บทที่ 4 พิธีฌาปนกิจ

“บริษัทแสงชัยกรุ๊ปที่แม่หนูสร้างมา หนูคือผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุด ถืออยู่คนเดียวถึง 93%”

“ส่วน ชัยวัต มันมีอยู่แค่ 7% และไม่มีสิทธิบริหารอะไรทั้งนั้น มันทำได้แค่รับเงินปันผลตามสัดส่วนเท่านั้น ที่เหลือเป็นของหนู ของหนูคนเดียว”

นงนาทก้มหน้าลงช้า ๆ มือกำแน่นราวกับรับพลังมหาศาลในใจ เธอไม่ได้ดีใจ ไม่ใช่เรื่องเงินแต่เพราะเธอเพิ่งเข้าใจว่า แม่รักเธอมากขนาดไหน และมีใครบางคนกำลังยืนเคียงข้างเธอโดยไม่หวังอะไรเลย

“ขอบคุณค่ะป้าพร ลุงเพิ่ม หนูจะดูแลทุกอย่างและจะไม่ทำให้แม่ ป้าพร ลุงเพิ่ม ผิดหวังเลยค่ะ”

พรพรรณกอดเด็กสาวไว้ในอ้อมแขน แล้วกระซิบด้วยหัวใจของคนเป็นแม่

“ลูกไม่ต้องแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียว เพราะตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ลูกมี พวกเราอยู่ด้วยเสมอ”

นงนาทเงยหน้าขึ้น สายตาแน่วแน่ ริมฝีปากที่เคยสั่นไหวบัดนี้เปล่งถ้อยคำด้วยน้ำเสียงชัดเจน มั่นใจ แม้จะยังมีน้ำตาคลอ

“หนูตัดสินใจแล้วค่ะ ป้าพร ลุงเพิ่ม”

พรพรรณมองลึกเข้าไปในดวงตาของนงนาท

“หนูจะแต่งงานกับพี่พร้อมค่ะ”

ถ้อยคำนั้นเหมือนหยุดเวลาในห้องไว้ชั่วขณะ

“เพราะหนูรู้ว่า แม่ต้องมีเหตุผลถึงเลือกสิ่งนี้ไว้ให้ หนูไม่อยากให้คำขอสุดท้ายของแม่ต้องถูกละเลย”

เธอสูดลมหายใจลึกเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

“แต่ถ้าพี่พร้อมไม่อยากแต่งหนูก็จะไม่บังคับพี่เขานะคะ หนูจะเคารพการตัดสินใจของพี่พร้อมทุกอย่าง”

พรพรรณนิ่งไปชั่วครู่ เธอลูบมือของนงนาท แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมด้วยความอ่อนโยนที่สุดในโลกของคนเป็นแม่

“ไม่ลูก…พี่พร้อมต้องแต่งงานกับหนู”

“ไม่แต่งไม่ได้ มันไม่ใช่แค่เรื่องความรู้สึกแต่มันคือคำสัญญาระหว่างครอบครัวของพวกเรา”

“แม่ของหนูขอไว้ และแม่ของพี่พร้อมก็ให้คำมั่นไว้เช่นกัน”

เพิ่มพยักหน้า น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาเสริมความชัดเจนยิ่งขึ้น “เราจะพูดกับพี่พร้อมเอง พี่พร้อมเขาอาจจะดูเงียบ ดูสุขุม แต่เขาไม่ใช่คนใจดำ เขาเข้าใจคำว่าหน้าที่ คำว่าครอบครัว ดีกว่าใคร”

พรพรรณยิ้มบางแล้วพูดต่อ เหมือนกระซิบเข้าไปในหัวใจของเด็กสาวตรงหน้า “และลึก ๆ แล้วป้าว่าพี่พร้อมจะรักหนูได้ไม่ยากเลยลูก”

นงนาทนิ่งงัน ใจเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง…

พิธีฌาปนกิจ…

วัดชื่อดังย่านสุขุมวิทถูกจัดเป็นสถานที่ประกอบพิธีศพของ อรอนงค์ แสงชัย อย่างสมเกียรติ ศาลาใหญ่เปิดแอร์เย็นเฉียบพยายามขับไล่ความร้อนระอุภายนอก แต่กลับไม่อาจลดทอนความหนาวเหน็บในใจของคนที่ยังอยู่ได้เลย รอบโลงศพสีทองอร่ามถูกประดับด้วยดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์นับพันดอก กลิ่นธูปจาง ๆ ผสมกับกลิ่นมรณกรรมช่างเป็นรสสัมผัสที่นงนาทอยากจะลืม แต่มันกลับฝังลึกเข้าไปในทุกลมหายใจ

