Novels by ใบละบาท

46ไลน์ ไลน์ผมคว้าโทรสัพท์ของยัยปีศาจขึ้นมาดูทันทีที่มีเสียงไลน์เข้ามา ผัวไง ทำไรก็ไม่ผิดครับ ผมกดเข้าไปเปิดอ่านข้อความทันที'น้องนินิวทำไรอยู่ครับ''คิดถึง'อ่านจบปุ๊บผมแทบจะปาโทรศัพท์ทิ้งเลย แม่งใครว่ะ ไอ้เหี้ยเอ้ย!!!! เจอดีแน่ยัยปีศาจ ผมสงบสติอารมณ์ตัวเองนั่งจ้องดูทีวี ใจมันร้อนรนเหมือนโดนไฟเผาเลยตอนนี้แอด~~~มาแล้วยัยตัวดี ผมเหล่หางตามองคนที่เปิดประตูถือน้ำเข้ามา ทำหน้านิ่ง ไม่สนใจ"น้ำคะ" ยัยปีศาจยื่นแก้วน้ำมาให้ผม ยิ้มหวาน หึ ทำเป็นยิ้มเดียวเจอดี!!"นี้อะไร!!!" ผมโยนโทรศัพท์ลงที่นอนให้เธอได้ห็น"เอ่อ..." ยัยปีศาจจับโทรศัพท์ขึ้นไปดูแล้วทำตาโตตกใจ รีบวางแก้วไว้โต๊ะหัวเตียงแล้วขึ้นมาที่นอนจับแขนผมแน่น"เอ่อ อะไรพูดมาดิว่ะ" ตอนนี้ผมโมโหสุดๆ ยิ่งมาเห็นท่าทีที่เธอทำผมยิ่งโมโห"ฮืออ ทำไมต้องดุเสียงดังด้วย ฮือออ " อาว นี้ผมผิดหรอ??? ยัยปีศาจไม่ตอบแต่ร้องไห้เป็นเขื่อนแตกที่ผมพูดเสียงดัง "..." ผมไม่พูดอะไรแต่ยื่นมือไปเช็ดน้ำตาออกให้คนตัวเล็กเบาๆ"เขาเป็นผู้ชายที่ อึก นิวเคยกินข้าวด้วย" ผมรู้สึกผิดหวังขึ้นมาทันที เธอนอกใจผม?"...""ยัยซอล กับแจกันอ่ะ หลอกให้ไปกินข้าวกับผู้ชายคนนี้ นิวไม

45ไบรอันต์ผมรอวันนี้มานานมากวันนี้จะได้กลับมาหายัยเด็กดื้อ ยัยปีศาจของผม ผมฟื้นขึ้นมาเมื่อหนึ่งเดือนที่แล้ว ผมไม่คิดว่าตัวเองจะรอดจากวันนั้นมาได้ผมคิดว่าผมคงตายไปแล้ว แต่เมื่อหนึ่งเดือนที่แล้วผมฟื้นขึ้นมาเจอพี่โบ๊ทพี่ชายผมเอง มันเรียนอยู่ที่อังกฤษทำกิจการที่นู้นเลยพี่โบ๊ทมันบอกผมว่าผมหลับไปปีหนึ่งเต็มๆ หลังจากที่หมอบอกว่าผมเป็นเจ้าชายนิทรา มันก็เอาผมมารักษาที่นี่โดยไม่ให้ใครเข้ามาวุ่นวาย เพราะมันไม่อยากให้ใครหวังกับการฟื้นของผมมากนัก อยากให้ทุกคนชินกับการที่ไม่มีผมมันจะเป็นการดีกว่า ใช่ผมก็คิดแบบนั้นนะ ตอนที่ผมฟื้นขึ้นมาผมไม่สามารถที่จะเดินหรือทำอะไรได้เหมือนเดิมตามปกติเพราะไม่ได้ขยับตัวมาหนึ่งปีเต็ม ผมคิดถึงยัยปีศาจนั้นมากถึงมากที่สุด หมอที่รักษาผมก็ดันชื่อนิวอีก มันก็ยิ่งคิดถึงเมียสิครับ ผมตั้งใจทำกายภาพบำบัดให้กลับมาเดินได้เหมือนเดิมให้เร็วที่สุดเพื่อจะได้กลับไปหายัยปีศาจนั้น และผมก็ทำมันสำเร็จเพียงระยะเวลาแค่หนึ่งเดือน หมอบอกว่าผมฟื้นตัวเร็วมาก นี้สินะที่เขาบอกว่าความรักคือยาวิเศษฮ่าฮ่าฮ่าผมกลับไปหาพ่อแม่และเพื่อน ยกเว้นยัยปีศาจ ผมแค่อยากเซอร์ไพรส์และขอเธอแต่งงานเลยทีเดียวเลย

