บทที่ 9 256GB

ห้างสรรพสินค้า ปลายปี 2560

ในห้างสรรพสินค้าชั้นนำกลางกรุงเทพฯ เสียงเพลงบรรเลงเบา ๆ เคล้ากับแสงไฟสว่างนวลที่สะท้อนบนพื้นกระเบื้องเงาวับ อรอนงค์ กับ พรพรรณ เดินนำอยู่หน้าสุด มือถือถุงจากร้านสุกี้

ข้างหลังคือ นงนาท ที่เดินแกว่งแขนไปมาด้วยสีหน้าเริงร่า กับ พี่พร้อม ที่ยังคงสงบและสุขุมเช่นเคย แต่ในแววตาก็มีความอ่อนโยนซ่อนอยู่

“แม่อร! ป้าพร! ร้านอยู่ตรงนั้นค่ะ!” นงนาทชี้ไปที่ป้ายสีเงินเงางาม “iStudio by SPVi”

ทั้งกลุ่มเดินเข้าไปอย่างพร้อมเพรียง พนักงานสาวในชุดยูนิฟอร์มเรียบหรูรีบเดินเข้ามาต้อนรับทันทีที่เห็นกลุ่มลูกค้ามีออร่าแบบ

“ท่านผู้หญิงพาลูกมาเปย์”

พนักงานขายนำไปยังโซนที่จัดวางมือถือรุ่นล่าสุดเรียงกันสวยงามในตู้กระจก

นงนาท ยืนกอดอก มองมือถือบนแท่นโชว์ด้วยดวงตาเป็นประกาย ก่อนจะยื่นมือไปแตะเครื่องสีขาวที่สะท้อนแสงไฟ

“นาทเอาสีขาวค่ะ! รุ่นใหม่ล่าสุดเลย แล้วก็…ขอความจุสูงสุดนะคะ!”

“256GB เลยใช่ไหมคะน้อง?” พนักงานถาม

“ค่ะ! เอาให้สุดไปเลยค่าาา~” นงนาทตอบแบบไม่ลังเล ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

อรอนงค์ หัวเราะลูกสาว แล้วหันไปถามพี่พร้อมบ้าง “แล้วพี่พร้อมล่ะลูก เอาสีอะไร เอาความจุเท่าไหร่ดีลูก?”

พี่พร้อม ที่ยืนอยู่ข้างหลังน้องสาวตัวแสบ แค่มองก็ดูออกว่า เขาไม่ได้ตื่นเต้นเท่าไรนัก แต่เขาก็ยิ้มบางๆ

“เอาสีเดิมค่ะป้าอร…”

“สีขาว…ความจุเดิม 256GB ค่ะ”

อรอนงค์ พยักหน้าช้า ๆ ดวงตาอ่อนโยนมองเด็กสาวตรงหน้า น้ำเสียงเธอแฝงทั้งเอ็นดูและเข้าใจ

“โอเค ๆ …เด็กคนนี้ไม่เปลี่ยนเลยนะ”

พรพรรณหันมายิ้มให้เชิงล้อ “นิ่งทั้งใจ ทั้งสเปกมือถือเลยนะลูกสาวแม่…”

นงนาทหัวเราะคิก “พี่พร้อมเหมือนมือถือเลยค่ะ…เรียบหรู ดูแพง และเสถียรมาก!”

หลังจากวันแห่งความวุ่นวายและการได้มือถือใหม่ผ่านพ้นไป ทั้งสองครอบครัว “วงศ์อนุชิต” และ “แสงชัย” ก็เริ่มต้นการเดินทางเล็ก ๆ ด้วยกัน จุดหมายอยู่ที่ ภาคเหนือของประเทศไทยในอำเภอเล็ก ๆ ท่ามกลางขุนเขาและสายหมอก

“สวนส้มและสวนสตรอว์เบอร์รี” แห่งนั้น เป็นพื้นที่ส่วนตัวของ คุณไสว วงศ์อนุชิต น้องชายแท้ ๆ ของ คุณเพิ่ม ซึ่งลาออกจากราชการมาใช้ชีวิตเรียบง่ายอยู่กับธรรมชาติและผลไม้

“อากาศดีกว่าในห้องประชุมเยอะเลยเนอะ” พรพรรณหันไปพูดกับอรอนงค์ขณะนั่งจิบกาแฟยามเช้าบนระเบียงบ้านไม้

