MasukShare
บทที่ 4/2 นายเหมืองเถื่อน
Tanggal publikasi:
2026-02-27 05:44:31“เออ!” อัคราเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด
“ตอนนี้ตาดำแกอยู่ไหน”
“โรงพยาบาลในตัวอำเภอครับ พวกคนงานพาไปส่งหาหมอ”
“รู้แล้ว กูจะเข้าฝั่งไปดูแก ลุงพร้าว! สั่งคนงานเปลี่ยนกะไปพัก ผมจะเข้าฝั่งไปดูตาดำ ตีนตาแตก โดนล้อรถไอ้หนุ่มบดแหลก”
“แก่แล้วเลอะเลือน ไม่รู้จักระมัดระวัง เอาไอ้ครามไปด้วยนะนายหัว อย่าไปคนเดียว โดนส่องมาจะยุ่ง”
“ใครกล้าส่องกู กูจะเอาระเบิดไปโยนให้ตายทั้งโคตร!” อัคราเอ่ยอย่างเลือดเย็น
ลุงพร้าวพอใจ หัวเราะเหอะๆ ไปตามลักษณะนิสัย
แยกตัวไปจัดการเปลี่ยนกะคนงานตามคำสั่งเจ้านาย ให้คนงานที่ทำต่อเนื่องสิบสองชั่วโมงไปพัก เปลี่ยนคนงานอีกชุดมาขุดเจาะตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง
“ไปกันตอนนี้เลยไหมนายหัว”
“กูไปเอง มึงอยู่ที่นี่ไอ้ไข่ ตามไปก็ไม่มีประโยชน์ ดูเครื่องจักรไว้อย่าให้เครื่องดับ ถ้ามันดับอีกให้รีบโทรบอกกู”
อัครายืมเสื้อปีเตอร์ที่เพิ่งถอดมาสวมแค่ไม่ให้โป๊ กลิ่นเสื้อกับกลิ่นตัวเขาหึ่งจนเหม็นสาบ พาร่างกายสูงใหญ่บึกบึนวิ่งไปหย่อนขาลงเรือลำเล็ก สั่งคนเรือให้พาเขากลับเข้าฝั่ง
เรือลำเล็กสำหรับการขนย้ายคนงานแล่นกลับมาถึงฝั่ง
อัคราสั่งงานยามฝั่งก่อนไปขึ้นโฟล์วีลสี่ประตูยกสูงที่จอดไว้ข้ามวันข้ามคืน แวะรับลุงครามจากสำนักงานขึ้นรถเข้าเมืองไปด้วยกัน ฟังเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างเป็นกลาง ไม่ได้ตัดสินว่าเป็นอุบัติเหตุจริงหรือการสร้างสถานการณ์
มาถึงโรงพยาบาล ตาดำลุกนั่งทันทีที่เห็นว่าอัครากับลุงครามมาเยี่ยม ของเยี่ยมไม่ถามหาอย่างอื่นยกเว้นเหล้าขาวสี่สิบดีกรี
มีอารมณ์ขันทั้งที่ปลายเท้าของแกเรียกได้ว่าถูกตัดออกไปเกือบครึ่ง เพราะมันถูกเหยียบแหลกละเอียดไม่สามารถนำมาต่อติดกัน
“ไว้ออกโรงพยาบาลค่อยกิน ตอนนี้รักษาตัวให้หายก่อน”
“มากไปค่ะนายหัว”
“เก็บไว้”
อัคราไม่เคยทิ้งลูกน้อง จะเด็กหรือแก่ เขาดูแลดีทุกคน ยัดเงินใส่มือให้เมียตาดำไว้ใช้จ่ายระหว่างไปกลับบ้านกับโรงพยาบาล ก่อนขับโฟร์วีลกลับหมู่บ้าน ระหว่างทาง รถยนต์ของนายหัวหนุ่มถูกดักกลางทางตามคำพูดทีเล่นทีจริงของคนงานรุ่นใหญ่ ไม่ใช่ดักส่องจะเอาให้ตาย แต่ดักเพื่อบังคับเขากลับไปกินข้าวบ้านย่า
