บทที่ 4/3 นายเหมืองเถื่อน

“ปากเหรอ! เดี๋ยวเถอะ”

ย่าสะอาดสะบัดฝ่ามือเหี่ยวเหมือนจะฟาดหลาน ทว่าย่ารักหลานชายมากที่สุด โกรธอย่างไรตีไม่ลง อย่างมากในวัยเด็กก็แค่ลงโทษอัคราด้วยการงดเติมข้าวเพิ่มอีกจาน

ได้ผลทุกที เพราะเด็กพลังเยอะจะทรมานทนฟังเสียงท้องร้องโครกครากจนข่มตาหลับไม่ลง

พ่อของอัคราด่วนตายจากไปเมื่อห้าปีที่แล้ว ดินถล่มทับตายทั้งเป็นระหว่างการขุดเจาะหน้าดิน

ปีต่อมาแม่อัคราตายไปอีกคน ตรอมใจที่สูญเสียสามีผู้เป็นที่รัก

ปู่ก็ตายในเหมืองเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว ทำงานหนักตราบจนวินาทีสุดท้าย พลัดตกน้ำถูกเชือกพันขาจนจมน้ำตาย

ตระกูลของย่าสะอาดหากินกับธรรมชาติจึงถูกธรรมชาติลงโทษ ห่วงแต่อัคราทายาทคนสุดท้ายในตระกูล ย่าสะอาดไม่อยากให้หลานชายป่วยหรือเป็นอะไรตามปู่กับพ่อเขาไปอีกคน

หลานเข้าเหมืองวันไหน ย่าสวดมนต์ภาวนาขอให้หลานชายปลอดภัย อย่าทิ้งย่าแก่ๆ คนนี้ให้อยู่อย่างโดดเดี่ยว

“หยอกเล่นน่า ได้ยินย่าบ่นเหงาคิดถึงหลาน แค่ชดเชยความอบอุ่นให้ย่า กินข้าวเถอะครับ ผมไม่ได้นอนมาสองวัน ง่วงมาก คุยกับย่าไม่นานก็จะกลับบ้านแล้วครับ”

เอาใจย่า ตักน้ำพริกปลาทูวางไว้บนข้าวสวยร้อนๆ ย่าสะอาดยังไม่ยอมกินข้าว ตั้งลำคอตรงจ้องมองมาที่เขา

“กลับไปก็นอนคนเดียว สู้นอนค้างในบ้านย่าไม่ดีกว่าเหรอหลาน”

ย่าสะอาดชวนคุยเรื่องเดิม

การออกจากบ้านสัปดาห์ละหนึ่งถึงสองครั้ง ช่วยให้ย่าสะอาดรอบรู้ทันทุกเหตุการณ์ในหมู่บ้าน ไม่ได้ตัวเปื่อยอยู่ในบ้านแล้วลาโลกไปตามอายุขัย

ย่าสะอาดรับรู้เรื่องราวทั้งหมด แม้กระทั่งเหตุการณ์เลวร้ายที่ไม่มีใครในบ้านกล้าพูด หรือกระซิบให้เสี่ยงมาเข้าหูย่า

เมฆไม่น่าหักหลังคนที่เคยช่วยชีวิตไว้ เขาช่างไม่รู้คุณคน เคยมีวันหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน เมฆประมาทพลัดตกเรือขุดแร่จมน้ำลงไปทั้งตัวขาไปติดในเหล็กใต้ท้องเรือ

ทุกคนคิดว่าเมฆต้องตายคล้ายกับปู่ของอัครา เมฆได้ความกล้าหาญจากหลานชายของย่าสะอาดลงไปงัดเหล็ก ดึงเอาร่างขึ้นมาปั๊มหัวใจช่วยชีวิตจึงรอดมาได้

ชายชู้หญิงชั่วสองคนนั้นตกลงไปในน้ำตกนับวันนี้ด้วยเข้าสู่วันที่สาม ศพของพวกมันลอยไปติดอยู่ที่ไหนไม่มีใครตามหาเจอ สันนิษฐานไปว่าอาจจะเป็นเสือมาคาบไปกิน

น่าเวทนาที่ต้องมาตายโหง ทั้งที่ควรจะมีชีวิตยืนยาวกว่านี้

ถ้ารักชอบกันจริงๆ น่าจะรวบรวมความกล้ามาขอโทษอัครา หลานชายย่าอาจจะโกรธ แต่คงจะใจกว้างมากพอ มึงกล้าขอ กูกล้าให้ ขอแค่อย่าเอาหน้ากลับมาให้เห็นอีก ไม่ใช่แอบแทงข้างหลังนานจนเรื่องแดง

“คิดไว้แล้วว่าย่าต้องรู้...”

