ยอมจากไป (1)

"ท่านพ่อให้คนไปตามข้าหรือเจ้าคะ" ซูเนี่ยนมาถึงที่ห้องโถง นอกจากบิดาและเว่ยชิงชานก็มีน้องสาวคนดีของนางอยู่ด้วย

ซูเจินเจินตอนนี้ใบหน้าเศร้าหมองดวงตาแดงก่ำ มีคู่หมั้นของนางนั่งอยู่เคียงข้าง ซูหนานมองภาพนี้แล้วขมวดคิ้วแม้จะรู้ดีว่าซูเนี่ยนตัดสินใจจะจากไป แต่ตอนนี้นางก็ยังเป็นพระคู่หมั้น

กำลังจะบอกให้ซูเจินเจินย้ายที่นั่ง ซูเนี่ยนก็นั่งลงฝั่งตรงข้ามแล้ว

ในสายตาของนางนี่ไม่สำคัญเลย

ตลอดมาบิดามารดาไม่เคยใส่ใจ เห็นแก่ความสุขของบุตรสาวคนรองละเลยบุตรสาวคนโตแค่เพราะว่านางเข้มแข็ง มาเปลี่ยนแปลงตอนนี้มันไม่ทันแล้ว ใบหน้าของหญิงสาวเรียบเฉยไร้ความรู้สึก นี่ยิ่งทำให้ผู้เป็นพ่อละอายใจ

“ซื่อจื่ออยากจะพบเจ้า”

“ศิษย์พี่รองอยากพบข้าหรือเจ้าคะ”

ซูเนี่ยนหันไปมองเว่ยชิงชาน เขาดูลำบากใจที่จะพูด

หญิงสาวไม่เร่งรัดเพียงรออย่างสงบ ซูเนี่ยนก็เป็นเช่นนี้นางวางตัวนิ่ง ศิษย์พี่สี่เคยบอกให้นางเสแสร้งบ้างผู้ชายชอบผู้หญิงอ่อนแอ เขาจะได้ปกป้องได้ ซูเนี่ยนทำไม่ได้ นางฝึกยุทธ์มาตั้งแต่เด็กติดตามท่านอาจารย์ออกเดินทาง ไม่รู้ศาสตร์ศิลป์ของสตรีนัก ไม่รู้จักออดอ้อนเหมือนน้องสาวที่ใครเห็นก็เอ็นดู

อาจเพราะว่านางมีนิสัยเช่นนี้ถึงมัดใจคู่หมั้นไม่ได้ และดูโตเกินกว่าจะให้พ่อแม่มาดูแลเอาใจใส่ ทำให้ห่างเหินกัน

“เรื่องอาณาจักรเฟิงหยวนเจ้ามีความคิดเช่นไร”

กว่าเว่ยชิงชานจะถามก็เสียเวลาไปตั้งนาน กลับกันซูเนี่ยนไม่เสียเวลาคิดเลย

นางตอบไปตามตรง “ไม่มีเจ้าค่ะ”

“ไม่มีเลยรึ”

“เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ข้ามิอาจก้าวก่าย ยิ่งไม่ควรคาดเดาความคิดของท่านอ๋อง”

เว่ยชิงชานพูดไม่ออก ทุกครั้งที่พูดคุยกับซูเนี่ยนมักเป็นเช่นนี้ นางเป็นคนฉลาดจนเหมือนว่าเขาเป็นคนโง่ที่ทำอะไรไม่คิด

“เจ้ากำลังต่อว่าข้า?”

“ซื่อจื่อเข้าใจผิดแล้วเพคะ”

มีเพียงรอยยิ้มบางเบาที่ประดับอยู่บนใบหน้า ไม่เรียกขานว่าศิษย์พี่รองอีกต่อไป

หญิงสาวซ่อนความเจ็บปวดไว้ลึกสุดหยั่ง ราวกับว่าการได้มองเห็นความตายของตัวเองคือการปลดปล่อยจิตวิญญาณ

ซูเนี่ยนไม่คิดจะจมอยู่กับความทุกข์อีกต่อไป

“ท่านมาที่นี่หวังให้ข้าทำเช่นไร ท่อนอ๋องยังไม่มีรับสั่ง อาณาจักรเฟิงหยวนไร้ท่าที เพียงท่านคุกเข่าสามวันสามคืนก็เป็นที่ตะขิดตะขวงใจแล้ว หากข้าที่เป็นพระคู่หมั้นเข้าไปยุ่งวุ่นวาย เกรงว่าจะสร้างความขุ่นเคืองให้แก่คณะทูตที่มาเยือน”

คำพูดนี้ของซูเนี่ยนถูกต้อง

ซื่อจื่อควรรู้ว่าอะไรควรไม่ควร

พอปรายตามองน้องสาว อีกฝ่ายก็หลบสายตาท่าทางน่าสงสาร

“เจ้า แต่เจินเจินเป็นน้องสาวเจ้า”

“เรื่องนั้นข้าทราบดีเพคะ”

ร่างบางลุกยืน “นางเป็นน้องสาวของข้า”

มีเพียงความเย็นชาเท่านั้นที่มอบให้ ซูหนานมองภาพนี้ด้วยความเจ็บปวด ตั้งแต่เมื่อไรที่ความสัมพันธ์ของสองพี่น้องร้าวฉานถึงเพียงนี้ ถ้าถามซูเนี่ยนอาจจะพูดได้ว่าตั้งแต่ซูเจินเจินเกิด หญิงสาวไม่เคยได้ใกล้ชิดกับน้องสาว

ซูเจินเจินเป็นเด็กอ่อนแอ ผู้เป็นแม่ต้องคอยดูแลใกล้ชิด

เพราะเหตุผลนี้ทุกคนในบ้านถึงได้ประคบประหงมนางไม่เคยดุด่าว่ากล่าว ไม่เคยสั่งสอนว่าสิ่งใดควรไม่ควร

คอยเกาะแกะกับคู่หมั้นของพี่สาว อยู่เคียงข้างเขา จนในที่สุดชายหนุ่มก็ปันใจ เขาเคยให้คำมั่นว่าจะแต่งงานกับนางเพียงผู้เดียวด้วยซ้ำ

ซูเนี่ยนนึกถึงอดีตก็อยากจะหัวเราะ

“เนี่ยนเนี่ยนไปพักเถอะ”

ก่อนสถานการณ์จะเลวร้ายซูหนานก็บอกให้ซูเนี่ยนไปพัก หญิงสาวไม่พูดอะไรเพียงยอบกายลง ก้าวเดินจากมาอย่างมั่นคง นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้เจอกัน

พรุ่งนี้ถึงวันที่นางต้องเดินทางแล้ว