บทที่ 6 กลับเมืองไทย

18:00 น. สนามบินสุวรรณภูมิ

ท่ามกลางเสียงผู้โดยสารขวักไขว่ รถเข็นกระเป๋า เสียงประกาศเที่ยวบิน และบรรยากาศคึกคักของผู้คนที่เพิ่งเดินทางกลับถึงบ้านเกิด

พร้อม วงศ์อนุชิต หญิงสาวสวยเท่ ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ ผมยาวสลวยถูกรวบไว้อย่างเรียบง่ายใบหน้าสงบ ทว่าสายตาเปี่ยมพลัง ก้าวเท้าออกจากประตู arrivals international gate อย่างมั่นคง

เขาหยุดมองบรรยากาศรอบตัวครู่หนึ่ง สูดลมหายใจลึก กลิ่นอากาศของกรุงเทพฯ ไม่เหมือนลอนดอน แต่ก็ไม่แปลกสำหรับเขา

พี่พร้อมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเช็กแผนที่ และกดเรียกแท็กซี่ผ่านแอปด้วยความเคยชิน แล้วเดินตรงไปยังจุดจอดแท็กซี่โดยไม่ลังเล

แท็กซี่สีชมพูหยุดลงตรงหน้า คนขับลดกระจกลง ส่งยิ้มให้พร้อมแบบสุภาพ

“ไปไหนครับคุณ?”

เขาวางกระเป๋าขึ้นเบาะหลังอย่างคล่องแคล่ว แล้วตอบเรียบ ๆ

“สุขุมวิท 24 ค่ะ”

ประตูปิด เสียงเครื่องยนต์เริ่มเคลื่อน

18:45 น.

เสียงเครื่องยนต์ของรถแท็กซี่สีชมพูดังขึ้นเบา ๆ ก่อนจะชะลอความเร็วและเลี้ยวเข้ามาจอดภายในรั้วบ้าน “วงศ์อนุชิต” อย่างนุ่มนวล

ล้อหน้าหยุดนิ่งตรงหน้าทางเดินหินอ่อนใต้ต้นลีลาวดีพอดี

ไฟหน้ารถดับลง เหลือเพียงเงารถที่ยังอุ่นและคนในบ้าน…ที่เริ่มสงสัย

ตรงมุมร่มไม้ใกล้โรงจอดรถ ลุงริด กับ ลุงจื่อ คนสวนของบ้านหยุดมือจากการพรวนดินแล้วหันมามองรถอย่างพร้อมเพรียง

ตุ้ม ที่กำลังยืนถือทัพพีกับตะหลิวจากครัวบ้าน เดินย่องออกมาเกาะขอบหน้าต่าง ข้างหลังเธอคือ ป้าน้อย และ ป้ายา ที่เดินตามมาอย่างสงสัย

“ใครมาวะนังตุ้ม?”

“หนูก็ไม่รู้เหมือนกันป้า…”

ทุกคนยืนเรียงรายอยู่ริมขอบประตู ขอบหน้าต่างสายตาจับจ้องไปที่รถแท็กซี่ที่ยังไม่เปิดประตู

ลุงริดเอามือเกาหลังคอ แกร๊ก ๆ ๆ แบบไม่รู้จะทำยังไง “ใครกันวะ? เรียกแท็กซี่เข้ามาถึงในบ้าน? ถ้าเป็นโจรนะ กูจะทุบหัวให้!”

ลุงจื่อเกาหัวตามเสียง “แกร๊ก ๆ” แล้วพึมพำ “หรือว่าเป็นพัสดุ แต่พัสดุที่ไหนมันขับแคมรี่สีชมพูมาวะ?”

ตุ้มตาโต “อย่าบอกนะ…ว่าเป็นขโมยปลอมตัวมา!!!”

ป้าน้อยตีตุ้มเบาๆ “ต๊าย! จะเป็นขโมยได้ยังไง เดี๋ยวก็รู้ว่าใคร!”

จังหวะนั้นเอง…ประตูแท็กซี่ฝั่งผู้โดยสารถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ

เสียงรองเท้าแตะพื้นดัง “กึก” อย่างสง่างาม

พร้อม วงศ์อนุชิต ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ก้าวลงจากรถอย่างมั่นใจ ผมดำยาวถูกรวบไว้อย่างเรียบร้อย ใบหน้านิ่ง ดวงตาคมลึก เขาหันไปบอกคนขับแท็กซี่อย่างสุภาพก่อนจะหยิบกระเป๋าลงมาเอง

ทั้งบ้านเงียบกริบ

ตุ้มกระพริบตาถี่ ๆ แล้วกระซิบแผ่ว

“ค…คุณพร้อม?”