ในวันนี้คืนสุดท้ายของการสวดพระอภิธรรม บรรยากาศภายในศาลากลับยิ่งทวีความเงียบงัน เสียงพระสวดที่เคยดังก้องดูเหมือนจะแผ่วเบาลงคล้ายจะไว้อาลัยให้กับดวงวิญญาณที่กำลังจะเดินทางไกล

ตรงกลางหน้าอาสนะ ร่างบอบบางของ นงนาท แสงชัย นั่งพับเพียบเรียบร้อยในชุดสีดำสนิทที่ขับให้ผิวของเธอซีดเผือดลงไปอีก ดวงตากลมโตที่เคยสดใสบัดนี้บวมช้ำและแดงก่ำจากการผ่านสมรภูมิน้ำตามาหลายวันติด ภาพถ่ายของอรอนงค์ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าดูเหมือนกำลังยิ้มให้เธอเป็นรอยยิ้มสุดท้ายที่นงนาททำได้เพียงบันทึกไว้ในความทรงจำ

ทุกครั้งที่เสียงระฆังวัดดังขึ้น หัวใจของเด็กสาวเหมือนถูกบีบเค้น เธอไม่ได้สูญเสียแค่แม่ แต่เธอสูญเสียโลกทั้งใบ สูญเสียอ้อมกอดเดียวที่เคยปกป้องเธอจากฝันร้าย สูญเสียเสียงที่คอยเรียกชื่อเธอในทุกเช้า ต่อจากนี้บ้านแสงชัยจะเหลือเพียงความว่างเปล่าที่ส่งเสียงสะท้อนกลับมาเป็นความเหงา

ข้าง ๆ กันนั้นคือ คุณเพิ่ม และ คุณพรพรรณ ที่นั่งประกบไม่ห่าง มือของพรพรรณคอยลูบแผ่นหลังบอบบางที่สั่นเทาของนงนาทอยู่เป็นระยะ คอยประคองไม่ให้เด็กสาวล้มฟาดไปกับความจริงที่แสนเจ็บปวด

ในวินาทีที่ความเงียบเข้าครอบคลุม เสียงไม้เท้ากระทบพื้นหินอ่อนดัง “กึก... กึก...” สม่ำเสมอเริ่มดังใกล้เข้ามา สายตาทุกคู่หันไปทางต้นเสียงพร้อมกัน

“นงนาทเอ้ยยย...”

เสียงแหบพร่าแต่ทรงพลังนั้นทำให้นงนาทสะดุ้งตัวเล็กน้อย ชายชราในเครื่องแบบชุดพลเรือนสีเรียบ ผมสีดอกเลาตัดสั้นดูสะอาดตา ใบหน้าเคร่งขรึมที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งอำนาจและประสบการณ์เดินเข้ามาอย่างมั่นคง เขาคือ

พลเอก ภูภูมิ แสงชัย วัยชรา อดีตนายตำรวจระดับสูง ปู่แท้ ๆ ของนงนาท ผู้เป็นร่มไม้ใหญ่ที่เหลืออยู่เพียงต้นเดียวของตระกูล

นงนาทรีบลุกขึ้นทั้งที่ขายังสั่น ยกมือไหว้ด้วยความเคารพสุดหัวใจ “คุณปู่...”

ปู่ภูภูมิไม่รอช้า ท่านก้าวเข้ามาโอบกอดหลานสาวคนเดียวไว้แนบอก อ้อมกอดของชายชาติตำรวจที่เคยแข็งกระด้าง บัดนี้สั่นระริกไปด้วยความโศกเศร้าที่ไม่อาจกักเก็บ

“แม่ของหนูเขาจากแค่ตัวนะลูก แต่ใจเขายังอยู่กับหนูตลอด แม่อรเขาไปหาพ่อเด่นของหนูแล้ว” ปู่กระซิบเสียงแผ่ว มือที่สากกร้านลูบเส้นผมของหลานสาวอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะเบือนหน้าไปทางโลงศพสีทอง ยกมือไหว้ลูกสะใภ้ผู้ล่วงลับด้วยแววตาอาลัยรัก

“นังอร…ไปดีนะลูก…”

“ไอ้เด่น เมียมึงตามไปอยู่กับมึงแล้วลูกเอ้ย... พวกเอ็งสองคนดูแลคุ้มครองนังหนูนงนาทด้วยนะ อย่าให้ใครมารังแกเลือดเนื้อเชื้อไขของพวกเราได้เป็นอันขาด” (เด่นภูมิ พ่อของนงนาท)

เสียงของชายชราไม่ได้ประกาศกร้าว แต่กลับสั่นเครือคล้ายคำสาบานท่ามกลางน้ำตา นงนาทที่พยายามจะเข้มแข็งกลับปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง เธอกอดปู่แน่นราวกับนี่คือที่พึ่งสุดท้ายในจักรวาลที่แตกสลาย

