บทที่ 4/2 นายเหมืองเถื่อน

“เออ!” อัคราเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด

“ตอนนี้ตาดำแกอยู่ไหน”

“โรงพยาบาลในตัวอำเภอครับ พวกคนงานพาไปส่งหาหมอ”

“รู้แล้ว กูจะเข้าฝั่งไปดูแก ลุงพร้าว! สั่งคนงานเปลี่ยนกะไปพัก ผมจะเข้าฝั่งไปดูตาดำ ตีนตาแตก โดนล้อรถไอ้หนุ่มบดแหลก”

“แก่แล้วเลอะเลือน ไม่รู้จักระมัดระวัง เอาไอ้ครามไปด้วยนะนายหัว อย่าไปคนเดียว โดนส่องมาจะยุ่ง”

“ใครกล้าส่องกู กูจะเอาระเบิดไปโยนให้ตายทั้งโคตร!” อัคราเอ่ยอย่างเลือดเย็น

ลุงพร้าวพอใจ หัวเราะเหอะๆ ไปตามลักษณะนิสัย

แยกตัวไปจัดการเปลี่ยนกะคนงานตามคำสั่งเจ้านาย ให้คนงานที่ทำต่อเนื่องสิบสองชั่วโมงไปพัก เปลี่ยนคนงานอีกชุดมาขุดเจาะตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

“ไปกันตอนนี้เลยไหมนายหัว”

“กูไปเอง มึงอยู่ที่นี่ไอ้ไข่ ตามไปก็ไม่มีประโยชน์ ดูเครื่องจักรไว้อย่าให้เครื่องดับ ถ้ามันดับอีกให้รีบโทรบอกกู”

อัครายืมเสื้อปีเตอร์ที่เพิ่งถอดมาสวมแค่ไม่ให้โป๊ กลิ่นเสื้อกับกลิ่นตัวเขาหึ่งจนเหม็นสาบ พาร่างกายสูงใหญ่บึกบึนวิ่งไปหย่อนขาลงเรือลำเล็ก สั่งคนเรือให้พาเขากลับเข้าฝั่ง

เรือลำเล็กสำหรับการขนย้ายคนงานแล่นกลับมาถึงฝั่ง

อัคราสั่งงานยามฝั่งก่อนไปขึ้นโฟล์วีลสี่ประตูยกสูงที่จอดไว้ข้ามวันข้ามคืน แวะรับลุงครามจากสำนักงานขึ้นรถเข้าเมืองไปด้วยกัน ฟังเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างเป็นกลาง ไม่ได้ตัดสินว่าเป็นอุบัติเหตุจริงหรือการสร้างสถานการณ์

มาถึงโรงพยาบาล ตาดำลุกนั่งทันทีที่เห็นว่าอัครากับลุงครามมาเยี่ยม ของเยี่ยมไม่ถามหาอย่างอื่นยกเว้นเหล้าขาวสี่สิบดีกรี

มีอารมณ์ขันทั้งที่ปลายเท้าของแกเรียกได้ว่าถูกตัดออกไปเกือบครึ่ง เพราะมันถูกเหยียบแหลกละเอียดไม่สามารถนำมาต่อติดกัน

“ไว้ออกโรงพยาบาลค่อยกิน ตอนนี้รักษาตัวให้หายก่อน”

“มากไปค่ะนายหัว”

“เก็บไว้”

อัคราไม่เคยทิ้งลูกน้อง จะเด็กหรือแก่ เขาดูแลดีทุกคน ยัดเงินใส่มือให้เมียตาดำไว้ใช้จ่ายระหว่างไปกลับบ้านกับโรงพยาบาล ก่อนขับโฟร์วีลกลับหมู่บ้าน ระหว่างทาง รถยนต์ของนายหัวหนุ่มถูกดักกลางทางตามคำพูดทีเล่นทีจริงของคนงานรุ่นใหญ่ ไม่ใช่ดักส่องจะเอาให้ตาย แต่ดักเพื่อบังคับเขากลับไปกินข้าวบ้านย่า

อัคราเหนื่อยกับการทำงานติดต่อกันหลายวันแทบจะไม่ได้หลับไม่ได้นอน แต่เมื่อย่าอยากพบ แม้จะรู้ว่าย่าอยากพบเรื่องอะไร อัคราเลี่ยงไม่ได้ ไปส่งลุงครามก่อนวนรถกลับมาบ้านย่า

อัคราปีนี้ครบสามสิบห้า ลูกไม่มี เมียไม่มี หมาไม่มี แมวไม่มี ไม่มีอะไรทั้งนั้น วันๆ ทำแต่งานงกๆ จนเมียหนีไปเล่นชู้

ข้าวเย็นง่ายๆ ไม่กี่เมนู อร่อยทั้งหมด มะระยัดไส้ของโปรดเขา มะระอาจจะขมสำหรับคนอื่นแต่หวานสำหรับเขา

อัคราตักกินเร็วท่าทางเอร็ดอร่อย ไม่ได้ละเลียดละไมกินช้าเป็นเต่า

เขาแกล้งมองข้ามท่าทางเหม็นสาบกลิ่นตัวเขาจากย่าสะอาด

คนในโรงพยาบาลเดินหลบเขากันหมดทุกคน เมียตาดำก็เหม็นเขา มีตาดำคนเดียว เขายืนใกล้แค่ไหนไม่ฉุนไม่ขยับจมูกเหม็น อาจเพราะสมัยหนุ่มแกเคยทำงานในเหมืองมาก่อน จำกลิ่นนี้ได้จึงคุ้นเคยกับมัน