อัคราเหนื่อยกับการทำงานติดต่อกันหลายวันแทบจะไม่ได้หลับไม่ได้นอน แต่เมื่อย่าอยากพบ แม้จะรู้ว่าย่าอยากพบเรื่องอะไร อัคราเลี่ยงไม่ได้ ไปส่งลุงครามก่อนวนรถกลับมาบ้านย่า
อัคราปีนี้ครบสามสิบห้า ลูกไม่มี เมียไม่มี หมาไม่มี แมวไม่มี ไม่มีอะไรทั้งนั้น วันๆ ทำแต่งานงกๆ จนเมียหนีไปเล่นชู้
ข้าวเย็นง่ายๆ ไม่กี่เมนู อร่อยทั้งหมด มะระยัดไส้ของโปรดเขา มะระอาจจะขมสำหรับคนอื่นแต่หวานสำหรับเขา
อัคราตักกินเร็วท่าทางเอร็ดอร่อย ไม่ได้ละเลียดละไมกินช้าเป็นเต่า
เขาแกล้งมองข้ามท่าทางเหม็นสาบกลิ่นตัวเขาจากย่าสะอาด
คนในโรงพยาบาลเดินหลบเขากันหมดทุกคน เมียตาดำก็เหม็นเขา มีตาดำคนเดียว เขายืนใกล้แค่ไหนไม่ฉุนไม่ขยับจมูกเหม็น อาจเพราะสมัยหนุ่มแกเคยทำงานในเหมืองมาก่อน จำกลิ่นนี้ได้จึงคุ้นเคยกับมัน
“ไปทำยังไงถึงโดนรถเหยียบเท้าแตก ดีมาตลอด มาพิการตอนแก่”
“ตาดำประมาท ไอ้หนุ่มคงจะไม่ได้สนใจแกจะเป็นหรือตาย ผมจะเข้าไปดูกล้องวงจรปิด ผิดถูกเรียกมาต่อว่าไปตามความจริง แต่ถ้าเจตนาไอ้หนุ่มกะเอาตาดำถึงตาย ผมคงต้องเด็ดขาดไล่มันออก”
“คนเลี้ยงไม่เชื่องเก็บไว้จะเป็นภัยต่อตัวเอง อัคพิจารณาเอาเถิดหลาน”
“ถ้าตาดำหายเจ็บ ผมจะย้ายไปทำในสำนักงาน ให้แกหยิบจับของช่วยงาน ไม่ก็ปัดกวาดเช็ดถู”
“ย้ายไปสำนักงานก็ดี คนเคยทำงานมาตลอดชีวิต จะอายุมากแค่ไหน ถ้าเรี่ยวแรงยังมี ไม่มีใครอยากอยู่เฉย ย่าเหมือนกัน ถึงได้ชอบลุกขึ้นมากวาดบ้าน ทำอาหารเป็นประจำทุกวัน เสียแต่ทำไว้ หลานไม่กลับมากินข้าวด้วยสักครั้ง”
อัคราช้อนตามองย่า ไหวไหล่ไม่ตอบรับแต่ไม่ได้ปฏิเสธ
เขางานยุ่ง จะให้กลับมากินข้าวกับย่าทุกวันได้อย่างไร สัปดาห์ละครั้งยังมากไปสำหรับคนที่มีเหมืองหลายแห่งให้ดูแลอีกครั้งต้องดูแลด้วยตัวคนเดียวอย่างเขา
“อร่อยไหม กับข้าวฝีมือย่า”
แกงจืดมะระยัดไส้ น้ำพริกปลาทู ผักลวก ไข่เจียว เมนูพื้นๆ แต่กินทีไรก็อร่อย ย่าสะอาดลงครัวเอง ถูกปากพ่อหลานชายเขาถึงได้กินไม่หยุด
“อร่อยครับ ผมจะกินให้หมด”
อัครายกจานข้าวมาดม ย่าสะอาดหัวเราะเยาะหลานชาย
“กับข้าวน่ะหอม แต่ตัวพ่อน่ะ ไม่ใกล้เคียงกับกลิ่นมนุษย์เลย ให้ย่าถาม อาบน้ำครั้งล่าสุดเมื่อไหร่เหรอ”
อัคราหอมกับข้าว แต่ย่าเหม็นหลาน เสื้อผ้าสกปรกพอๆ กับเนื้อตัว ขี้กลากจะขึ้นตัวสักวัน