อัคราหลบหน้าย่าเข้าเหมืองตั้งแต่เกิดเรื่อง บาดแผลยังสดใหม่ ยังไม่พร้อมได้ยินใครเอ่ยถึงนังนวล เคยร่วมเรียงเคียงหมอนกันมาหลายปี ถึงจะไม่ได้แต่งงานตามประเพณีแต่ชาวบ้านรู้กันไปทั้งบางถึงสถานะความสัมพันธ์ผัวเมียของพวกเขา ถูกเมียสวมเขาเล่นชู้กับคนงานของตัวเอง อัคราเจ็บใจ แต่ไม่เท่ากับเสียใจ

“รู้สิ”

ทำไมนางจะไม่รู้ นังนวลมันดีแต่แต่งตัวสวยไปวันๆ ใครเอาเก่ง มันไปกับคนนั้น ความรักคืออะไร หน้าตาเป็นอย่างไร มันไม่รู้ มันรู้แค่ความมันตอนทำเรื่องบนเตียง

เคยเตือนหลานชายหลายครั้ง แต่พ่ออัคงานยุ่ง ไม่มีเวลาเรียนรู้ผู้หญิงคนอื่นจึงถูกนังนวลมัดกายมัดใจไว้ได้หลายปี

เรือนใหญ่ย่าสะอาดอยู่ในหมู่บ้านใหญ่ที่สุดในตำบล ส่วนเรือนหอของอัครากับนวลจันทร์อยู่ในหมู่บ้านขนาดเล็กไม่ไกลจากทางเข้าเหมือง ก่อนหน้านังนวลอาศัยอยู่กับย่า แต่มันเบื่อคนแก่ อ้อนผัวขอแยกไปอยู่กันเอง

พ่ออัคถูกเมียอ้อนหลายครั้งนานเป็นปีๆ ตามใจเมีย พาย้ายออกไปสร้างบ้านอยู่ด้วยกัน แต่เพราะพ่ออัคมีงานในเหมืองล้นมือ เรือนหอที่สร้างไว้รอวันแต่งจึงมีแค่นังนวลที่ต้องอาศัยอยู่กับคนรับใช้

ควรจะได้เจอพ่ออัคบ่อยๆ นังนวลกลับได้เจอแค่พ่อเมฆ คนงานที่อัคราไว้ใจให้ติดต่อเรื่องเอกสารแทนทั้งหมด นังนวลจึงปันกายปันใจไปให้เมฆอย่างง่ายดาย

“คนในบ้านไม่มีใครเขาพูดกันหรอกนะ ย่าไปได้ยินจากแม่ค้าในหมู่บ้าน เขาเล่าให้ย่าฟังว่านังนวลมันเล่นชู้กับนายเมฆหนีเข้าป่าไปตกน้ำตาย ถ้าย่าไม่ตามพ่ออัคมาหาที่บ้าน ก็ไม่คิดจะเล่าให้ย่าฟังเลยใช่ไหม”

“แค่พวกชู้สมสู่กัน ผมไม่รู้จะเล่าให้ย่าฟังทำไม”

“ไม่ใช่เรื่องเล็ก ถึงขั้นตายเลยนะ อัคไม่กลัวโดนคดีเหรอหลาน”

“คดีอะไรครับ พวกมันโดดลงน้ำไปเอง ผมไม่ได้ฆ่าพวกมัน พยานผมมีเยอะแยะ อีกอย่างยังไม่เจอศพ ยืนยันไม่ได้หรอกว่าพวกมันตาย”

ไม่ใช่แค่ศพ แต่เงินจำนวนหลายล้านบาทที่พวกมันเอาไปจากเซฟก็หายไปด้วย

อัคราเจ็บใจ เขาไม่น่าใช้เงินจริงล่อพวกมันมาติดกับเลย

พลาดตรงที่มั่นใจเกินไปว่าจะล้อมจับไอ้เมฆได้ทัน แต่ไม่คิดว่ามันเตรียมการหลบหนีไว้รอบคอบ ถึงได้พานังนวลมุ่งหน้าเข้าป่าซึ่งเป็นทางรอดที่

จะว่าฉลาดก็ฉลาด แต่จะว่าโง่ก็โง่

เพราะโอกาสรอดของพวกมันมีน้อยมาก

“แต่ก็สูญหาย วันที่สามแล้ว ที่คนของอัคตามหาไม่เจอ”

“ครับ สูญหาย” อัคราไหวไหล่ แทนการถามย่ากลับไปว่าแล้วยังไง

“อัคอย่าพูดเหมือนมันง่ายสิหลาน”

