บทที่ 7 เด็กสาววัย 15

ย้อนกลับไป (ปลายปี พ.ศ. 2560)

บ่ายวันหนึ่งของเดือนกันยายน ภายในบ้านของตระกูลแสงชัย อากาศเย็นสบายด้วยสายลมพัดแผ่วๆ

”นงนาท แสงชัย“ เด็กสาววัย 15 ปี กำลังนั่งอยู่หน้ากระจกในห้องนอนชั้นบน มือหนึ่งสางผมยาวตรงของตัวเองอย่างตั้งใจ อีกมือหยิบกิ๊บมุกเล็ก ๆ มาติดอย่างประณีต

“วันนี้…ป้าพรจะพาพี่พร้อมมาด้วย”

เธอได้ยินแม่พูดแบบนั้นตอนเช้า และนั่นทำให้หัวใจของนงนาทเต้นแรงจนแทบเก็บไม่อยู่ เพราะ “ลูกสาวของป้าพร” ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือพี่สาวคนหนึ่งที่เธอเคยเจอเมื่อนานมาแล้ว

“พี่พร้อม!!“

ภาพของพี่พร้อม ผู้หญิงในชุดนักเรียนมัธยมปลาย ที่สูงกว่าทุกคน ผิวขาวจัด ใบหน้าสวย ดวงตาคมโต ยังคงอยู่ในความทรงจำของนงนาทชัดเจนเกินจะลืม

ตอนนั้นเธออายุเพียง 10 ขวบ และเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่พี่พร้อมจะบินไปอังกฤษ หลังจากวันนั้น นงนาทไม่เคยลืมเลยว่า ตัวเองเคยวิ่งถือกล่องขนมมาหาพี่เขา ยิ้มกว้าง เหนียมอาย แล้วก็โดนลูบหัวเบา ๆ

“ขอบใจนะ ตัวเล็ก”

ตั้งแต่นั้นมา

“ตัวเล็ก” คนนั้น…ก็ไม่เคยเลิกรอพี่พร้อมของเธออีกเลย…“

วันนี้นงนาทแต่งตัวสวยตั้งแต่ที่รู้ว่าใครจะมาเสื้อยืดสีขาวแขนพองเล็ก ๆ กับกระโปรงยาวพริ้วสีครีมอ่อน เป็นชุดที่เธอคัดมาแล้วว่า “ดีที่สุด”

เธอไม่แต่งหน้ามาก แค่ทาแป้งหอมอ่อน ๆ และกลอสสีจางบนริมฝีปาก เธอหมุนตัวหน้ากระจก ดูตัวเองซ้ำสองรอบ ก่อนจะนั่งลงที่ริมหน้าต่าง และรอเสียงรถของป้าพรที่เธอรู้ว่าจะมาถึงในไม่ช้าก็เร็ว

และเมื่อเสียงรถยนต์หรูคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดในรั้วบ้าน นงนาทก็ยกผ้าม่านขึ้นช้า ๆ ประตูรถเปิดออก และหญิงสาวตัวสูงในเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงยีนส์ขายาว รองเท้าผ้าใบขาวสะอาด ก็ก้าวลงมาอย่างมั่นใจ

“พี่พร้อม…❤️❤️“

เขาไม่ได้แค่สวย เขายังเท่มากอีกด้วย แต่มีบางอย่างในตัวพี่เขา ที่แม้จะไม่ได้พูดสักคำ ก็ทำให้นงนาทหยุดมองไม่ได้

เสียงพึมพำหลุดจากริมฝีปากของนงนาทโดยไม่รู้ตัว เธอยืนอยู่หลังผ้าม่าน ยกมือแตะหน้าอกที่ตอนนี้หัวใจกำลังเต้นเร็วรัว สายตาจับจ้องทุกจังหวะการเคลื่อนไหวของคนพี่ ขนาดพี่พร้อมไม่ได้พูด พี่เขายังมีพลังแปลก ๆ ที่ทำให้นงนาทรู้สึกเหมือนหายใจลำบาก

นงนาทผละจากหน้าต่างอย่างรวดเร็ว ใจเต้นโครมคราม เธอรีบเดินไปเปิดลิ้นชัก คว้ากระจกเล็กขึ้นมาสำรวจใบหน้าอีกครั้ง มือหนึ่งรีบจัดทรงผม อีกมือปัดแป้งเบา ๆ ที่แก้ม

“อย่าหลุด อย่าเผลอ อย่าเพ้อ อย่าเขิน ขอแค่มองตาเขาตรง ๆ ได้ก็พอ”

เสียงประตูบ้านเปิดออก เสียงรองเท้าผ้าใบกระทบกับพื้น เสียงหัวเราะของป้าพรกับเสียงของแม่อรที่ทักทายกันอย่างคุ้นเคย และเสียงหนึ่งที่นงนาทไม่เคยลืม

“สวัสดีค่ะป้าอร” น้ำเสียงนุ่ม ทุ้ม และมั่นใจอย่างคนที่เติบโตมากับโลกกว้าง

นงนาทยืนอยู่ที่ชั้นสองของบ้านตรงบันได เหงื่อซึมที่มือจนชื้น แต่เธอก้าวลงไปทีละขั้น ทีละก้าว โดยมีหัวใจที่เต้นแรงเป็นจังหวะ

เสียงหัวเราะจาง ๆ จากห้องรับแขกยังคงดังต่อเนื่อง ขณะที่ “นงนาท แสงชัย” ยืนจับราวบันได มองภาพ “พี่พร้อม” ที่กำลังคุยกับแม่ของเธอด้วยรอยยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มที่ทำให้โลกทั้งใบของเด็กสาววัย 15ปีเบลอไปหมด

“แค่เดินลงไปดี ๆ …ก็พอแล้วนงนาท อย่าเงอะงะ อย่า…”

แอ๊ดดด…!!

“ว๊ายยยย!! กรี๊ดดดด!!”

นงนาท แถ แถด แถด แถด ลงมาจากบรรไดอย่างน่ากลัว และตลกมาก

“ว้ายยยยย!!! กรี๊ดดดด!!!! ว้ายยยย!!!“

เสียงร้องของนงนาทดังลั่นบันได พร้อมกับร่างเล็ก ๆ ที่เท้าเกิดลื่นหลุด กระโปรงพลิ้วสะบัดเล็กน้อยก่อนที่เธอจะถลาลงด้วยแรงโน้มถ่วง

“ยัยนาท!!” เสียงของอรอนงค์ร้องลั่นพร้อมผวาลุกขึ้นจากโซฟา

“หนูนาท!!” พรพรรณกรีดเสียงอย่างตกใจสุดขีด เธอแทบจะวิ่งไม่ทัน

“น้องนาท!!!” เสียงพี่พร้อมตะโกนขึ้นดังกว่าใคร เพียงเสี้ยววินาที ขาของเขาก้าวพุ่งออกไปโดยไม่ต้องคิด

หญิงสาววัย 22 ปี กระโจนไปข้างหน้าทันทีที่เห็นร่างน้องสาวตัวเล็กกำลังจะตกกระแทกพื้น เขากางแขนทั้งสองออก รับแรงกระแทกจากน้ำหนักตัวของเด็กสาวเต็มแรง

ฟุ่บ!! ตุ๊บ!!!

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังเบา ๆ ตามด้วยเสียง “อุ๊บ” ในลำคอ

พี่พร้อมทรุดลงไปกับพื้นในท่ากึ่งนั่งกึ่งล้ม โดยมีนงนาทล้มทับอยู่เต็มตัว ทั้งห้องเงียบไปชั่วอึดใจ อรอนงค์กับพรพรรณรีบพุ่งเข้ามาดูทั้งคู่ทันที

“โอ๊ย!!!…ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ…”

เสียงนงนาทสั่นเครือ เธอรีบผละตัวออก แต่ใบหน้าแดงจัด ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ

“เป็นอะไรรึเปล่าคะน้องนาท?”

พี่พร้อมถามน้ำเสียงไม่ดังนักแต่เต็มไปด้วยความห่วงใย เขายกมือขึ้นลูบหลังของเด็กสาวเบา ๆ

นงนาทเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของเธอสบกับดวงตาคมลึกคู่นั้นใกล้เพียงคืบ โลกเหมือนหยุดหมุน ไม่มีเสียงของแม่ ไม่มีเสียงของคนในบ้าน มีเพียงเสียงหัวใจของเด็ก ม.2 ที่กำลังเต้นรัว และแววตาอ่อนโยนของคนที่เพิ่งรับเธอไว้เต็มอก

“ข…ขอบคุณค่ะ…พี่พร้อม…” เสียงเธอเบากว่ากระซิบ พี่พร้อมยิ้มน้อย ๆ ไม่ได้พูดอะไรอีก แค่ลูบผมน้องเบา ๆ อย่างเงียบงัน และตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นมา

“น้องตัวเล็ก” คนนั้น…ก็ไม่เคยลบไปจากหัวใจของพี่พร้อมอีกเลย

ภาพในห้องรับแขกชั้นล่างของบ้านแสงชัย ตอนนี้มีเพียงเสียงหัวใจของเด็กสาวคนหนึ่งที่เต้นรัวในอก และหญิงสาวอีกคนที่เพิ่งรับน้ำหนักตัวเธอไว้เต็มสองแขน

ทุกคนในห้องนิ่งไปไม่กี่วินาที…ก่อนจะมีเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นจากโซฟา

“แหมๆๆๆ หวานกันจังเลยนะเด็กๆ …”

“เหมือนพระเอกนางเอกในละครเลยลูก ฮ่าๆๆๆ!”