“สามวันที่แล้ว ไม่ต้องห่วงครับ วันนี้จะอาบ” อัคราเลิกคิ้วกวน
“อาบสองรอบไม่รู้จะสะอาดไหม” หญิงชราค่อนแคะหลานชาย
“กินช้าๆ เถิดพ่อ จะติดคอ”
“ใครจะกินช้าเคี้ยวคำละสิบนาทีเหมือนย่า”
อัคราขยันยอกย้อน
หลานชายกินเอร็ดอร่อย กลับกัน ย่าสะอาดกลืนไม่ลงแม้แต่คำเดียว ส่ายหน้ารับไม่ได้กับสภาพหนวดเครารกรุงรังและผมเผ้ายาวจนเกือบจะรวบมัดจุกไว้ข้างหลังได้
“อาบน้ำแล้วโกนหนวดโกนเคราด้วยนะ ตัดผมครั้งล่าสุดเมื่อไหร่หนอพ่อ เอาเวลาว่างไปเสริมหล่อบ้างนะ ร้านตาทองสุกสามสิบบาท โกนหนวดด้วยเขาคิดเพิ่มแค่สิบบาท ไม่แพงหรอกลูก”
“ผมไม่ว่าง” คนซกมกไหวไหล่ก่อนตั้งคำถาม
“ผมไม่หล่อเหรอ”
“สภาพเหมือนมหาโจร หน้าดำ ตัวดำ ผมดก เอาที่ไหนมาหล่อ!”
แน่นอนว่าไม่!
หญิงชราบิดมุมปากให้หลานชายเลิกมั่นหน้า มองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย แปลความหมายได้ว่าไม่น่าถามอะไรที่รู้อยู่แก่ใจ
“ย่า...” อัคราเสียงเย็น
สักปลายช้อนสั้นลงกระทบขอบจานตักข้าวสวยกับไข่เจียวร้อนอมน้ำมันมาเคี้ยวตุ้ย พูดต่อทั้งที่เคี้ยวข้าวเต็มปาก
“ถ้าผมไม่หล่อ แปลว่าลูกชายย่าก็ไม่หล่อเหมือนกันนั่นแหละ เพราะผมหน้าเหมือนพ่อ เผลอๆ อาจจะขี้เหร่ได้ย่า เพราะย่าเป็นต้นตระกูลของผม”
มาว่าพ่อ ว่าย่าขี้เหร่ เนรคุณจริงเชียวเจ้าหลานคนนี้!
“ปากเหรอ! เดี๋ยวเถอะ”
ย่าสะอาดสะบัดฝ่ามือเหี่ยวเหมือนจะฟาดหลาน ทว่าย่ารักหลานชายมากที่สุด โกรธอย่างไรตีไม่ลง อย่างมากในวัยเด็กก็แค่ลงโทษอัคราด้วยการงดเติมข้าวเพิ่มอีกจาน
Bab terbaru
นายหัวทมิฬ ตอนพิเศษ ครอบครัวอบอุ่น
ตอนพิเศษ(ครอบครัวอบอุ่น)เด็กชายอรรณพ เหมวิวัฒน์ รายงานตัวเป็นสมาชิกรุ่นเล็กคนแรกประจำตระกูล น่ารักน่าชังจนพ่ออัครักหลงถอนตัวไม่ขึ้น ไม่ยอมไปทำงานเจ็ดวันเจ็ดคืนจนคนงานต้องมาขอร้องให้เขาเข้าไปดูงานบ้างเถอะ งานเยอะจนลุงคราวลุงพร้าวจะเป็นลมตายอยู่แล้ว อัคราส่งกำลังใจไปให้ลุงทั้งสอง แนบรูปน้องนพไป ลุงครามกับลุงพร้าวไม่มีใครบ่นอีกเลย รักหลาน หลงหลานไม่แพ้กันภายใต้การดูแลเอาใจใส่ของแม่มุก พ่ออัค ทุกคนในบ้าน ตาหนูนพโตวันโตคืน จากนอนเปล พัฒนาการไปตั้งไข่ หัดคลาน หัดยืน หัดเดิน ไปจนถึงวิ่งได้ เป็นที่รักของทุกคนในหมู่บ้าน