรศัพท์แนบหู ดวงตาเหม่อมองออกไปยังท้องฟ้ามืดนอกหน้าต่าง

ก่อนเขาจะพูดขึ้น…!!

“แม่คะ…”

“พร้อมเข้าใจทั้งหมดที่แม่พูด”

พรพรรณนิ่ง…หัวใจเต้นรัว

“พร้อมเห็นใจป้าอร และเข้าใจว่าน้องนาทเป็นเด็กดี…แต่ยังไงพร้อมก็จะไม่แต่งงานกับน้องเด็ดขาดค่ะแม่ พร้อมมีคนที่รักแล้วและจะแต่งงานกับเธอคนเดียว!“

“มันไม่ใช่ว่าพร้อมเกลียดน้องนะคะแม่…พร้อมแค่ไม่สามารถโกหกความรู้สึกของตัวเองได้ เพราะการแต่งงานมันไม่ใช่แค่การดูแล แต่มันคือชีวิตทั้งชีวิต…”

พรพรรณหลับตาแน่น น้ำตาไหลเงียบ ๆ ข้างแก้มขณะฟังคำพูดของลูก

“พร้อมไม่อยากให้น้องนาทต้องใช้ชีวิตอยู่กับคนที่ไม่ได้รักเขาแบบคนรัก”

“มันจะไม่แฟร์สำหรับใครเลยค่ะ”

หลังจากความเงียบกินเวลาหลายวินาที เสียงของพรพรรณก็ดังกลับเข้ามาในสายโทรศัพท์ คราวนี้ไม่ใช่น้ำเสียงที่อ่อนโยนอีกต่อไป

“พร้อม…ฟังแม่นะลูก”

“ยังไงก็พร้อมต้องแต่งงานกับน้อง!!” เสียงนั้นเด็ดขาด ดุ เคร่ง และหนักแน่นอย่างที่พี่พร้อมไม่เคยได้ยินจากแม่มาก่อน

“ลูกสะใภ้ของแม่ต้องเป็นหนูนงนาทเท่านั้น!”

พี่พร้อมเบิกตากว้าง มือที่ถือโทรศัพท์เริ่มสั่นนิด ๆ ใบหน้าเรียบนิ่งของเขาเริ่มแตกร้าวเล็กน้อยที่ปลายแววตา เสียงพรพรรณยังดังต่อเนื่องและแฝงความเด็ดเดี่ยว

“แม่ไม่ได้พูดเล่นนะพร้อม นี่คือคำสัญญาที่แม่ให้ไว้กับป้าอรตอนเธอนอนอยู่บนเตียงคนไข้!!”

“ป้าอรไม่ได้ขอให้แม่ดูแลแค่น้องนาท แต่ขอให้พร้อม เป็นคนรักและปกป้องลูกสาวของป้าอรไปทั้งชีวิต!”

“ถ้าพร้อม…ไม่เชื่อฟังแม่…”

“ก็ไม่ต้องมาเรียกแม่ว่าแม่อีกต่อไป”

พี่พร้อมกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว น้ำเสียงของเขาที่ตอบกลับไปไม่ใช่แค่เสียงของลูกสาว แต่มันคือเสียงของผู้หญิงคนหนึ่ง ที่เลือกจะยืนหยัดบนหัวใจตัวเอง

“คำสัญญาบ้าบออะไรคะแม่!?”

พรพรรณอยู่ที่ปลายสายถึงกับนิ่ง

“แม่ไปรับปากป้าอร แล้วมาบังคับให้พร้อมแต่งงานกับน้องนาท…”

“มันถูกต้องเหรอคะแม่!?” น้ำเสียงของเขาไม่ได้ตะโกน แต่มันเต็มไปด้วยแรงอัดอั้นที่สะสมมานาน

ดวงตาของเขาแดงวาบ แต่ไม่มีน้ำตาสักหยด มีเพียงความคั่งค้างที่กลั่นออกมาเป็นคำพูด

“พร้อมไม่ได้รักน้อง แม่เข้าใจไหมคะ?”

“และถ้าพร้อมยอมแต่งไปเพียงเพราะ คำสัญญาของแม่กับป้าอรคนที่ต้องเจ็บที่สุด ไม่ใช่พร้อมแต่คือน้องนาทต่างหาก!”

“ความรัก…มันบังคับกันไม่ได้หรอกค่ะแม่”

“แม่จะพูดแค่ครั้งนี้นะลูก ลูกสะใภ้ของแม่ต้องเป็นหนูนงนาทเท่านั้น!! และที่สำคัญ แค่ 5ปี เองนะพร้อม ป้าอรเขาขอแค่ 5ปี ให้พร้อมกับน้องนาทใช้ชีวิตร่วมกัน“

“5ปี…!”

