MasukShare
3. รับน้อง+เพื่อนใหม่
Tanggal publikasi:
2026-04-05 01:55:11"ขอบคุณค่ะ" ฉันเอ่ยขึ้นจากที่เงียบอยู่นาน
"โง่!!!" เขาตวาดฉัน "..." ฉันไม่ได้ตอบโต้เถียงกลับ ก็ครั้งนี้ฉันโง่จริง ๆ "ไม่รู้หรือไงว่ามันพาไปคนละเส้นทาง" น้ำเสียงเขาลดลงจากเมื่อครู่ "ไม่รู้เส้นทาง" ฉันก้มหน้างุดตอบเสียงเบา "GPS ในโทรศัพท์ก็มี ทำไมไม่ดูวะ" "ไม่คิดว่าจะเจอแบบนี้นี่ จะไม่นั่งแท็กซี่อีกแล้ว" ฉันพูดเสียงสั่นเครือ ยังรู้สึกกลัวไม่หาย ถ้าเกิดเขาไม่ตามมาป่านนี้ฉัน... "จิ๊!!!" เขาจิ๊ปากทำเสียงไม่สบอารมณ์ ก่อนจะหมุนพวงมาลัยเลี้ยวเข้าปั๊มน้ำมัน จอดหน้าร้านสะดวกซื้อ แล้วเปิดประตูเดินลงไป ฉันมองตามแผ่นหลังกว้างที่หายเข้าไปในร้านสะดวกซื้อ ไม่คิดว่าคนที่ฉันต่อว่าด่า เขาจะช่วยชีวิตฉันมาอีกแล้ว นี่ฉันติดบุญคุณเขาเข้าแล้วอีกเหรอเนี่ย ไม่นานเขาก็กลับขึ้นมาบนรถ จ้องหน้าฉัน คิ้วขมวดยุ่งก่อนจะเอาน้ำแข็งมาแตะ ๆ หน้าผากฉัน "อ่ะ เจ็บ!" ฉันสะดุ้งตกใจด้วยความเจ็บ นี่ฉันได้รับบาดเจ็บเหรอ ไม่ยักรู้มาก่อน แต่พอรู้แบบนี้ ก็รู้สึกเจ็บขึ้นมาทันทีเลย "ดู!" เขาปัดมือฉันออก พร้อมกับทำเสียงดุ "มันเจ็บ" ฉันพูดพลางเบ้หน้าด้วยความเจ็บ "ไม่ตายหรอก!" คิ้วเข้มขมวด หน้าตาดุชะมัด แต่ก็ยังหล่ออยู่ดี คนอะไรทำไมถึงหล่อขนาดนี้นะ ตึกตัก ๆ หัวใจฉันเต้นผิดจังหวะ นี่ฉันเป็นอะไร หวั่นไหวงั้นหรอ ไม่หรอกน่า ฉันแอบมองเขาอยู่เพียงครู่ ก็รีบหลบสายตาคม "เอ่อ... แล้วจะไปมหาลัยทันมั้ย" ฉันหาเรื่องพูดเมื่อโดนจับได้ว่าแอบดูหน้าหล่อ ๆ ของเขา "ยังจะไปอีก" เขามองค้อน "...." ฉันเม้มปากแน่น นี่ฉันโดดตั้งแต่วันแรกเลยเหรอ "จิ๊! วุ่นวาย! เอ้า!" เขาทำเสียงไม่พอใจ ยื่นน้ำแข็งในมือให้ฉัน แล้วเคลื่อนรถออกจากปั๊มน้ำมัน ฉันนั่งเงียบ ๆ พลางเอาน้ำแข็งประคบหัวบรรเทาความเจ็บ ไม่รู้ว่าทำไมก่อนหน้านี้ถึงไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บปวเที่หัวเลยนะ เพราะความหวาดกลัวตื่นตระหนกอยู่หรือเปล่า นั่งรถมาไม่นานนัก เขาก็เลี้ยวเข้ามหาลัย ใช่อ่านไม่ผิด มหาวิทยาลัยจริง ๆ เขามาส่งฉันใช่ไหมนะ ฉันยังคิดไม่ตกและสับสนอยู่ เขาก็หยุดจอดที่หน้าคณะบริหารธุรกิจ ไขข้อสงสัยฉัน "เอ้า" เขายื่นบัตรประชาชนมาตรงหน้า บัตรประชาชนฉันไปอยู่ที่เขาได้ไง! หรือนี่จะเป็นของที่ฉันลืมเอาไว้? "ขอบคุณค่ะ" ฉันรับมาถือไว้ ฉันต้องขอบคุณบัตรใบนี้สินะ ถ้าไม่ทำหล่นไว้ เขาคงไม่ตามฉันไป แล้วช่วยฉันไว้ได้ทัน "ขอบคุณที่มาส่งค่ะ" ฉันขอบคุณเขาอีกครั้ง แล้วรีบลงจากรถ วิ่งไปทางกลุ่มคนที่นั่งเป็นระเบียบ แต่ยังไม่ทันจะเข้าไปถึง ผู้ชายคนหนึ่งก็เดินมาขวางทางไว้ก่อน "เรียนคณะนี้เหรอ" เขาถามเสียงเรียบ ท่าทางนิ่ง ๆ แต่ดูใจดี "ค่ะ" ฉันพยักหน้าตอบ "น้องมาสายนะ" "ขอโทษค่ะ มีเหตุนิดหน่อยค่ะ" ฉันก้มหัวขอโทษทันที "...ยังไงก็ต้องโดนลงโทษนะ" พี่เขามองหน้าผากฉันครู่หนึ่งก่อนพูดออกมา "ค่ะ" ฉันพยักหน้าเข้าใจ เพราะเตรียมใจไว้อยู่แล้ว "เฮ้ย! มีเด็กมาสายอีกคนวะ!" พี่เขาเดินอ้อมไปด้านหน้าของคนที่นั่งอยู่ พร้อมกับพูดตะโกน พวกคนที่นั่งอยู่ก็คงเป็นน้องปีหนึ่งอย่างฉัน รอบ ๆ ที่ยืนคุมเป็นรุ่นพี่แน่นอน "มา ๆ มาเต้นเป็นเพื่อนกันเลย" พี่ผู้หญิงลุคห้าว ๆ ที่ยืนอยู่ด้านหน้ากวักมือเรียกฉันให้เข้าไปหา "ก่อนอื่น แนะนำตัวก่อนเลย... มึงทำป้ายให้น้อง" ประโยคแรกเธอพูดกับฉัน แต่ประโยคหลังหันไปตะโกนพูดกับเพื่อน "เออ ๆ กูรู้หน้าที่น่า" เสียงเพื่อนพี่เขาตอบกลับมา ฉันเลิกสนใจพวกพี่เขา แล้วหันไปมองกลุ่มคนที่นั่งเรียงกันอยู่ตรงหน้า มองฉันเป็นตาเดียวอยู่ตอนนี้ ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนแนะนำตัวอย่างประหม่า "เอ่อ… ชวนฝันค่ะ เรียกฝันเฉย ๆ ก็ได้ค่ะ" "ชวนฝันจริงป่าว อยากรู้เลยครับ" ทันทีที่ฉันแนะนำตัวจบ ก็มีเสียงผู้ชายพูดขึ้น ทำให้คนหัวเราะกัน "ฮ่า ๆ เออวะ คนอะไรชื่อชวนฝัน" "คิก ๆ" "ชื่ออะไรมันหนักหัวใคร ถ้าจะหยาบคาย ไปหยาบคายที่อื่น ไม่ใช่ที่นี่" พี่ผู้หญิงลุคห้าว ๆ เดินกลับมา พูดอย่างเกรี้ยวกราด ทำเอาทุกคนเงียบกริบ เมื่อทุกอย่างสงบลง พี่เขาก็หันมามองฉันกับผู้หญิงอีกคนที่มายืนอยู่ก่อนฉัน ก่อนประกาศเสียงดัง "บทลงโทษของคนมาสาย เต้นหนึ่งเพลง ใส่ให้สุด