นายวิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น

ณ เมืองใหญ่ที่วุ่นวาย ฉัน 'ชวนฝัน' กำลังเดินไปที่ห้อง 6008 ด้วยความประหม่า เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมาเหยียบที่นี่...

ตี่ ดี ดี ติ๊ด!

ฉันแตะบัตรเปิดประตูเข้าไป กลิ่นหอมอ่อน ๆ แตะจมูกทันที ทำให้รู้สึกดี แต่ภาพตรงหน้านั่นทำเอาฉันยืนนิ่งช็อก!!

ชายหญิงที่นัวเนียกันอยู่บนโซฟานั่น!

ฉันเข้าผิดห้อง?

ไม่! ไม่ผิดหรอก ฉันจำแผ่นหลังกว้างนั่นได้ดี 'พี่เซบบ์' คู่หมั้นของฉัน!!

"ออกไป" เขาหยุดชะงัก ตวัดสายตามามองฉัน ทั้งที่ยังขึ้นคร่อมผู้หญิงอยู่

"คุณป้าให้ขึ้นมา" ฉันควบคุมเสียงให้เป็นปกติที่สุด ทั้งที่มือนั่นสั่นเทาไปหมด ฉันรู้ว่าเขาเจ้าชู้เพลย์บอยตัวพ่อ แต่ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้มาเจอภาพแบบนี้กับตาเนื้อ

"เซบบ์คะ..." ผู้หญิงใต้ร่างเขาเปล่งเสียงเบา ๆ พลางจับใบหน้าเขาให้หันกลับไปมองเธอ นี่หล่อนไม่ได้รู้สึกอะไรเลยเหรอที่มีคนยืนดูอยู่

"เข้าไปรอในห้อง ห้ามออกมา" เขาถอนหายใจ ลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าพลางออกคำสั่ง

"..ค่ะ" เธอคนนั้นตวัดสายตามองมาที่ฉันอย่างไม่พอใจ ก่อนจะตอบรับคำพี่เซบบ์ แล้วลุกเดินตึงตังเข้าไปในห้องห้องหนึ่ง

"มาทำไม!" เมื่อผู้หญิงคนนั้นปิดประตูห้อง เขาก็ยิงคำถามใส่ฉันด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ ก็นะ ฉันไปขัดจังหวะเขานี่!

"คุณป้าไม่ได้บอกเหรอคะ" ฉันเดินไปนั่งโซฟาด้วยท่าทีใจเย็น ก่อนจะตวัดสายตาจ้องมองเขา

ที่นั่งไม่ใช่อะไรหรอก เพราะขาฉันมันแทบไม่มีแรงแล้วต่างหาก กลัวตัวเองจะทรุดลงนั่งกับพื้นต่อหน้าเขา

"ฉันไม่ชอบให้ใครมาอยู่ด้วย" เขาจ้องมองฉันกลับ พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเช่นเดิม

"ฉันก็ไม่ชอบอยู่กับใครเหมือนกันนั่นแหละ" ถ้าไม่ใช่เพราะคุณย่ากับแม่ของเขา ฉันคงไม่ได้มาเหยียบที่นี่หรอก!!

"เหอะ! งั้นก็รีบไสหัวไปอยู่ที่อื่นสิ" เขากระตุกยิ้มเหยียดไล่ฉัน

เหอะ! ฉันอยากอยู่ตายแหละ!!

"นายเป็นคนไล่ฉันเองนะ" ฉันลุกขึ้นยืนประชันหน้ากับเขา พร้อมกับรอยยิ้มเหยียดเช่นกัน

ระหว่างที่เรากำลังประชันสายตากันอยู่นั้น เสียงคุณป้าก็ดังขึ้น

"ใคร! ใครมันไล่ลูกสะใภ้ฉัน!"

"แม่!" เขาละสายตาจากฉันไปมองต้นเสียงทันที

"ให้น้องอยู่ที่นี่ อย่าให้ฉันรู้ว่าแกไล่น้องอีก ไม่งั้นฉันให้พ่อแกจัดการแน่" คุณป้าชี้หน้าลูกชายอย่างเอาเรื่อง จนเขาพูดไม่ออก ส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากพ่อที่เดินตามเข้ามา

"ทำตามไปเถอะ" คุณลุงพูดเบา ๆ พลางยกมือขึ้นปัด ๆ ให้ลูกชายทำตามคำสั่งแม่ให้จบ ๆ ไป

"หนูชวนฝันคงไม่ถือสาพี่หรอกใช่มั้ยจ๊ะ ถ้าหนูชวนฝันไม่อยู่ที่นี่ คุณย่าคงเสียใจแย่เลยนะจ๊ะ" คุณป้าหันมาพูดกับฉัน น้ำเสียงแตกต่างจากพูดกับลูกชายลิบลับ แต่คำพูดนั่นเอาคุณย่ามาขู่ฉันชัด ๆ เลยนี่นา ท่านรู้ว่าฉันแคร์ความรู้สึกคุณย่าแค่ไหน

คุณย่าไว้วางใจให้ฉันมาอยู่กับพี่เซบบ์ เพราะพี่เขาเป็นคู่หมั้นฉัน จะดูแลฉันได้ดี แต่คุณย่าหารู้ไม่ว่าเขานั่นแหละตัวไม่น่าไว้วางใจ!!!