บ้านพักเป็นเรือนไทยประยุกต์หลังใหญ่ สองหลัง ตั้งอยู่บนเนินสูง มองเห็นวิวของแปลงส้มที่เรียงเป็นร่องงดงาม และด้านล่างถัดไปคือสวนสตรอว์เบอร์รีที่ลูกแดงสดชูช่อเต็มแปลง

เด็ก ๆ ได้พักคนละหลังกับผู้ใหญ่ แต่ก็อยู่ใกล้กันพอจะเดินมาเคาะประตูหากันตอนดึก ๆ ได้ง่าย

เช้าวันที่สอง

ไอหมอกยังลอยคลอเบา ๆ ตามแนวต้นส้ม

พี่พร้อมในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาว กับกางเกงยีนส์พับขาเล็กน้อยเดินถือแก้วกาแฟอยู่คนเดียว เขาหยุดยืนมองไร่ที่ทอดยาวออกไปเบื้องหน้าพลางสูดอากาศเต็มปอด และแล้วเสียงฝีเท้าเบา ๆ ก็ดังมาจากด้านหลัง

“พี่พร้อมคะ…”

นงนาทมาในชุดเสื้อไหมพรมถักบาง ๆ กับกระโปรงยาวพลิ้ว เส้นผมถูกรวบครึ่งศีรษะอย่างสวยงาม ใบหน้าเธอยังระเรื่อจากไอเย็น

“ตื่นเช้าจังเลยค่ะน้องนาท” พี่พร้อมหันมายิ้มให้เบา ๆ

“อากาศแบบนี้ ใครจะอยากนอนคะ” เธอยิ้มตอบก่อนจะพูดต่อ “นาทเห็นพี่เดินคนเดียวเลยตามมาค่ะ“

“ดีเลยค่ะ พี่จะได้มีคนคุยด้วย เหงามากๆ พอได้นั่งชมวิวคนเดียวมันก็หนาวเหมือนกันนะ”

ทั้งสองคนเดินเคียงกันไปช้า ๆ ผ่านแถวต้นส้มที่มีผลส้มสีสดห้อยเต็มกิ่ง บางช่วงพี่พร้อมก็ยื่นมือไปแตะ แสดงให้เห็นว่าเขาชอบธรรมชาติมากกว่าที่ใครหลายคนคิด

ทันใดนั้นเสียงใสๆของนงนาทก็เอ่ยขึ้นเบาๆ

“เรามาถ่ายรูปกันดีกว่าค่ะพี่พร้อม”

“ทำไมอยากถ่ายล่ะคะ?”

นงนาทเม้มปากนิดหนึ่ง ก่อนพูดเสียงแผ่ว “ก็…อีกไม่ถึงเดือน พี่พร้อมก็จะกลับไปเรียนต่อแล้วนี่คะ…นาทคงเหงาแย่เลย…”

เธอไม่พูดมากกว่านั้น แต่แววตาที่ก้มหลบกลับแสดงออกได้ดีกว่าคำพูดใด ๆ พี่พร้อมนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือออกมาอย่างไม่คาดคิด

“ไหนคะ…โทรศัพท์?”

นงนาทเงยหน้าขึ้น ยิ้มออกมาเหมือนแสงแดดที่ส่องทะลุหมอก เธอหยิบมือถือใหม่เครื่องสีขาวออกมายื่นให้พี่พร้อม

พี่พร้อมรับมันมาถืออย่างมั่นคง ก่อนจะยกขึ้นถ่ายเซลฟี่ด้วยท่าทีเรียบง่ายแต่แอบใจเต้นนิด ๆ

แชะ!!

“อีกมุมค่ะพี่พร้อม ตรงใต้ต้นส้มนี่แหละแสงกำลังสวย!”

นงนาทรีบพาคนพี่เดินไปยังมุมที่เธอเล็งไว้ ทั้งคู่ยืนใต้ร่มเงาต้นส้ม ผลส้มสีสดอยู่ใกล้ใบหน้าแทบจะจับต้องได้ นงนาทยกมือขึ้นทำท่า V นิ้ว แต่พี่พร้อมกลับแอบอมยิ้มแล้วยกแขนโอบไหล่น้อง

แชะ!!