ป้าน้อยกับป้ายาหันมาสบตากัน ก่อนจะรีบยกมือทาบอก “คุณพร้อมกลับมาแล้ว!! กลับมาจริงๆด้วย!!”

“คุณพร้อมมม!!! คุณพร้อมมาแล้วววว!!!”

ตุ้ม วิ่งพรวดออกมาจากประตูครัวด้วยความเร็วเต็มพิกัด ผ้ากันเปื้อนยังไม่ทันถอด เสียงฝีเท้ากระทบพื้นดังตึงตังเหมือนลืมไปว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ ผมเธอสะบัดไปมา พลางยกมือไหว้อย่างรวดเร็วทันทีที่วิ่งมาถึงหน้ารถ

“คุณพร้อม!! สวัสดีค่ะ!!” ดวงตาของตุ้มทั้งเปล่งประกาย ทั้งน้ำตาคลอใบหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ

พร้อม วงศ์อนุชิต ยืนอยู่ข้างกระเป๋าเดินทาง หันมามองตุ้มที่กำลังยกมือไหว้อย่างทุลักทุเล ริมฝีปากที่เคยเรียบนิ่งขยับขึ้นเล็กน้อย

“สวัสดีค่ะ…พี่ตุ้ม”

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ”

ตุ้มพยักหน้าเร็ว ๆ น้ำเสียงสั่นน้อย ๆ ด้วยความตื้นตัน “คุณพร้อมสวยขึ้นกว่าเดิมอีกค่ะ สวยเท่มากเลย!”

พร้อมหัวเราะในลำคอ แล้วพยักหน้าให้ ขณะเดียวกัน คนอื่นในบ้านก็ค่อย ๆ ทยอยเดินออกมาต้อนรับจากมุมต่าง ๆ

ป้าน้อย ป้ายา ป้าไพร ลุงริด ลุงจื่อ และแม้แต่สมหมาย และศักดิ์คนขับรถ ต่างยิ้มกว้างรอการทักทายอย่างเป็นทางการจากหญิงสาวที่พวกเขายังคงเรียกเสมอว่า “คุณหนู”

หลังจากทักทายตุ้มและทุกคนที่ล้อมอยู่หน้ารถเรียบร้อย พี่พร้อม ก็ค่อยๆเดินลากกระเป๋าเดินทางผ่านลานหินหน้าบ้าน ใบหน้าสงบนิ่งแต่แววตานุ่มลึกจ้องตรงไปยังประตูบ้านบานใหญ่ที่คุ้นตา เขาหยุดเพียงชั่วครู่ ก่อนพูดขึ้นอย่างมีชีวิตชีวา

“Hello, everyone!”

เสียงนั้นก้องไปทั่วตัวบ้าน

ทันใดนั้น…

เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากปลายบันได

“พร้อมลูก!!!”

พรพรรณวิ่งลงมาจากชั้นบนด้วยความเร็วที่นาน ๆ ทีจะได้เห็นจากหญิงวัยหกสิบต้นๆ

พรพรรณโผเข้าไปกอดลูกสาวเต็มแรง อ้อมแขนของแม่โอบรัดแน่น จนกระเป๋าเป้เกือบหล่นจากบ่า พร้อมยืนชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะยกแขนขึ้นกอดตอบอย่างแน่นหนาไม่แพ้กัน

“คิดถึงจังเลยลูก…ตั้งแต่วันที่พร้อมเดินเข้าสนามบิน แม่รอวันนี้มาตลอดเลยนะ”

เสียงพรพรรณสั่นเครือเบา ๆ ข้างหูลูกสาว

พี่พร้อมยิ้มบาง ๆ แม้ดวงตาจะเริ่มแวววาว

“พร้อมก็คิดถึงแม่นะคะ คิดถึงบ้านด้วย”

พรพรรณผละออกมามองหน้าลูก มือสองข้างจับแก้มลูกสาวไว้เบา ๆ เหมือนจะดูให้แน่ใจว่าไม่ได้ฝันไป

“สวยขึ้นเยอะเลยลูก…สวยจริง ๆ”

พี่พร้อมหัวเราะพร้อมพูดติดตลก

“แม่นี่ชมพร้อมทุกครั้งที่เจอเลยนะคะ”