ไม่สุดเต้นใหม่" "ค่ะ" ฉันกับเธอพยักหน้าเข้าใจ "โอเค งั้นเริ่ม!" เสียงเพลงเปิดขึ้น ฉันกับผู้หญิงคนนั้นเริ่มขยับแขนขาแบบงง ๆ ทั้งอายแทบอยากมุดดินหนี "โห่ ไม่สุดเลยน้อง!" พอเพลงจบลง พี่ห้าวก็พูดขึ้นด้วยใบหน้าเซ็ง ๆ "เต้นให้มันสุด ๆ เดี๋ยวพี่เต้นเป็นเพื่อน ดูพี่นี่ เพลงมา!" พอเพลงเปิดอีกครั้ง พี่ห้าวก็ใส่เต็ม ฉันกับผู้หญิงคนนั้นมองหน้ากัน สายตาที่บอกว่าต้องขนาดนี้เลยเหรอ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่เต้นตามพี่เขา ไม่งั้นไม่ได้ไปนั่งแน่ พวกเราสามคนเต้นกันสุดเหวี่ยง ท่าอะไรเป็นท่าอะไรก็ไม่รู้ ทำเอาเพื่อน ๆ ที่นั่งดูขำกลิ้ง ฉันอายมาก แต่ก็หยุดเต้นไม่ได้ เดี๋ยวได้เต้นคนเดียว "นี่มันต้องแบบนี้ ไป ๆ นั่งได้" พอเพลงจบ พี่เขามีสีหน้าพึงพอใจ จึงอนุญาตให้พวกฉันไปนั่งได้ "ขอบคุณค่ะ" / "ขอบคุณค่ะ" ฉันกับผู้หญิงคนนั้นรีบขอบคุณ แล้วเดินไปนั่งกับเพื่อน ๆ พวกเรานั่งข้างกันแถวหลังสุด "ฉันชาริส ยินดีที่ได้รู้จักนะ" เธอสะกิดแขนฉันแนะนำตัว "ชวนฝันจ๊ะ ยินดีที่ได้รู้จัก" ฉันยิ้มกว้างให้เธอ "ฉันเชญ่านะ เมื่อกี้เต้นได้สุดยอดเลย" ผู้หญิงที่นั่งอยู่ด้านหน้าฉัน หันมาแนะนำตัว พร้อมกับยกโป้งให้ฉันกับชาริส "ฮ่ะ ฮ่า ขอบใจ" ฉันขำแห้ง ๆ "เฮ้ย! ชื่อขึ้นต้นด้วยชอช้างเหมือนกันหมดเลย" ชาริสทำหน้าตกใจชี้พวกเราสามคน "จริงด้วย เพื่อนสนิทฉันก็ชอช้าง ชื่อแชมเปญ เรียนที่นี่เหมือนกัน คณะวิศวะ" "จริงดิ" เชญ่าทำหน้าไม่อยากเชื่อ "อือ เดี๋ยวแนะนำให้รู้จัก จะได้เป็นแก๊งช้างเดียวกัน" เชญ่าพยักหน้า ทำหน้าจริงจัง "แก๊ง?" ฉันทวนคำพูดเธอ พึ่งรู้จักกันไม่ถึงนาที จะรวมแก๊งแล้วเหรอ "แก๊งไม่เท่าไหร่หรอก แต่ช้างนี่แปลก ๆ" ชาริสพูดไปก็มองหุ่นตัวเองไป "เฮ้ย น้องข้างหลังเสียงดังอะไร อยากออกมาเต้นอีกเหรอ" พี่ห้าวมองมาที่พวกฉัน ทำให้กลุ่มพวกฉันเงียบลงทันที "เกือบไปแล้วไง" ชาริสกัดฟันพูด ยัง มันยังมีหน้ามาพูดอีก!! ได้เพื่อนแก๊งช้างมาแบบงง 🤣🤣
Bab terbaru
นายวิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น 7. ฉันก็ไม่อยากมีลูกเหมือนกันนั่นแหละ!!
