บทที่ 8 เขินจนกระโดดลงน้ำ

ปลายปี 2560 บ้านแสงชัย

ศาลาริมสระยังคงเงียบสงบ เสียงลมพัดใบไม้ไหวเป็นจังหวะสม่ำเสมอ พี่พร้อมนั่งพิงเบาะอย่างผ่อนคลาย มือวางอยู่ข้างตัวใกล้กับมือถือ iPhone X สีขาว ที่วางคว่ำหน้าบนผ้าเช็ดมือ

สายตาของนงนาทที่นั่งข้าง ๆ ลอบมองพี่พร้อมเป็นระยะ แต่จังหวะหนึ่ง เธอเหลือบลงมาเห็นมือถือเครื่องนั้นชัด ๆ เข้าให้ ตาโตขึ้นทันที แล้วเธอก็เผลอร้องออกมา

“กรี๊ดดดด!!”

พี่พร้อมสะดุ้ง หันขวับกลับมาแทบจะในทันที

“เฮ้ยนาท!! เป็นอะไรคะ!?”

นงนาทยกมือขึ้นปิดปากเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอตัวไป จากนั้นก็ชี้ไปที่มือถือของพี่พร้อมตาเป็นประกาย

“iPhone X สีขาว!! ฮึ่ยยย สวยมากเลยค่ะ!!”

“นาทอยากได้อ่ะ! อิอิ” เธอหัวเราะเขิน ๆ พร้อมโน้มตัวเข้าไปมองมือถือใกล้ ๆ อย่างคนคลั่งของใหม่

พี่พร้อมหัวเราะพลางส่ายหน้านิด ๆ อย่างเอ็นดู “นึกว่าอะไร…พี่ตกใจหมดเลย”

“ก็แหม…ใครจะไปคิดว่าพี่พร้อมจะถือรุ่นนี้แล้วมันจะดูดีขนาดนี้ล่ะคะ” นงนาทตอบกลับ ทั้งยิ้มทั้งชม

“เอ่อ…คือหมายถึง…มือถือดูดีนะคะ ไม่ใช่พี่… เอ่อ…แต่พี่ก็ดูดีด้วย…” น้ำเสียงเธอเริ่มตะกุกตะกัก

“เอ่อ…ไม่ใช่ค่ะ! ไม่ใช่! นาทหมายถึงมือถือ ดูดีม๊ากกกก!! ขาวสูง เท่ เอ๊ยยยย!!!”

“ไม่ใช่ๆ ไม่ได้หมายถึงพี่พร้อมนะคะ ไม่ใช่ๆๆ!!”

พี่พร้อมเลิกคิ้วเล็กน้อย มองหน้าน้องนาทด้วยรอยยิ้มกลั้นหัวเราะ

“อืม…แน่ใจเหรอคะ ว่าหมายถึงมือถือ?”

นงนาทหน้าแดงซ่าน รีบก้มลงจิบแก้วน้ำส้ม

“อะแฮ่ม…นาทหมายถึงทุกอย่างนั่นแหละค่ะ”

พี่พร้อมหยิบมือถือเก็บในกระเป๋ากางเกง

“แล้วตอนนี้นาทใช้รุ่นไหนอยู่คะ?”

นงนาทยิ้มทันที ก่อนตอบด้วยความภาคภูมิใจนิด ๆ “นาทใช้ iPhone 8 Plus ค่ะ สีทอง 64GB”

“รุ่นนี้นาทเก็บเงินเองครึ่งนึงด้วยนะคะ ที่เหลือแม่ออกให้”

พี่พร้อมพยักหน้าอย่างพอใจ

“ดีเลย iphone 8plus รุ่นนี้พี่ก็ยังใช้อยู่เครื่องนึงนะ เอาไว้เล่นเกม ROV มันลื่นมากทนมาก แต่แบตไม่ค่อยอึด“

นงนาทเบิกตากว้าง “เฮ้ยย!! พี่พร้อมเล่น ROV ด้วยเหรอ!?”

“เล่นดิ พี่ก็คนธรรมดามั้ย?”