พรพรรณยิ้มทั้งน้ำตา “ก็แม่ภูมิใจในตัวลูกนี่นา…”

และในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าอีกคู่หนึ่งก็ดังขึ้น นงนาท แสงชัย ยืนอยู่ไม่ไกลจากประตูห้องรับแขก ในชุดเดรสเรียบ ๆ สีอ่อน ใบหน้าสงบนิ่งแต่นัยน์ตาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่กักเก็บไว้มานาน

ทันทีที่พรพรรณผละตัวจากอ้อมกอดลูกสาว เสียงฝีเท้านุ่มนวลคู่หนึ่งก็ดังขึ้นอย่างช้า ๆ จากมุมห้อง

นงนาท แสงชัย หญิงสาววัย 22 ย่าง 23 ก้าวออกมาจากเงาของโถงรับแขกอย่างสง่างาม ดวงตากลมโตทอดมองคนตรงหน้าอย่างนิ่งสงบ ไม่มีคำพูดใดในช่วงแรก มีเพียงความรู้สึกบางอย่างที่ตึงเงียบอยู่ระหว่างสายตาของคนสองคน

เธอเดินตรงเข้ามา หยุดอยู่ตรงหน้าพี่พร้อม ห่างกันเพียงครึ่งก้าว ก่อนจะยกมือไหว้อย่างนอบน้อม ริมฝีปากก็ขยับเอ่ยเบา ๆ

“สวัสดีค่ะ…พี่พร้อม”

“สวัสดีค่ะ…น้องนาท”

สายตาทั้งสองสบกัน พี่พร้อมมองเด็กสาวตรงหน้าอย่างพินิจ ก่อนจะเอ่ยเสียงนุ่ม

“เป็นสาวแล้วนะ…สวยมากเลยค่ะ”

นงนาทยิ้มเขินน้อย ๆ ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใสแต่มีสัมมาคารวะ

“พี่พร้อมเองก็สวยเท่มากเลยนะคะ ดูเท่มากจริง ๆ”

คำว่า “เท่” หลุดออกมาอย่างตรงไปตรงมาทำเอาพี่พร้อมหลุดยิ้มกว้างขึ้นอีกนิดในแบบที่นาน ๆ ทีจะได้เห็นจากเขา

จังหวะนั้นเอง เสียงของ พรพรรณ ก็ดังแทรกเข้ามาอย่างร่าเริง “ไปลูก ไปกินข้าวกัน! คุณพ่อนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารแล้ว!”

พรพรรณหันไปยิ้มให้ทั้งสองคน ก่อนจะเดินนำออกไปทางห้องอาหาร ทิ้งให้ “ว่าที่สามีภรรยา” ได้เดินเคียงกันไป

ทั้งสามคน พรพรรณ พร้อม และนงนาท เดินออกจากโถงรับแขกไปยังห้องอาหารที่อยู่ติดสวนด้านข้างแสงจากโคมไฟเหนือโต๊ะทานข้าวสีอุ่นทำให้บรรยากาศภายในห้องดูอบอุ่นเป็นพิเศษ และในค่ำคืนนี้บนโต๊ะไม้สักขนาดใหญ่ จานอาหารที่คุ้นตาเรียงรายรออยู่ก่อนแล้ว

ต้มยำกุ้งน้ำข้น ไก่ผัดเม็ดมะม่วง ปลาทับทิมผัดกะเพราเผ็ดน้อย ปีกไก่ทอดเกลือ และ ข้าวผัดปู พร้อมข้าวสวยร้อน ๆ หนึ่งโถ

ที่หัวโต๊ะ…คุณเพิ่ม วงศ์อนุชิต นั่งอยู่ด้วยท่วงท่าสงบแต่เต็มไปด้วยพลังของผู้นำครอบครัว เมื่อเห็นลูกสาวเดินเข้ามา ใบหน้าที่ปกติมักจะเคร่งขรึมก็อ่อนลงในทันที

“มาแล้ว ๆ ลูกสาวของพ่อ…”

“มา ๆ มากินข้าวก่อนลูก”

พร้อม เดินเข้าไปยกมือไหว้พ่อเต็มมืออย่างอ่อนโยน

“สวัสดีค่ะพ่อ พร้อมกลับมาแล้วนะคะ”

เพิ่มพยักหน้า ยิ้มมุมปากอย่างภูมิใจ เขามองหน้าลูกสาวที่บัดนี้กลายเป็นหญิงสาวเต็มตัว และหัวใจของผู้เป็นพ่อก็พองโตอย่างเงียบ ๆ