Part: ชวนฝันฉันลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องสี่เหลี่ยม ใช่ ที่นี่คือคอนโดของ..."ตื่นแล้วเหรอ"ฉันหันมองไปตามเสียง ก็พบกับร่างสูงที่คุ้นตา เดินพันผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกมาจากห้องน้ำ กล้ามนั่น ซิกแพคเป็นลูก ๆ นั่นเอือก!กลืนน้ำลายไม่รู้ตัวแต่เดี๋ยวนะ ทำไมเขาถึงมาอยู่ในห้องฉัน!!!พรึ่บ!ฉันลุกขึ้นนั่งตัวตรง ทำให้ผ้าห่มร่วงลงไปกองบนตัก เย็น ความรู้สึกแรก ความรู้สึกต่อมา โล่ง ฉันค่อย ๆ ก้มลงมอง"กรี๊ดดดดด" ฉันกรีดร้องเสียงดัง รีบดึงผ้าห่มขึ้นปิดร่างกายที่เปลือยเปล่าของตัวเอง นี่มันอะไร!"ทำอย่างกับฉันไม่เคยเห็น" เขาเหลือบมองฉันเล็กน้อย ขณะเดินเช็ดผมผ่านหน้าฉันไป"นายเข้ามาทำไม ออกไปเลยนะ!" ฉันไล่ไอ้คนตัวโต ที่เข้ามาในห้องคนอื่น ถึงจะเป็นอาหารตาชั้นดีก็เถอะ ก็ดูหุ่นเขาสิ นายแบบนิตยสารชัด ๆ"นี่เธอแกล้งจำไม่ได้ หรือจำไม่ได้จริง ๆ""จะ... จำ อะ ไร..." ฉันพูดทีละคำ พลางพยายามนึกฉึบ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆภาพในหัวเริ่มฉายเข้ามา เป็นฉาก ๆ"..." ฉันนิ่งอ้าปากค้าง เรื่องในหัวนี่ไม่ใช่ความจริงใช่มั้ยพรึ่บ!!ฉันเปิดผ้าห่มดูส่วนล่างของตัวเอง ล่อนจ้อน ไม่มีอะไรมาคลุม เปลือยเปล่า แถมยังรู้สึกถึงความระบมเล็กน้อยที่กลางใ
นายวิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น 6. ความต้องการ Nc+++
จุ๊บ จ๊วบ จ๊วบใจยกใจเย็นเชี่ยอะไรล่ะ ผมพุ่งเข้าไปครอบงำดอกไม้ตูมทั้งสองดอกนั้นด้วยปากและมือหนึ่งข้าง อีกข้างก็รั้งเอสบางไว้ไม่ให้หนีไปไหน"อือออ ซี๊ดดด" เสียงกระเส่าร้องครางอย่างมีอารมณ์ ทั้งเบียดเสียดหน้าอกให้ผมได้ดูดกินมากยิ่งขึ้นแม่งเอ๊ย ผมไม่สนอะไรอีกแล้วจ๊วบ จ๊วบผมดูดรุนแรงขึ้น ทำเอาร่างบางนั้น สั่นสะท้านไปทั้งตัว มือเล็กจิกหัวผมเพื่อระบายอารมณ์ ทั้งร้องครางเสียงดัง"อ่าาาา ซี๊ดดด"ในระหว่างนั้นผมก็ดึงร่างบางเข้ามาชิดกว่าเดิม จับเธอขึ้นคร่อมบนตัวผมไว้ สอดมือเข้าไปสำรวจภายในแพนตี้น้อยที่เธอสวมอยู่แม่ง! แฉะได้ที่สุด ๆ"อ่ะ อื้อออ" เธอเบือนหน้าส่งเสียงเมื่อผมส่งนิ้วเข้าไปสัมผัสเชี่ย!! ทำไมถึงคับแน่นขนาดนี้ นี่แค่นิ้วนะ แล้วถ้าเป็นไอ้นั่น... ยิ่งคิดก็ยิ่งมีอารมณ์ ยิ่งเล้าโลมเธอหนักขึ้น เปิดทางให้ผมได้เข้าไปง่าย ๆ"อ่ะ อ่าาาา" ร่างบางครางออกมาด้วยความเสียว มือเล็กจิกผมแน่นกว่าเดิม ทุกครั้งที่ขยับนิ้วเข้าออก"ซี๊ดดดด อ่าาา"ผมเงยหน้าขึ้นมองร่างบางที่มีสีหน้ายั่วยวน ไม่รู้ว่าเธอตั้งใจจะยั่วผม หรือว่าเพราะความเสียวซ่านที่ผมกำลังมอบให้กันแน่คงพร้อมแล้วสินะผมกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อ
นายวิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น 5. จะไม่เสียใจใช่มั้ย NCนิดๆ
หลังจากคุยกับยัยชิม่อนเสร็จ ฉันนอนพลิกซ้ายขวาอยู่บนเตียง รู้สึกแปลก ๆ อย่างบอกไม่ถูก เดี๋ยวก็เพิ่มแอร์ ลดแอร์ ห่มผ้าก็ร้อน ไม่ห่มก็หนาว เหงื่อผุดขึ้นเต็มตัว ร่างกายฉันไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน"น้ำ! น้ำ!" ฉันลุกขึ้นรีบควานหาน้ำที่โต๊ะหัวเตียง แต่กลับว่างเปล่า ลืมไปว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านตัวเองฉันลุกขึ้น จัดเสื้อผ้าตัวเองลวก ๆ แล้วเปิดประตูออกไป ถึงจะกลัวแต่ตอนนี้ฉันต้องการน้ำตื๊ดดดดดด! ตื๊ด! ตื๊ด!โอโห้!! อย่างกับในผับแน่ะ! เสียงเพลงดังทะลุแก้วหู ไม่ใช่ว่าในห้องไม่ได้ยินนะ แต่ไม่คิดว่าข้างนอกจะดังขนาดนี้ฉันยืนมองชายหญิงนับสิบที่กำลังดื่มและเต้นกันอย่างสนุก บ้างก็นั่งนัวเนียกอดฟัดกันตรงมุมต่าง ๆ นี่มันไม่ใช่คอนโดแล้ว ฉันเลิกสนใจพวกเขา เดินตรงไปที่ห้องครัวอย่างทุลักทุเล รู้สึกตาพร่าไปหมด แต่ก็มาถึงตู้เย็นจนได้ ฉันรีบเปิดมันออก แล้วควานหาน้ำเปล่าอึก! อึก! อึก!ฉันยกขวดกระดกอย่างกระหาย แต่ในจังหวะนั้น น้ำในมือฉันก็ถูกกระชากออกไปพรึ่บ!"เฮ้ย ๆ ใจเย็น เดี๋ยวได้ตายกันพอดี" เป็นชายผมสีทองนั่นเอง ที่แย่งน้ำฉันไป"ตายอะไรกันวะ" ชายรูปร่างสูงโปร่งที่ฉันไม่เคยเห็นหน้าเดินเข้ามา ถามด้วยความอยากรู้"
นายวิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น 4. ตั้งใจมารับ?