44ฉันรีบอาบน้ำแต่งตัวแต่งหน้านิดหน่อยแล้วรีบลงไปที่นัดหมายกับยัยพวกนั้นทันที เดียวมันทำอย่างที่ขู่จริงๆ ฉันกลับไม่เป็นทำไงหละ ชิ มีเพื่อนเพื่อนก็ทิ้ง มีแฟนแฟนก็ทิ้ง ชีวิติฉันมีอะไรดีบ้างว่ะ"อ่าว ไปไหนกันหมด" ฉันลงมาที่นัดหมายมองไปรอบๆก็ไม่เจอใครสักคน ยัยพวกนั้นนัดฉันมาตรงนี้นี้น่ารึว่าฉันมาเลยเวลาหว่า ฉันยกแขนขึ้นดูน่าฬิกา ก็ไม่เกินนี้"เอ๊ะ!!" ฉันเดินดูรอบๆก็เจอกระดาษแผ่นเล็กกับลูกศร➡'เด็กดื้อ เดินตามลูกศรมา' เด็กดื้อหรอ ใช่ฉันหรอ มีแต่ไบรอันต์ที่ชอบเรียกแบบนี้ ไม่จริงมั้ง ใครเล่นตลกอะไรอยู่เนี่ย ถึงจะคิดแบบนั้นฉันก็เดินตามลูกศรไป ทุกๆลูกศรก็จะมีประโยคคำพูดแปะอยู่➡'คิดถึง' ใครเล่นอะไรเนี่ย ฉันเก็บกระดาษที่แปะกับลูกสร➡'ขอโทษที่ให้รอนาน' ยิ่งอ่านฉันก็ยิ่งคิดว่าต้องเป็นเขาแน่ๆ เขากลับมาหาฉันแล้วจริงๆหรอ อยู่ๆสิ่งที่พี่หมอนิวเล่าให้ฉันฟังก็วิ่งเข้ามาในหัว หรือผู้ชายคนนั้นคือไบรอันต์ ใช่พี่ของไบรอันต์เอาเขาไปรักษาหนิ ทำไมฉันถึงไม่คิดถึงข้อนี้นะ แล้วที่ยัยซอลกับยัยแจกันพาฉันไปซื้อชุด แล้วที่บอกฉันที่ห้องให้ลงมา ใช่มันต้องใช่แน่ๆ➡'คิดถึงพี่มั้ยเด็กดื้อ' ยิ่งเดินมาอ่านประโยคนี้ฉันยิ่งแ

43ทะเลแสนงามฉันมาถึงที่พักที่ทะเลตั้งแต่เมื่อวานแล้วพร้อมกับยัยซอล แจกัน ยังจำได้มั้ยที่ฉันบอกว่าสองคนนั้นหนีแฟนมาเที่ยว แต่ตอนที่ยัยพวกนั้นไปรับฉันที่คอนโดดันมีผู้ชายสองคนนั่งอยู่ในรถมาด้วย คือ? มันคืออะไร??? ถ้าจะพาแฟนไปแล้วจะเอาฉันมาด้วยเพื่อ!! นี้ไงและฉันก็ต้องโดดเดียวไม่มีคู่เดินออกมาเล่นที่ชายหาดคนเดียวทะเลที่นี่สวยมากน้ำทะเลสีฟ้าใสมองเห็นพื้นทรายขาวละเอียดสะอาดตา ที่นี่ไม่ค่อยมีคนพลุ่งพล่านสักเท่าไหร่เพราะเป็นหาดของพวกคนมีอันจะกินที่สามารถมาพักที่นี่ได้ มีเงินอย่างเดียวไม่ได้นะต้องโง่ด้วย!!