ไปไหนมาไหนก็มีคนรักและเอ็นดูในความหน้าเหมือนกันอย่างกับแกะของสองพ่อลูกอัครามีความสุขกับชีวิตปัจจุบันของเขามาก จนกระทั่งลูกชายอายุครบสองขวบ หย่านมเรียบร้อย และเมียเดินเข้ามาบอกจะขอกลับไปเรียนต่อปีสุดท้ายให้จบ“กลับไปเรียนทำไม”พ่อน้องนพท้วงคำแรกโวยวายเหมือนพายุพัดถล่มเหมือง“ฉันอยากได้วุฒิปริญญาตรี ลูกหย่านมแล้ว ย่าก็สนับสนุน บอกให้กลับไปเรียน ย่าจะให้ป้าพิศพาลูกไปหาที่กรุงเทพฯ บ่อยๆ แค่สองเทอมเอง ก็เรียนจบแล้ว หนึ่งเทอมมีสี่เดือน สองเทอมแปดเดือน แป๊บเดียวก็เรียนจบแล้ว เวลาผ
นายหัวทมิฬ บทส่งท้าย ปลดล็อกหัวใจ
พายุพัดผ่านไป ความสงบสุขกลับคืนสู่เรือนทรงไทยหลังใหญ่อัคราให้ความสำคัญกับครอบครัวมาเป็นอันดับหนึ่ง ลดงานให้เหลืออันดับสอง เขาสลับวันเข้าเหมืองสามเหมือง และกลับมานอนกอดลูกกอดเมียเป็นประจำทุกคืน จนกระทั่งครรภ์ของมุกตาภาเตรียมจะเข้าสู่เดือนที่เก้าช่วงกลางวันมีคนงานในบ้านคอยช่วยดูแลเป็นหูเป็นตาหลายคน หากปวดท้องคลอดสามารถพาไปโรงพยาบาลได้ทันท่วงที หลังฟ้ามืดทุกคนแยกย้ายไปพักผ่อน ถึงจะฝากให้นอนกับย่าก็ห่วงอยู่ดี ปวดท้องคลอดตอนกลางคืนอาจจะลำบากปลุกคนงานขับรถพาไปส่งโรงพยาบาล ย่าแก่มากแล้ว ตื่นเต้นมากๆ วูบล้มเป็นลมไปจะกลายเป็นว่าอัคราต้องห่วงหน้าห่วงหลัง เขาตัดปัญหา ทุ่มทำงานสุดตัวแล้วกลับมานอนบ้านทุกคืนระยะทางจากเหมืองสามเหมืองกลับมาถึงบ้านจะสักกี่กิโลเมตรเขาก็ขับป่าฝ่าดงกลับมาจุ๊บลูกน้อยผ่านครรภ์ขยายใหญ่ของมุกตาภา“จุ๊บ จ๊ะเอ๋ เจ้าอัคน้อย พ่อกลับมาแล้วนะ คิดถึงพ่อไหมครับ อะไรนะ คิดถึงเหรอ คิดถึงมากใช่ไหม หมายถึงแม่มุกนะ...” ถอนจูบจากครรภ์มาจูบปากเมียรัก ไล่หอมแก้มซ้าย แก้มขวาง ตา ปาก จมูก ลงมาถึงต้นคอ มุกตาภากลัวจะเลยเถิดตีแขนสามีให้เว้นระยะห่าง “เจ็บ...”อัคราหงอ ถูกเมียตีนิดเดียวแสร้งแอค
นายหัวทมิฬ บทที่ 18/2 บทสรุปความรัก
“เดี๋ยวนะครับย่า”อัครายกมือห้าม ให้ย่าหยุดร่ายบทยาวๆ ทั้งที่เขายังไม่เข้าใจนับตั้งแต่สองสามประโยคแรก“ไถ่ตัวมุกไปทำไมนะครับ”“ให้น้องมุกได้มีอิสระ ได้มีงานทำที่รับเงินเต็มๆ เอาเงินไปเลี้ยงลูก”“ลูก... ลูกไหน?”