ตอนที่ 5

มาร์คเป็นน้องชายต่างบิดากับนาวิน เพิ่งเรียนจบมาจากวิทยาลัยพละศึกษา ตอนนี้อาศัยอยู่ที่ต่างจังหวัด กำลังจะเดินทางเข้ามาหางานทำในกรุงเทพฯ พอดี

“ก็แล้วแต่พี่… ฉันยังไงก็ได้”

นีรชาพยักหน้าปลงๆ เธอรู้ดีว่าสำหรับนาวิน ‘งาน’ มักจะมาก่อน ‘ครอบครัว’ เสมอ

เป็นปีมาแล้วกระมังที่เขาไม่เคยพาเธอกับลูกออกไปกินข้าวนอกบ้าน ชีวิตของนาวินมีแต่งาน บางครั้งวันหยุดเขาก็ยังเข้าไปทำงาน

วันๆ ผู้ชายคนนี้นึกถึงแต่ความสำเร็จจากหน้าที่การงานจนลืมไปว่าเขายังมีครอบครัวอยู่เบื้องหลัง มีลูกเมียที่ต้องการความเอาใจใส่ดูแล เหมือนลืมไปว่าเธอกับลูกต้องการมากกว่าเงินที่เขาหยิบยื่นให้ใช้ในแต่ละเดือน

ทุกวันนี้ฐานะครอบครัวของเธอก็ไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงิน แต่นาวินก็ยังโหยหาความสำเร็จด้วยการทำงานอย่างบ้าคลั่ง

หญิงสาวหารู้ไม่ว่าแท้ที่จริงแล้วสามีของเธอกำลังโหยหา การยอมรับเพื่อกลบเกลื่อนปมด้อยในเรื่อง ‘เซ็กส์’ ที่เขาล้มเหลวมาโดยตลอด

ความล้มเหลวในเรื่องสมรรถภาพทางเพศทำให้นาวินเก็บกดอยู่ลึกๆ ในใจ เขาพยายามเบนความสนใจของตัวเองไปสู่สิ่งอื่น ด้วยการไขว่คว้าความสำเร็จจากหน้าที่การงาน ทำให้ตัวเองโดดเด่นเหนือผู้ชายคนอื่น เพียงเพื่อต้องการกลบเกลื่อนปมด้อยในเรื่องเซ็กส์ที่ล้มเหลวมาโดยตลอด

“งั้นพรุ่งนี้พี่จะโทรบอกมาร์ค ให้มันพักห้องข้างล่างก็ได้ เดี๋ยวเธอช่วยเตรียมห้องเอาไว้ให้มันด้วย”

“ค่ะ… ”

นีรชาตอบพลางลูบไล้มือเรียวไปตามหลังไหล่ของสามี ก่อนจะสวมกอดเขาจากทางด้านหลัง ใบหน้าสวยซุกซบราวกับต้องการซึมซับความอบอุ่นจากแผ่นหลังกว้างของบุรุษเพศ ทรวงอกอวบใหญ่ของเธอเบียดบดไปตามหลังไหล่ของเขาอย่างจงใจปลุกเร้า หากแต่คำพูดของสามีก็ทำให้นีรชาชะงัก ต้องคลายกอดในที่สุด

“ไม่ไหว ปวดบ่าปวดไหล่ไปหมด เธอก็น่าจะรู้ว่าช่วงนี้พี่เครียดๆ… ”

นีรชายังไม่ทันจะเอ่ยปากขอ คนเป็นสามีก็ปฏิเสธออกมาเสียก่อน

“พี่วินไปนานเป็นเดือน… แบบนี้นีคงคิดถึงแย่”

หญิงสาวขยับห่างออกมา น้ำเสียงเศร้าบอกเป็นนัยให้รู้ว่าเธอเหงา

เกือบสามเดือนมาแล้วที่นาวินไม่ยอมแตะต้องเธอเลย หลังจากครั้งสุดท้ายที่เขาล้มเหลวไม่เป็นท่า ความเครียดและอาการป่วยจากโรคเบาหวานกำเริบทำให้เขาไม่แข็งตัวพอจะสอดใส่เข้าไปในร่างกายของเธอได้

