บทที่ 5 ข้าจะตั้งโรงเตี้ยมนี้เป็นเรือนหอชั่วคราวให้เจ้า

เสียงของเขาไม่ต้องตะโกน ก็สะเทือนใจจนเธอเผลอกลืนน้ำลาย “ข้าเหมาห้องทั้งหมดในโรงเตี้ยมนี้แล้ว”

เสียงนั้นสงบ เย็นชา แต่มีกระแสพลังบางอย่างแฝงอยู่

สายตาทุกคนในโรงเตี้ยมหันไปมองผู้มาใหม่ขุนนางหนุ่มร่างสูง ในชุดคลุมดำขลับ ปักตราหยกประจำตระกูลเขายืนอยู่กลางห้องราวเจ้าของโรงเตี้ยม

“ใครอยากพักต่อ คืนเงินไปข้างนอก”

“คืนนี้ โรงเตี้ยมนี้คือเรือนหอของภรรยาข้า”

ไป๋หลินที่แอบฟังอยู่ข้างบน รู้สึกเหมือนมีลูกไฟเล็ก ๆ วิ่งวนไปทั่วร่างเขาพูดว่า "ภรรยา"…ประโยคนั้นไม่มีอยู่ในบทเดิมและในตอนนั้นเอง มีเสียงเคาะประตูห้องเธอเบา ๆ ก่อนประตูก็ถูกผลักเข้ามา หยางเซวียนเดินเข้ามาอย่างเงียบงัน ไม่แม้แต่จะถามว่าเธออยู่ไหมเขาวางห่อผ้าลงบนโต๊ะไม้เสียงดัง “ตุบ” แล้วค่อย ๆ คลี่ออกข้างในมี…

เหรียญทองน้ำหนักดี

ถุงเงินที่เธอเคยซ่อนไว้ใต้เตียง…ซึ่งควรจะหายไปตอนหนี

กับข้าวร้อน ๆ ที่มีกลิ่นอาหารโปรดของเธอ

และ “จี้หยกดอกเหมย” ที่เธอเคยทำตกไว้ในห้องหอ

“เจ้าหนีเก่ง” เขาเอ่ยขณะยืนพิงเสากลางห้อง“แต่ข้าเรียนรู้มานานว่า...ของมีค่าไม่ควรปล่อยให้หายไปสองครั้ง”

ไป๋หลินกลั้นหายใจ ใจเต้นระส่ำ เธอกัดริมฝีปากแต่เขา ยังพูดต่อน้ำเสียงเรียบเย็นดั่งภูผา แต่ร้อนแรงราวไฟใต้เถ้า

“เจ้าไม่อยากกลับก็ได้”

“ข้าจะตั้งโรงเตี้ยมนี้เป็นเรือนหอชั่วคราวให้เจ้า”

เขาก้าวเข้ามาใกล้อีกนิดสายตาเหมือนจะมองลึกเข้าไปถึงความดื้อในหัวใจของเธอ

“คืนนี้… ข้าจะพักห้องข้าง ๆ”

“ถ้าเจ้ารู้สึกหนาว”

“ก็แค่เปิดประตูมา”

แล้วเขาก็หมุนตัวกลับไป เดินออกจากห้องเหมือนคนที่ไม่บังคับแต่ ล้อมทุกทางหนี ไว้เรียบร้อย

บานประตูไม้ยังสั่นไหวจากแรงปิดเบา ๆ ของเขา ความเงียบเข้าครอบงำอีกครั้งเสียงฝนปรอยด้านนอกเริ่มดังขึ้น...เคล้าไปกับเสียงหัวใจเธอที่เต้นรัว

ไป๋หลินยืนนิ่ง มือยังวางบนจี้หยกดอกเหมยที่เย็นเฉียบ ในห่อผ้าของทุกชิ้นที่เขานำมาคือคำว่า “ข้ารู้” รู้ว่าเธอชอบอะไรหนีไปทางไหนคิดจะทำอะไร

หญิงสาวขบเม้มริมฝีปากแน่นในพล็อตเดิม เขาเป็นเพียงขุนนางเย็นชาแต่ตอนนี้… เขากลายเป็นอะไรที่น่ากลัวกว่าคือ “คนที่อ่านใจเธอได้”