"ค่ะ หนูไม่ถือสาคนบ้าหรอกค่ะ" ฉันพูดกับคุณป้าเสียงหวาน แต่คำว่า 'คนบ้า' นั่นเหลือบไปมองไอ้คนเจ้าชู้ตรงหน้า

"ยัยเด็กเมื่อวานซืน" เขากัดกรามพูดรอดไรฟัน

"โอเค งั้นตามนี้นะจ๊ะเด็ก ๆ แม่กับพ่อต้องไปทำธุระต่อ อยู่ด้วยกันดี ๆ นะจ๊ะ" คุณป้าสรุปเสร็จสรรพ ไม่ดูปฏิกิริยาฉันกับลูกชายท่านเลย

"แม่..." เขาเรียกแม่เสียงอ่อน

"ดูแลน้องดี ๆ" ท่านชี้หน้าสั่งลูกชาย แล้วคว้าแขนสามีเดินออกไป

ตี ดี ดี ติ๊ด!!!

ประตูปิดต่อหน้าพวกเรา

"วุ่นวายชิบหาย" เขาสบถออกมาอย่างหัวเสีย

ติ๊ง ต่อง~~~

"อะไรอีกวะแม่ง!" เขายิ่งอารมณ์เสียมากกว่าเดิม เมื่อเสียงกดกริ่งดังขึ้น แต่ก็เดินตรงไปเปิดประตู

"กระเป๋ามาส่งครับ" พนักงานของคอนโดยืนเคียงคู่กระเป๋าใบโตของฉัน

"..." เขาเห็นแบบนั้นก็หมุนตัวเดินกลับเข้ามาด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์

"ขอบคุณค่ะ" ฉันรีบเดินไปรับกระเป๋าตัวเอง เดี๋ยวไอ้บ้าเซบบ์สั่งให้เอาไปโยนทิ้ง

ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะไม่เรียกเขาว่าพี่เซบบ์ แต่จะเป็นไอ้บ้าเซบบ์แทน!!!

"จะให้ฉันนอนห้องไหน" ฉันลากกระเป๋าเข้ามาในห้อง ถามเจ้าของห้อง!

"จะนอนห้องไหนก็นอน อย่ามาวุ่นวายกับฉัน แต่ถ้าทนไม่ไหวก็ไสหัวไป!" ประโยคสุดท้ายเขากระตุกยิ้มมุมปาก แล้วหมุนตัวเดินเข้าห้องที่ผู้หญิงคนนั้นเดินเข้าไป

"ถ้าไม่ติดว่าเป็นคำสั่งของคุณย่า ฉันไม่อยู่หรอกย่ะ!!!" ฉันพูดตามหลัง แล้วสะบัดหน้าเดินไปหาห้องนอน

หึ่ย!!! แม่อยากจะทุบให้หัวแบะจริง! ๆ

ทำไมคุณย่าถึงเลือกไอ้บ้าปากหมาคนนี้มาเป็นคู่หมั้นฉันนะ ก็แค่ช่วยชีวิตฉันจากการจมน้ำเอง ตอบแทนเป็นอย่างอื่นก็ได้นี่ อีกอย่างหวังว่าคนนิสัยแบบเขาคงไม่ได้ผลักฉันลงน้ำเองหรอกนะ!!!

"ซี๊ดดด อ่าาา"

"อืออ เซบบ์คะ"

"เสียงอะไร!" ขณะที่ฉันกำลังจะลากกระเป๋าเข้าห้องนอน ก็ได้ยินเสียงแว่ว ๆ จึงหยุดฟัง หวังว่าในห้องนี้คงไม่ได้มีผีหรอกนะ!!

"อ่าา เร็ว ๆ เลยค่ะ เซบบ์"

"เซบบ์ขา ซี๊ดดด เสียวค่ะ"

"อือออ~~~ เซบบ์~~~"

ชัดเจน!!! บาดตาบาดใจที่สุด!!! ฉันรีบลากกระเป๋าเข้าห้องทันที บ้าเอ๊ย!! ทำไมฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย!!!

"อ่ะ อ่ะ อ่าา เสียวมากค่ะ เซบบ์"

ถึงจะปิดประตูแล้ว แต่เสียงก็ดังทะลุเข้ามา เพราะห้องอยู่ติดกันละมั้ง แต่คอนโดหรูขนาดนี้ ห้องมันไม่เก็บเสียงเลยหรือไง!!! หรือว่าเธอคนนั้นจะร้องแรงเกินเบอร์ไป!

โอ๊ย!! ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ช่าง แต่ฉันก็ไม่ควรมาเจอเรื่องแบบนี้!!

'แต่ถ้าทนไม่ไหวก็ออกไป' คำพูดประโยคสุดท้ายที่เขาพูดผุดขึ้นมาในหัวฉัน หรือนี่จะเป็นวิธีการที่เขาจะไล่ฉันไปอย่างงั้นเหรอ

"เหอะ!! ฝันไปเถอะ" ฉันกระตุกยิ้มมุมปาก คนอย่างฉันน่ะ ไม่มีวันยอมแพ้ใครง่าย ๆ หรอก!!

มาดูกันว่าเกมนี้ใครจะชนะ!!!

มารอลุ้นไปด้วยกันนะคะ อีพี่จะร้ายแค่ไหน หรือน้องจะร้ายกว่า อิอิ^^