ก็ตามนั่นแหละ ฉันมาเรียนได้วันเดียวก็ได้อยู่ในแก๊งช้าง เอ๊ย เชอรี่ พวกมันตั้งกันใหม่แล้ว ก็ดีกว่าชื่อเดิมหลายเท่า ฉันไม่อยากทักท้วงอะไร เดี๋ยวได้กลับไปใช้ชื่อแก๊งช้าง ในแก๊งก็มี ฉัน ชาริส เชญ่า เพื่อนของเชญ่าที่อยู่คณะวิศวะ ชื่อแชมเปญ และเพื่อนของฉันที่อยู่คณะนิเทศชื่อ ชิม่อน สองคนหลังนี่ยังไม่รู้ว่าจะอยู่แก๊งเดียวกับพวกฉันมั้ย นัดเจอกันตอนเย็นนี่แหละ รอดูว่าจะยังไงเย็นวันนั้น ณ ร้านคาเฟ่ในมหาลัยพอทุกคนแนะนำตัวกันเสร็จ ก็นั่งมองหน้ากัน แบบไม่อยากเชื่อว่าพวกเราทั้งห้าคน จะชื่อขึ้นต้นด้วยชอช้างเหมือนกัน"งี้นะที่นัดพวกแกสองคนมา จะถามว่าจะอยู่แก๊งช้าง เอ๊ย! เชอรี่ กับพวกฉันมั้ย" ยัยเชญ่าพูดขึ้นพลางมองไปที่แชมเปญกับชิม่อน"เชอรี่?" แชมเปญพูด"อือ ก็พวกเราชื่อชอช้างเหมือนกันนี่ ถ้าพวกแกสอนคนไม่ได้เป็นเพื่อนของชวนฝันกับเชญ่า พวกเราไม่รับเข้าแก๊งหรอกนะจะบอกให้" ชาริสพูดอย่างโม้เลย แก๊งพึ่งก่อตั้ง พูดเหมือนเป็นแก๊งดังมีแต่คนอยากเข้างั้นแหละ"ฉันเข้า ๆ" ยัยชิม่อนยกมือขึ้น ทำหน้าจริงจัง"เยี่ยมเลย แกล่ะ" ชาริสยกโป้งให้ชิม่อน แล้วหันไปมองหน้าแชมเปญ"เค ๆ ฉันก็เข้า" แชมเปญพยักหน้าหงึกหงัก เหมือ
นายวิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น 3. รับน้อง+เพื่อนใหม่
"ขอบคุณค่ะ" ฉันเอ่ยขึ้นจากที่เงียบอยู่นาน"โง่!!!" เขาตวาดฉัน"..." ฉันไม่ได้ตอบโต้เถียงกลับ ก็ครั้งนี้ฉันโง่จริง ๆ"ไม่รู้หรือไงว่ามันพาไปคนละเส้นทาง" น้ำเสียงเขาลดลงจากเมื่อครู่"ไม่รู้เส้นทาง" ฉันก้มหน้างุดตอบเสียงเบา"GPS ในโทรศัพท์ก็มี ทำไมไม่ดูวะ""ไม่คิดว่าจะเจอแบบนี้นี่ จะไม่นั่งแท็กซี่อีกแล้ว" ฉันพูดเสียงสั่นเครือ ยังรู้สึกกลัวไม่หาย ถ้าเกิดเขาไม่ตามมาป่านนี้ฉัน..."จิ๊!!!" เขาจิ๊ปากทำเสียงไม่สบอารมณ์ ก่อนจะหมุนพวงมาลัยเลี้ยวเข้าปั๊มน้ำมัน จอดหน้าร้านสะดวกซื้อ แล้วเปิดประตูเดินลงไปฉันมองตามแผ่นหลังกว้างที่หายเข้าไปในร้านสะดวกซื้อ ไม่คิดว่าคนที่ฉันต่อว่าด่า เขาจะช่วยชีวิตฉันมาอีกแล้ว นี่ฉันติดบุญคุณเขาเข้าแล้วอีกเหรอเนี่ยไม่นานเขาก็กลับขึ้นมาบนรถ จ้องหน้าฉัน คิ้วขมวดยุ่งก่อนจะเอาน้ำแข็งมาแตะ ๆ หน้าผากฉัน"อ่ะ เจ็บ!" ฉันสะดุ้งตกใจด้วยความเจ็บ นี่ฉันได้รับบาดเจ็บเหรอ ไม่ยักรู้มาก่อน แต่พอรู้แบบนี้ ก็รู้สึกเจ็บขึ้นมาทันทีเลย"ดู!" เขาปัดมือฉันออก พร้อมกับทำเสียงดุ"มันเจ็บ" ฉันพูดพลางเบ้หน้าด้วยความเจ็บ"ไม่ตายหรอก!" คิ้วเข้มขมวด หน้าตาดุชะมัด แต่ก็ยังหล่ออยู่ดี คนอะไรทำไมถึงหล
นายวิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น 2. เกือบไปแล้ว
วันต่อมาฉันไม่รู้ว่าเมื่อวานเกิดอะไรขึ้นบ้าง เพราะหลังจากเข้ามาในห้อง ใส่หูฟังตัดเสียงรบกวน จัดของในกระเป๋าเสร็จ ฉันก็เผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ รู้สึกตัวอีกทีก็เช้าแล้ว ฉันรีบอาบน้ำแต่งตัวไปมหาลัย เพราะวันนี้มีรับน้องอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ฉันก็รีบร้อนออกจากห้อง เป็นจังหวะเดียวกับห้องข้าง ๆ เปิดออกมา นี่มันจังหวะนรกชัด ๆ !!ฉันหยุดชะงัก มองร่างสูงที่สวมเพียงผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวสอบ โชว์ส่วนบน ซิกแพคเอย กล้ามหน้าอกเอย โอ้วพระเจ้า!!"เกือบลืมว่ามีกาฝากอยู่ด้วย" เขาพ่นคำพูดหมา ๆ ออกจากปาก"สักวันกาฝากจะดูดเลือดให้ตาย" ฉันสวนกลับแทบจะทันที แล้วเดินเชิดหน้าออกจากห้องไอ้คนปากปีจอเอ๊ย!! หน้าตาก็ดี หุ่นก็ดี แต่ปากหมาโคตร! ทำไมพระเจ้าต้องให้หุ่นดี ๆ กับไอ้คนปากหมาด้วยนะ เสียดายของจริง ๆฉันก่นด่าเขาในใจจนกระทั่งลงลิฟต์มาถึงชั้นล่าง ฉันมองซ้ายขวา ก็พึ่งนึกขึ้นได้ว่านี่ไม่ใช่บ้านตัวเอง ต้องเดินทางไปมหาลัยยังไงก็ไม่รู้ รถเมล์ แท็กซี่ อะไรก็นั่งไม่เป็นสักอย่าง เพราะอยู่บ้านคุณย่าให้คนไปรับไปส่งตลอด"แท็กซี่ ก็คงไม่ยากอะไรหรอกมั้ง" ฉันพึมพำกับตัวเอง พลางเดินออกจากคอนโด ไปยังถนนที่มีรถวิ่งเต็มไปหมด ฉันก็เ
นายวิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น 1. ภาพบาดตา
ณ เมืองใหญ่ที่วุ่นวาย ฉัน 'ชวนฝัน' กำลังเดินไปที่ห้อง 6008 ด้วยความประหม่า เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมาเหยียบที่นี่...ตี่ ดี ดี ติ๊ด!ฉันแตะบัตรเปิดประตูเข้าไป กลิ่นหอมอ่อน ๆ แตะจมูกทันที ทำให้รู้สึกดี แต่ภาพตรงหน้านั่นทำเอาฉันยืนนิ่งช็อก!!ชายหญิงที่นัวเนียกันอยู่บนโซฟานั่น!ฉันเข้าผิดห้อง?ไม่!
Anda juga akan menyukai
คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
หรงหรงจื่ออี109.5K Dibacaล่าหัวใจ คุณภรรยา(เก่า)ที่รัก
น้ำหมึกหิมะ103.6K Dibacaประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว
เหวินเหยียนหน่วนหยู่219.2K Dibacaเกิดมาร่าน NC20+
Beefy Cat208.8K Dibacaหอมกรุ่นอุ่นรัก
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์311 Dibacaบอดี้การ์ดร้อนสวาท NC35+
เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง114 Dibacaวิวาห์ศพซ่อนบัลลังก์
Ladyporn19 Dibacaบ้านนอกคอกรัก
มนัชชนก70 Dibaca