จะว่าหมาแมวมุกตาภาไม่ได้เลี้ยงสักตัว“อ้าว ก็ลูกในท้องไงจ๊ะ เขาลือเขารู้กันทั้งหมู่บ้านเรื่องน้องมุกถูกนายนัทล่วงละเมิดจนตั้งท้อง อัคไปอยู่ไหนมา น้องท้องหลายเดือนแล้ว ทำไมถึงไม่รู้ ย่าไม่ได้บอกเพราะกลัวน้องจะรู้สึกอาย แต่ของอย่างนี้ มองแวบเดียวก็รู้แล้ว ทั้งคลื่นไส้ อาเจียน อ่อนเพลีย ไม่มีแรง แล้วหน้าท้องก็ขยายออกมาใหญ่กว่าเดิม ใครบ้างจะมองไม่ออก”เขาไง...ย่าจะไปสงสัยคนอื่นคนไกลไปทำไมอัคราจับต้นชนปลายยังไม่ค่อยจะเสมอกันมากนักเขาถามย้ำเพื่อความแน่ใจ “มุกบอกเองเหรอครับ ว่า... ท้องกับนายนัท”“ย่าถาม น้องไม่ได้ปฏิเสธ”เหลวไหล!มุกตาภานอนกับเขาคนเดียว ไอ้นัทมันยังไม่ได้ทำอะไรหล่อน เขาตามไปช่วยได้ทัน คนอื่นจะเอาไปเล่าลือกันว่าหล่อนท้องกับมันได้อย่างไรอัคราเหลือบไปเห็นเลข 4 เขียนเล็กๆ ไว้ใต้เลข 35 อายุเขา หัวสมองอัคราคำนวณเร็วยิ่งกว่าเครื่องคิดเลย ย้อนกลับไปช่วงฉุดมุกตาภาขึ้นเรือลา
นายหัวทมิฬ บทที่ 18/1 บทสรุปความรัก
ช่วงเวลาสี่ถึงห้าโมงเย็น คนงานทยอยกลับจากสวนไม่แวะบ้านแต่ตรงมาบ้านคุณสะอาด หน้าชื่นตาบานกรึบเหล้าขาวคนละแก้วก่อนลุกขึ้นมาตั้งจุดไฟในเตาถ่านแยกออกเป็นหลายเตาเตรียมย่างเนื้อหมูเนื้อวัวกินเป็นอาหารเย็น คนไหนชอบเนื้อสดอยากจะกินก็ทำกินเองได้ มีให้กินเยอะแยะถึงสี่สิบกิโลกรัม หรือถ้าไม่พอสามารถโทรสั่งให้ร้านมาส่งได้ตลอดทั้งคืน กินให้อิ่ม ฉลองเนื่องในวันเกิดของอัคราทีมแม่ครัวทำงานอยู่หลังบ้าน ปรุงอาหารด้วยเนื้อเหล่านั้นสองสามหม้อ จะยกออกไปกินกับกลุ่มแม่บ้านของคนงานเหล่านั้น ร่วมด้วยช่วยกันมาหยิบจับงานคนละอย่างสองอย่างไม่นานนักต้มหม้อใหญ่ก็ส่งกลิ่นหอมเข้าไปถึงคุณสะอาดที่นั่งดูทีวีอยู่โถงกลางบ้าน“น้องมุก ป้าดูหม้อต่อเอง ไปรับโทรศัพท์เถอะจ้ะ ป้าได้ยินเสียงสั่น 2-3 ครั้งแล้ว”ป้าพิศเข้ามารับช่วงดูแลหม้อต้มแซ่บกระดูกอ่อนสูตรพิเศษที่คนท้องทำกินเอง เพราะนึกเปรี้ยวปากอยากกินใช่ว่ามุกตาภาไม่ได้ยิน หญิงสาวได้ยินตั้งแต่ครั้งแรก เพียงแต่เห็นชื่อคนโทรมาจึงไม่อยากรับสาย ถ้าไม่รับก็คงจะกระหน่ำโทรมาอีกตามประสาคนเอาแต่ใจ มุกตาภาจึงเดินหลบออกมาทางสวนผักใกล้กับโรงจอดรถ เพื่อให้ห่างไกลผู้คนและเสียงเพลงจากลำโพ
นายหัวทมิฬ บทที่ 17/2 ต่างคนต่างรัก