ฉันเดินเล่นมาเรื่อยๆมาหยุดอยู่หน้าชิงช้าใต้ต้นไม้ที่ให้ร่มเงา ฉันนั่งลงชิงช้าแกว่งไปมาเบาๆ สายตาทอดมองออกไปท้องทะเลสวย เมื่ออยู่ในความสงบ ที่ไม่มีผู้คนที่รู้จัก ฉันก็มักจะแสดงความอ่นแอออกมาเสมอ"คิดถึงจัง...." ยิ้มบางๆ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก้มมองเท้าตัวเอง"ถ้าตอนนี้ได้อยู่กับพี่นิวคงมีความสุขมากเลย " ฉันหันไปมองชิงช้าอีกอันที่อยู่ข้างๆกัน ฉันอยากให้เขามานั่งตรงนี้ พูดคุยหยอกล้อกับฉัน แต่มันก็คงเป็นได้แค่ความฝันรึเปล่า"นิวรออยู่ กลับมาหานิวนะ" น้ำตาที่คอยอยู่เป็นเพื่อนฉันยามเหงาไหลเทลงอาบ

421 ปีผ่านไปหนึ่งปีสำหรับบางคนมันแค่เวลาไม่นานแต่สำหรับฉันตอนนี้มันช่างยาวนานเหลือเกินกว่าจะผ่านไปในแต่ละวันๆ แต่ละชั่วโมง แต่ละนาที แต่ละวินาที มันช่างยาวนานอะไรอย่างนี้ ตอนนี้ฉันเรียนจบแล้วมีงานทำแล้วด้วย ฉันเลือกที่จะเปิดกิจการเกี่ยวกับเพชรพลอยที่เมืองไทย จะเรียกว่าฉันมาเปิดสาขาที่ไทยก็ว่าได้แม่กับพ่อก็ดีใจที่ฉันรู้จักทำงานและสืบทอดกิจการถึงจะเริ่มต้นด้วยการเปิดสาขาที่ไทยก็เถอะมีบางคนถามฉันว่า ทำไมไม่กลับไปหาพ่อแม่ทั้งที่เรียนจบแล้ว อยู่นี้ก็ไม่มีใคร ฉันก็อยากกลับไปนะแต่ฉันทิ้งบ้านหลังนี้ไม่ได้ ถึงฉันจะมาอยู่เวลาไม่นานแต่มันกลับผูกพันธ์ มีเรื่องราวต่างๆมากมายที่ฉันไม่อยากลืมมัน ฉันจดจำทุกเหตุการณ์ภาพทุกภาพมุมทุกมุมในห้องนี้ไว้ในความทรงจำฉันมักจะไปทีที่หนึ่งหลบหลีกจากโลกภายนอกที่โหดร้ายได้ ฉันขับรถออกชานเมืองมาเรื่อยๆจนถึงแปลงกุหลาบมากมายหลายสี ฉันเลี้ยวรถเข้าจอด หอบช่อดอกไม้สีขาวเดินลงจากรถ เดินตรงไปที่สุสานเอามือปัดฝุ่นที่ติดเพียงเล็กน้อยออก ที่นี่มีคนดูแลอย่างดีเลยล่ะ ฉันนั่งลงกับพื้นวางช่อกุหลาบลง"เป็นไงบ้างคะ สบายดีใช่มั้ย อยู่นี้คงไม่เหงาเท่าหนูหรอกใช่มั้ยคะย่า ย่าอยู่ได