เสียงของ อรอนงค์ ดังขึ้นอย่างเริงร่า ก่อนที่ พรพรรณ จะเสริมด้วยน้ำเสียงขำ ๆ ตาม

“นั่นสิอร…ขนาดแม่ๆอย่างพวกเรา ยังเขินแทนเลย ดูสิ ลูกฉันกอดลูกเธอไว้แน่นเชียว!”

“โอยยย…” อรอนงค์พัดมือเหมือนจะดับความร้อนจากภาพตรงหน้า “ถ้าป้าถ่ายไว้ทันนะ ป่านนี้ได้ขึ้นเพจคู่รักวัยรุ่นแล้วลูก ฮ่าๆๆ!“

พี่พร้อมที่ยังนั่งอยู่กับพื้น ถึงกับชะงัก สีหน้าที่ปกตินิ่งขรึมเริ่มเปลี่ยน หูทั้งสองข้างของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีชมพูเข้มขึ้นเรื่อย ๆ

เขาไม่ได้ตอบอะไรสักคำ เพียงแต่ก้มหน้าเล็กน้อย ลุกขึ้นเต็มความสูง แล้วหยิบกระเป๋าเป้ขึ้นบ่าอย่างเรียบเฉย

“พร้อมขอตัวนะคะ…ขอไปล้างหน้าก่อน พร้อมจะออกไปนั่งเล่นที่สระว่ายน้ำหลังบ้านนะคะป้าอร แม่“

แล้วเขาก็เดินออกจากห้องรับแขกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่หันกลับมามองใครเลย เหลือเพียงเสียงหัวเราะของคุณแม่ทั้งสองคนที่ยิ่งขำหนักกว่าเดิม

ด้านนงนาท เธอรีบยืนขึ้นในทันทีเหมือนเพิ่งได้สติ มือรีบจับชายกระโปรงที่พลิ้วเบา ๆ และเสยผมขึ้นรวดเร็วแบบไม่เนียนเท่าไร

“แม่อ่ะ! จะแซวทำไมก็ไม่รู้…ฮึ่ยยย!”

ใบหน้าเธอแดงจัดจนเกือบเท่าสีแดง ก่อนจะรีบหันหลัง วิ่งพรวดออกจากห้องไปอีกคน เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นขณะที่ร่างบางหายไปทางหลังบ้าน ทิ้งไว้เพียงแม่ ๆ ที่นั่งอมยิ้มสบตากันด้วยแววตาที่อ่านทุกอย่างออกหมด

อรอนงค์หันไปพูดกับพรพรรณเบา ๆ

“พรเอ๊ย…ฉันว่าคู่นี้น่ะ ไม่ต้องบังคับอะไรเลยทุกอย่างมันเขียนอยู่บนหน้าของทั้งคู่แล้ว”

พรพรรณหัวเราะพยักเพยิดหน้า สายตายังมองตามทางที่ลูกสาวเธอเดินออกไปเมื่อครู่

อรอนงค์ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงความอุ่นใจ “ฉันไม่ติดหรอกนะพร ถ้าลูกของเราจะรักกัน”

พรพรรณหันมามองเพื่อนรักด้วยสายตานิ่ง ๆ ก่อนจะยิ้มพลางตอบกลับ “ฉันก็ไม่ติดเหมือนกัน ถ้าพวกเขาจะรู้สึกดีต่อกันจริง ๆ ฉันว่าเราคงไม่ต้องบังคับอะไรอีกแล้วล่ะ“ อรอนงค์ยิ้มแฉ่ง ลูบมือเพื่อนรักอย่างแนบแน่น

ศาลาริมสระว่ายน้ำบ้านแสงชัย

พร้อม วงศ์อนุชิต

หญิงสาววัย 22 ปี นักศึกษาปริญญาตรีปีสุดท้ายจากลอนดอน ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงยีนส์ขายาว ก้าวมานั่งบนเบาะนุ่ม พิงศอกไว้กับพนักศาลา มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

iPhone X สีขาว 256GB รุ่นล่าสุดจาก Apple ปี (พ.ศ. 2560)