“ไปทำยังไงถึงโดนรถเหยียบเท้าแตก ดีมาตลอด มาพิการตอนแก่”

“ตาดำประมาท ไอ้หนุ่มคงจะไม่ได้สนใจแกจะเป็นหรือตาย ผมจะเข้าไปดูกล้องวงจรปิด ผิดถูกเรียกมาต่อว่าไปตามความจริง แต่ถ้าเจตนาไอ้หนุ่มกะเอาตาดำถึงตาย ผมคงต้องเด็ดขาดไล่มันออก”

“คนเลี้ยงไม่เชื่องเก็บไว้จะเป็นภัยต่อตัวเอง อัคพิจารณาเอาเถิดหลาน”

“ถ้าตาดำหายเจ็บ ผมจะย้ายไปทำในสำนักงาน ให้แกหยิบจับของช่วยงาน ไม่ก็ปัดกวาดเช็ดถู”

“ย้ายไปสำนักงานก็ดี คนเคยทำงานมาตลอดชีวิต จะอายุมากแค่ไหน ถ้าเรี่ยวแรงยังมี ไม่มีใครอยากอยู่เฉย ย่าเหมือนกัน ถึงได้ชอบลุกขึ้นมากวาดบ้าน ทำอาหารเป็นประจำทุกวัน เสียแต่ทำไว้ หลานไม่กลับมากินข้าวด้วยสักครั้ง”

อัคราช้อนตามองย่า ไหวไหล่ไม่ตอบรับแต่ไม่ได้ปฏิเสธ

เขางานยุ่ง จะให้กลับมากินข้าวกับย่าทุกวันได้อย่างไร สัปดาห์ละครั้งยังมากไปสำหรับคนที่มีเหมืองหลายแห่งให้ดูแลอีกครั้งต้องดูแลด้วยตัวคนเดียวอย่างเขา

“อร่อยไหม กับข้าวฝีมือย่า”

แกงจืดมะระยัดไส้ น้ำพริกปลาทู ผักลวก ไข่เจียว เมนูพื้นๆ แต่กินทีไรก็อร่อย ย่าสะอาดลงครัวเอง ถูกปากพ่อหลานชายเขาถึงได้กินไม่หยุด

“อร่อยครับ ผมจะกินให้หมด”

อัครายกจานข้าวมาดม ย่าสะอาดหัวเราะเยาะหลานชาย

“กับข้าวน่ะหอม แต่ตัวพ่อน่ะ ไม่ใกล้เคียงกับกลิ่นมนุษย์เลย ให้ย่าถาม อาบน้ำครั้งล่าสุดเมื่อไหร่เหรอ”

อัคราหอมกับข้าว แต่ย่าเหม็นหลาน เสื้อผ้าสกปรกพอๆ กับเนื้อตัว ขี้กลากจะขึ้นตัวสักวัน

“สามวันที่แล้ว ไม่ต้องห่วงครับ วันนี้จะอาบ” อัคราเลิกคิ้วกวน

“อาบสองรอบไม่รู้จะสะอาดไหม” หญิงชราค่อนแคะหลานชาย

“กินช้าๆ เถิดพ่อ จะติดคอ”

“ใครจะกินช้าเคี้ยวคำละสิบนาทีเหมือนย่า”

อัคราขยันยอกย้อน

หลานชายกินเอร็ดอร่อย กลับกัน ย่าสะอาดกลืนไม่ลงแม้แต่คำเดียว ส่ายหน้ารับไม่ได้กับสภาพหนวดเครารกรุงรังและผมเผ้ายาวจนเกือบจะรวบมัดจุกไว้ข้างหลังได้

“อาบน้ำแล้วโกนหนวดโกนเคราด้วยนะ ตัดผมครั้งล่าสุดเมื่อไหร่หนอพ่อ เอาเวลาว่างไปเสริมหล่อบ้างนะ ร้านตาทองสุกสามสิบบาท โกนหนวดด้วยเขาคิดเพิ่มแค่สิบบาท ไม่แพงหรอกลูก”

“ผมไม่ว่าง” คนซกมกไหวไหล่ก่อนตั้งคำถาม

“ผมไม่หล่อเหรอ”

“สภาพเหมือนมหาโจร หน้าดำ ตัวดำ ผมดก เอาที่ไหนมาหล่อ!”

แน่นอนว่าไม่!

หญิงชราบิดมุมปากให้หลานชายเลิกมั่นหน้า มองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย แปลความหมายได้ว่าไม่น่าถามอะไรที่รู้อยู่แก่ใจ

“ย่า...” อัคราเสียงเย็น

สักปลายช้อนสั้นลงกระทบขอบจานตักข้าวสวยกับไข่เจียวร้อนอมน้ำมันมาเคี้ยวตุ้ย พูดต่อทั้งที่เคี้ยวข้าวเต็มปาก

“ถ้าผมไม่หล่อ แปลว่าลูกชายย่าก็ไม่หล่อเหมือนกันนั่นแหละ เพราะผมหน้าเหมือนพ่อ เผลอๆ อาจจะขี้เหร่ได้ย่า เพราะย่าเป็นต้นตระกูลของผม”

มาว่าพ่อ ว่าย่าขี้เหร่ เนรคุณจริงเชียวเจ้าหลานคนนี้!

“ปากเหรอ! เดี๋ยวเถอะ”

ย่าสะอาดสะบัดฝ่ามือเหี่ยวเหมือนจะฟาดหลาน ทว่าย่ารักหลานชายมากที่สุด โกรธอย่างไรตีไม่ลง อย่างมากในวัยเด็กก็แค่ลงโทษอัคราด้วยการงดเติมข้าวเพิ่มอีกจาน