นงนาทหัวเราะคิกคัก ก่อนจะเอียงคอเล็กน้อยอย่างซน ๆ “แหม ก็นาทคิดว่าพี่พร้อมสนใจแต่การเรียน กับสาวสวยนี่นา…”

พี่พร้อมชะงักไปนิด ก่อนจะหันขวับไปมองหน้าน้อง คิ้วเรียวยกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่นั้นแพรวระยับ

“ยัยตัวเล็ก! แก่แดดนักนะเราอ่ะ”

“รู้ได้ไงว่าพี่สนใจแต่สาว ๆ หืม?”

นงนาทหัวเราะเขิน ๆ ขยับตัวถอยหนีเล็กน้อย แต่ยังกลั้นยิ้มไว้อยู่ ก็ดันหลุดปากออกไปก่อนจะตั้งสติได้

“ก็พี่พร้อมหล่อเท่ขนาดนี้! จะไม่มีสาว ๆ ได้ไงคะ!! ใครเห็นก็ต้องชอบ!! ขนาดนาทยังชอบเลย!!“

”เชี่ยยย!!!“

“ฮึ่ยยย!!!”

ทันทีที่พูดจบ…นงนาทเบิกตากว้างสุดชีวิต มือรีบยกขึ้นปิดปากอย่างตกใจ “ตายแล้ว…!!”

“…พูดอะไรออกไปเนี่ย…”

พี่พร้อมเลิกคิ้วอีกครั้ง ยิ้มมุมปากนิด ๆ อย่างเจ้าเล่ห์

“อื้มม…พูดซ้ำให้พี่ฟังอีกทีสิคะ…”

“เมื่อกี้น้องนาทว่าอะไรนะ? นาทบอกว่า นาทชอบใครนะคะ?”

นงนาทหน้าแดงซ่าน รีบก้มหน้าก้มตาหยิบคุกกี้เข้าปากกลบเกลื่อน

“ปะ…เปล่าค่ะ!! คุกกี้อร่อยดีเนอะพี่พร้อม! ฮะๆๆ …”

พี่พร้อมหัวเราะ มือเท้าคางมองน้องด้วยสายตาที่อ่อนลงอย่างเงียบ ๆ และจ้องหน้าน้องสาวตัวเล็กอย่างไม่วางตา จนนงนาทรู้สึกเหมือนกับว่าร่างของเธอกำลังจะละลายหายไปในอากาศ

นงนาทก้มหน้างุดๆ มุดลงใต้โต๊ะ จนพี่พร้อมเอ่ยแซว

“นี่!! จะมุดลงไปทักทายยมบาลหรือไงเนี่ย!?”

“มุดอะไรขนาดนั้นเล่า ฮ่าๆๆๆ”

เสียงหัวเราะของพี่พร้อมลอยคลอไปกับเสียงลมแต่นงนาทที่เขินจัดไม่คิดจะโผล่ขึ้นมา เธอร้องอู้อี้จากใต้โต๊ะ

“ฮึ่ยยย พี่พร้อมอ่ะ!!”

จังหวะนั้นเอง เธอผุดลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แก้มแดงเป็นลูกตำลึง ใบหน้าร้อนผ่าว

“ไม่ไหวแล้ว!!”

“นาทไม่อยู่แล้ว!! พี่พร้อมบ้า!! พูดอะไรก็ไม่รู้ ฮึ่ย! คนบ้า!! บ้าๆๆๆ!!!” เธอวิ่ง 4 คูณ 100 พุ่งลงจากศาลา ก้าวเท้าลงบันไดไม้ก่อนจะหันไปมองพี่พร้อมแว้บหนึ่ง

และแล้ว…

ตู้มมมมมม!!!!

เสียงน้ำแตกกระเซ็นทั่วสระ นงนาทกระโดดลงน้ำโดยไม่ลังเล! ตัวเธอจมหายไปในวินาทีเดียว เหลือเพียงฟองอากาศลอยผุดขึ้นมาแทนเสียงเขิน

“เฮ้ยยยย!!! นาททท!!!”

เสียงพี่พร้อมตะโกนลั่น พร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขารีบก้าวลงศาลาอย่างเร็วที่สุดเท่าที่เคยเดินในชีวิต ดวงตาคู่คมเบิกกว้าง จ้องผิวน้ำด้วยความตกใจ

“บ้ารึเปล่าเนี่ย กระโดดลงไปทำไม!?”