สมัยนั้นเพิ่งวางขายได้ไม่นาน และแน่นอนว่า พี่พร้อม คือคนแรกในบ้านที่เป็นเจ้าของ เด็กสาวยุคดิจิทัล ผู้ติดตามเทคโนโลยีแทบจะทุกอย่าง เขาไม่ใช่คนขี้อวด แต่เลือกใช้ของที่ เรียบ หรู และดูดีมีรสนิยม

เขาปลดล็อกหน้าจอด้วยใบหน้าตัวเองผ่าน Face ID หน้าจอเรืองแสงขึ้นมา เผยไอคอนที่จัดเรียงเรียบง่าย แอปกล้องอยู่แถวหน้า ถัดมาคือสตรีมเพลง และแอปจดโน้ตที่เขาใช้บันทึกไอเดียธุรกิจ

พี่พร้อมเปิด Spotify เลือกเพลย์ลิสต์ “Lofi Café Study” แล้วใส่หูฟังไร้สายแค่ข้างเดียว

เพลงบรรเลงเบา ๆ ดังขึ้น ราวเสียงคลื่นในแก้วกาแฟ พี่พร้อมเหม่อมองผิวน้ำแต่ใจกลับจมลึกไปไกลกว่าระลอกคลื่น ที่ลอนดอนแม้จะมีอิสระทุกอย่าง แต่ไม่มีตรงนั้นไม่มีแม่ ไม่มีพ่อ ไม่มีป้าอร ไม่มีน้องนาท

เสียงเพลงบรรเลงเบา ๆ จากหูฟังข้างเดียวของพี่พร้อมยังคลออยู่

ดวงตาเขามองทอดไปยังผิวน้ำที่ไหวระริก ลมหายใจช้าและนิ่ง เขากำลังปล่อยความคิดให้ล่องลอยตามจังหวะของวัน แต่แล้วเสียงฝีเท้าคู่หนึ่งก็ดังขึ้นบนทางเดินตามมาด้วยเสียงของถาดที่ถูกถือมาอย่างระวัง

“คุณพร้อมคะ…ของว่างกับน้องนาทมาแล้วค่ะ”

เสียงนุ่มของ พี่ไก่ แม่บ้านคนสนิทของบ้านแสงชัย ดังขึ้นก่อนที่ร่างเธอจะปรากฏตรงหน้าศาลา

ในมือนั้นถือถาดไม้ที่วางของว่างอย่าง คุกกี้เนยสดอบใหม่ สีทองนวลหอมกรุ่น น้ำส้มคั้นเย็นจัด ใส่แก้วทรงสูงมีฝ้าบางจากความเย็น และ น้ำอัดลม กับ กระติกน้ำแข็งขนาดเล็ก

ถัดจากพี่ไก่หนึ่งก้าวคือร่างของ นงนาท แสงชัย เด็กสาวในชุดกระโปรงเรียบหวาน ผมยาวมัดหางม้าต่ำ เธอก้าวตามมาช้า ๆ

พี่พร้อม หันไปมองเล็กน้อย ดวงตาคู่นิ่งสบเข้ากับแววตาใสของน้องนาทที่ยิ้มบาง ๆ กลับมาให้

“ขอบคุณนะคะ…” เสียงของพี่พร้อมนุ่มลงกว่าปกตินิดหนึ่ง

พี่ไก่ยกถาดวางลงบนโต๊ะเล็กกลางศาลาอย่างคล่องแคล่ว

“ถ้าอยากได้อะไรเพิ่ม เรียกพี่ไก่ได้เลยนะคะ คุณพร้อม น้องนาท”

“ขอบคุณค่ะพี่ไก่” นงนาทตอบเบา ๆ พลางหย่อนตัวลงนั่งเบื้องขวาของพี่พร้อม เธอวางจานและผ้าเช็ดมือลง ก่อนจัดคุกกี้ใส่จานเล็กสองใบอย่างประณีต

พี่พร้อมเหลือบตามองเล็กน้อย เห็นความใส่ใจในทุกท่าทีของน้อง เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ดึงหูฟังออกจากหู วางไว้ข้างตัวแทน เป็นการเปิดรับบทสนทนาอย่างเงียบงัน

“วันนี้ลมเย็นดีนะคะ…” นงนาทเอ่ยขณะยื่นแก้วน้ำส้มไปให้พี่พร้อม

“พี่พร้อมจะลองไหมคะ คั้นสดเลยนะ”

พี่พร้อมรับแก้วด้วยมือสองข้างอย่างสุภาพ สัมผัสปลายนิ้วนงนาทนิดเดียวแต่กลับรู้สึกเหมือนใจสะดุดกึก

“ขอบคุณค่ะ…”