41"อิ่มจัง" ฉันวางช้อนลงแล้วลูบท้องตัวเองปอยๆ"ไม่อิ่มก็ไม่รู้จะว่าไงแล้วเด็กดื้อ" ไบรอันต์ยกมือขึ้นมาลูบหัวให็แล้วยิ้มเอ็นดูหลังจากที่กินอิ่มแล้วไบรอันต์ก็เรียกพนักงานมาเช็คบิล"ป่ะไปเดินเล่นกันดีกว่า " ฉันดึงมือคนตัวโตให้ลุกขึ้นไปเดินเล่นสะพานที่เขาบอกว่าจะพาไป(ได้ยินข่าวว่าเธออ้อน)อ่าวไม่ใช่หรอ(ตลก!) ฉันใช่มั้ยที่อ้อนจะไปเองฮ่าฮ่าฮ่า ฉันกับไบรอันต์เดินกอดคอกันมาที่สะพานไม้ที่มีไฟติดตลอดทางอย่างสวยงาม ลมพัดเอื่อยๆอากาศเย็นสดชื่นที่สุด"ที่นี่สวยจัง" ฉันปล่อยแขนไบรอันต์วิ่งกางแขนไปกลางสะพานรับลมเย็นๆ อากาศสดชื่นๆ"เดียวรอพี่ด้วย" เสียงไบรอันต์ที่วิ่งตามหลังฉันมา"ฮ่าฮ่าฮ่าแน่จริงก็ตามมาให้ทันสิ" ฉันวิ่งหนีไบรอันต์ออกมาไกลกวักมือเรียก"อย่าหนีนะเด็กดื้อ" เขาพยายามวิ่งมาหาฉันแต่ใครจะยอมให้จับได้ล่ะฮ่าฮ่าฮ่า วันนี้มันช่างเป็นอะไรที่มีความสุขที่สุด^^"มาดิเร็วๆเลยฮ่าฮ่าฮ่า" "นิวมันอันตราย กลับมาก่อน!" ฉันหันหลังกลับไปมองไบรอันต์ที่เริ่มเรียกเสียงดุ"อ่ะ ขอโทษคะ " ฉันก้มหัวลงขอโทษบุคลที่ฉันเดินชนเมื่อกี้"มีความสุขกันจริงเลยนะ" เสียงนี้! ฉันเงยหน้าขึ้นมองทันทีที่ได้ยินเสียงนั้นแล้วต้อ

Part: ชวนฝันฉันลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องสี่เหลี่ยม ใช่ ที่นี่คือคอนโดของ..."ตื่นแล้วเหรอ"ฉันหันมองไปตามเสียง ก็พบกับร่างสูงที่คุ้นตา เดินพันผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกมาจากห้องน้ำ กล้ามนั่น ซิกแพคเป็นลูก ๆ นั่นเอือก!กลืนน้ำลายไม่รู้ตัวแต่เดี๋ยวนะ ทำไมเขาถึงมาอยู่ในห้องฉัน!!!พรึ่บ!ฉันลุกขึ้นนั่งตัวตรง ทำให้ผ้าห่มร่วงลงไปกองบนตัก เย็น ความรู้สึกแรก ความรู้สึกต่อมา โล่ง ฉันค่อย ๆ ก้มลงมอง"กรี๊ดดดดด" ฉันกรีดร้องเสียงดัง รีบดึงผ้าห่มขึ้นปิดร่างกายที่เปลือยเปล่าของตัวเอง นี่มันอะไร!"ทำอย่างกับฉันไม่เคยเห็น" เขาเหลือบมองฉันเล็กน้อย ขณะเดินเช็ดผมผ่านหน้าฉันไป"นายเข้ามาทำไม ออกไปเลยนะ!" ฉันไล่ไอ้คนตัวโต ที่เข้ามาในห้องคนอื่น ถึงจะเป็นอาหารตาชั้นดีก็เถอะ ก็ดูหุ่นเขาสิ นายแบบนิตยสารชัด ๆ"นี่เธอแกล้งจำไม่ได้ หรือจำไม่ได้จริง ๆ""จะ... จำ อะ ไร..." ฉันพูดทีละคำ พลางพยายามนึกฉึบ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆภาพในหัวเริ่มฉายเข้ามา เป็นฉาก ๆ"..." ฉันนิ่งอ้าปากค้าง เรื่องในหัวนี่ไม่ใช่ความจริงใช่มั้ยพรึ่บ!!ฉันเปิดผ้าห่มดูส่วนล่างของตัวเอง ล่อนจ้อน ไม่มีอะไรมาคลุม เปลือยเปล่า แถมยังรู้สึกถึงความระบมเล็กน้อยที่กลางใ