ผิวพรรณนวลจันทร์หมองคล้ำลงมาก ไม่ได้มีสง่าราศีเป็นคุณนายเหมืองเหมือนเมื่อก่อน แต่หล่อนมีความสุขและยิ้มได้บ่อยมากกว่าอดีตที่เคยพึ่งพาอาศัยอัครา แท้งลูกไปแล้วน้ำหนักนวลจันทร์ลดลงมาก นอนไม่หลับ กินไม่อิ่ม หวาดผวาตื่นทุกคืนฝันร้ายไปว่าถูกยิง ตกน้ำ จมน้ำ ไปจนถึงเหตุการณ์ทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ผ่านมา ที่หล่อนหลบหนีออกจากป่าใหญ่ห้องพักของมุกตาภาค่อนข้างเล็กเหมาะกับอาศัยไม่เกินสองคน น้องมุกอยู่คนเดียวคงจะอยู่สบายไม่ต้องเบียดที่นอนกับใคร แต่คืนนี้ จะเป็นคืนแรกที่นวลจันทร์คงต้องขอยึดเตียงลูกสาวคนรักหลับนอนสักพัก จนกว่าจะหายเหนื่อย และปรึกษากันลงตัวว่าจะย้ายไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ไหนคุยกันว่าถ้าไม่ใช่ภาคอีสานก็จะไปภาคเหนือ แต่ยังไม่ได้ตัดสินใจ นวลจันทร์ตามใจนายเมฆ ให้เขาตัดสินใจได้เลย ไม่ว่าจะที่ไหนนวลจันทร์ก็พร้อมไปกับเขา เพราะหล่อนหลังชนฝา ไม่มีที่ให้กลับไป มีแต่จะต้องเดินไปข้างหน้าอย่างเดียวก๊อก ก๊อก ก๊อก“จ๋า พี่เมฆ ลืมเอากุญแจห้องไปด้วยเหรอจ๊ะ”เตือนแล้วแต่ยังลืมงั้นเหรอนวลจันทร์แค่ยิ้ม ไม่ได้หงุดหงิดกับเรื่องเล็กน้อย เอาไม้กวาดไปเก็บไว้เป็นระเบียงหลังห้อง ไม่ให้เจ้าของห้องต
นายหัวทมิฬ บทที่ 17/1 ต่างคนต่างรัก
เช้าวันใหม่อากาศเย็นสบายตลอดการทำบุญใส่บาตรของกลุ่มนักศึกษาสาวกับเจ้าของเรือนใหญ่อีกสองคน แต่ใบหน้ามุกตาภากลับหม่นหมองมากกว่าดอกไม้แห้งเหี่ยวที่รอวันตายอยู่ในสวนหน้าบ้านย่า แอบมองเสี้ยวใบหน้าคมของอัคราที่ค่อนข้างเคร่งเครียดไปตามสไตล์เขา ไม่ได้อยากอิจฉาเมย์ แต่มันอดไม่ได้หลายวันมานี้อัครากลับมานอนบ้านบ่อยจนย่าสะอาดแซวหลานชาย ตื่นเช้ามาทำบุญใส่บาตร อยู่กินข้าวเช้าก่อนไปทำงาน หลังเลิกงานกลับมากินข้าวเย็น สาวกรุงเทพฯ ผิวขาวผมดัดลอนสวยเสน่ห์แรง ตกนายเหมืองหนุ่มได้ในช่วงเวลาสั้นๆมุกตาภาเข้าใจแล้ว เหตุผลที่เมย์ไม่เคยโสดตลอดสามปีที่รู้จักกัน มีคนคุย มีแฟน มีหนุ่มๆ มาขอไลน์ ขายขนมจีบให้ตลอด เพราะเพื่อนร่วมกลุ่มมีเสน่ห์ดึงดูดเพศตรงข้ามให้เขาตกหลุมรัก“จริงเหรอจ๊ะ”น้ำเสียงย่าสะอาดทวนถามอย่างไม่อยากปักใจเชื่อ“จริงค่ะย่า”เมย์ยืนยัน ฉีกรอยยิ้มหวานประจบหญิงชรามุกตาภาไม่ได้ตั้งใจฟังแต่ต้น เหลียวมองไปทางชุดรับแขกขนาดใหญ่สงสัยว่าเมย์คุยอะไรกับย่า ย่าถึงได้มีน้ำเสียงอย่างนั้นหล่อนรับบทนางท้ายครัวอย่างสมบูรณ์แบบ ช่วยป้าพิศคัดแยกปลาหมึกตากแห้งแบ่งไว้เป็นกองๆ ก่อนจัดเฉพาะปลาหมึกแห้งไซซ์ใหญ่ใส่ถุงใสใ