“งั้นพร้อมจะเก็บไปคิดอีกทีก็ได้ค่ะแม่…”

“แม่ขอร้องนะพร้อม ทำเพื่อแม่ได้มั้ยลูก…”

“ขอเวลาให้พร้อมได้เก็บเรื่องนี้ไปคิดทบทวนอีกสักหน่อยเถอะค่ะแม่…”

“โอเคลูก…”

และสายก็ตัดไป…ตี๊ดดดดดด

หลายปีผ่านไป…

เวลาที่ผันผ่านไปหลายปีไม่ได้ช่วยให้หัวใจของ พร้อม วงศ์อนุชิต มั่นคงขึ้นเลย ในที่สุดเขากลับมาใช้ชีวิตโสดอีกครั้งหลังจากปิดฉากความสัมพันธ์กับปริมลงอย่างถาวร ความรักที่เคยดูเหมือนจะจริงจังในลอนดอนวันนั้น เมื่อลอกเปลือกนอกที่เป็นความลุ่มหลงออกแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่กลับมีเพียงความว่างเปล่า

ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับปริมในช่วงหลังกลายเป็นเพียง "ความเคยชิน" และ "เรื่องบนเตียง" ที่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณและความรัก พร้อมเริ่มตีตัวออกห่างอย่างเย็นชาและชัดเจน เขาใช้ความเงียบเป็นอาวุธและใช้ความห่างเหินเป็นกำแพง เหมือนกับที่เขาเคยทำกับผู้หญิงทุกคนที่ผ่านมา คำบอกรักที่เคยพรั่งพรู หรือแผนการแต่งงานที่เคยคิดฝันไว้พังทลายลงไม่เป็นท่า ไม่ใช่เพราะโชคชะตา แต่เป็นเพราะความเจ้าชู้และนิสัยโลเลของตัวเขาเองที่แก้ไม่หาย

ปริมจับได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเขาแอบปันใจไปให้คนอื่น แต่นั่นเป็นเพียงสาเหตุภายนอก เพราะเหตุผลที่แท้จริงที่ทำให้พี่พร้อมไม่เคยพอในความรักครั้งไหนๆเลย คือเงาของผู้หญิงอีกคนที่ซุกซ่อนอยู่ในก้นบึ้งที่ลึกที่สุดของหัวใจ

ผู้หญิงที่เขาพยายามลบภาพจำออกไป แต่ยิ่งลบกลับยิ่งชัดเจน... นงนาท

ฤดูร้อนกลับมาอีกครั้งพร้อมกับข่าวสำคัญที่ทำให้บ้าน “วงศ์อนุชิต” มีชีวิตชีวาขึ้นเป็นพิเศษ

เสียงโทรศัพท์มือถือของพรพรรณดังขึ้น ขณะเธอกำลังเดินตรวจความเรียบร้อยในห้องรับแขก เธอหยิบมันขึ้นมาอย่างรวดเร็วทันทีที่เห็นชื่อบนหน้าจอ

“ฮัลโหลลูก…พร้อม ว่าไงลูก”

เสียงปลายสายเป็นเสียงของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ แต่แฝงความคิดถึงไว้ในน้ำเสียง

“พร้อมน่าจะถึงกรุงเทพฯ ช่วงเย็นค่ะแม่”

พรพรรณยิ้มทันที รอยยิ้มที่หายไปหลายวันกลับมาอีกครั้งบนใบหน้า

“โอเคลูก เดินทางปลอดภัยนะลูกนะ แม่กับพ่อแล้วก็น้องนาท จะรอที่บ้านของเรานะคะ”

พรพรรณยังคงถือโทรศัพท์แนบหู ยืนอยู่ข้างโต๊ะไม้กลางบ้านที่เงียบสงบ

เสียงของลูกสาวดังมาอย่างชัดเจนจากปลายสาย หลังจากห่างกันไปนานหลายปี น้ำเสียงนั้นฟังแล้วทำให้หัวใจของแม่คนหนึ่งอุ่นขึ้นกว่าเดิมมาก

“พร้อมอยากกินอะไรลูก แม่จะให้ป้าน้อยกับป้ายาทำไว้รอ“

ปลายสายเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยเสียงติดหัวเราะนิด ๆ

“พร้อมอยากกินไก่ผัดเม็ดมะม่วงค่ะ อาหารไทยอะไรก็ได้ แต่ขอต้มยำกุ้งน้ำข้นด้วยก็ดีค่ะแม่”

พรพรรณหัวเราะด้วยความเอ็นดู “โอเคลูก แม่จะรีบไปบอกป้าน้อยกับป้ายาไว้เลย”

“ตอนเย็นเจอกันนะคะลูก”

“ค่ะแม่”

สายตัดไปแล้ว แต่รอยยิ้มยังอยู่บนใบหน้าของพรพรรณ เธอวางโทรศัพท์ลงช้า ๆ แล้วหันไปตะโกนเรียกแม่บ้าน

“ตุ้ม! ไปเรียกป้าน้อยกับป้ายามาหน่อยลูก“

ห้องรับแขกของบ้านวงศ์อนุชิตยามบ่ายคล้ายอบอวลไปด้วยกลิ่นจาง ๆ ของความคิดถึง พรพรรณนั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ยาว ขณะกำลังอ่านข่าวของบ้านเมืองในไอแพด

เสียงฝีเท้าคู่หนึ่งเดินใกล้เข้ามาตามคำเรียกก่อนหน้านี้ “คุณพรเรียกหาพวกป้า มีอะไรเหรอคะ?”