หลังจากยืนนิ่งไว้อาลัยอยู่นาน ปู่ภูภูมิหันกลับมาหานงนาท พร้อมสบตาพรพรรณกับเพิ่มที่ยืนรออยู่ด้วยแววตาเห็นใจ

“ปู่มางานนี้ ไม่ได้มาแค่อาลัยลูกสะใภ้ แต่ปู่จะมาชวนหลานสาวไปอยู่ด้วยกันที่บ้านของปู่”

ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะ ปู่ภูภูมิหันไปสบตากับสองสามีภรรยาตระกูลวงศ์อนุชิตตรงๆ แววตาของท่านเต็มไปด้วยความจริงจัง

“ปู่กลัวว่าจะมีคนรังแกหลาน กลัวว่าคนใจชั่วจะมาหลอกเอาสมบัติที่นังอรมันสร้างมาเองกับมือ“

ท่านเดินไปหยุดอยู่หน้ารูปถ่ายของอรอนงค์อีกครั้ง สูดลมหายใจลึกก่อนจะหันกลับมาหาเพิ่มและพรพรรณ

“นังพรพรรณ... ไอ้เพิ่ม...” น้ำเสียงของท่านอ่อนลงคล้ายคนในครอบครัว “พวกเอ็งสองคนเป็น 'เพื่อนแท้ เพื่อนตาย' ของนังอร พ่อเห็นมาตั้งแต่พวกเอ็งยังเรียนหนังสือ จนถึงวันนี้ที่นังอรมันสิ้นใจ พวกเอ็งก็ยังยืนเคียงข้างมันไม่เคยเปลี่ยน”

พรพรรณยกมือไหว้ทั้งน้ำตา “หนูกับพี่เพิ่มรักอรเหมือนพี่น้องค่ะคุณพ่อ และเราจะรักหนูนงนาทเหมือนลูกในไส้ของเราเอง”

ปู่พยักหน้าช้าๆ “พ่อไว้ใจพวกเอ็ง ไว้ใจยิ่งกว่าใครทั้งหมด และพ่อก็ขอบใจที่ช่วยดูแลหลานสาวของพ่อในวันที่หนูนาทไม่เหลือใครให้หันไปมอง“

ท่านหันกลับมาหานงนาทอีกครั้ง

“หนูนาท ปู่จะไม่บังคับหนูนะลูก ถึงวันนี้ปู่จะอยากให้หนูไปอยู่ด้วยกันแค่ไหน แต่ถ้าหนูตัดสินใจจะอยู่กับลุงเพิ่มกับป้าพรปู่ก็เข้าใจและเคารพการตัดสินใจของหนู”

“ยังไงเราสองคนก็เป็นสายเลือดเดียวกัน ปู่จะไม่มีวันทิ้งหนู ปู่รักหนูมากนะลูก”

นงนาทสะอื้นฮัก เธอกุมมือเหี่ยวห่นของปู่ไว้แน่น “หนูรักปู่ค่ะ หนูดีใจที่ปู่มาหาหนู”

บรรยากาศที่เคยเศร้าสร้อยกลับเริ่มมีพลังบางอย่างเกิดขึ้น เมื่อปู่ภูภูมิเปรยถึงบุคคลที่ทุกคนขยะแขยง “ที่ปู่รีบมาก็เพราะปู่ไม่ไว้ใจ ไอ้ชัยวัต ผัวใหม่ของแม่หนูนั่นแหละ!”

“ปู่รู้ว่ามันกำลังจ้องจะตะครุบมรดกของแม่อร ปู่เลยต้องมาปรากฏตัวให้มันเห็น ว่านงนาทไม่ได้ตัวคนเดียว และไอ้คนอย่างมันจะไม่มีวันได้แตะสมบัติของแสงชัยกรุ๊ปแม้แต่สลึงเดียว!”

ท่านหันไปมองเพิ่มและพรพรรณเป็นเชิงฝากฝังครั้งสุดท้าย “ถ้ามันคิดจะทำอะไรชั่ว ๆ พ่อฝากพวกเอ็งจัดการทางกฎหมายด้วยนะ ส่วนทางอื่น พ่อจะใช้อำนาจที่พ่อมี จัดการมันให้ถึงที่สุดเอง!”