นายหัวทมิฬ บทที่ 2/1 จนมุมที่น้ำตก
“วิ่งเร็วเข้า!” เมฆคำรามสั่งนวลจันทร์เท้าใหญ่ของชายชั่วหญิงเลวเหยียบบนพงหญ้ารกทึบ วิ่งไม่คิดชีวิตหนีเข้าไปในป่าใหญ่ เศษไม้ข้างทางขูดขีดแขนขาพวกเขาจนได้เลือด เจ็บแค่ไหนไม่สามารถหยุดดูแผลตัวเองได้ จูงมือกันวิ่งต่อเนื่องหวังให้ความรกทึบของป่าใหญ่ช่วยพรางกายพวกเขาให้พ้นจากอสูรในร่างมนุษย์ ที่ไล่ตามหล
นายหัวทมิฬ บทที่ 1/3 หญิงร้ายชายเลว
“สิบล้านจริงเหรอพี่”นวลจันทร์หน้าหมอง กินไม่ได้นอนไม่หลับตั้งแต่รู้ตัวว่าท้อง ครรภ์สองเดือนยังเล็กมาก เดินไปไหนมาไหนยากที่คนทั่วไปจะจับผิดได้ด้วยตาเปล่า รังรักของนวลจันทร์กับเมฆไม่ใช่เรือนหอหลังใหญ่ที่อัคราสร้างไว้อยู่กินด้วยกัน แต่เป็นบ้านปูนชั้นเดียวหลังเล็กกะทัดรัดของเมฆ“ตาดำมันปากสว่างเอามาโม
นายหัวทมิฬ บทที่ 1/2 หญิงร้ายชายเลว
“ไม่นอนบนเรือ จะกลับบ้านเหรอหัวหน้า”“เออ ไปล่ะ”เมฆกลายเป็นส่วนเกินของคนงานบนเรือนับจากเกิดเรื่อง เวียนมาถึงวันหยุดเขาไม่พักผ่อนบนเรือขุดแร่แต่ปีนลงจากเรือใหญ่ ไปขึ้นเรือเล็กที่ใช้รับส่งคนงานจากเรือขุดแร่กลับสู่ชายฝั่ง“มัวเหม่อเหี้ยอะไรของมึงตอนคนอื่นเขาทำงาน ไม่อยากทำงานมึงลาออกไป กลับไปอยู่บ้าน
นายหัวทมิฬ บทที่ 1/1 หญิงร้ายชายเลว
“พี่...”“ฉันท้อง...” จะเป็นแม่คนอยู่แล้วหญิงสาวควรจะร้องไห้ด้วยความดีใจ กลับร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว เพราะชายที่หล่อนยื่นแท่งสีขาวแสดงขีดสีแดงสองขีดไปให้นั้นไม่ใช่ สามี แต่เป็น ชายชู้!พายุฝนฟ้าคะนองพัดผ่านจังหวัดพังงา ความเร็วของลมรุนแรงระดับขั้นที่สามารถพัดคนตัวบางให้ปลิวได้สบายๆเรือขุดแร่ขนาดใ
Anda juga akan menyukai
How Much รักนี้เท่าไหร่
ณดารินทร์103.4K Dibacaน้องเมียเอามัน (หลาย P) PWP
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว1.1M Dibacaแอคเคาท์(ลับ) ของท่านประธาน NC 25++
ลานิรินน์141.7K Dibacaแต่พี่ไม่ได้ชอบเธอ | wanna be yours
ACHICHI77.2K Dibacaโฉนดรักนายไร่องุ่น
รัตน์ธาดา / Ziren2646 DibacaOne Rule | กฎข้อเดียว คือห้ามรัก
กุหลาบดำ Shadow Writer72 Dibacaสถานะหมดแรงรัก
r.mustang407 Dibacaลวงรัก ยัยซาแซงแฟน
Peach Poyy192 Dibaca