จุ๊บ จ๊วบ จ๊วบใจยกใจเย็นเชี่ยอะไรล่ะ ผมพุ่งเข้าไปครอบงำดอกไม้ตูมทั้งสองดอกนั้นด้วยปากและมือหนึ่งข้าง อีกข้างก็รั้งเอสบางไว้ไม่ให้หนีไปไหน"อือออ ซี๊ดดด" เสียงกระเส่าร้องครางอย่างมีอารมณ์ ทั้งเบียดเสียดหน้าอกให้ผมได้ดูดกินมากยิ่งขึ้นแม่งเอ๊ย ผมไม่สนอะไรอีกแล้วจ๊วบ จ๊วบผมดูดรุนแรงขึ้น ทำเอาร่างบางนั้น สั่นสะท้านไปทั้งตัว มือเล็กจิกหัวผมเพื่อระบายอารมณ์ ทั้งร้องครางเสียงดัง"อ่าาาา ซี๊ดดด"ในระหว่างนั้นผมก็ดึงร่างบางเข้ามาชิดกว่าเดิม จับเธอขึ้นคร่อมบนตัวผมไว้ สอดมือเข้าไปสำรวจภายในแพนตี้น้อยที่เธอสวมอยู่แม่ง! แฉะได้ที่สุด ๆ"อ่ะ อื้อออ" เธอเบือนหน้าส่งเสียงเมื่อผมส่งนิ้วเข้าไปสัมผัสเชี่ย!! ทำไมถึงคับแน่นขนาดนี้ นี่แค่นิ้วนะ แล้วถ้าเป็นไอ้นั่น... ยิ่งคิดก็ยิ่งมีอารมณ์ ยิ่งเล้าโลมเธอหนักขึ้น เปิดทางให้ผมได้เข้าไปง่าย ๆ"อ่ะ อ่าาาา" ร่างบางครางออกมาด้วยความเสียว มือเล็กจิกผมแน่นกว่าเดิม ทุกครั้งที่ขยับนิ้วเข้าออก"ซี๊ดดดด อ่าาา"ผมเงยหน้าขึ้นมองร่างบางที่มีสีหน้ายั่วยวน ไม่รู้ว่าเธอตั้งใจจะยั่วผม หรือว่าเพราะความเสียวซ่านที่ผมกำลังมอบให้กันแน่คงพร้อมแล้วสินะผมกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อ

หลังจากคุยกับยัยชิม่อนเสร็จ ฉันนอนพลิกซ้ายขวาอยู่บนเตียง รู้สึกแปลก ๆ อย่างบอกไม่ถูก เดี๋ยวก็เพิ่มแอร์ ลดแอร์ ห่มผ้าก็ร้อน ไม่ห่มก็หนาว เหงื่อผุดขึ้นเต็มตัว ร่างกายฉันไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน"น้ำ! น้ำ!" ฉันลุกขึ้นรีบควานหาน้ำที่โต๊ะหัวเตียง แต่กลับว่างเปล่า ลืมไปว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านตัวเองฉันลุกขึ้น จัดเสื้อผ้าตัวเองลวก ๆ แล้วเปิดประตูออกไป ถึงจะกลัวแต่ตอนนี้ฉันต้องการน้ำตื๊ดดดดดด! ตื๊ด! ตื๊ด!