พรพรรณพยักหน้ารับคำหนักแน่น “สัญญาค่ะคุณพ่อ หนูจะปกป้องนงนาทด้วยชีวิต จะไม่ให้ไอ้ชัยวัตเข้าใกล้ลูกสาวคนนี้แม้แต่ก้าวเดียวค่ะคุณพ่อ”

ปู่ภูภูมิถอนหายใจยาว คล้ายได้ยกภูเขาออกจากอกชั่วคราว ท่านหันไปมองรูปอรอนงค์เป็นครั้งสุดท้ายด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปาก

“นังอรเอ๊ย พ่อจะดูแลลูกสาวของเอ็งให้ดีที่สุดเหมือนที่เอ็งตั้งใจไว้ ไม่ต้องห่วงทางนี้แล้วนะลูก ไปสู่สุขคติเถอะ”

หลายเดือนผ่านไป

ค่ำวันหนึ่งในเดือนที่อากาศอบอุ่นกว่าปกติ ห้องอาหารภายในบ้านวงศ์อนุชิตเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหารไทยที่ป้าน้อยเพิ่งจัดวางเรียงบนโต๊ะไม้สักเงาวับ

แสงไฟอุ่นจากโคมไฟกลางโต๊ะส่องลงมาพอดีเหนือศีรษะของคนสามคนที่นั่งล้อมโต๊ะด้วยกัน

คุณเพิ่ม และคุณพรพรรณ นั่งฝั่งหนึ่งด้วยท่วงท่าสงบ และ นงนาท ที่วันนี้ดูเปลี่ยนไปมากจากเด็กสาวเมื่อหลายเดือนก่อน นั่งฝั่งตรงข้ามในชุดเรียบร้อย สีหน้าแน่วแน่แต่เปี่ยมด้วยความนอบน้อม

เธอเพิ่งอายุครบ 18 ปีเต็มได้ไม่กี่วัน และเพิ่งจบมัธยมปลายหมาด ๆ แต่ในดวงตาของเธอในวันนี้กลับมีแววของผู้ใหญ่อย่างชัดเจน

เสียงของเธอนุ่มนวลและมั่นคง เมื่อเอ่ยขึ้นอย่างเคารพ

“ป้าพร ลุงเพิ่มคะ…”

พรพรรณวางช้อน หันมามองเด็กสาวตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ส่วนเพิ่มเงยหน้าขึ้นจากจานเงียบ ๆ รอฟังอย่างตั้งใจ

“นาทอยากขอความเมตตาจากป้าและลุงค่ะ” เธอสูดลมหายใจลึกเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ

“นาทตัดสินใจแล้วว่าจะเรียนมหาลัยที่เมืองไทยค่ะ เพราะนาทอยากอยู่ดูแลกิจการของแม่ไปด้วยนาทไม่อยากทิ้งสิ่งที่แม่สร้างเอาไว้ข้างหลัง“

เพิ่มพยักหน้าช้า ๆ อย่างพอใจ พรพรรณสบตาหลานสาวเหมือนกำลังจะยิ้ม แต่ก็รอฟังต่อ

นงนาทยกมือไหว้ช้า ๆ ด้วยความเคารพ ก่อนจะเอ่ยประโยคสำคัญ

“นาทอยากให้ป้าพรกับลุงเพิ่มช่วยนาทบริหาร ‘แสงชัยกรุ๊ป’ ค่ะ”

“เพราะนาทไว้ใจป้ากับลุงมากที่สุดในชีวิต…”

“นาทอาจจะเรียนบัญชี กับบริหารธุรกิจ แต่ประสบการณ์ของนาทยังไม่พอ นาทอยากเรียนรู้ไปพร้อม ๆ กับการดูแลบริษัท และไม่มีใครที่นาทเชื่อใจมากไปกว่าป้ากับลุงอีกแล้ว”

พรพรรณเอ่ยบ้าง “หนูแน่ใจนะลูก ว่าจะรับผิดชอบทั้งการเรียน และการบริหารไปพร้อมกัน มันไม่ง่ายเลยนะ”

นงนาทพยักหน้า น้ำเสียงเธอเต็มไปด้วยความตั้งใจ “หนูรู้ค่ะ แต่หนูจะพยายามให้ถึงที่สุด เพราะนี่คือสิ่งที่แม่รักและส่งต่อมาให้หนู”

เพิ่มสบตานงนาทอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ

“ถ้าหนูตั้งใจจริง ลุงกับป้าก็จะอยู่ข้างหนูทุกขั้นตอน เราจะไม่บริหารแทนหนู แต่จะเดินไปกับหนู”

พรพรรณยิ้มกว้างขึ้น “เราจะทำให้แสงชัยกรุ๊ป แข็งแรงขึ้นภายใต้ชื่อของเจ้าของคนใหม่ที่ชื่อ นงนาท แสงชัย”

เด็กสาวยกมือไหว้อีกครั้ง น้ำตาซึมเล็ก ๆ ด้วยความตื้นตันใจ “ขอบคุณค่ะ ป้าพร ลุงเพิ่ม หนูจะไม่ทำลุงกับป้าให้ผิดหวังเลยค่ะ“