ป้าน้อย กับ ป้ายา สองแม่ครัวเก่าแก่ประจำบ้าน เดินเข้ามาอย่างเรียบร้อย ป้าน้อยเช็ดมือลงบนผ้ากันเปื้อน ส่วนป้ายายืนยิ้มอย่างสงบที่มุมประตู

พรพรรณเงยหน้าขึ้น ยิ้มให้ทั้งสองอย่างอ่อนโยน “ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ ป้าน้อย ป้ายา แค่อยากได้อาหารพิเศษสำหรับวันนี้”

ป้าทั้งสองคนสบตากัน ก่อนจะพยักหน้ารับพร้อมกัน

พรพรรณวางไอแพดลงบนโต๊ะ แล้วเอ่ยสั่งเสียงชัดเจน “เย็นนี้ทำต้มยำกุ้งน้ำข้น ใช้กุ้งแม่น้ำนะคะ เอาไซส์ใหญ่เลย ขนาดสองตัวโล หรือ ตัวละโล“

“ค่ะ / ค่ะ คุณพร”

พรพรรณยิ้มรับ ก่อนสั่งต่อ

“แล้วก็ ไก่ผัดเม็ดมะม่วง ด้วยค่ะ”

“ปลาทับทิมผัดกะเพรา แร่เอาแค่เนื้อปลานะคะ ขอเผ็ดน้อย“

ป้ายาพยักหน้าจดจำไว้อย่างแม่นยำ

“ปีกกลางไก่ทอดเกลือ คลุกแป้งก่อนทอดนะคะ เอาแบบกรอบนอกนุ่มใน”

“แล้วก็ข้าวผัดปูจานใหญ่ ข้าวสวยอีกหนึ่งโถ”

ป้าน้อยกับป้ายากำลังจดเมนูที่พรพรรณสั่งอย่างขะมักเขม้น จู่ ๆ ป้าน้อยก็นิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเจ้านายที่เธอรับใช้มาหลายสิบปี

“เอ่อ…คุณพรคะ” พรพรรณหันมามองด้วยแววตาสงสัยปนรอยยิ้ม

“มีอะไรหรือเปล่าป้าน้อย?”

ป้าน้อยยิ้มจาง ๆ

“เมนูที่คุณพรสั่งเมื่อกี้…ต้มยำกุ้ง ไก่ผัดเม็ดมะม่วง ข้าวผัดปู ปีกไก่ทอด มันเป็นเมนูจานโปรดของคุณพร้อมทั้งนั้นเลยนะคะ”

พรพรรณยิ้มออกมาเบา ๆ

ป้าน้อยพูดต่อพร้อมกับรอยยิ้มเต็มไปด้วยความคิดถึง “ป้าจำได้ค่ะ ก่อนที่คุณพร้อมจะไปอังกฤษ คุณพร้อมให้ป้าทำให้กินอยู่บ่อย ๆ แทบทุกอาทิตย์เลย“

“บางวันคุณพร้อมก็แอบเข้าครัวมาช่วยป้าทอดไก่ด้วยนะคะ จำได้ว่ามือเลอะเต็มเลย แต่หน้าตาดีใจเหลือเกิน”

พรพรรณหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ รอยยิ้มของแม่ที่เก็บความคิดถึงไว้นานเริ่มอ่อนลงบนใบหน้า

“ก็เพราะแบบนั้นแหละค่ะป้า…”

“แม่อย่างพรถึงอยากให้ลูกได้กินอาหารที่เขาคิดถึงตอนอยู่ไกลบ้าน จะได้รู้ว่าเขากลับมาในที่ที่เขาเป็นส่วนหนึ่งเสมอ”

ป้ายามองเจ้านายแล้วยิ้มอย่างซึ้งใจ ส่วนป้าน้อยก็พยักหน้ารัว

“งั้นเดี๋ยวป้ากับป้ายาจะลงมือเองทุกจานเลยค่ะ รับรองว่ารสชาติเหมือนเมื่อหลายปีก่อนไม่ผิดแน่”

“ฝากด้วยนะคะป้า ๆ”