“อุ๊ย…”

เสียงของนงนาทสั่นนิด ๆ เพราะไม่คิดว่าคนพี่จะกล้าโอบ แถมพี่พร้อมยิ้มเอียงหน้ามาดูจอมือถือพร้อมกันกับน้อง

“เราสองคน…ก็เข้ากันดีเหมือนกันนะคะ”

เสียงเขานิ่งแต่ถ้อยคำนั้น ทำให้นงนาทกลืนน้ำลายแล้วพยักหน้าช้า ๆ

“ค่ะ เหมือนส้มกับเกลือ ไม่ค่อยเข้ากัน แต่พออยู่ด้วยกันแล้วมันกลมกล่อมแปลก ๆ”

แดดยามสายเริ่มส่องอ่อนลง แต่ความสนุกระหว่างสองพี่น้องต่างสายเลือดยังไม่มีทีท่าว่าจะลดลงเลย พี่พร้อมเดินถือมือถือสีขาวรุ่นใหม่ที่เพิ่งได้มาเมื่อไม่กี่วันก่อน กล้องหลังเลนส์คู่สะท้อนแสงแดดอย่างแวววาว

นงนาทที่ตอนนี้แก้มแดงระเรื่อด้วยทั้งแดดและความสนุก ยังคงวิ่งวนอยู่ในสวนส้มเล็ก ๆ อย่างร่าเริง ใบหน้ามีแต่รอยยิ้ม

“พี่พร้อม! พี่พร้อมๆๆๆ ถ่ายรูปนี้ให้หนูหน่อย!” เสียงหวานใสเรียกขึ้นจากอีกฟากของร่องสวน

ก่อนที่พร้อมจะทันได้ถามว่าน้องจะทำอะไร นงนาทก็วิ่งพรวดไปเด็ดใบส้มสองใบจากกิ่งอย่างคล่องแคล่ว

“แหน่ะ! เดี๋ยวโดนเจ้าของที่ดุนะ”

“ไม่ดุหรอกค่ะ อาไหวเป็นคนใจดี”

“เหรออออออออ?” พี่พร้อมลากเสียงยาวพลางยิ้มมุมปาก

นงนาทหันกลับมาทันที ยื่นใบส้มทั้งสองใบขึ้นมา แปะที่ปลายจมูกทั้งสองข้าง เหมือนงวงช้าง แล้วก็ ยืนขาเดียว ประนมมือ หลับตา พร้อมทำสีหน้าเหมือนพระพุทธรูป

“เร็วค่ะพี่พร้อม! ถ่ายเลย! นาทคือ ช้างน้อยผู้บำเพ็ญตบะ!”

พี่พร้อมหัวเราะออกมาเต็มเสียงครั้งแรกในรอบหลายวัน “จะบ้าเหรอนาท ฮ่าๆๆๆๆ” แต่ถึงปากจะว่า นิ้วของเขาก็รีบยกกล้องขึ้นเล็งอย่างแม่นยำ และกดชัตเตอร์รัว ๆ

แชะ แชะ แชะ แชะ!

หลังจากทริปเที่ยวสวนส้มสิ้นสุดลง พร้อม วงศ์อนุชิต ก็เก็บกระเป๋าเดินทางอีกครั้ง ปลายทางคือ ลอนดอน ประเทศอังกฤษ เพื่อกลับไปเรียนต่อระดับดุษฎีบัณฑิตตามที่ตั้งใจไว้

วันนั้น นงนาทไปส่งที่สนามบินด้วย เธอถือดอกลาเวนเดอร์เล็กๆ มัดเป็นช่อเอาไว้ให้พี่พร้อมถือขึ้นเครื่อง ทั้งที่รู้ว่าพี่เขาอาจไม่เอาขึ้นไปด้วย แต่เธอก็ยังอยากให้

“โชคดีนะคะ พี่พร้อม”

“ขอบคุณค่ะน้องนาท ดูแลตัวเองดีๆ นะคะ”

รอยยิ้มของพี่พร้อมยังคงสวยเหมือนเดิม แต่ทำไมนงนาทถึงรู้สึกว่า มันเหมือน คำลามากกว่าคำสัญญา?