โอโห้!! อย่างกับในผับแน่ะ! เสียงเพลงดังทะลุแก้วหู ไม่ใช่ว่าในห้องไม่ได้ยินนะ แต่ไม่คิดว่าข้างนอกจะดังขนาดนี้ฉันยืนมองชายหญิงนับสิบที่กำลังดื่มและเต้นกันอย่างสนุก บ้างก็นั่งนัวเนียกอดฟัดกันตรงมุมต่าง ๆ นี่มันไม่ใช่คอนโดแล้ว ฉันเลิกสนใจพวกเขา เดินตรงไปที่ห้องครัวอย่างทุลักทุเล รู้สึกตาพร่าไปหมด แต่ก็มาถึงตู้เย็นจนได้ ฉันรีบเปิดมันออก แล้วควานหาน้ำเปล่าอึก! อึก! อึก!ฉันยกขวดกระดกอย่างกระหาย แต่ในจังหวะนั้น น้ำในมือฉันก็ถูกกระชากออกไปพรึ่บ!"เฮ้ย ๆ ใจเย็น เดี๋ยวได้ตายกันพอดี" เป็นชายผมสีทองนั่นเอง ที่แย่งน้ำฉันไป"ตายอะไรกันวะ" ชายรูปร่างสูงโปร่งที่ฉันไม่เคยเห็นหน้าเดินเข้ามา ถามด้วยความอยากรู้"

ก็ตามนั่นแหละ ฉันมาเรียนได้วันเดียวก็ได้อยู่ในแก๊งช้าง เอ๊ย เชอรี่ พวกมันตั้งกันใหม่แล้ว ก็ดีกว่าชื่อเดิมหลายเท่า ฉันไม่อยากทักท้วงอะไร เดี๋ยวได้กลับไปใช้ชื่อแก๊งช้าง ในแก๊งก็มี ฉัน ชาริส เชญ่า เพื่อนของเชญ่าที่อยู่คณะวิศวะ ชื่อแชมเปญ และเพื่อนของฉันที่อยู่คณะนิเทศชื่อ ชิม่อน สองคนหลังนี่ยังไม่รู้ว่าจะอยู่แก๊งเดียวกับพวกฉันมั้ย นัดเจอกันตอนเย็นนี่แหละ รอดูว่าจะยังไงเย็นวันนั้น ณ ร้านคาเฟ่ในมหาลัยพอทุกคนแนะนำตัวกันเสร็จ ก็นั่งมองหน้ากัน แบบไม่อยากเชื่อว่าพวกเราทั้งห้าคน จะชื่อขึ้นต้นด้วยชอช้างเหมือนกัน"งี้นะที่นัดพวกแกสองคนมา จะถามว่าจะอยู่แก๊งช้าง เอ๊ย! เชอรี่ กับพวกฉันมั้ย" ยัยเชญ่าพูดขึ้นพลางมองไปที่แชมเปญกับชิม่อน"เชอรี่?" แชมเปญพูด"อือ ก็พวกเราชื่อชอช้างเหมือนกันนี่ ถ้าพวกแกสอนคนไม่ได้เป็นเพื่อนของชวนฝันกับเชญ่า พวกเราไม่รับเข้าแก๊งหรอกนะจะบอกให้" ชาริสพูดอย่างโม้เลย แก๊งพึ่งก่อตั้ง พูดเหมือนเป็นแก๊งดังมีแต่คนอยากเข้างั้นแหละ"ฉันเข้า ๆ" ยัยชิม่อนยกมือขึ้น ทำหน้าจริงจัง"เยี่ยมเลย แกล่ะ" ชาริสยกโป้งให้ชิม่อน แล้วหันไปมองหน้าแชมเปญ"เค ๆ ฉันก็เข้า" แชมเปญพยักหน้าหงึกหงัก เหมือ

"ขอบคุณค่ะ" ฉันเอ่ยขึ้นจากที่เงียบอยู่นาน"โง่!!!" เขาตวาดฉัน"..." ฉันไม่ได้ตอบโต้เถียงกลับ ก็ครั้งนี้ฉันโง่จริง ๆ"ไม่รู้หรือไงว่ามันพาไปคนละเส้นทาง" น้ำเสียงเขาลดลงจากเมื่อครู่"ไม่รู้เส้นทาง" ฉันก้มหน้างุดตอบเสียงเบา"GPS ในโทรศัพท์ก็มี ทำไมไม่ดูวะ""ไม่คิดว่าจะเจอแบบนี้นี่ จะไม่นั่งแท็กซี่อีกแล้ว" ฉันพูดเสียงสั่นเครือ ยังรู้สึกกลัวไม่หาย ถ้าเกิดเขาไม่ตามมาป่านนี้ฉัน..."