“มีแต่ของโปรดของพร้อมทั้งนั้นเลยนะ แม่เขาสั่งให้ป้าน้อยกับป้ายาทำเองเลยล่ะ”

พรพรรณเสริมขึ้นจากข้างหลัง “แม่จำได้หมดลูกชอบอะไร ไม่ชอบอะไร แต่ที่แน่ ๆ พร้อมต้องกินให้หมดนะจ๊ะ“

นงนาทหัวเราะตาม ขณะที่พี่พร้อมยิ้มบาง ๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงขี้เล่น

“ได้เลยค่ะ…ถ้าไม่หมด ถือว่าไม่ใช่พร้อมแน่นอน”

1 ชั่วโมงต่อมา…

หลังมื้อค่ำอันอบอุ่นจบลง ทุกคนย้ายมานั่งที่ห้องนั่งเล่นของบ้านวงศ์อนุชิต โซฟาตัวใหญ่กลางห้องจัดวางเป็นรูปตัว L ล้อมโต๊ะไม้แกะสลัก บรรยากาศเงียบสบายและเรียบง่าย

พรพรรณนั่งตรงกลาง ระหว่าง พี่พร้อม ที่นั่งไขว่ห้างอย่างสงบ กับ นงนาท ที่นั่งมือลูบชายกระโปรงเบา ๆ ข้างกัน

เธอมองลูกสาวกับเด็กสาวอีกคนที่เติบโตขึ้นใต้หลังคาเดียวกัน ก่อนจะสูดลมหายใจเบา ๆ แล้วพูดขึ้น

“พร้อม…แม่จะเข้าเรื่องเลยนะลูก”

พร้อมหันมองแม่อย่างตั้งใจ ไม่แปลกใจนักกับน้ำเสียงจริงจังนั้น

“เรื่องแต่งงานของลูกกับน้อง”

“ตอนนี้ลูกก็ 30 แล้ว เรียนจบแล้ว งานก็พร้อมหมดทุกอย่าง”

พรพรรณหันไปมองหน้านงนาทครู่หนึ่ง ใบหน้าของนงนาทนิ่ง แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความสั่นไหวที่เธอพยายามปกปิด

“น้องเองก็เรียนจบแล้ว แม่ไม่อยากให้เรื่องนี้ต้องถูกปล่อยให้ยืดเยื้อไปเรื่อย ๆ”

“เพราะยิ่งนานวัน ใจคนก็ยิ่งสับสน”

ในห้องตกอยู่ในความเงียบชั่วอึดใจ คุณเพิ่ม นั่งฟังอยู่มุมหนึ่งก็พยักหน้าเงียบ ๆ ด้วยท่าทีเห็นด้วย

พี่พร้อมมองนงนาทนิ่ง ๆ ก่อนหันกลับไปสบตาแม่ น้ำเสียงของเขาเรียบ สุขุม และไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย

“พร้อม…ยังไงก็ได้ค่ะ” เขาเว้นจังหวะสั้น ๆ แล้วหันไปมองนงนาทตรง ๆ “แล้วแต่น้องเลยค่ะ”

นงนาทเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สบตาพี่สาวตรงหน้าหัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่อยู่…คำว่า “แล้วแต่น้องเลย” เหมือนหนักเบาในคราวเดียวกัน

นงนาท ยังคงนั่งตัวตรง มือวางบนตัก ข้อนิ้วเกร็งเล็กน้อย เธอรู้สึกถึงสายตาทุกคู่ที่มองมา แต่เธอกลับเลือกมองเพียงแค่คนตรงหน้า คนที่เธอต้องการคำตอบจริง ๆ

เธอหันไปสบตากับพี่พร้อมอีกครั้ง น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาและอ่อนโยนที่สุดในห้องนั้น

“ถ้าพี่พร้อมไม่โอเค นาทไม่บังคับนะคะ”

ห้องทั้งห้องเงียบลงในวินาทีนั้น

นงนาทเม้มริมฝีปาก ก่อนพูดต่ออย่างช้า ๆ

“นาทพร้อมจะทำตามความต้องการของพี่พร้อมทุกอย่าง นาทไม่อยากบังคับใคร ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร”

บรรยากาศในห้องนั่งเล่นยังคงเงียบอยู่ คำพูดของนงนาทที่ว่า “นาทไม่อยากบังคับใคร” ยังคงลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ พรพรรณมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายตาลึกซึ้ง ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงที่นุ่มและจริงใจ ไม่ได้มีเจตนาคาดคั้น หากแต่เป็นคำถามจากความห่วงใย

“หรือว่า…หนูนาทมีคนที่ตัวเองรักแล้วหรือเปล่าลูก?”