6 เดือนผ่านไป…

นงนาท นั่งอยู่ที่ระเบียงห้องนอนตัวเอง มือถือวางอยู่ข้างแก้วน้ำสมูทตี้ที่เริ่มละลาย หน้าจอเปิดอยู่ที่แชตบรรทัดสุดท้าย ซึ่งส่งไปตั้งแต่เมื่อสองสัปดาห์ก่อน

“พี่พร้อมคะ นาทส่งรูปเค้กสตรอว์เบอร์รี่วันเกิดไปให้ พี่เห็นหรือยังคะ?”

ไม่มีแม้แต่เครื่องหมายอ่านแล้ว จากที่เคยส่งหากันทุกวัน กลายเป็นสัปดาห์ละครั้ง จากที่เคยวิดีโอคอลด้วยกันตอนหัวค่ำ กลายเป็นแค่ อีโมจิหัวใจ สั้น ๆ ทุกสามวัน

ลอนดอน

ในอพาร์ทเม้นท์หรูกลางเมืองลอนดอน พี่พร้อมนั่งอยู่บนโซฟาในชุดวอร์มสีดำ ข้างๆเขาคือผู้หญิงผิวขาวผมบลอนด์ ยิ้มหวานที่กำลังกอดแขนเขาอยู่

“พร้อมมมมม! เอาโทรศัพท์ลงก่อนนนนนน~ ดูหนังกันนน~”

พี่พร้อมหัวเราะเบา ๆ แล้ววางมือถือคว่ำลงโดยไม่ทันได้เห็นว่า ใครบางคน เพิ่งส่งข้อความเข้ามา

เขากำลังอินกับรักครั้งใหม่ (รักชั่วคราว) กับชีวิตใหม่ (เซ็กส์ใหม่) กับจังหวะหัวใจที่หมุนเร็วจนลืมจังหวะเดิมที่เคยเต้นอยู่ในเมืองไทย

ไฟสีส้มจากโคมเหนือหัวฉายแสงอ่อนลงบนโซฟาหนังสีเทาอ่อน เสียงหอบหายใจยังไม่ทันจาง พี่พร้อมเอนหลังพิงพนักโซฟา ปล่อยให้เส้นผมยาวสลวยเปียกเหงื่อแนบแก้ม

ข้างเขา คือนักศึกษาสาวจากฝรั่งเศส ผู้มีใบหน้าเฉี่ยวจัด ดวงตาคม และจูบที่ร้อนแรงกว่าใครที่เขาเคยพบ เธอคือ ออร์เดย์ ลุค

“You’ re amazing…”

เสียงกระซิบข้างหูเขายังอ่อนแรงแต่แฝงความเร่าร้อนพร้อมยิ้มมุมปาก ปลายนิ้วยังวนเล่นอยู่บนผิวเนื้อของอีกฝ่าย แม้ในใจลึก ๆ จะรู้ว่านี่ไม่ใช่ รัก แต่มันคือ แรงดึงดูดที่ควบคุมไม่ได้

ในช่วงเวลาแบบนี้…

เขาไม่ได้นึกถึง “เมืองไทย”

ไม่ได้นึกถึง “รอยยิ้มสดใส” ที่เคยยืนถือใบส้มแหย่จมูกแล้วหัวเราะอยู่กลางสวน

ติ๊ง…

เสียงแจ้งเตือนจากมือถือดังเบา ๆ บนโต๊ะเตี้ยหน้าทีวี เขาหันไปมองหน้าจอครู่หนึ่ง เห็นชื่อ

“NongNat” (นงนาท)

แต่กลับเอื้อมไปหยิบรีโมต เปลี่ยนช่องทีวีแทน

“เดี๋ยวค่อยตอบก็แล้วกัน…” เขาทำแบบนี้ บ่อยๆซ้ำๆ จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี แต่นงนาทก็ไม่เคยเปลี่ยนใจจากเขาเลย เธอโทรหาเขาทุกวันเวลาเดิม ส่งข้อความหาทุกวัน แต่เขาก็ไม่ตอบกลับ หรือรับโทรศัพท์ของเธอ บางครั้งอาจจะมีโทรกลับบ้างแต่ไม่บ่อย

พี่พร้อมเปลี่ยนไป เขาเคยเป็นคนที่นั่งอ่านข้อความจากเมืองไทยทุกคืน เคยรีบตอบแชตน้องนาททันทีที่เห็นชื่อเด้งขึ้นมา