เธอเดินไปหน้าประตูมือหนึ่งแตะกลอนประตู… แต่อีกมือกำชายเสื้อแน่น

"อย่าเปิดออกไป…""แค่เปิด…ก็แพ้แล้ว"

เธอบอกตัวเองแต่สุดท้าย เธอก็เงียบ…แล้วโน้มใบหน้าลงแนบกับบานประตูลมหายใจอุ่นเบาเป่าผ่านช่องไม้เล็ก ๆ

ตรงนั้น… ช่องว่างพอให้เธอ แอบมองเขาได้

ไป๋หลินแอบอยู่หลังม่านไม้ชั้นบน ช่องว่างเล็ก ๆ ระหว่างไม้ไผ่เรียงกัน เธอสอดสายตาลงมองชั้นล่าง...และเธอก็เห็นเขา

เขานั่งเพียงลำพังที่โต๊ะไม้ตัวหนึ่งใกล้หน้าต่างเงาไฟจากตะเกียงไหวสะท้อนบนเค้าหน้าขับเสน่ห์ของเขาให้โดดเด่นราวภาพวาดในหอศิลป์โบราณ

"สวย… ไม่สิ หล่อจนฉันหายใจผิดจังหวะ" เธอกระซิบ ในใจ เขาสวมอาภรณ์เรียบหรู ปักดิ้นเงินตามตำแหน่งขุนนางระดับสูง เส้นผมดำขลับถูกรวบไว้หลวม ๆ ปลายเส้นยาวระต้นคอสะบัดเบา เมื่อเขาเอนตัวรินชา กลิ่นหอมของสมุนไพรอ่อน ๆ ดูเหมือนจะลอยขึ้นมาตามลม สะกิดใจคนที่ซ่อนตัวอยู่

ใบหน้าของเขานั้น...คมชัดทุกองศา

คิ้วเข้มเรียวยาว สันจมูกโด่งเป็นรูป ดวงตาเรียวยาวที่แฝงแววสงบนิ่งแต่ลึกซึ้ง ราวกับสามารถมองทะลุความคิดเธอได้ ตั้งแต่ยังไม่พูดปากบางสีอ่อนที่เมื่อจิบชา...ก็คล้ายจิบคำสั่งให้หัวใจเต้นเร็วขึ้น

เขาเคลื่อนไหวอย่างมั่นคง แต่ไม่วางท่าไหล่กว้างราวกับสร้างขึ้นเพื่อรองรับทั้งแผ่นฟ้า แขนเสื้อหลวมเผยให้เห็นท่อนแขนแน่นล่ำบางส่วนที่ตึงใต้ผิวผ้า

แม้เขาจะนั่งนิ่งเพียงรินชาแต่ภาพนั้น…กลับเปี่ยมไปด้วยพลังดึงดูดอย่างเงียบงัน

กล้ามหน้าท้องที่เธอเคย “รู้สึก” มาด้วยตัวเองคืนนั้น ยังแฝงอยู่ใต้ชุดเรียบหรูนั้น ไม่ต้องถอดก็รู้ว่ามีอยู่ทุกส่วน

เรือนร่างที่สั่งสมจากการฝึกยุทธมาทั้งชีวิต แน่น กระชับ และอันตราย

ไป๋หลินกลืนน้ำลายเบา ๆ ขณะมองเขาไม่ได้พูด ไม่ได้มองขึ้นมาข้างบนแต่เพียงแค่นั่งอยู่นิ่ง ๆ อย่างนั้น…

เขากลับกลืนกินพื้นที่ทั้งห้องเหมือนโลกทั้งใบเบลอลง เหลือเพียงเขาคนเดียวที่ชัด

“หยางเซวียน…”

ชื่อของเขาผุดขึ้นในใจอีกครั้งครั้งนี้...ไม่ใช่ชื่อของสามีตามพล็อตเรื่องเดิมแต่เป็นชื่อของผู้ชายที่เธอ...กำลังเริ่มหวั่นไหวด้วยตัวเอง