“น้องนาท!!! หนูว่ายน้ำเป็นใช่มั้ย!?”

ยังไม่ทันจะได้คำตอบ เสียงฝีเท้าคู่หนึ่งก็ดังเข้ามาใกล้จากทางเดินหินข้างศาลา

อรอนงค์ กับ พรพรรณ เดินมาหาลูก ๆ ด้วยสีหน้าสงสัยปนยิ้ม พวกเธอถือแก้วน้ำดื่มในมือ เตรียมจะมานั่งพักที่ศาลาริมสระว่ายน้ำ

“อ้าว พร้อม น้องนาทไปไหนแล้วลูก?” อรอนงค์ถามขณะชะเง้อมองหาลูกสาว

พี่พร้อมหันขวับไปตอบอย่างเร่งรีบ

“น้องกระโดดลงน้ำเมื่อกี้นี้ค่ะ!”

เพียงเท่านั้น…อรอนงค์ชะงัก ดวงตาเบิกกว้าง ลมหายใจขาดห้วง ก่อนจะตะโกนลั่นจนพรพรรณตกใจ

“หาาาาา!! ยัยนาทว่ายน้ำไม่เป็น!!”

“ว้ายยยยย!! ยัยนาทลูกแม่!!!”

พรพรรณแทบทำแก้วหล่น รีบวิ่งตามมาขอบสระทันที แต่ไม่ทันที่แม่ ๆ จะก้าวถึงขอบสระน้ำ

พี่พร้อมก็กระโจนลงน้ำทันที!

ตู้มมมมมม!!!!

เสียงร่างของหญิงสาวกระแทกผิวน้ำดังสนั่น เขาดำน้ำลึกลงไปโดยไม่ลังเลแม้เสี้ยววินาที

โลกใต้น้ำสีน้ำเงินจาง ๆ เงาร่างเล็กในชุดเสื้อสีขาวอ่อนกำลังตะเกียกตะกายแบบไม่มีทิศทาง มือของเธอกวัดแกว่งไปมาในความตื่นตระหนก และในวินาทีนั้นเอง แขนแข็งแรงของพี่พร้อม คว้าตัวน้องไว้ได้ทันก่อนที่ร่างเล็กจะไหลลึกลงไปอีก

“จับไว้ค่ะน้องนาท! พี่อยู่นี่!!”

พี่พร้อมออกแรงพยุงตัวน้องขึ้นเหนือน้ำ ขาเขาถีบขึ้นเร็วๆ มืออีกข้างโอบคอของนงนาทไว้แน่นไม่ให้จมน้ำอีก

ฟู่!!!!

เสียงอากาศทะลักออกจากปากนงนาทเมื่อโผล่พ้นน้ำ เธอไอถี่ ๆ สองสามครั้ง ร่างยังสะท้านพร้อมกับยังตกใจ แต่สติก็เริ่มกลับมา

“พะ…พี่พร้อม…”

“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องกลัว พี่อยู่ตรงนี้แล้ว…”

เสียงของพี่พร้อมนิ่งสงบ แต่แววตาวูบไหว

ทันทีที่เท้าทั้งคู่แตะขอบสระ

“นาท!! นาท!! ลูกแม่!!”

เสียงของ อรอนงค์ ดังลั่น ร่างของหญิงวัยกลางคนทรุดนั่งลงข้างสระด้วยสีหน้าร้อนรนสุดขีด

“หนูเป็นบ้าอะไร ถึงกระโดดลงน้ำ ทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็ว่ายน้ำไม่เป็น!”

ดวงตาของแม่แดงก่ำ น้ำตาเริ่มไหลพรากโดยไม่ต้องมีคำบรรยาย เธอจับมือของลูกสาวไว้แน่นอย่างคนที่หัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อรู้ว่าเกือบจะเสียลูกไปในวินาทีเดียว

นงนาทยังคงไอเบา ๆ ไม่พูดอะไร ดวงตาแดงช้ำ น้ำเปียกทั่วเรือนร่าง จังหวะนั้นเอง พี่พร้อม ที่ยืนอยู่ด้านหลังคนน้อง ก็ค่อย ๆ ก้มลงช้อนตัวนงนาทขึ้นมาในท่าอุ้มแบบเจ้าสาว

“พะ…พี่พร้อม…!?” นงนาทร้องเสียงเบาด้วยความตกใจ

แต่พี่พร้อมไม่พูดอะไร เขาเพียงมองหน้าน้องอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะออกแรงอุ้มร่างบางไว้ในอ้อมแขน พาเดินไปยังศาลาไม้ที่เงียบสงบเหมือนเดิม

พี่พร้อมวางร่างของคนน้องลงบนเบาะในศาลาอย่างเบาที่สุด และหยิบผ้าขนหนูผืนใหญ่จากที่พี่ไก่ถือไว้มายื่นให้ พรพรรณก็รีบช่วยซับน้ำตามแขนขาของนงนาทอย่างลนลาน

“หายใจลึก ๆ นะคะ…” เสียงพี่พร้อมอ่อนลง

เขานั่งลงข้าง ๆ นงนาท มือข้างหนึ่งยังประคองหลังน้องไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

แค่วินาทีที่เกือบเสียคนน้องไป พี่พร้อมก็รู้แล้วว่าหัวใจตัวเองอยู่ตรงไหน เขาได้แต่คิดในใจ

ภายใต้ร่มศาลาริมสระ เสียงลมหายใจของนงนาทเริ่มกลับมาเป็นปกติ แม้เรือนผมยังเปียกแนบแก้ม แต่แววตาเธอเริ่มสดใสขึ้นเล็กน้อยเมื่อรับรู้ว่า พี่พร้อมยังอยู่ตรงนี้ และไม่มีทางปล่อยให้เธอจมหายไปไหน

สายตาของนงนาทพลันเหลือบไปที่มุมหนึ่งของศาลา มีอะไรบางอย่างวางนิ่งอยู่ เปียกชุ่มและเงาวาวเพราะน้ำ

“อุ๊ย!! พี่พร้อม!! มือถือ!!!“

เธอหันขวับมามองพี่สาว ดวงตาเบิกกว้าง ตกใจสุดขีด “มือถือพี่พร้อม!! พังแน่ ๆ !! เปียกทั้งเครื่องเลย!”

iPhone X สีขาว ที่พี่พร้อมใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะโดดลงสระน้ำ ยังคงนอนนิ่ง ๆ บนกองผ้า นงนาทรีบขยับแล้วยื่นมือไปหยิบดู แต่กลับโดนมืออุ่น ๆ ของพี่พร้อมแตะเบา ๆ ที่ไหล่ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก

“ไม่เป็นไรค่ะ มือถือ…ซื้อใหม่ได้”

พี่พร้อม หันมามองน้องตรง ๆ ดวงตาของเขาไม่ใช่แค่จริงใจ แต่มันเต็มไปด้วยอะไรบางอย่างที่นงนาทไม่เคยเห็นมาก่อน

“แต่ชีวิตของนาท ซื้อใหม่ไม่ได้หรอกนะ ยัยตัวเล็ก” เขาพูดพลางยกมือข้างหนึ่ง วางลงบนศีรษะของนงนาทแล้วลูบเบา ๆ ด้วยความห่วงใย

อรอนงค์ มองพี่พร้อมเงียบ ๆ สายตานั้นไม่ใช่แค่ซาบซึ้ง แต่ลึกลงไปคือความรู้สึกขอบคุณ อย่างสุดหัวใจ ขอบคุณที่เด็กคนนี้โดดลงน้ำโดยไม่ลังเล ขอบคุณที่เขาทำด้วยใจ

“พร้อมเอ๊ย…มือถือพังเลยเหรอลูก?” เสียง อรอนงค์ดังขึ้นเบา ๆ น้ำเสียงมีแววห่วงปนเอ็นดู

พี่พร้อม หันไปมองป้าอร “ค่ะ…คงอยู่ในน้ำนานไปหน่อย แต่ไม่เป็นไรเลยค่ะป้าอร”

“เดี๋ยวอีกสักพักป้าอรพาไปซื้อใหม่นะลูกนะซื้อคนละเครื่องกับน้องไปเลย“

“ห๊าาา!!! กรี๊ดดดด!!! แม่จะซื้อให้นาทด้วยเหรอคะ? ฮ่าๆๆๆ ดีใจ!!”