จิ๊!!!" เขาจิ๊ปากทำเสียงไม่สบอารมณ์ ก่อนจะหมุนพวงมาลัยเลี้ยวเข้าปั๊มน้ำมัน จอดหน้าร้านสะดวกซื้อ แล้วเปิดประตูเดินลงไปฉันมองตามแผ่นหลังกว้างที่หายเข้าไปในร้านสะดวกซื้อ ไม่คิดว่าคนที่ฉันต่อว่าด่า เขาจะช่วยชีวิตฉันมาอีกแล้ว นี่ฉันติดบุญคุณเขาเข้าแล้วอีกเหรอเนี่ยไม่นานเขาก็กลับขึ้นมาบนรถ จ้องหน้าฉัน คิ้วขมวดยุ่งก่อนจะเอาน้ำแข็งมาแตะ ๆ หน้าผากฉัน"อ่ะ เจ็บ!" ฉันสะดุ้งตกใจด้วยความเจ็บ นี่ฉันได้รับบาดเจ็บเหรอ ไม่ยักรู้มาก่อน แต่พอรู้แบบนี้ ก็รู้สึกเจ็บขึ้นมาทันทีเลย"ดู!" เขาปัดมือฉันออก พร้อมกับทำเสียงดุ"มันเจ็บ" ฉันพูดพลางเบ้หน้าด้วยความเจ็บ"ไม่ตายหรอก!" คิ้วเข้มขมวด หน้าตาดุชะมัด แต่ก็ยังหล่ออยู่ดี คนอะไรทำไมถึงหล

วันต่อมาฉันไม่รู้ว่าเมื่อวานเกิดอะไรขึ้นบ้าง เพราะหลังจากเข้ามาในห้อง ใส่หูฟังตัดเสียงรบกวน จัดของในกระเป๋าเสร็จ ฉันก็เผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ รู้สึกตัวอีกทีก็เช้าแล้ว ฉันรีบอาบน้ำแต่งตัวไปมหาลัย เพราะวันนี้มีรับน้องอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ฉันก็รีบร้อนออกจากห้อง เป็นจังหวะเดียวกับห้องข้าง ๆ เปิดออกมา นี่มันจังหวะนรกชัด ๆ !!ฉันหยุดชะงัก มองร่างสูงที่สวมเพียงผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวสอบ โชว์ส่วนบน ซิกแพคเอย กล้ามหน้าอกเอย โอ้วพระเจ้า!!"เกือบลืมว่ามีกาฝากอยู่ด้วย" เขาพ่นคำพูดหมา ๆ ออกจากปาก"สักวันกาฝากจะดูดเลือดให้ตาย" ฉันสวนกลับแทบจะทันที แล้วเดินเชิดหน้าออกจากห้องไอ้คนปากปีจอเอ๊ย!! หน้าตาก็ดี หุ่นก็ดี แต่ปากหมาโคตร! ทำไมพระเจ้าต้องให้หุ่นดี ๆ กับไอ้คนปากหมาด้วยนะ เสียดายของจริง ๆฉันก่นด่าเขาในใจจนกระทั่งลงลิฟต์มาถึงชั้นล่าง ฉันมองซ้ายขวา ก็พึ่งนึกขึ้นได้ว่านี่ไม่ใช่บ้านตัวเอง ต้องเดินทางไปมหาลัยยังไงก็ไม่รู้ รถเมล์ แท็กซี่ อะไรก็นั่งไม่เป็นสักอย่าง เพราะอยู่บ้านคุณย่าให้คนไปรับไปส่งตลอด"แท็กซี่ ก็คงไม่ยากอะไรหรอกมั้ง" ฉันพึมพำกับตัวเอง พลางเดินออกจากคอนโด ไปยังถนนที่มีรถวิ่งเต็มไปหมด ฉันก็เ