ย่าสะอาดไม่พอใจคำตอบไม่แคร์โลกของหลานชาย

“ลำพังนังนวลคนเดียวไม่เท่าไหร่หรอก มันไม่มีญาติ พ่อแม่ของมันตายหมดแล้ว ญาติพี่น้องที่เหลือมีแค่นังเป๋อที่เป็นหลานเป็นญาติห่างๆ แต่นังเป๋อมันคนบ้า สมองมันไม่เต็มบาทคงจะทำอะไรไม่ได้”

“แต่พ่อเมฆล่ะหลาน ถึงพ่อเมฆจะเป็นเขยมาจากต่างถิ่น แต่เขาย้ายมาทำงานมาเอาเมียที่นี่ อยู่มาเป็นยี่สิบสามสิบปี ลูกสาวพ่อเมฆตอนที่เมียพ่อเมฆเสียใหม่ๆ ไม่มีคนดูแล พ่อเมฆต้องเข้าไปทำงานในเหมืองกับพ่อของอัค ย่าเคยช่วยเลี้ยง ไกวนอน กล่อมนอนจนโตเป็นสาว ถ้าน้องมุกกลับมาไม่เจอพ่อ มาถามหาพ่อจากย่าหรือไปถามจากพ่ออัค พ่ออัคจะบอกน้องว่ายังไง”

“บอกไปตรงๆ ว่าพ่อของเขาพาเมียผมหนีเข้าป่า ตกลงไปตายในน้ำตก หาศพไม่เจอ อยากเจอก็ลงไปมุดหาเองใต้น้ำ”

เขาพูดอย่างใจร้าย

อัครามองหญิงชราที่ใช้สีหน้าไม่เห็นด้วยมองมาที่เขา เขาหมดอารมณ์อยากละเมียดละไมกินอาหารค่ำเป็นเพื่อนย่า ยกจานของตัวเองที่เหลือข้าวเกือบครึ่งไปสาดเศษอาหารทิ้งให้ฝูงไก่ โยนจานเปล่าลงในกะละมังแช่น้ำ

กระทืบเท้าปังๆ บนแผ่นไม้สักทอง ผ่านโต๊ะรับประทานอาหารขนาดเล็กที่ย่าสะอาดยังนั่งอยู่ที่เดิม

“พ่ออัค ละทิ้งความโกรธเถอะนะหลาน ถือว่าย่าแก่ๆ คนนี้ขอร้อง”

“เกือบห้าล้านเชียวนะ ที่พวกมันเปิดเซฟขโมยเงินผมไป!”

อัครากล่าวเสียงเหี้ยม บอกเล่าอีกหนึ่งสาเหตุที่ให้เขาแค้นไอ้พวกชายชู้หญิงชู้เข้าสายเลือด

“มันขโมยเงิน ขโมยเมีย ลองลูกสาวมันกล้ากลับมาเหยียบหมู่บ้านย่าหรือหมู่บ้านผม ผมจะลากคอมันมาทำงานใช้หนี้แทนไอ้เมฆ!”

ต่อให้พวกมันตายไปแล้วจริงๆ อัคราก็ไม่คิดจะยกโทษให้ จะยังสาปแช่ง และเกลียดชังพวกมันไปจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต!

“แต่น้องเป็นผู้หญิงนะอัค อัคจะทำอะไรตามใจชอบไม่ได้ พ่อกับลูกไม่ใช่คนเดียวกัน”

มุกตาภาลูกสาวนายเมฆกำพร้าแม่ ทั้งชีวิตมีพ่อเป็นญาติแค่คนเดียว จะเอาปัญญาจากไหนมาต่อกรคนที่มีเงินและมีอำนาจมากกว่าอย่างอัครา!

“จะผู้ชายหรือผู้หญิง! ถ้ามันมีมือมีตีนครบ ผมจะลากคอมันมาทำงานใช้หนี้ หรือไม่! มันก็ต้องตายตามพ่อของมัน!”

อัคราเอาแต่ใจ ดวงตาคู่คมลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความโกรธ ก้าวร้าวตอบกลับย่า

“อัค!” ย่าสะอาดคำราม

อัคราได้ยินแต่ไม่คิดจะสนใจ ร่างกายใหญ่โตมีผิวสีแทนดำด้านก้าวอาดๆ ผ่านหน้าย่า

ความสูงและความแข็งแรงของอัคราสามารถฆ่าสัตว์ตายได้ด้วยมือเปล่า ลำคอของมุกตาภาทั้งเล็กและบอบบาง ถ้าตกอยู่ในเงื้อมมืออัคราก็ยากที่จะรอด!