น้องผัวสุดแซ่บ

ถ้าหากมีผัวแล้วเธอยังต้องพึ่งพาลำนิ้วน้อยๆ ของตัวเองในทุกครั้งที่มีความต้องการ นีรชาก็ไม่รู้ว่าจะมีผัวไปทำไม? และทันทีที่ทั้งสองเข้ามาอยู่ภายในห้องนอนกว้าง นีรชาค่อยๆ ปลดเปลื้องชุดนอนพลิ้วบางออกจากลาดไหล่สล้าง กระทั่งเรือนร่างเปลือยเปล่าขาวผ่องอยู่ภายใต้แสงไฟที่สาดสงมาจากเพดานห้อง เธอเดินตรงเข้าไปกอดร่างสูงโปร่งของสามี แสดงกิริยาท่าทางโหยหาสัมผัสของบุรุษเพศอย่างเปิดเผย“เดี๋ยวสิจ๊ะ”นาวินร้องห้าม เมื่อมือเรียวของนีรชาซุกซนด้วยการลูบล้วงแก่นกายของเขาซึ่งยังหลับใหลไม่พร้อมรบอยู่ในกางเกงขาก๊วย สภาพของมันอ่อนปวกเปียก นุ่มนิ่มเหมือนหนอนน้อยที่หลับอยู่ในพงหญ้าสีดำ“ทำไมล่ะคะ”ใบหน้างามแหงนขึ้นมองตาสามีตอนนั้นนาวินยังตั้งตัวไม่ทัน นีรชาดูร้อนรนผิดสังเกต สีหน้าและแววตาของเธอแสดงความต้องการออกมาอย่างเปิดเผยจนเขาไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงที่ภายนอกดูเงียบๆ ค่อนไปในทางเรียบร้อยด้วยซ้ำ บทจะเร่าร้อนก็แสดงออกเป็นไฟอย่างเปิดเผยจนน่าตกใจ “ใจเย็นๆ ก็ได้ ผมยังเครียดอยู่เลย”คนเป็นสามีรีบบอกปัญหาของตัวเอง ด้วยอยู่กินกันมานานหลายปีจนนาวินรู้ว่านีรชามีความต้องการทางเพศค่อนข้าง

นาวินพยายามใช้มือข้างหนึ่งปลุกปลอบความเป็นชายของตนที่สิ้นฤทธิ์ราบคาบ ไม่เคยสอดใส่ได้สำเร็จเลยสักครั้ง “ไม่เป็นไรหรอกค่ะวิน” มือเรียวลูบไล้ต้นแขนของสามี นีรชาเคยอ่านมาจากหนังสือจิตวิทยาการร่วมรัก ว่าภรรยาที่ดีไม่ควรซ้ำเติมในความล้มเหลวของสามี เพราะมันเป็นเรื่องซับซ้อนอ่อนไหวที่อาจทำให้เขาคิดมากจนขาดความเชื่อมั่น เธอจึงให้กำลังใจเขา ด้วยรู้ว่าปกตินาวินก็มีอาการหลั่งเร็วอยู่บ่อยๆ ยิ่งในตอนหลังก็ต้องมาป่วยด้วยโรคเบาหวาน สมรรถภาพทางเพศของเขาจึงดูถดถอย ทุลักทุเลอย่างที่เห็นครู่ต่อมาเธอก็ได้ยินเสียงกรนเบาๆ คนข้างกายหลับลงง่ายดาย นาวินทิ้งให้เธอนอนลืมตาโพลงอยู่ในความมืด รวดร้าวกับอารมณ์ที่ค้างคาทรมาน ครู่ต่อมานีรชาก็หยัดร่างเปลือยเปล่าขึ้นจากที่นอน ก้าวเข้าไปในห้องน้ำ ปิดประตูแล้วล็อกลูกบิด ขังตัวเองเอาไว้ในโลกแคบๆ เปิดน้ำแล้วคว้าฝักบัวมากำแน่นเอาไว้ในมือ เหมือนรู้ว่าจะจัดการกับอารมณ์อันคั่งค้างนั้นได้อย่างไรอีกสัปดาห์ต่อมา ภายในห้องนอนกว้างของบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ย่านชานเมืองของกรุงเทพฯ มหานคร “คราวนี้จะไปกี่วันคะ”หลังจากจัดกระเป๋าเดินทางใบใหญ่และต

คนที่ผลอยหลับไปแล้วตัดรำคาญด้วยน้ำเสียงง่วงงุน หารู้ไม่ว่ามันเป็นคำพูดที่ทำร้ายจิตใจของภรรยาจนปวดแปลบราวกับโดนเข็มสักร้อยเล่มระดมทิ่มแทงหัวใจ รู้สึกน้อยใจที่เขาไม่แคร์ความรู้สึกของเธอสักนิดนีรชานึกในใจว่าแค่กอดเธอก็ได้ บางครั้งเธอก็ต้องการให้เขากอดเธอบ้าง จูบเธอบ้าง แค่นั้นผู้หญิงทุกคนก็หัวใจพองโตแล้วละ แค่ได้รู้ว่าตัวเธอยังเป็นที่รักและต้องการของสามี แต่จากสภาพที่เห็น นาวินก็ไร้อารมณ์เสียจนนีรชาอดคิดไม่ได้ว่าหรือเป็นเพราะเธอไม่เร้าใจ ไม่เย้ายวนใจพอที่จะปลุกอารมณ์เขา แต่ก็คงไม่ใช่ เพราะเธอสังเกตเห็นในตอนที่ไปเดินซื้อของที่ตลาด หรือแม้แต่ในห้างสรรพสินค้า พวกหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่กลัดมันจ้องมองเรือนร่างเย้ายวนของเธอตาเป็นมัน‘ช่วยตัวเองยังงั้นรึ’หญิงสาวนึกประชดประชันคำพูดของสามีอยู่ในใจ เขาคงไม่รู้ว่านั่นคือสิ่งที่เธอแอบทำอยู่บ่อยๆ ลับหลังเขานาวินคงไม่รู้ว่าเขาทำให้เธอต้องแอบพึ่งพากล้วยบ้าง แตงกวาบ้าง บางครั้งก็ลำนิ้วน้อยๆ ของตัวเอง พอให้อารมณ์อ้างว้างว้าเหว่ได้ทุเลาเบาบางลงชั่วครั้งชั่วคราว หากแต่ตัวเธอเท่านั้นที่รู้ว่าในความจริงแล้วมันก็ได้แค่ ‘แก้ขัด’และก็มีหลายครั้งที่มันยิ่งทำให้อ