นงนาท เงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาคู่สวยนั้นแน่วแน่ และมั่นคง เธอสบตากับพรพรรณ แล้วตอบเสียงนิ่ง

“เปล่าค่ะ ป้าพร นาทยังไม่เคยมีแฟนและนาทก็ยังไม่เคยรักใครเลย”

พรพรรณขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนจะประหลาดใจ แต่ยังไม่ทันเอ่ยถามต่อ นงนาทกลับพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่แผ่วลง แต่จริงจังยิ่งกว่าทุกประโยคก่อนหน้านี้

“เพราะ…นาทรอพี่พร้อมมาตลอดค่ะ”

หัวใจของใครบางคนในห้องเต้นแรงขึ้นโดยอัตโนมัต

“นาทตกหลุมรักพี่พร้อมตั้งแต่ตอนเด็ก ๆ แล้วค่ะ ตั้งแต่วันที่พี่พร้อมกลับมาเยี่ยมบ้านตอนที่นาทยังอยู่ ม.2 นาทไม่รู้หรอกว่าความรู้สึกนั้นเรียกว่าอะไร แต่ตอนนั้น นาทรู้แค่ว่า อยากอยู่ใกล้ๆ ”

นงนาทหันไปมองพี่พร้อม สายตาเธอไม่สั่นไหว มีเพียงความกล้าที่แสดงออกอย่างสง่างาม

“ตอนแรกนาทคิดว่ามันคงเป็นแค่ความประทับใจ แค่ปลื้ม”

“แต่พอเวลาผ่านไป ทุกครั้งที่นาทได้ยินชื่อพี่พร้อม ทุกครั้งที่ป้าพรพูดถึงพี่พร้อม นาทก็รู้สึกเหมือนหัวใจของตัวเองจะหลุดออกมาจากอก และหัวใจของนาทก็ยังอยู่ที่เดิม อยู่กับคนๆนี้ อยู่ที่พี่พร้อมคนเดียว”

ไม่นานนักนงนาทก็หยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งออกมาจากกระเป๋าสะพาย เป็นมือถือรุ่นเก่า ที่เก่ามากๆ ซึ่งมือถือเครื่องนี้เป็นมือถือที่อรอนงค์แม่ของเธอได้ซื้อให้เธอตอนอายุ 15 มันคือ iphone x สีขาว 256GB (พ.ศ.2560) วันนั้นอรอนงค์ได้ซื้อมือถือรุ่นนี้ 2เครื่อง สีขาวทั้งสอง ให้นงนาท และ พี่พร้อม

“นาทยังเก็บมือถือเครื่องนี้ไว้กับตัวอยู่ตลอดเวลา และมันยังใช้ได้ดีอยู่ เพราะโทรศัพท์เครื่องนี้ แม่อรเป็นคนซื้อให้นาทหนึ่งเครื่อง และซื้อให้พี่พร้อมหนึ่งเครื่อง…”

“ข้างในมือถือ มีรูปของนาท แม่อร พี่พร้อม ป้าพร ลุงเพิ่ม และมีคลิปวีดีโอที่นาทกับพี่พร้อมเคยถ่ายเล่นด้วยกัน ก่อนที่พี่พร้อมจะเดินทางไปเรียนต่อที่อังกฤษค่ะ”

“โทรศัพท์เครื่องนี้มันเป็นสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าแม่กับพี่พร้อมอยู่ข้างนาทเสมอ ไปจากไปไหน…”

พรพรรณเงียบไป มือข้างหนึ่งเลื่อนมากุมมือ นงนาทเบา ๆ คุณเพิ่มมองโทรศัพท์เครื่องนั้นนานมากก่อนจะหันไปสบตาภรรยา แล้วพยักหน้าช้า ๆ อย่างเข้าใจ

พี่พร้อมเองก็นิ่งไปเช่นกัน เขามองมือถือในมือคนน้อง และเผลอคิดถึงวันวาน วันที่เขาหัวเราะอยู่หน้ากล้องกับเด็กสาวตัวเล็ก ที่ตอนนี้กลายเป็นสาวเต็มตัวคนหนึ่ง ที่ยังเก็บทั้ง “ภาพของเรา” และ “หัวใจ” ไว้ในมือถือเครื่องนั้น