ป้าน้อยกับป้ายาพยักหน้าอย่างแข็งขัน รอยยิ้มอบอุ่นเต็มหน้า

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง…

เสียงประตูรั้วบ้านเปิดออกอีกครั้ง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงล้อรถเข็นดังเอี๊ยดอ๊าด เด็กคนรับใช้ช่วยกันยกถุงผัก ผลไม้ ถาดเนื้อ และกล่องโฟมใหญ่ ๆ ที่เต็มไปด้วยวัตถุดิบสดจากตลาด

ป้าน้อย เดินนำเข้ามาอย่างรวดเร็ว ผ้ากันเปื้อนสีซีดผูกไว้แน่นรอบเอว ตามด้วย ป้ายา ที่กำลังเช็คของในถุงไม่หยุดมือ พร้อมส่งเสียงตะโกนเข้าไปในครัว

“ตุ้ม! เตรียมน้ำร้อนไว้เลยนะ! กุ้งแม่น้ำตัวละโลมาแล้ว!”

“วันนี้งานใหญ่! คุณพร้อมจะกลับมา!”

ภายในครัวกว้างของบ้านวงศ์อนุชิต แสงแดดลอดหน้าต่างบานใหญ่กระทบกับพื้นกระเบื้องสีครีมสะอาดตา กลิ่นสมุนไพรเริ่มลอยอบอวลในอากาศเมื่อป้าน้อยนำ ข่า ตะไคร้ ใบมะกรูดมาสับเตรียมลงหม้อต้มยำ

ป้ายาล้างกุ้งแม่น้ำอย่างระวัง

“ป้าน้อย! ปีกกลางไก่หมักไว้เรียบร้อยแล้วนะ!”

“ตุ้มจะลงมือทอดเอง!”

“ดี ๆ! ขอกรอบนอกนุ่มในนะจ๊ะ!”

ตุ้มลงมือทอดเม็ดมะม่วงกับพริกแห้ง และทอดไก่ เตรียมลงกระทะสำหรับผัดกับไก่ เสียงน้ำมันเดือดปุด ๆ บนเตาเคียงข้างเสียงหัวเราะของคนในครัว ทั้งครัวเต็มไปด้วยความเร่งรีบที่ไม่วุ่นวาย เพราะทุกคนรู้หน้าที่และรู้บทบาทของตัวเอง

จังหวะนั้นเองพรพรรณเดินเข้ามาในครัวอย่างเงียบๆ และสีหน้าเปี่ยมด้วยความสุขที่ยากจะซ่อน เธอยืนมองแม่บ้านที่กำลังขะมักเขม้นกับการ เตรียมอาหาร ก่อนจะเอ่ยเสียงนุ่มขึ้นมา

“ป้าน้อยคะ…”

ป้าน้อยที่กำลังตักพริกแห้งใส่จานหันกลับมาอย่างไว

“คะคุณพร?”

พรพรรณเดินเข้ามาใกล้ๆ เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่เปี่ยมด้วยความตั้งใจ

“ไก่ผัดเม็ดมะม่วงอย่าเพิ่งทำตอนนี้นะคะ”

“เดี๋ยวไก่มันจะไม่กรอบน่ะค่ะ อย่าเพิ่งทำไว้ รอให้คุณพร้อมกลับมาถึงบ้านก่อน ค่อยเริ่มผัดก็ยังทันค่ะ”

ป้าน้อยพยักหน้าอย่างเข้าใจทันที

“ได้เลยค่ะคุณพร ป้าจะเตรียมวัตถุดิบไว้รอพอถึงเวลาแล้วค่อยลงกระทะ จะได้กรอบๆ หอมๆเหมือนที่คุณพร้อมชอบเลย”

พรพรรณยิ้มพอใจ ก่อนจะหันไปมองรอบครัวอีกครั้ง และเดินออกไป

ป้าน้อยหันไปตะโกนเสียงดังพอประมาณ ขณะที่มือยังหยิบเครื่องปรุงจากตะกร้า

“ตุ้มเอ๊ย! ตุ้ม!”

เสียงกุกกักจากมุมลึกของครัวดังขึ้น ก่อนจะตามมาด้วยเสียงตอบกลับอย่างกระฉับกระเฉง

“จ้าาาาป้าาาา!”

“อย่าเพิ่งทำไก่ผัดเม็ดมะม่วงนะลูก รอคุณพร้อมมาถึงก่อนค่อยทำ!”

ตุ้มที่กำลังหั่นหอมใหญ่เงยหน้าขึ้น หยิบผ้าขนหนูพาดบ่า “รับทราบค่าาา! ป้าขาาา เดี๋ยวตุ้มจะเตรียมวัตถุดิบไว้เฉย ๆ ยังไม่ลงกระทะนะคะ

ป้าน้อยหัวเราะเบา ๆ พลางส่ายหัวอย่างเอ็นดู