“ก็ซื้อน่ะสิ ยัยตัวแสบ ดื้อนักนะเราอ่ะ!” อรอนงค์ตอบลูกสาว พลางส่งสายตาดุดุไปให้

พี่พร้อมยกมือไหว้อย่างสุภาพ “ขอบคุณนะคะป้าอร แต่พร้อมเต็มใจช่วยน้องอยู่แล้วค่ะ ไม่ต้องซื้ออะไรให้ก็ได้ค่ะ”

อรอนงค์ยิ้ม “ไม่เป็นไรไม่ได้นะลูก”

“ป้าเต็มใจจริง ๆ พร้อมจะเอาแบบเดิม หรือแบบใหม่ก็ได้ทั้งนั้น อย่าปฏิเสธป้าเลยนะลูก”

พี่พร้อมได้แต่นิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับด้วยความเคารพ

จังหวะนั้นเอง อรอนงค์หันขวับไปมองนงนาท ที่นั่งทำหน้าเขินอยู่ข้างๆพี่พร้อม แม่ลูกสบตากันครู่เดียว ก่อนเสียงอรอนงค์ดังขึ้นอีกครั้ง

“ส่วนเรา ยัยตัวแสบ! เป็นอะไรกระโดดลงน้ำ หื้มมม!?”

“รู้มั้ยว่าทำแม่หัวใจวาย!!”

นงนาทสะดุ้ง หดคอเหมือนเด็กโดนดุ เธอเบะปากนิด ๆ แววตาเจื่อน ๆ อย่างคนรู้ตัวว่าผิดเต็มประตู

“ก็…นาทเขิน…พี่พร้อม ก็เลย…ก็เลยเผลอวิ่งแล้วก็กระโดดลงไปเฉยเลยค่ะ…ฮะๆๆๆ“

อรอนงค์ ยืนกอดอกมองลูกสาวที่เปียกชุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า ในขณะที่ พรพรรณ ยืนข้าง ๆ ด้วยสีหน้ารู้ทันปนใจหาย

จู่ ๆ อรอนงค์ก็ร้องขึ้นมาดังลั่น “อุ้ยตายแล้ว!! ลูกสาวฉันกระโดดน้ำเพราะเขิน!” เธอส่ายหน้าแรง ๆ พลางยกมือทาบอก

“ถ้าไม่มีคนอยู่บ้าน จะเกิดอะไรขึ้นล่ะลูก!? แม่ไม่กล้าคิดเลยนะ!”

นงนาทก้มหน้างุด มือจิกชายผ้าเช็ดตัวแน่น เสียงของแม่ไม่ดังนักแต่มันชัดเจนพอจะทำให้เธอรู้สึกผิด

“วันหลังนาทต้องตั้งสติให้มากกว่านี้นะลูก”

“ไม่ว่าจะตกใจ เขิน หรือเสียใจแค่ไหน ชีวิตหนูมีค่าที่สุด เข้าใจมั้ยคะ?”

นงนาทพยักหน้ารับทันที

“ค่ะแม่ นาทจะไม่ทำอีก นาทจะมีสติให้มาก ๆ ค่ะ…”

อรอนงค์ถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะยื่นมือไปลูบผมนงนาทที่ยังเปียกอยู่เบา ๆ ขณะเดียวกัน พรพรรณก็ยิ้ม ก่อนเอ่ยเปลี่ยนบรรยากาศ

“ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้วค่ะ ทั้งสองคน…”

“เดี๋ยวแม่กับป้าพาไปกินข้าวข้างนอก แล้วจะพาไปซื้อมือถือใหม่ด้วย”

นงนาทหันไปสบตาพี่พร้อม แล้วหันกลับมายิ้มให้แม่ทั้งสองคนพร้อมกัน

“ค่ะ!” / “ค่ะ!” เสียงของเด็กสาวสองคนดังขึ้น