แต่ตอนนี้…

เขามีแต่ “งานวิจัย”

“ปาร์ตี้”

“ผู้หญิง”

และความเร้าใจที่เปลี่ยนหน้าไปเรื่อยๆ

นงนาท เริ่มชินกับการถูกทิ้งไว้ที่ปลายสาย ทุกครั้งที่โทรหา ถ้าโชคดีก็ได้ยินเสียงพี่พร้อมตอบสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบห่าง แต่บ่อยครั้งกว่านั้น คือ เสียงสัญญาณรอสายยาวนานแล้วตัดไปเอง

“นาทโทรหาพี่พร้อมเกินสิบครั้งแล้วในเดือนนี้ แต่พี่พร้อมตอบกลับมาแค่…อืมม“

เธอพิมพ์ข้อความนี้ไว้ในไดอารี่ส่วนตัว ไม่กล้าแม้แต่จะส่งไปจริงๆ

จนกระทั่ง ปริม…เข้ามาในชีวิตของพี่พร้อม

ปริม นักศึกษาปริญญาโทชาวไทย ผิวสีน้ำผึ้ง รอยยิ้มเฉียบ สายตาแพรวพราว คล่องแคล่ว และน้ำเสียงนิ่งเหมือนน้ำแข็ง เธอไม่เคยประจบ ไม่เคยตามจิก ไม่เคยง้อแต่กลับเป็นคนเดียวที่พี่พร้อม ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เวลาได้อยู่ใกล้เธอ

วันนั้นพวกเธอเจอกันในคลาสสัมมนา พี่พร้อมหยอกเล่นด้วยความเคยชิน แต่ปริมกลับเฉย ไม่เขิน ไม่หวั่นไหว ไม่สนใจ

“จะมาจีบเหรอ? อย่าเลยค่ะ ปริมไม่ใช่คนที่เล่นด้วยแล้วจะมาเดินจากไปได้ง่าย ๆ หรอกนะคะ”

พี่พร้อมเงียบ เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าโดนท้าทาย!!

พี่พร้อมเริ่มตามปริม เริ่มยอมเปลี่ยนตารางเรียน ยอมวางมือถือ ยอมปล่อยผู้หญิงคนอื่นที่เคยเข้ามา เพราะครั้งนี้เขาเจอคนที่คุมเขาได้

และในเวลาเดียวกันนั้นเองข้อความของใครอีกคนที่เคยรออยู่ปลายสายกลับถูกอ่านแล้วไม่ตอบมากขึ้นเรื่อย ๆ

ไอเย็นจากกระจกฝ้าในอพาร์ทเม้นท์ทำให้ปลายนิ้วของเขาเย็นเฉียบ แต่เย็นไม่เท่าหัวใจที่กำลัง วางใครบางคนลงอย่างเงียบ ๆ

โทรศัพท์มือถือวางอยู่บนโต๊ะ มีชื่อหนึ่งขึ้นมาบนหน้าจอ…

“NongNat” …สายที่ไม่ได้รับ (3)

พี่พร้อมมองมันครู่หนึ่ง เขาไม่ได้รู้สึกผิดแต่ก็ไม่ได้รู้สึกโล่งใจ เขาถอนหายใจ แล้วค่อย ๆ กดปิดหน้าจอลง

ในใจของพี่พร้อม

“หนูนาท…เด็กดีของพี่”

“น้องน่ารัก ใสซื่อ บริสุทธิ์ อยู่ข้างพี่มาตลอดแต่น้องยังเด็กเกินไป”

เขาจำได้ มือเล็ก ๆ ที่เคยจับชายเสื้อเขาไว้ในสวนส้ม สายตาที่เคยมองเหมือนเขาเป็นโลกทั้งใบ

“แต่พี่พร้อมต้องการมากกว่านั้น…”

ในวัยที่เติบโตขึ้น พี่พร้อมต้องการคนที่เข้าใจเขาในทุกด้าน รวมถึง “เรื่องบนเตียง” สิ่งที่นงนาท ยังไม่พร้อมไม่สามารถให้เขาได้ และเขาไม่อยากให้ น้องนาทต้องเป็นคนที่แบกรับความกดดันทางร่างกาย เพราะลึกๆแล้วเขายังรักและสงวนนงนาทไว้ในมุมที่ให้เกียรติน้องเสมอ