ทุกๆ คืนพอลุกออกจากโต๊ะทำงาน เมื่อหัวถึงหมอนเขาก็หลับเป็นตาย ปล่อยให้เธอนอนลืมตาโพลงอยู่ในความมืด อดทนฟังเสียงกรนสนั่นของเขาด้วยความทุกข์ทรมาน พยายามข่มตาจนหลับไปพร้อมๆ กับความรู้สึกรวดร้าวในอารมณ์

“รู้ตัวหรือเปล่าว่าช่วงนี้เธอเซ็กส์จัดเกินไปแล้วนะ”

“ทำไมต้องว่านีด้วยล่ะคะ”

“ก็มันจริงนี่นา เธอลองหาอะไรทำแก้เบื่อบ้างก็ได้นะ อย่าปล่อยให้ตัวเองว่างจนฟุ้งซ่าน ถ้าขืนเธอไม่รู้จักควบคุมความต้องการที่นับวันยิ่งมากขึ้นทุกที เธอจะกลายเป็นผู้หญิงที่หมกมุ่น และมักมากในกามารมณ์ไปในที่สุด”

แน่ะ… ดูสิ ยังมาว่าเธออีก คำพูดของสามีทำให้นีรชารู้สึกเจ็บแปลบ รวดร้าวยิ่งกว่าโดนตบแรงๆ

แม้จะมีความต้องการอยู่ลึกๆ แต่นีรชาก็ต้องเก็บกดเอาไว้เรื่อยมา เธอไม่ได้เคี่ยวเข็ญให้เขาลุกขึ้นมาทำการบ้านบ่อยๆ เธอขอแค่นานๆ ครั้งก็ยังดี ต้นไม้ทุกต้นต้องการน้ำฉันใดเธอก็ต้องการความรักของเขามาหล่อเลี้ยงหัวใจฉันนั้น

ทว่าหลังจากนาวินป่วยเป็นเบาหวาน กิจกรรมบนเตียงระหว่างเธอกับเขาก็ว่างเว้นจนทุกวันนี้เรียกว่า ‘งด’ ไปเลยก็ว่าได้ ครั้งสุดท้ายที่ผ่านมาก็นานจนลืมไปแล้วว่ามันเกิดขึ้นเมื่อไร

ในระยะหลังๆ มานี้นีรชาสังเกตเห็นได้ชัดว่านาวินขาดความกระตือรือร้นจนกลายเป็นความเฉยชาในเรื่องบนเตียงอย่างเห็นได้ชัด

ความต้องการทางเพศของนาวินลดลงมาก ทุกวันนี้พลังรักของเขาถดถอยจนแทบไม่เหลือ เมื่อเทียบกับปีแรกๆ ที่อยู่กินกันใหม่ๆ ซึ่งนีรชาก็พอจะรู้ว่ามันเป็นผลสืบเนื่องมาจากเบาหวานซึ่งเป็นโรคประจำตัวของเขานั่นเอง  

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

นีรชายังไม่หลับ ได้ยินเสียงฝีเท้าของนาวินย่ำมาตามพื้นปาเก้ เขาเปิดประตูเข้ามาในห้องนอน คนที่ยังลืมตาโพลงอยู่ในความมืดและเงียบรับรู้ได้แม้กระทั่งฟูกด้านหนึ่งยวบยุบลงไปเพราะน้ำหนักตัวของเขาที่ทรุดลงนั่งตรงขอบเตียง ก่อนจะเอนนอนเหยียดยาว เพียงไม่กี่นาทีภายหลังจากศีรษะถึงหมอน เสียงกรนก็ดังสนั่นตามมา นาวินหลับเหมือนตาย

“วินคะ… ”

นีรชาซุกกายอวบอิ่มกายเข้าไปกอดเขาเบาๆ ทรวงอกหนั่นแน่นเบียดเข้ากับต้นแขนของนาวิน ความอบอุ่นจากร่างกายของสามีแผ่ลามมาสู่ตัวเธอ

“อยากมากก็ช่วยตัวเองไปก่อน.. ดึกแล้วนะ พี่ทั้งง่วงทั้งเหนื่อย ยังจะมากวนอีก ไม่ไหวนะ”