“อามาร์คครับ… ทางนี้ครับ”พีรเดชตะโกนเรียกชายหนุ่ม“พีร์…”มาร์คโบกไม้โบกมือแล้วตรงเข้ามาหาหลานชาย“โอ้โฮ… ไม่เจอสองปีโตเป็นหนุ่มเชียว”ร่างสูงสมาร์ทก้มลงกอดเด็กชายที่วิ่งมาถึงตัวเขาก่อน มาร์คเหลือบไปเห็นนีรชาเดินเข้ามาสมทบแวบแรกที่เห็นมาร์ค นีรชานึกในใจว่าเขาดูเปลี่ยนแปลงไปมาก จากแต่ก่อนที่ดูสูงโย่งเย่ง แขนขายาวจนเก้งก้างเพราะส่วนสูงซึ่งผิดแผกไปจากชายไทยทว่าตอนนี้ร่างกายของเขาดูสมบูรณ์เต็มที่ ตึงเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อทะทัดทะแมงและมีความเป็นชายชาตรีในทุกกระเบียดนิ้ว ซึ่งเป็นผลพวงมาจากการที่เขาเรียนพละศึกษา ทำให้ต้องเล่นกีฬาและออกกำลังกายเป็นประจำ ประกอบกับก่อนหน้านี้มาร์คเคยเล่นกล้ามมาพักใหญ่ๆ ตอนที่ทำงานพิเศษเป็นเทรนเนอร์อยู่ในฟิตเนสแห่งหนึ่งที่จังหวัดเชียงใหม่“สวัสดีครับพี่นี… โอ้โฮ ไม่เจอกันตั้งนาน สวยขึ้นเป็นกองเลยนะครับ”ท่าทางของมาร์คเป็นคนคุยสนุก เขาทักทายภรรยาของพี่ชายด้วยน้ำเสียงคุ้นเคย ทั้งที่ความจริงก็ไม่เชิงว่าคุ้นเคยกันนัก เพราะปกติมาร์คอาศัยอยู่ที่เชียงใหม่ นีรชาจำได้ว่าครั้งล่าสุดที่เจอกันก็เมื่อสามปีล่วงมาแล้ว“นึกว่าจะทักว่าพี่แก่ซะอีก”พี่สะใภ้ตอบกลับไปอย่างอารมณ์ดี

สำนึกในความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นในขณะนั้น ทำให้นีรชาหัวใจเต้นแรง แขนและลำตัวข้างหนึ่งของเธอเบียดอยู่กับอกและหน้าท้องของชายหนุ่ม“เดี๋ยวพี่ไปนอนบนเตียงในห้องผมก่อนละกัน”เขาบอกโดยไม่ได้ถามถึงความสมัครใจของเธอแม้แต่น้อยนิด มาร์ครีบร้อนจนลืมนึกถึงเรื่องความเหมาะสมระหว่างหญิงชาย หากแต่นีรชาก็พอจะเข้าใจได้ว่าเขาหวังดีอยากช่วย ที่ต้องพาเธอมาวางลงบนเตียงนอนภายในห้องของเขา เพราะเห็นว่าตรงนั้นอยู่ใกล้กว่าห้องรับแขกซึ่งจะต้องเดินลึกเข้าไปภายในตัวบ้าน“เดี๋ยวผมไปเอาน้ำแข็งมาประคบ พี่นีนอนเฉยๆ นะครับ ให้ผมจัดการเอง”ประโยคที่หลุดออกมาจากปากของชายหนุ่มว่า ‘ให้ผมจัดการเอง’ ทำให้เลือดในกายของหญิงสาวร้อนฉ่า ราวจะเดือดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก นีรชานอนหัวใจเต้นแรง มองตามร่างสูงใหญ่กำลังก้าวยาวๆ ออกไปหาน้ำแข็งในตู้เย็น เพื่อที่จะนำมาประคบข้อเท้าให้เธอเสี้ยวอึดใจสั้นๆ มาร์คก็กลับมา“ดีขึ้นมั้ยครับ”ถามพลางจับก้อนน้ำแข็งประคบลงตรงรอยแดงรอบข้อเท้า และในทันทีที่ร่างกายของนีรชาได้สัมผัสกับความเย็นเยียบของก้อนน้ำแข็ง ความปวดแปลบก็ทุเลาลงได้อย่างเหลือเชื่อ สัมผัสลูบไล้จากมือของมาร์คทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทุกที